Brutus
- اللغة:
- اللاتينية
- الحالة:
- عمل كامل
- التأليف:
- كتبه المؤلف بنفسه
- حالة النص:
- نص سليم
- الحجم:
- ~43,200 كلمة · 205 مقطعًا
استشهد بهذا العمل
- APAشيشرون. (n.d.). Brutus. SigPhi. https://sigphiai.com/ar/works/cicero/brutus
- MLAشيشرون. "Brutus." SigPhi, https://sigphiai.com/ar/works/cicero/brutus.
- Chicagoشيشرون. Brutus. SigPhi. https://sigphiai.com/ar/works/cicero/brutus.
عمّ يتحدث
الأصل اللاتينيّ لكتاب «بروتُس»، سنة 46 ق.م: تاريخ الخطابة الرومانيّة مرويًّا في صورة فهرسٍ للخطباء.
السياق والتاريخ
يمضي شيشرون في قرنين طويلين من البلاغة الرومانيّة، خطيبًا خطيبًا، حتى يبلغ نفسه — وهذا يكاد يكون كلَّ ما نعرفه من ذلك التاريخ: لولا هذا الكتاب لبقيت أكثر تلك الأسماء مجرّد أسماء. والصورة محاورةٌ مع بروتُس وأتّيكوس في حديقة داره، غير أنّ النبرة تصنعها اللحظة: قيصر دكتاتور، والمحاكم لم تعد تفصل في شيء، والكتاب تاريخٌ وحدادٌ معًا — سجلُّ فنٍّ كُتب والفنُّ يُحبس عنه الهواء. ومن هنا الصفحات عن هورتنسيوس، غريم العمر، التي تختم الكتاب كأنّها رثاءٌ للمهنة كلّها. وهو مع «الخطيب»، المكتوب في السنة نفسها والمُهدى إلى بروتُس نفسه، يؤلّف ثنائيّة: هذا ينظر إلى الوراء، وذاك يرسم المثال.
سياق تحريري، لا مصدر قابل للاقتباس: بخلاف مقاطع العمل نفسه، لا يمكن التحقق من هذه المعلومات في المدونة.
Cum e Cilicia decedens Rhodum venissem et eo mihi de Q. Hortensii morte esset allatum, opinione omnium majorem animo cepi dolorem. Nam et amico amisso cum consuetudine jucunda tum multorum officiorum conjunctione me privatum videbam, et interitu talis auguris dignitatem nostri collegii deminutam dolebam; qua in cogitatione et cooptatum me ab eo in collegium recordabar, in quo juratus judicium dignitatis meae fecerat, et inauguratum ab eodem; ex quo augurum institutis in parentis eum loco colere debebam. Augebat etiam molestiam quod magna sapientium civium bonorumque penuria vir egregius conjunctissimusque mecum consiliorum omnium societate alienissimo reipublicae tempore exstinctus et auctoritatis et prudentiae suae triste nobis desiderium reliquerat; dolebamque quod, non, ut plerique putabant, adversarium aut obtrectatorem laudum mearum, sed socium potius et consortem gloriosi laboris amiseram. Et enim si in leviorum artium studio memoriae proditum est, poetas nobiles poetarum aequalium morte doluisse, quo tandem animo ejus interitum ferre debui, cum quo certare erat gloriosius quam omnino adversarium non habere? cum praesertim non modo nunquam sit aut illius a me cursus impeditus aut ab illo meus, sed contra semper alter ab altero adjutus et communicando et monendo et favendo.