Confessioni (la)
- Lingua:
- latino
- Stato:
- Opera completa
- Autorialità:
- Scritta dall'autore
- Stato del testo:
- Nessun rumore di scansione rilevato (misura automatica su tutto il testo, non verificata a mano)
- Estensione:
- ~170.000 parole · 791 passi
Cita quest'opera
- APAAgostino d'Ippona. (n.d.). Confessiones [Confessioni (la)]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/augustine/confessiones-latin
- MLAAgostino d'Ippona. Confessiones [Confessioni (la)]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/augustine/confessiones-latin.
- ChicagoAgostino d'Ippona. Confessiones [Confessioni (la)]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/augustine/confessiones-latin.
Riferimento all’edizione riprodotta. SigPhi è la riproduzione digitale. Anno, editore e traduttore compaiono quando noti; «n.d.» indica un anno sconosciuto.
Di che cosa tratta
Il racconto che Agostino fa a Dio della propria vita: la giovinezza a Cartagine, gli anni del dubbio, la conversione in un giardino di Milano, e la domanda su cosa siano il tempo e la memoria.
Contesto e storia
Scritte verso il 397-400, quando Agostino era già vescovo di Ippona, nell'Africa romana. È il primo grande libro introspettivo della letteratura occidentale: nessuno prima aveva esaminato la propria interiorità a quella profondità, né l'aveva messa per iscritto rivolgendosi a Dio direttamente. La conversione che racconta — l'estate del 386, la voce di un bambino che canta «prendi e leggi» — è tra le scene più influenti mai scritte, e l'intero genere dell'autobiografia moderna le deve l'esistenza.
Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.
mentis oculos reducit. Narrat se argumento quodam Nebridii valde perculsum, crassis tamen adhuc tenebris obvolvi, cum de Deo non nisi corporaliter sentire potuerit; Manichæos ergo impie sentire probe cernit, Ecclesiæ vero fidem omnino amplecti nequit; a Mathematicorum erroribus revocatur; quæstione tamen, unde malum? misere torquetur; plurimum e Platonicorum libris proficit, neque tamen sufficiunt, cum de Christi incarnatione prave senserit; arreptis vero S. Scripturis, et præsertim Apostolo Paulo, dubitationes ejus omnes concidunt. 103 LIBER OCTAVUS. Vitæ ipsius partem attingit celeberrimam, annum ætatis trigesimum secundum, quo nempe cum Simplicianum consuluisset, audita ab eo Victorini conversione, ad imitandum exarsit. Tum vero, iis quæ de Antonio Ægyptio monacho et duorum aulicorum conversione a Pontitiano didicit, magis magisque accensus, post vehementem luctam inter carnem et spiritum, codicem Apostoli coelesti admonitus oraculo inspexit; lectoque qui ipsi primus occurrit versiculo, omnino immutatur, et diruptis cupiditatum vinculis totus ad Deum convertitur. 125 {xv} LIBER NONUS. Uni jam Deo vivere studens, Rhetoricæ professionem, sed non ante transactas vindemiales ferias quæ proxime instabant, abjicere statuit. Interim rure Cassiciaco apud amicum ejus Verecundum ad percipiendam Baptismi gratiam se parat; ac tandem cum Alypio, et filio suo Adeodato baptizatur. Nec multo post, Africam repetens, Ostiam venit, cum amicis et matre Monnica, cujus vitam et sanctos mores brevi compendio exhibet, quæque ibidem defungitur, anno ætatis suæ 56, Augustini 33. 145 LIBER DECIMUS. Quemadmodum prioribus Libris aperuit, qualis ante perceptam baptismi gratiam fuerit, in hoc scrutatur, qualis esset quo tempore hæc scribebat. Ac primum se Deum amare profitetur.…