SigPhiSigPhi

De rerum natura (la)

Lucrezio

Lingua:
latino
Stato:
Opera completa
Autorialità:
Scritta dall'autore
Stato del testo:
Nessun rumore di scansione rilevato (misura automatica su tutto il testo, non verificata a mano)
Estensione:
~60.800 parole · 289 passi
Cita quest'opera
  • APALucrezio. (n.d.). De Rerum Natura LA [De rerum natura (la)]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/lucretius/de-rerum-natura-la
  • MLALucrezio. De Rerum Natura LA [De rerum natura (la)]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/lucretius/de-rerum-natura-la.
  • ChicagoLucrezio. De Rerum Natura LA [De rerum natura (la)]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/lucretius/de-rerum-natura-la.

Riferimento dell'edizione che SigPhi riproduce: SigPhi ne è la riproduzione digitale, non l'editore. L'anno dell'edizione non figura nei metadati (da qui «n.d.») e il traduttore compare solo quando è noto.

Di che cosa tratta

De rerum natura in LATINO: l'originale.

Contesto e storia

Sei libri in esametri che espongono l'atomismo di Epicuro per liberare il lettore dalla paura degli dèi e della morte. È insieme uno dei grandi poemi latini e il testo che ha portato la fisica atomica fino al Rinascimento, quando Poggio Bracciolini ne trovò una copia in un monastero nel 1417. Testo in LATINO: l'originale, ed è quello che va citato.

Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.

Come comincia
Principio venti vis verberat incita corpus ingentisque ruit navis et nubila differt, inter dum rapido percurrens turbine campos arboribus magnis sternit montisque supremos silvifragis vexat flabris: ita perfurit acri cum fremitu saevitque minaci murmure pontus. sunt igitur venti ni mirum corpora caeca, quae mare, quae terras, quae denique nubila caeli verrunt ac subito vexantia turbine raptant, nec ratione fluunt alia stragemque propagant et cum mollis aquae fertur natura repente flumine abundanti, quam largis imbribus auget montibus ex altis magnus decursus aquai fragmina coniciens silvarum arbustaque tota, nec validi possunt pontes venientis aquai vim subitam tolerare: ita magno turbidus imbri molibus incurrit validis cum viribus amnis, dat sonitu magno stragem volvitque sub undis grandia saxa, ruit qua quidquid fluctibus obstat. sic igitur debent venti quoque flamina ferri, quae vel uti validum cum flumen procubuere quam libet in partem, trudunt res ante ruuntque impetibus crebris, inter dum vertice torto corripiunt rapidique rotanti turbine portant. quare etiam atque etiam sunt venti corpora caeca, quandoquidem factis et moribus aemula magnis amnibus inveniuntur, aperto corpore qui sunt. Tum porro varios rerum sentimus odores nec tamen ad naris venientis cernimus umquam nec calidos aestus tuimur nec frigora quimus usurpare oculis nec voces cernere suemus; quae tamen omnia corporea constare necessest natura, quoniam sensus inpellere possunt; tangere enim et tangi, nisi corpus, nulla potest res. Denique fluctifrago suspensae in litore vestis uvescunt, eaedem dispansae in sole serescunt. at neque quo pacto persederit umor aquai visumst nec rursum quo pacto fugerit aestu. in parvas igitur partis dispergitur umor, quas oculi nulla possunt ratione videre.…

Leggi l'opera intera →

← Torna a Lucrezio