Acts 27:2 ascendentes navem Adrumetinam, incipientes navigare circa Asiæ loca, sustulimus, perseverante nobiscum Aristarcho Macedone Thessalonicensi. Acts 27:3 Sequenti autem die devenimus Sidonem. Humane autem tractans Julius Paulum, permisit ad amicos ire, et curam sui agere. Acts 27:4 Et inde cum sustulissemus, subnavigavimus Cyprum, propterea quod essent venti contrarii. Acts 27:5 Et pelagus Ciliciæ et Pamphyliæ navigantes, venimus Lystram, quæ est Lyciæ: Acts 27:6 et ibi inveniens centurio navem Alexandrinam navigantem in Italiam, transposuit nos in eam. Acts 27:7 Et cum multis diebus tarde navigaremus, et vix devenissemus contra Gnidum, prohibente nos vento, adnavigavimus Cretæ juxta Salmonem: Acts 27:8 et vix juxta navigantes, venimus in locum quemdam qui vocatur Boniportus, cui juxta erat civitas Thalassa. Acts 27:9 Multo autem tempore peracto, et cum jam non esset tuta navigatio eo quod et jejunium jam præteriisset, consolabatur eos Paulus, Acts 27:10 dicens eis: Viri, video quoniam cum injuria et multo damno non solum oneris, et navis, sed etiam animarum nostrarum incipit esse navigatio. Acts 27:11 Centurio autem gubernatori et nauclero magis credebat, quam his quæ a Paulo dicebantur.
Acts 27:12 Et cum aptus portus non esset ad hiemandum, plurimi statuerunt consilium navigare inde, si quomodo possent, devenientes Phœnicen hiemare, portum Cretæ respicientem ad Africum et ad Corum. Acts 27:13 Aspirante autem austro, æstimantes propositum se tenere, cum sustulissent de Asson, legebant Cretam. Acts 27:14 Non post multum autem misit se contra ipsam ventus typhonicus, qui vocatur Euroaquilo. Acts 27:15 Cumque arrepta esset navis, et non posset conari in ventum, data nave flatibus, ferebamur. Acts 27:16 In insulam autem quamdam decurrentes, quæ vocatur Cauda, potuimus vix obtinere scapham. Acts 27:17 Qua sublata, adjutoriis utebantur, accingentes navem, timentes ne in Syrtim inciderent, summisso vase sic ferebantur. Acts 27:18 Valida autem nobis tempestate jactatis, sequenti die jactum fecerunt: Acts 27:19 et tertia die suis manibus armamenta navis projecerunt. Acts 27:20 Neque autem sole, neque sideribus apparentibus per plures dies, et tempestate non exigua imminente, jam ablata erat spes omnis salutis nostræ. Acts 27:21 Et cum multa jejunatio fuisset, tunc stans Paulus in medio eorum, dixit: Oportebat quidem, o viri, audito me, non tollere a Creta, lucrique facere injuriam hanc et jacturam.
Acts 27:22 Et nunc suadeo vobis bono animo esse: amissio enim nullius animæ erit ex vobis, præterquam navis. Acts 27:23 Astitit enim mihi hac nocte angelus Dei, cujus sum ego, et cui deservio, Acts 27:24 dicens: Ne timeas, Paule: Cæsari te oportet assistere: et ecce donavit tibi Deus omnes qui navigant tecum. Acts 27:25 Propter quod bono animo estote, viri: credo enim Deo quia sic erit, quemadmodum dictum est mihi. Acts 27:26 In insulam autem quamdam oportet nos devenire. Acts 27:27 Sed posteaquam quartadecima nox supervenit, navigantibus nobis in Adria circa mediam noctem, suspicabantur nautæ apparere sibi aliquam regionem. Acts 27:28 Qui et summittentes bolidem, invenerunt passus viginti: et pusillum inde separati, invenerunt passus quindecim. Acts 27:29 Timentes autem ne in aspera loca incideremus, de puppi mittentes anchoras quatuor, optabant diem fieri. Acts 27:30 Nautis vero quærentibus fugere de navi, cum misissent scapham in mare, sub obtentu quasi inciperent a prora anchoras extendere, Acts 27:31 dixit Paulus centurioni et militibus: Nisi hi in navi manserint, vos salvi fieri non potestis. Acts 27:32 Tunc absciderunt milites funes scaphæ, et passi sunt eam excidere.
Acts 27:33 Et cum lux inciperet fieri, rogabat Paulus omnes sumere cibum, dicens: Quartadecima die hodie exspectantes jejuni permanetis, nihil accipientes. Acts 27:34 Propter quod rogo vos accipere cibum pro salute vestra: quia nullius vestrum capillus de capite peribit. Acts 27:35 Et cum hæc dixisset, sumens panem, gratias egit Deo in conspectu omnium: et cum fregisset, cœpit manducare. Acts 27:36 Animæquiores autem facti omnes, et ipsi sumpserunt cibum. Acts 27:37 Eramus vero universæ animæ in navi ducentæ septuaginta sex. Acts 27:38 Et satiati cibo alleviabant navem, jactantes triticum in mare. Acts 27:39 Cum autem dies factus esset, terram non agnoscebant: sinum vero quemdam considerabant habentem littus, in quem cogitabant si possent ejicere navem. Acts 27:40 Et cum anchoras sustulissent, committebant se mari, simul laxantes juncturas gubernaculorum: et levato artemone secundum auræ flatum, tendebant ad littus. Acts 27:41 Et cum incidissemus in locum dithalassum, impegerunt navem: et prora quidem fixa manebat immobilis, puppis vero solvebatur a vi maris. Acts 27:42 Militum autem consilium fuit ut custodias occiderent, ne quis cum enatasset, effugeret.
Acts 27:43 Centurio autem volens servare Paulum, prohibuit fieri: jussitque eos qui possent natare, emittere se primos, et evadere, et ad terram exire: Acts 27:44 et ceteros, alios in tabulis ferebant, quosdam super ea quæ de navi erant. Et sic factum est, ut omnes animæ evaderent ad terram. Acts 28:1 Et cum evasissemus, tunc cognovimus quia Melita insula vocabatur. Barbari vero præstabant non modicam humanitatem nobis. Acts 28:2 Accensa enim pyra, reficiebant nos omnes propter imbrem qui imminebat, et frigus. Acts 28:3 Cum congregasset autem Paulus sarmentorum aliquantam multitudinem, et imposuisset super ignem, vipera a calore cum processisset, invasit manum ejus. Acts 28:4 Ut vero viderunt barbari pendentem bestiam de manu ejus, ad invicem dicebant: Utique homicida est homo hic, qui cum evaserit de mari, ultio non sinit eum vivere. Acts 28:5 Et ille quidem excutiens bestiam in ignem, nihil mali passus est. Acts 28:6 At illi existimabant eum in tumorem convertendum, et subito casurum et mori. Diu autem illis exspectantibus, et videntibus nihil mali in eo fieri, convertentes se, dicebant eum esse deum. Acts 28:7 In locis autem illis erant prædia principis insulæ, nomine Publii, qui nos suscipiens, triduo benigne exhibuit.
Acts 28:8 Contigit autem patrem Publii febribus et dysenteria vexatum jacere. Ad quem Paulus intravit: et cum orasset, et imposuisset ei manus, salvavit eum. Acts 28:9 Quo facto, omnes qui in insula habebant infirmitates, accedebant, et curabantur: Acts 28:10 qui etiam multis honoribus nos honoraverunt, et navigantibus imposuerunt quæ necessaria erant. Acts 28:11 Post menses autem tres navigavimus in navi Alexandrina, quæ in insula hiemaverat, cui erat insigne Castorum. Acts 28:12 Et cum venissemus Syracusam, mansimus ibi triduo. Acts 28:13 Inde circumlegentes devenimus Rhegium: et post unum diem, flante austro, secunda die venimus Puteolos: Acts 28:14 ubi inventis fratribus rogati sumus manere apud eos dies septem: et sic venimus Romam. Acts 28:15 Et inde cum audissent fratres, occurrerunt nobis usque ad Appii forum, ac tres Tabernas. Quos cum vidisset Paulus, gratias agens Deo, accepit fiduciam. Acts 28:16 Cum autem venissemus Romam, permissum est Paulo manere sibimet cum custodiente se milite. Acts 28:17 Post tertium autem diem convocavit primos Judæorum. Cumque convenissent, dicebat eis: Ego, viri fratres, nihil adversus plebem faciens, aut morem paternum, vinctus ab Jerosolymis traditus sum in manus Romanorum, Acts 28:18 qui cum interrogationem de me habuissent, voluerunt me dimittere, eo quod nulla esset causa mortis in me.
Acts 28:19 Contradicentibus autem Judæis, coactus sum appellare Cæsarem, non quasi gentem meam habens aliquid accusare. Acts 28:20 Propter hanc igitur causam rogavi vos videre, et alloqui. Propter spem enim Israël catena hac circumdatus sum. Acts 28:21 At illi dixerunt ad eum: Nos neque litteras accepimus de te a Judæa, neque adveniens aliquis fratrum nuntiavit, aut locutus est quid de te malum. Acts 28:22 Rogamus autem a te audire quæ sentis: nam de secta hac notum est nobis quia ubique ei contradicitur. Acts 28:23 Cum constituissent autem illi diem, venerunt ad eum in hospitium plurimi, quibus exponebat testificans regnum Dei, suadensque eis de Jesu ex lege Moysi et prophetis a mane usque ad vesperam. Acts 28:24 Et quidam credebant his quæ dicebantur: quidam vero non credebant. Acts 28:25 Cumque invicem non essent consentientes, discedebant, dicente Paulo unum verbum: Quia bene Spiritus Sanctus locutus est per Isaiam prophetam ad patres nostros, Acts 28:26 dicens: Vade ad populum istum, et dic ad eos: Aure audietis, et non intelligetis, et videntes videbitis, et non perspicietis. Acts 28:27 Incrassatum est enim cor populi hujus, et auribus graviter audierunt, et oculos suos compresserunt: ne forte videant oculis, et auribus audiant, et corde intelligant, et convertantur, et sanem eos.
Acts 28:28 Notum ergo sit vobis, quoniam gentibus missum est hoc salutare Dei, et ipsi audient. Acts 28:29 Et cum hæc dixisset, exierunt ab eo Judæi, multam habentes inter se quæstionem. Acts 28:30 Mansit autem biennio toto in suo conducto: et suscipiebat omnes qui ingrediebantur ad eum, Acts 28:31 prædicans regnum Dei, et docens quæ sunt de Domino Jesu Christo cum omni fiducia, sine prohibitione.
Rom 1:1 Paulus, servus Jesu Christi, vocatus Apostolus, segregatus in Evangelium Dei, Rom 1:2 quod ante promiserat per prophetas suos in Scripturis sanctis Rom 1:3 de Filio suo, qui factus est ei ex semine David secundum carnem, Rom 1:4 qui prædestinatus est Filius Dei in virtute secundum spiritum sanctificationis ex resurrectione mortuorum Jesu Christi Domini nostri: Rom 1:5 per quem accepimus gratiam, et apostolatum ad obediendum fidei in omnibus gentibus pro nomine ejus, Rom 1:6 in quibus estis et vos vocati Jesu Christi: Rom 1:7 omnibus qui sunt Romæ, dilectis Dei, vocatis sanctis. Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo. Rom 1:8 Primum quidem gratias ago Deo meo per Jesum Christum pro omnibus vobis: quia fides vestra annuntiatur in universo mundo. Rom 1:9 Testis enim mihi est Deus, cui servio in spiritu meo in Evangelio Filii ejus, quod sine intermissione memoriam vestri facio Rom 1:10 semper in orationibus meis: obsecrans, si quomodo tandem aliquando prosperum iter habeam in voluntate Dei veniendi ad vos. Rom 1:11 Desidero enim videre vos, ut aliquid impertiar vobis gratiæ spiritualis ad confirmandos vos: Rom 1:12 id est, simul consolari in vobis per eam quæ invicem est, fidem vestram atque meam. Rom 1:13 Nolo autem vos ignorare fratres: quia sæpe proposui venire ad vos (et prohibitus sum usque adhuc) ut aliquem fructum habeam et in vobis, sicut et in ceteris gentibus. Rom 1:14 Græcis ac barbaris, sapientibus, et insipientibus debitor sum: Rom 1:15 ita (quod in me) promptum est et vobis, qui Romæ estis, evangelizare. Rom 1:16 Non enim erubesco Evangelium. Virtus enim Dei est in salutem omni credenti, Judæo primum, et Græco. Rom 1:17 Justitia enim Dei in eo revelatur ex fide in fidem: sicut scriptum est: Justus autem ex fide vivit. Rom 1:18 Revelatur enim ira Dei de cælo super omnem impietatem, et injustitiam hominum eorum, qui veritatem Dei in injustitia detinent: Rom 1:19 quia quod notum est Dei, manifestum est in illis. Deus enim illis manifestavit. Rom 1:20 Invisibilia enim ipsius, a creatura mundi, per ea quæ facta sunt, intellecta, conspiciuntur: sempiterna quoque ejus virtus, et divinitas: ita ut sint inexcusabiles. Rom 1:21 Quia cum cognovissent Deum, non sicut Deum glorificaverunt, aut gratias egerunt: sed evanuerunt in cogitationibus suis, et obscuratum est insipiens cor eorum: Rom 1:22 dicentes enim se esse sapientes, stulti facti sunt. Rom 1:23 Et mutaverunt gloriam incorruptibilis Dei in similitudinem imaginis corruptibilis hominis, et volucrum, et quadrupedum, et serpentium. Rom 1:24 Propter quod tradidit illos Deus in desideria cordis eorum, in immunditiam, ut contumeliis afficiant corpora sua in semetipsis: Rom 1:25 qui commutaverunt veritatem Dei in mendacium: et coluerunt, et servierunt creaturæ potius quam Creatori, qui est benedictus in sæcula. Amen. Rom 1:26 Propterea tradidit illos Deus in passiones ignominiæ: nam feminæ eorum immutaverunt naturalem usum in eum usum qui est contra naturam. Rom 1:27 Similiter autem et masculi, relicto naturali usu feminæ, exarserunt in desideriis suis in invicem, masculi in masculos turpitudinem operantes, et mercedem, quam oportuit, erroris sui in semetipsis recipientes. Rom 1:28 Et sicut non probaverunt Deum habere in notitia, tradidit illos Deus in reprobum sensum, ut faciant ea quæ non conveniunt, Rom 1:29 repletos omni iniquitate, malitia, fornicatione, avaritia, nequitia, plenos invidia, homicidio, contentione, dolo, malignitate: susurrones, Rom 1:30 detractores, Deo odibiles, contumeliosos, superbos, elatos, inventores malorum, parentibus non obedientes, Rom 1:31 insipientes, incompositos, sine affectione, absque fœdere, sine misericordia. Rom 1:32 Qui cum justitiam Dei cognovissent, non intellexerunt quoniam qui talia agunt, digni sunt morte: et non solum qui ea faciunt, sed etiam qui consentiunt facientibus.
Rom 2:1 Propter quod inexcusabilis es, o homo omnis qui judicas. In quo enim judicas alterum, teipsum condemnas: eadem enim agis quæ judicas. Rom 2:2 Scimus enim quoniam judicium Dei est secundum veritatem in eos qui talia agunt. Rom 2:3 Existimas autem hoc, o homo, qui judicas eos qui talia agunt, et facis ea, quia tu effugies judicium Dei? Rom 2:4 an divitias bonitatis ejus, et patientiæ, et longanimitatis contemnis? ignoras quoniam benignitas Dei ad pœnitentiam te adducit? Rom 2:5 Secundum autem duritiam tuam, et impœnitens cor, thesaurizas tibi iram in die iræ, et revelationis justi judicii Dei, Rom 2:6 qui reddet unicuique secundum opera ejus: Rom 2:7 iis quidem qui secundum patientiam boni operis, gloriam, et honorem, et incorruptionem quærunt, vitam æternam: Rom 2:8 iis autem qui sunt ex contentione, et qui non acquiescunt veritati, credunt autem iniquitati, ira et indignatio. Rom 2:9 Tribulatio et angustia in omnem animam hominis operantis malum, Judæi primum, et Græci: Rom 2:10 gloria autem, et honor, et pax omni operanti bonum, Judæo primum, et Græco: Rom 2:11 non enim est acceptio personarum apud Deum.
Rom 2:12 Quicumque enim sine lege peccaverunt, sine lege peribunt: et quicumque in lege peccaverunt, per legem judicabuntur. Rom 2:13 Non enim auditores legis justi sunt apud Deum, sed factores legis justificabuntur. Rom 2:14 Cum autem gentes, quæ legem non habent, naturaliter ea, quæ legis sunt, faciunt, ejusmodi legem non habentes, ipsi sibi sunt lex: Rom 2:15 qui ostendunt opus legis scriptum in cordibus suis, testimonium reddente illis conscientia ipsorum, et inter se invicem cogitationibus accusantibus, aut etiam defendentibus, Rom 2:16 in die, cum judicabit Deus occulta hominum, secundum Evangelium meum per Jesum Christum. Rom 2:17 Si autem tu Judæus cognominaris, et requiescis in lege, et gloriaris in Deo, Rom 2:18 et nosti voluntatem ejus, et probas utiliora, instructus per legem, Rom 2:19 confidis teipsum esse ducem cæcorum, lumen eorum qui in tenebris sunt, Rom 2:20 eruditorem insipientium, magistrum infantium, habentem formam scientiæ, et veritatis in lege. Rom 2:21 Qui ergo alium doces, teipsum non doces: qui prædicas non furandum, furaris: Rom 2:22 qui dicis non mœchandum, mœcharis: qui abominaris idola, sacrilegium facis: Rom 2:23 qui in lege gloriaris, per prævaricationem legis Deum inhonoras.
Rom 2:24 (Nomen enim Dei per vos blasphematur inter gentes, sicut scriptum est.) Rom 2:25 Circumcisio quidem prodest, si legem observes: si autem prævaricator legis sis, circumcisio tua præputium facta est. Rom 2:26 Si igitur præputium justitias legis custodiat, nonne præputium illius in circumcisionem reputabitur? Rom 2:27 et judicabit id quod ex natura est præputium, legem consummans, te, qui per litteram et circumcisionem prævaricator legis es? Rom 2:28 Non enim qui in manifesto, Judæus est: neque quæ in manifesto, in carne, est circumcisio: Rom 2:29 sed qui in abscondito, Judæus est: et circumcisio cordis in spiritu, non littera: cujus laus non ex hominibus, sed ex Deo est. Rom 3:1 Quid ergo amplius Judæo est? aut quæ utilitas circumcisionis? Rom 3:2 Multum per omnem modum. Primum quidem quia credita sunt illis eloquia Dei. Rom 3:3 Quid enim si quidam illorum non crediderunt? numquid incredulitas illorum fidem Dei evacuabit? Absit. Rom 3:4 Est autem Deus verax: omnis autem homo mendax, sicut scriptum est: Ut justificeris in sermonibus tuis: et vincas cum judicaris. Rom 3:5 Si autem iniquitas nostra justitiam Dei commendat, quid dicemus? Numquid iniquus est Deus, qui infert iram?
Rom 3:6 secundum hominem dico. Absit. Alioquin quomodo judicabit Deus hunc mundum? Rom 3:7 Si enim veritas Dei in meo mendacio abundavit in gloriam ipsius: quid adhuc et ego tamquam peccator judicor? Rom 3:8 et non (sicut blasphemamur, et sicut aiunt quidam nos dicere) faciamus mala ut veniant bona: quorum damnatio justa est. Rom 3:9 Quid ergo? præcellimus eos? Nequaquam. Causati enim sumus Judæos et Græcos omnes sub peccato esse, Rom 3:10 sicut scriptum est: Quia non est justus quisquam: Rom 3:11 non est intelligens, non est requirens Deum. Rom 3:12 Omnes declinaverunt, simul inutiles facti sunt: non est qui faciat bonum, non est usque ad unum. Rom 3:13 Sepulchrum patens est guttur eorum, linguis suis dolose agebant: venenum aspidum sub labiis eorum: Rom 3:14 quorum os maledictione, et amaritudine plenum est: Rom 3:15 veloces pedes eorum ad effundendum sanguinem: Rom 3:16 contritio et infelicitas in viis eorum: Rom 3:17 et viam pacis non cognoverunt: Rom 3:18 non est timor Dei ante oculos eorum. Rom 3:19 Scimus autem quoniam quæcumque lex loquitur, iis, qui in lege sunt, loquitur: ut omne os obstruatur, et subditus fiat omnis mundus Deo: Rom 3:20 quia ex operibus legis non justificabitur omnis caro coram illo. Per legem enim cognitio peccati. Rom 3:21 Nunc autem sine lege justitia Dei manifestata est: testificata a lege et prophetis. Rom 3:22 Justitia autem Dei per fidem Jesu Christi in omnes et super omnes qui credunt in eum: non enim est distinctio: Rom 3:23 omnes enim peccaverunt, et egent gloria Dei. Rom 3:24 Justificati gratis per gratiam ipsius, per redemptionem quæ est in Christo Jesu, Rom 3:25 quem proposuit Deus propitiationem per fidem in sanguine ipsius, ad ostensionem justitiæ suæ propter remissionem præcedentium delictorum Rom 3:26 in sustentatione Dei, ad ostensionem justitiæ ejus in hoc tempore: ut sit ipse justus, et justificans eum, qui est ex fide Jesu Christi. Rom 3:27 Ubi est ergo gloriatio tua? Exclusa est. Per quam legem? Factorum? Non: sed per legem fidei. Rom 3:28 Arbitramur enim justificari hominem per fidem sine operibus legis. Rom 3:29 An Judæorum Deus tantum? nonne et gentium? Immo et gentium: Rom 3:30 quoniam quidem unus est Deus, qui justificat circumcisionem ex fide, et præputium per fidem. Rom 3:31 Legem ergo destruimus per fidem? Absit: sed legem statuimus.
Rom 4:1 Quid ergo dicemus invenisse Abraham patrem nostrum secundum carnem? Rom 4:2 Si enim Abraham ex operibus justificatus est, habet gloriam, sed non apud Deum. Rom 4:3 Quid enim dicit Scriptura? Credidit Abraham Deo, et reputatum est illi ad justitiam. Rom 4:4 Ei autem qui operatur, merces non imputatur secundum gratiam, sed secundum debitum. Rom 4:5 Ei vero qui non operatur, credenti autem in eum, qui justificat impium, reputatur fides ejus ad justitiam secundum propositum gratiæ Dei. Rom 4:6 Sicut et David dicit beatitudinem hominis, cui Deus accepto fert justitiam sine operibus: Rom 4:7 Beati, quorum remissæ sunt iniquitates, et quorum tecta sunt peccata. Rom 4:8 Beatus vir, cui non imputavit Dominus peccatum. Rom 4:9 Beatitudo ergo hæc in circumcisione tantum manet, an etiam in præputio? Dicimus enim quia reputata est Abrahæ fides ad justitiam. Rom 4:10 Quomodo ergo reputata est? in circumcisione, an in præputio? Non in circumcisione, sed in præputio. Rom 4:11 Et signum accepit circumcisionis, signaculum justitiæ fidei, quæ est in præputio: ut sit pater omnium credentium per præputium, ut reputetur et illis ad justitiam: Rom 4:12 et sit pater circumcisionis non iis tantum, qui sunt ex circumcisione, sed et iis qui sectantur vestigia fidei, quæ est in præputio patris nostri Abrahæ. Rom 4:13 Non enim per legem promissio Abrahæ, aut semini ejus ut hæres esset mundi: sed per justitiam fidei. Rom 4:14 Si enim qui ex lege, hæredes sunt: exinanita est fides, abolita est promissio. Rom 4:15 Lex enim iram operatur. Ubi enim non est lex, nec prævaricatio. Rom 4:16 Ideo ex fide, ut secundum gratiam firma sit promissio omni semini, non ei qui ex lege est solum, sed et ei qui ex fide est Abrahæ, qui pater est omnium nostrum Rom 4:17 (sicut scriptum est: Quia patrem multarum gentium posui te) ante Deum, cui credidit, qui vivificat mortuos, et vocat ea quæ non sunt, tamquam ea quæ sunt: Rom 4:18 qui contra spem in spem credidit, ut fieret pater multarum gentium secundum quod dictum est ei: Sic erit semen tuum. Rom 4:19 Et non infirmatus est fide, nec consideravit corpus suum emortuum, cum jam fere centum esset annorum, et emortuam vulvam Saræ. Rom 4:20 In repromissione etiam Dei non hæsitavit diffidentia, sed confortatus est fide, dans gloriam Deo: Rom 4:21 plenissime sciens, quia quæcumque promisit, potens est et facere.
Rom 4:22 Ideo et reputatum est illi ad justitiam. Rom 4:23 Non est autem scriptum tantum propter ipsum quia reputatum est illi ad justitiam: Rom 4:24 sed et propter nos, quibus reputabitur credentibus in eum, qui suscitavit Jesum Christum Dominum nostrum a mortuis, Rom 4:25 qui traditus est propter delicta nostra, et resurrexit propter justificationem nostram. Rom 5:1 Justificati ergo ex fide, pacem habeamus ad Deum per Dominum nostrum Jesum Christum: Rom 5:2 per quem et habemus accessum per fidem in gratiam istam, in qua stamus, et gloriamur in spe gloriæ filiorum Dei. Rom 5:3 Non solum autem, sed et gloriamur in tribulationibus: scientes quod tribulatio patientiam operatur: Rom 5:4 patientia autem probationem, probatio vero spem, Rom 5:5 spes autem non confundit: quia caritas Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum Sanctum, qui datus est nobis. Rom 5:6 Ut quid enim Christus, cum adhuc infirmi essemus, secundum tempus, pro impiis mortuus est? Rom 5:7 vix enim pro justo quis moritur: nam pro bono forsitan quis audeat mori. Rom 5:8 Commendat autem caritatem suam Deus in nobis: quoniam cum adhuc peccatores essemus, secundum tempus, Rom 5:9 Christus pro nobis mortuus est: multo igitur magis nunc justificati in sanguine ipsius, salvi erimus ab ira per ipsum.
Rom 5:10 Si enim cum inimici essemus, reconciliati sumus Deo per mortem filii ejus: multo magis reconciliati, salvi erimus in vita ipsius. Rom 5:11 Non solum autem: sed et gloriamur in Deo per Dominum nostrum Jesum Christum, per quem nunc reconciliationem accepimus. Rom 5:12 Propterea sicut per unum hominem peccatum in hunc mundum intravit, et per peccatum mors, et ita in omnes homines mors pertransiit, in quo omnes peccaverunt. Rom 5:13 Usque ad legem enim peccatum erat in mundo: peccatum autem non imputabatur, cum lex non esset. Rom 5:14 Sed regnavit mors ab Adam usque ad Moysen etiam in eos qui non peccaverunt in similitudinem prævaricationis Adæ, qui est forma futuri. Rom 5:15 Sed non sicut delictum, ita et donum: si enim unius delicto multi mortui sunt: multo magis gratia Dei et donum in gratia unius hominis Jesu Christi in plures abundavit. Rom 5:16 Et non sicut per unum peccatum, ita et donum. Nam judicium quidem ex uno in condemnationem: gratia autem ex multis delictis in justificationem. Rom 5:17 Si enim unius delicto mors regnavit per unum: multo magis abundantiam gratiæ, et donationis, et justitiæ accipientes, in vita regnabunt per unum Jesum Christum.
Rom 5:18 Igitur sicut per unius delictum in omnes homines in condemnationem: sic et per unius justitiam in omnes homines in justificationem vitæ. Rom 5:19 Sicut enim per inobedientiam unius hominis, peccatores constituti sunt multi: ita et per unius obeditionem, justi constituentur multi. Rom 5:20 Lex autem subintravit ut abundaret delictum. Ubi autem abundavit delictum, superabundavit gratia: Rom 5:21 ut sicut regnavit peccatum in mortem: ita et gratia regnet per justitiam in vitam æternam, per Jesum Christum Dominum nostrum. Rom 6:1 Quid ergo dicemus? permanebimus in peccato ut gratia abundet? Rom 6:2 Absit. Qui enim mortui sumus peccato, quomodo adhuc vivemus in illo? Rom 6:3 an ignoratis quia quicumque baptizati sumus in Christo Jesu, in morte ipsius baptizati sumus? Rom 6:4 Consepulti enim sumus cum illo per baptismum in mortem: ut quomodo Christus surrexit a mortuis per gloriam Patris, ita et nos in novitate vitæ ambulemus. Rom 6:5 Si enim complantati facti sumus similitudini mortis ejus: simul et resurrectionis erimus. Rom 6:6 Hoc scientes, quia vetus homo noster simul crucifixus est, ut destruatur corpus peccati, et ultra non serviamus peccato. Rom 6:7 Qui enim mortuus est, justificatus est a peccato. Rom 6:8 Si autem mortui sumus cum Christo, credimus quia simul etiam vivemus cum Christo, Rom 6:9 scientes quod Christus resurgens ex mortuis jam non moritur: mors illi ultra non dominabitur. Rom 6:10 Quod enim mortuus est peccato, mortuus est semel: quod autem vivit, vivit Deo. Rom 6:11 Ita et vos existimate vos mortuos quidem esse peccato, viventes autem Deo, in Christo Jesu Domino nostro. Rom 6:12 Non ergo regnet peccatum in vestro mortali corpore ut obediatis concupiscentiis ejus. Rom 6:13 Sed neque exhibeatis membra vestra arma iniquitatis peccato: sed exhibete vos Deo, tamquam ex mortuis viventes: et membra vestra arma justitiæ Deo. Rom 6:14 Peccatum enim vobis non dominabitur: non enim sub lege estis, sed sub gratia. Rom 6:15 Quid ergo? peccabimus, quoniam non sumus sub lege, sed sub gratia? Absit. Rom 6:16 Nescitis quoniam cui exhibetis vos servos ad obediendum, servi estis ejus, cui obeditis, sive peccati ad mortem, sive obeditionis ad justitiam? Rom 6:17 Gratias autem Deo quod fuistis servi peccati, obedistis autem ex corde in eam formam doctrinæ, in quam traditi estis. Rom 6:18 Liberati autem a peccato, servi facti estis justitiæ.
Rom 6:19 Humanum dico, propter infirmitatem carnis vestræ: sicut enim exhibuistis membra vestra servire immunditiæ, et iniquitati ad iniquitatem, ita nunc exhibete membra vestra servire justitiæ in sanctificationem. Rom 6:20 Cum enim servi essetis peccati, liberi fuistis justitiæ. Rom 6:21 Quem ergo fructum habuistis tunc in illis, in quibus nunc erubescitis? nam finis illorum mors est. Rom 6:22 Nunc vero liberati a peccato, servi autem facti Deo, habetis fructum vestrum in sanctificationem, finem vero vitam æternam. Rom 6:23 Stipendia enim peccati, mors. Gratia autem Dei, vita æterna, in Christo Jesu Domino nostro. Rom 7:1 An ignoratis, fratres (scientibus enim legem loquor), quia lex in homine dominatur quanto tempore vivit? Rom 7:2 Nam quæ sub viro est mulier, vivente viro, alligata est legi: si autem mortuus fuerit vir ejus, soluta est a lege viri. Rom 7:3 Igitur, vivente viro, vocabitur adultera si fuerit cum alio viro: si autem mortuus fuerit vir ejus, liberata est a lege viri, ut non sit adultera si fuerit cum alio viro. Rom 7:4 Itaque fratres mei, et vos mortificati estis legi per corpus Christi: ut sitis alterius, qui ex mortuis resurrexit, ut fructificemus Deo.
Rom 7:5 Cum enim essemus in carne, passiones peccatorum, quæ per legem erant, operabantur in membris nostris, ut fructificarent morti. Rom 7:6 Nunc autem soluti sumus a lege mortis, in qua detinebamur, ita ut serviamus in novitate spiritus, et non in vetustate litteræ. Rom 7:7 Quid ergo dicemus? lex peccatum est? Absit. Sed peccatum non cognovi, nisi per legem: nam concupiscentiam nesciebam, nisi lex diceret: Non concupisces. Rom 7:8 Occasione autem accepta, peccatum per mandatum operatum est in me omnem concupiscentiam. Sine lege enim peccatum mortuum erat. Rom 7:9 Ego autem vivebam sine lege aliquando: sed cum venisset mandatum, peccatum revixit. Rom 7:10 Ego autem mortuus sum: et inventum est mihi mandatum, quod erat ad vitam, hoc esse ad mortem. Rom 7:11 Nam peccatum occasione accepta per mandatum, seduxit me, et per illud occidit. Rom 7:12 Itaque lex quidem sancta, et mandatum sanctum, et justum, et bonum. Rom 7:13 Quod ergo bonum est, mihi factum est mors? Absit. Sed peccatum, ut appareat peccatum, per bonum operatum est mihi mortem: ut fiat supra modum peccans peccatum per mandatum. Rom 7:14 Scimus enim quia lex spiritualis est: ego autem carnalis sum, venundatus sub peccato. Rom 7:15 Quod enim operor, non intelligo: non enim quod volo bonum, hoc ago: sed quod odi malum, illud facio.
Rom 7:16 Si autem quod nolo, illud facio: consentio legi, quoniam bona est. Rom 7:17 Nunc autem jam non ego operor illud, sed quod habitat in me peccatum. Rom 7:18 Scio enim quia non habitat in me, hoc est in carne mea, bonum. Nam velle, adjacet mihi: perficere autem bonum, non invenio. Rom 7:19 Non enim quod volo bonum, hoc facio: sed quod nolo malum, hoc ago. Rom 7:20 Si autem quod nolo, illud facio: jam non ego operor illud, sed quod habitat in me, peccatum. Rom 7:21 Invenio igitur legem, volenti mihi facere bonum, quoniam mihi malum adjacet: Rom 7:22 condelector enim legi Dei secundum interiorem hominem: Rom 7:23 video autem aliam legem in membris meis, repugnantem legi mentis meæ, et captivantem me in lege peccati, quæ est in membris meis. Rom 7:24 Infelix ego homo, quis me liberabit de corpore mortis hujus? Rom 7:25 gratia Dei per Jesum Christum Dominum nostrum. Igitur ego ipse mente servio legi Dei: carne autem, legi peccati. Rom 8:1 Nihil ergo nunc damnationis est iis qui sunt in Christo Jesu: qui non secundum carnem ambulant. Rom 8:2 Lex enim spiritus vitæ in Christo Jesu liberavit me a lege peccati et mortis.
Rom 8:3 Nam quod impossibile erat legi, in quo infirmabatur per carnem: Deus Filium suum mittens in similitudinem carnis peccati et de peccato, damnavit peccatum in carne, Rom 8:4 ut justificatio legis impleretur in nobis, qui non secundum carnem ambulamus, sed secundum spiritum. Rom 8:5 Qui enim secundum carnem sunt, quæ carnis sunt, sapiunt: qui vero secundum spiritum sunt, quæ sunt spiritus, sentiunt. Rom 8:6 Nam prudentia carnis, mors est: prudentia autem spiritus, vita et pax: Rom 8:7 quoniam sapientia carnis inimica est Deo: legi enim Dei non est subjecta, nec enim potest. Rom 8:8 Qui autem in carne sunt, Deo placere non possunt. Rom 8:9 Vos autem in carne non estis, sed in spiritu: si tamen Spiritus Dei habitat in vobis. Si quis autem Spiritum Christi non habet, hic non est ejus. Rom 8:10 Si autem Christus in vobis est, corpus quidem mortuum est propter peccatum, spiritus vero vivit propter justificationem. Rom 8:11 Quod si Spiritus ejus, qui suscitavit Jesum a mortuis, habitat in vobis: qui suscitavit Jesum Christum a mortuis, vivificabit et mortalia corpora vestra, propter inhabitantem Spiritum ejus in vobis. Rom 8:12 Ergo fratres, debitores sumus non carni, ut secundum carnem vivamus.
Rom 8:13 Si enim secundum carnem vixeritis, moriemini: si autem spiritu facta carnis mortificaveritis, vivetis. Rom 8:14 Quicumque enim Spiritu Dei aguntur, ii sunt filii Dei. Rom 8:15 Non enim accepistis spiritum servitutis iterum in timore, sed accepistis spiritum adoptionis filiorum, in quo clamamus: Abba (Pater). Rom 8:16 Ipse enim Spiritus testimonium reddit spiritui nostro quod sumus filii Dei. Rom 8:17 Si autem filii, et hæredes: hæredes, quidem Dei, cohæredes autem Christi: si tamen compatimur ut et conglorificemur. Rom 8:18 Existimo enim quod non sunt condignæ passiones hujus temporis ad futuram gloriam, quæ revelabitur in nobis. Rom 8:19 Nam exspectatio creaturæ revelationem filiorum Dei exspectat. Rom 8:20 Vanitati enim creatura subjecta est non volens, sed propter eum, qui subjecit eam in spe: Rom 8:21 quia et ipsa creatura liberabitur a servitute corruptionis in libertatem gloriæ filiorum Dei. Rom 8:22 Scimus enim quod omnis creatura ingemiscit, et parturit usque adhuc. Rom 8:23 Non solum autem illa, sed et nos ipsi primitias spiritus habentes: et ipsi intra nos gemimus adoptionem filiorum Dei exspectantes, redemptionem corporis nostri.
Rom 8:24 Spe enim salvi facti sumus. Spes autem, quæ videtur, non est spes: nam quod videt quis, quid sperat? Rom 8:25 Si autem quod non videmus, speramus: per patientiam exspectamus. Rom 8:26 Similiter autem et Spiritus adjuvat infirmitatem nostram: nam quid oremus, sicut oportet, nescimus: sed ipse Spiritus postulat pro nobis gemitibus inenarrabilibus. Rom 8:27 Qui autem scrutatur corda, scit quid desideret Spiritus: quia secundum Deum postulat pro sanctis. Rom 8:28 Scimus autem quoniam diligentibus Deum omnia cooperantur in bonum, iis qui secundum propositum vocati sunt sancti. Rom 8:29 Nam quos præscivit, et prædestinavit conformes fieri imaginis Filii sui, ut sit ipse primogenitus in multis fratribus. Rom 8:30 Quos autem prædestinavit, hos et vocavit: et quos vocavit, hos et justificavit: quos autem justificavit, illos et glorificavit. Rom 8:31 Quid ergo dicemus ad hæc? si Deus pro nobis, quis contra nos? Rom 8:32 Qui etiam proprio Filio suo non pepercit, sed pro nobis omnibus tradidit illum: quomodo non etiam cum illo omnia nobis donavit? Rom 8:33 Quis accusabit adversus electos Dei? Deus qui justificat, Rom 8:34 quis est qui condemnet? Christus Jesus, qui mortuus est, immo qui et resurrexit, qui est ad dexteram Dei, qui etiam interpellat pro nobis. Rom 8:35 Quis ergo nos separabit a caritate Christi? tribulatio? an angustia? an fames? an nuditas? an periculum? an persecutio? an gladius? Rom 8:36 (Sicut scriptum est: Quia propter te mortificamur tota die: æstimati sumus sicut oves occisionis.) Rom 8:37 Sed in his omnibus superamus propter eum qui dilexit nos. Rom 8:38 Certus sum enim quia neque mors, neque vita, neque angeli, neque principatus, neque virtutes, neque instantia, neque futura, neque fortitudo, Rom 8:39 neque altitudo, neque profundum, neque creatura alia poterit nos separare a caritate Dei, quæ est in Christo Jesu Domino nostro. Rom 9:1 Veritatem dico in Christo, non mentior: testimonium mihi perhibente conscientia mea in Spiritu Sancto: Rom 9:2 quoniam tristitia mihi magna est, et continuus dolor cordi meo. Rom 9:3 Optabam enim ego ipse anathema esse a Christo pro fratribus meis, qui sunt cognati mei secundum carnem, Rom 9:4 qui sunt Israëlitæ, quorum adoptio est filiorum, et gloria, et testamentum, et legislatio, et obsequium, et promissa: