Opera Omnia (ed. Wadding, selecció — llatí original)
- Lingua:
- latino
- Stato:
- Scelta o opera parziale
- Autorialità:
- Attribuita (paternità dibattuta)
- Stato del testo:
- Nessun rumore di scansione rilevato (misura automatica su tutto il testo, non verificata a mano)
- Estensione:
- ~370.000 parole · 1751 passi
Cita quest'opera
- APADuns Scoto. (n.d.). Opera Omnia (ed. Wadding, selecció — llatí original). Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/duns-scotus/opera-omnia-ed-wadding-seleccio-llati-original
- MLADuns Scoto. Opera Omnia (ed. Wadding, selecció — llatí original). Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/duns-scotus/opera-omnia-ed-wadding-seleccio-llati-original.
- ChicagoDuns Scoto. Opera Omnia (ed. Wadding, selecció — llatí original). Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/duns-scotus/opera-omnia-ed-wadding-seleccio-llati-original.
Riferimento dell'edizione che SigPhi riproduce: SigPhi ne è la riproduzione digitale, non l'editore. L'anno dell'edizione non figura nei metadati (da qui «n.d.») e il traduttore compare solo quando è noto.
Di che cosa tratta
Una selezione dell'opera latina di Duns Scoto nell'edizione di Wadding: l'univocità dell'essere, l'haecceitas — ciò che fa sì che questo individuo sia questo e non un altro — e il primato della volontà sull'intelletto.
Contesto e storia
Di questa edizione va saputa una cosa. Wadding la pubblicò nel 1639, e la critica moderna ha accertato che contiene pezzi non di Scoto: l'attribuzione, allora, era più generosa di oggi. Resta la via d'accesso principale al testo, e per questo è qui, ma ogni citazione andrebbe riscontrata sull'edizione critica novecentesca prima di darla per buona.
Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.
quia non potest fieri unum ex duobus, nisi utrumque sit aliquid positivum extra suam causam, nisi fieret unum ex aliquo et nihilo. Adprimam Ad aliud. cum dicitur quod tunc nem. generatio non esset nisi alteratio ? dico quod licet Aristoteles dixerit generationem non esse alteralionem, tamen non dixit ipsam non esse mutationem. Simililer quamvis dixerit ens in actu non esse subjectura generationis, tamen non dixit quod nihiles^t subjectum generationis ; ista tamen sequeretur, si materia esset ens in potentia, ut potenlia est differentia entis, sicut supra argutum est. Unde dicendum est, sicut dictum estprius, quod materia dicit entitatem posilivam, quae est capax actuum substantialium, qui sunt actus et formaB simpliciter ; sic etiam requirunt subjectum, quod sit ens ; quantus enim est actus, qui inducitur, tanta est potentia, quee supponitur ; sed hoc non impedit quin sit ens positivum. Anliqui tamen, ut imponit eis Aristoteles, aliquod corpus in actu posuerunt esse subjectum generationis, ut patet primo de generationCy text. 1. ut quidam aquam, et quidam terram, etc. et tale corpus est ens in actu complete, et est per se actuale ; ideo forma sibi acquisita est per alterationem, et sic est tantum ens in potentia ad alteralionem et aotum secundum quid. Nam sicut est actus simpliciter, et actus secundum quid^ itaest potentia simpliciter, el potentia socundum qidd correspondentes illis aclibus. Sed in proposito non est subjoclum generationis ens in actu, et si non sit ens in actu complete, lunc non est nihil, necsolum ens in polentia eo modo quo albedo fundamentaliler est ens in potentia, quia solum in potentia sui agentis.