Num 7:67 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum simila conspersa oleo in sacrificum: Num 7:68 mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso: Num 7:69 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum: Num 7:70 hircumque pro peccato: Num 7:71 et in hostias pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc fuit oblatio Ahiezer filii Ammisaddai. Num 7:72 Die undecimo princeps filiorum Aser, Phegiel filius Ochran, Num 7:73 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum simila conspersa oleo in sacrificum: Num 7:74 mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso: Num 7:75 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum: Num 7:76 hircumque pro peccato: Num 7:77 et in hostias pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc fuit oblatio Phegiel filii Ochran. Num 7:78 Die duodecimo princeps filiorum Nephthali, Ahira filius Enan, Num 7:79 obtulit acetabulum argenteum appendens centum triginta siclos, phialam argenteam habentem septuaginta siclos, ad pondus sanctuarii, utrumque plenum simila oleo conspersa in sacrificum: Num 7:80 mortariolum aureum appendens decem siclos, plenum incenso: Num 7:81 bovem de armento, et arietem, et agnum anniculum in holocaustum: Num 7:82 hircumque pro peccato: Num 7:83 et in hostias pacificorum boves duos, arietes quinque, hircos quinque, agnos anniculos quinque. Hæc fuit oblatio Ahira filii Enan. Num 7:84 Hæc in dedicatione altaris oblata sunt a principibus Israël, in die qua consecratum est: acetabula argentea duodecim: phialæ argenteæ duodecim: mortariola aurea duodecim: Num 7:85 ita ut centum triginta siclos argenti haberet unum acetabulum, et septuaginta siclos haberet una phiala: id est, in commune vasorum omnium ex argento sicli duo millia quadringenti, pondere sanctuarii: Num 7:86 mortariola aurea duodecim plena incenso, denos siclos appendentia pondere sanctuarii: id est, simul auri sicli centum viginti: Num 7:87 boves de armento in holocaustum duodecim, arietes duodecim, agni anniculi duodecim, et libamenta eorum: hirci duodecim pro peccato.
Num 7:88 In hostias pacificorum, boves viginti quatuor, arietes sexaginta, hirci sexaginta, agni anniculi sexaginta. Hæc oblata sunt in dedicatione altaris, quando unctum est. Num 7:89 Cumque ingrederetur Moyses tabernaculum fœderis, ut consuleret oraculum, audiebat vocem loquentis ad se de propitiatorio quod erat super arcam testimonii inter duos cherubim, unde et loquebatur ei. Num 8:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens: Num 8:2 Loquere Aaron, et dices ad eum: Cum posueris septem lucernas, candelabrum in australi parte erigatur. Hoc igitur præcipe ut lucernæ contra boream e regione respiciant ad mensam panum propositionis, contra eam partem, quam candelabrum respicit, lucere debebunt. Num 8:3 Fecitque Aaron, et imposuit lucernas super candelabrum, ut præceperat Dominus Moysi. Num 8:4 Hæc autem erat factura candelabri, ex auro ductili, tam medius stipes, quam cuncta quæ ex utroque calamorum latere nascebantur: juxta exemplum quod ostendit Dominus Moysi, ita operatus est candelabrum. Num 8:5 Et locutus est Dominus ad Moysen, dicens: Num 8:6 Tolle Levitas de medio filiorum Israël, et purificabis eos Num 8:7 juxta hunc ritum: aspergantur aqua lustrationis, et radant omnes pilos carnis suæ. Cumque laverint vestimenta sua, et mundati fuerint, Num 8:8 tollent bovem de armentis, et libamentum ejus similam oleo conspersam: bovem autem alterum de armento tu accipies pro peccato: Num 8:9 et applicabis Levitas coram tabernaculo fœderis, convocata omni multitudine filiorum Israël. Num 8:10 Cumque Levitæ fuerint coram Domino, ponent filii Israël manus suas super eos. Num 8:11 Et offeret Aaron Levitas, munus in conspectu Domini a filiis Israël, ut serviant in ministerio ejus. Num 8:12 Levitæ quoque ponent manus suas super capita boum, e quibus unum facies pro peccato, et alterum in holocaustum Domini, ut depreceris pro eis. Num 8:13 Statuesque Levitas in conspectu Aaron et filiorum ejus, et consecrabis oblatos Domino, Num 8:14 ac separabis de medio filiorum Israël, ut sint mei. Num 8:15 Et postea ingredientur tabernaculum fœderis, ut serviant mihi. Sicque purificabis et consecrabis eos in oblationem Domini: quoniam dono donati sunt mihi a filiis Israël. Num 8:16 Pro primogenitis quæ aperiunt omnem vulvam in Israël, accepi eos. Num 8:17 Mea sunt enim omnia primogenita filiorum Israël, tam ex hominibus quam ex jumentis. Ex die quo percussi omne primogenitum in terra Ægypti, sanctificavi eos mihi: Num 8:18 et tuli Levitas pro cunctis primogenitis filiorum Israël, Num 8:19 tradidique eos dono Aaron et filiis ejus de medio populi, ut serviant mihi pro Israël in tabernaculo fœderis, et orent pro eis ne sit in populo plaga, si ausi fuerint accedere ad sanctuarium. Num 8:20 Feceruntque Moyses et Aaron et omnis multitudo filiorum Israël super Levitas quæ præceperat Dominus Moysi: Num 8:21 purificatique sunt, et laverunt vestimenta sua. Elevavitque eos Aaron in conspectu Domini, et oravit pro eis, Num 8:22 ut purificati ingrederentur ad officia sua in tabernaculum fœderis coram Aaron et filiis ejus. Sicut præceperat Dominus Moysi de Levitis, ita factum est. Num 8:23 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens: Num 8:24 Hæc est lex Levitarum: a viginti quinque annis et supra, ingredientur ut ministrent in tabernaculo fœderis. Num 8:25 Cumque quinquagesimum annum ætatis impleverint, servire cessabunt, Num 8:26 eruntque ministri fratrum suorum in tabernaculo fœderis, ut custodiant quæ sibi fuerunt commendata: opera autem ipsa non faciant. Sic dispones Levitis in custodiis suis. Num 9:1 Locutus est Dominus ad Moysen in deserto Sinai anno secundo, postquam egressi sunt de terra Ægypti, mense primo, dicens: Num 9:2 Faciant filii Israël Phase in tempore suo, Num 9:3 quartadecima die mensis hujus ad vesperam, juxta omnes cæremonias et justificationes ejus. Num 9:4 Præcepitque Moyses filiis Israël ut facerent Phase. Num 9:5 Qui fecerunt tempore suo, quartadecima die mensis ad vesperam, in monte Sinai. Juxta omnia quæ mandaverat Dominus Moysi, fecerunt filii Israël. Num 9:6 Ecce autem quidam immundi super anima hominis, qui non poterant facere Phase in die illo, accedentes ad Moysen et Aaron, Num 9:7 dixerunt eis: Immundi sumus super anima hominis: quare fraudamur ut non valeamus oblationem offerre Domino in tempore suo inter filios Israël? Num 9:8 Quibus respondit Moyses: State ut consulam quid præcipiat Dominus de vobis. Num 9:9 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens: Num 9:10 Loquere filiis Israël: Homo, qui fuerit immundus super anima, sive in via procul in gente vestra, faciat Phase Domino Num 9:11 in mense secundo, quartadecima die mensis ad vesperam. Cum azymis et lactucis agrestibus comedent illud: Num 9:12 non relinquent ex eo quippiam usque mane, et os ejus non confringent: omnem ritum Phase observabunt. Num 9:13 Si quis autem et mundus est, et in itinere non fuit, et tamen non fecit Phase, exterminabitur anima illa de populis suis, quia sacrificium Domino non obtulit tempore suo: peccatum suum ipse portabit.
Num 9:14 Peregrinus quoque et advena si fuerint apud vos, facient Phase Domino juxta cæremonias et justificationes ejus. Præceptum idem erit apud vos tam advenæ quam indigenæ. Num 9:15 Igitur die qua erectum est tabernaculum, operuit illud nubes. A vespere autem super tentorium erat quasi species ignis usque mane. Num 9:16 Sic fiebat jugiter: per diem operiebat illud nubes, et per noctem quasi species ignis. Num 9:17 Cumque ablata fuisset nubes, quæ tabernaculum protegebat, tunc proficiscebantur filii Israël: et in loco ubi stetisset nubes, ibi castrametabantur. Num 9:18 Ad imperium Domini proficiscebantur, et ad imperium illius figebant tabernaculum. Cunctis diebus quibus stabat nubes super tabernaculum, manebant in eodem loco: Num 9:19 et si evenisset ut multo tempore maneret super illud, erant filii Israël in excubiis Domini, et non proficiscebantur Num 9:20 quot diebus fuisset nubes super tabernaculum. Ad imperium Domini erigebant tentoria, et ad imperium illius deponebant. Num 9:21 Si fuisset nubes a vespere usque mane, et statim diluculo tabernaculum reliquisset, proficiscebantur: et si post diem et noctem recessisset, dissipabant tentoria.
Num 9:22 Si vero biduo aut uno mense vel longiori tempore fuisset super tabernaculum, manebant filii Israël in eodem loco, et non proficiscebantur: statim autem ut recessisset, movebant castra. Num 9:23 Per verbum Domini figebant tentoria, et per verbum illius proficiscebantur: erantque in excubiis Domini juxta imperium ejus per manum Moysi. Num 10:1 Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens: Num 10:2 Fac tibi duas tubas argenteas ductiles, quibus convocare possis multitudinem quando movenda sunt castra. Num 10:3 Cumque increpueris tubis, congregabitur ad te omnis turba ad ostium tabernaculi fœderis. Num 10:4 Si semel clangueris, venient ad te principes, et capita multitudinis Israël. Num 10:5 Si autem prolixior atque concisus clangor increpuerit, movebunt castra primi qui sunt ad orientalem plagam. Num 10:6 In secundo autem sonitu et pari ululatu tubæ, levabunt tentoria qui habitant ad meridiem; et juxta hunc modum reliqui facient, ululantibus tubis in profectionem. Num 10:7 Quando autem congregandus est populus, simplex tubarum clangor erit, et non concise ululabunt. Num 10:8 Filii autem Aaron sacerdotes clangent tubis: eritque hoc legitimum sempiternum in generationibus vestris.
Num 10:9 Si exieritis ad bellum de terra vestra contra hostes qui dimicant adversum vos, clangetis ululantibus tubis, et erit recordatio vestri coram Domino Deo vestro, ut eruamini de manibus inimicorum vestrorum. Num 10:10 Siquando habebitis epulum, et dies festos, et calendas, canetis tubis super holocaustis, et pacificis victimis, ut sint vobis in recordationem Dei vestri. Ego Dominus Deus vester. Num 10:11 Anno secundo, mense secundo, vigesima die mensis, elevata est nubes de tabernaculo fœderis: Num 10:12 profectique sunt filii Israël per turmas suas de deserto Sinai, et recubuit nubes in solitudine Pharan. Num 10:13 Moveruntque castra primi juxta imperium Domini in manu Moysi. Num 10:14 Filii Juda per turmas suas: quorum princeps erat Nahasson filius Aminadab. Num 10:15 In tribu filiorum Issachar fuit princeps Nathanaël filius Suar. Num 10:16 In tribu Zabulon erat princeps Eliab filius Helon. Num 10:17 Depositumque est tabernaculum, quod portantes egressi sunt filii Gerson et Merari. Num 10:18 Profectique sunt et filii Ruben, per turmas et ordinem suum: quorum princeps erat Helisur filius Sedeur. Num 10:19 In tribu autem filiorum Simeon, princeps fuit Salamiel filius Surisaddai. Num 10:20 Porro in tribu Gad erat princeps Eliasaph filius Duel.
Num 10:21 Profectique sunt et Caathitæ portantes sanctuarium. Tamdiu tabernaculum portabatur, donec venirent ad erectionis locum. Num 10:22 Moverunt castra et filii Ephraim per turmas suas, in quorum exercitu princeps erat Elisama filius Ammiud. Num 10:23 In tribu autem filiorum Manasse princeps fuit Gamaliel filius Phadassur. Num 10:24 Et in tribu Benjamin erat dux Abidan filius Gedeonis. Num 10:25 Novissimi castrorum omnium profecti sunt filii Dan per turmas suas, in quorum exercitu princeps fuit Ahiezer filius Ammisaddai. Num 10:26 In tribu autem filiorum Aser erat princeps Phegiel filius Ochran. Num 10:27 Et in tribu filiorum Nephthali princeps fuit Ahira filius Enan. Num 10:28 Hæc sunt castra, et profectiones filiorum Israël per turmas suas quando egrediebantur. Num 10:29 Dixitque Moyses Hobab filio Raguel Madianitæ, cognato suo: Proficiscimur ad locum quem Dominus daturus est nobis: veni nobiscum, ut benefaciamus tibi, quia Dominus bona promisit Israëli. Num 10:30 Cui ille respondit: Non vadam tecum, sed revertar in terram meam, in qua natus sum. Num 10:31 Et ille: Noli, inquit, nos relinquere: tu enim nosti in quibus locis per desertum castra ponere debeamus, et eris ductor noster.
Num 10:32 Cumque nobiscum veneris, quidquid optimum fuerit ex opibus, quas nobis traditurus est Dominus, dabimus tibi. Num 10:33 Profecti sunt ergo de monte Domini viam trium dierum, arcaque fœderis Domini præcedebat eos, per dies tres providens castrorum locum. Num 10:34 Nubes quoque Domini super eos erat per diem cum incederent. Num 10:35 Cumque elevaretur arca, dicebat Moyses: Surge, Domine, et dissipentur inimici tui, et fugiant qui oderunt te, a facie tua. Num 10:36 Cum autem deponeretur, aiebat: Revertere, Domine, ad multitudinem exercitus Israël. Num 11:1 Interea ortum est murmur populi, quasi dolentium pro labore, contra Dominum. Quod cum audisset Dominus, iratus est. Et accensus in eos ignis Domini, devoravit extremam castrorum partem. Num 11:2 Cumque clamasset populus ad Moysen, oravit Moyses ad Dominum, et absorptus est ignis. Num 11:3 Vocavitque nomen loci illius, Incensio: eo quod incensus fuisset contra eos ignis Domini. Num 11:4 Vulgus quippe promiscuum, quod ascenderat cum eis, flagravit desiderio, sedens et flens, junctis sibi pariter filiis Israël, et ait: Quis dabit nobis ad vescendum carnes?
Num 11:5 recordamur piscium quos comedebamus in Ægypto gratis: in mentem nobis veniunt cucumeres, et pepones, porrique, et cæpe, et allia. Num 11:6 Anima nostra arida est: nihil aliud respiciunt oculi nostri nisi man. Num 11:7 Erat autem man quasi semen coriandri, coloris bdellii. Num 11:8 Circuibatque populus, et colligens illud, frangebat mola, sive terebat in mortario, coquens in olla, et faciens ex eo tortulas saporis quasi panis oleati. Num 11:9 Cumque descenderet nocte super castra ros, descendebat pariter et man. Num 11:10 Audivit ergo Moyses flentem populum per familias, singulos per ostia tentorii sui. Iratusque est furor Domini valde: sed et Moysi intoleranda res visa est, Num 11:11 et ait ad Dominum: Cur afflixisti servum tuum? quare non invenio gratiam coram te? et cur imposuisti pondus universi populi hujus super me? Num 11:12 Numquid ego concepi omnem hanc multitudinem, vel genui eam, ut dicas mihi: Porta eos in sinu tuo sicut portare solet nutrix infantulum, et defer in terram, pro qua jurasti patribus eorum? Num 11:13 Unde mihi carnes ut dem tantæ multitudini? flent contra me, dicentes: Da nobis carnes ut comedamus.
Num 11:14 Non possum solus sustinere omnem hunc populum, quia gravis est mihi. Num 11:15 Sin aliter tibi videtur, obsecro ut interficias me, et inveniam gratiam in oculis tuis, ne tantis afficiar malis. Num 11:16 Et dixit Dominus ad Moysen: Congrega mihi septuaginta viros de senibus Israël, quos tu nosti quod senes populi sint ac magistri: et duces eos ad ostium tabernaculi fœderis, faciesque ibi stare tecum, Num 11:17 ut descendam et loquar tibi: et auferam de spiritu tuo, tradamque eis, ut sustentent tecum onus populi, et non tu solus graveris. Num 11:18 Populo quoque dices: Sanctificamini (cras comedetis carnes: ego enim audivi vos dicere: Quis dabit nobis escas carnium? bene nobis erat in Ægypto), ut det vobis Dominus carnes, et comedatis: Num 11:19 non uno die, nec duobus, vel quinque aut decem, nec viginti quidem, Num 11:20 sed usque ad mensem dierum, donec exeat per nares vestras, et vertatur in nauseam, eo quod repuleritis Dominum, qui in medio vestri est, et fleveritis coram eo, dicentes: Quare egressi sumus ex Ægypto? Num 11:21 Et ait Moyses: Sexcenta millia peditum hujus populi sunt: et tu dicis: Dabo eis esum carnium mense integro? Num 11:22 numquid ovium et boum multitudo cædetur, ut possit sufficere ad cibum? vel omnes pisces maris in unum congregabuntur, ut eos satient?
Num 11:23 Cui respondit Dominus: Numquid manus Domini invalida est? jam nunc videbis utrum meus sermo opere compleatur. Num 11:24 Venit igitur Moyses, et narravit populo verba Domini, congregans septuaginta viros de senibus Israël, quos stare fecit circa tabernaculum. Num 11:25 Descenditque Dominus per nubem, et locutus est ad eum, auferens de spiritu qui erat in Moyse, et dans septuaginta viris. Cumque requievisset in eis spiritus, prophetaverunt, nec ultra cessaverunt. Num 11:26 Remanserat autem in castris duo viri, quorum unus vocabatur Eldad, et alter Medad, super quos requievit spiritus. Nam et ipsi descripti fuerant, et non exierant ad tabernaculum. Num 11:27 Cumque prophetarent in castris, cucurrit puer, et nuntiavit Moysi, dicens: Eldad et Medad prophetant in castris. Num 11:28 Statim Josue filius Nun, minister Moysi, et electus e pluribus, ait: Domine mi Moyses, prohibe eos. Num 11:29 At ille: Quid, inquit æmularis pro me? quis tribuat ut omnis populus prophetet, et det eis Dominus spiritum suum? Num 11:30 Reversusque est Moyses, et majores natu Israël in castra.
Num 11:31 Ventus autem egrediens a Domino, arreptans trans mare coturnices detulit, et demisit in castra itinere quantum uno die confici potest, ex omni parte castrorum per circuitum, volabantque in aëre duobus cubitis altitudine super terram. Num 11:32 Surgens ergo populus toto die illo, et nocte, ac die altero, congregavit coturnicum: qui parum, decem coros: et siccaverunt eas per gyrum castrorum. Num 11:33 Adhuc carnes erant in dentibus eorum, nec defecerat hujuscemodi cibus: et ecce furor Domini concitatus in populum, percussit eum plaga magna nimis. Num 11:34 Vocatusque est ille locus, Sepulchra concupiscentiæ: ibi enim sepelierunt populum qui desideraverat. Egressi autem de Sepulchris concupiscentiæ, venerunt in Haseroth, et manserunt ibi. Num 12:1 Locutaque est Maria et Aaron contra Moysen propter uxorem ejus Æthiopissam, Num 12:2 et dixerunt: Num per solum Moysen locutus est Dominus? nonne et nobis similiter est locutus? Quod cum audisset Dominus Num 12:3 (erat enim Moyses vir mitissimus super omnes homines qui morabantur in terra), Num 12:4 statim locutus est ad eum, et ad Aaron et Mariam: Egredimini vos tantum tres ad tabernaculum fœderis. Cumque fuissent egressi, Num 12:5 descendit Dominus in columna nubis, et stetit in introitu tabernaculi, vocans Aaron et Mariam. Qui cum issent, Num 12:6 dixit ad eos: Audite sermones meos: si quis fuerit inter vos propheta Domini, in visione apparebo ei, vel per somnium loquar ad illum. Num 12:7 At non talis servus meus Moyses, qui in omni domo mea fidelissimus est: Num 12:8 ore enim ad os loquor ei: et palam, et non per ænigmata et figuras Dominum videt. Quare ergo non timuistis detrahere servo meo Moysi? Num 12:9 Iratusque contra eos, abiit: Num 12:10 nubes quoque recessit quæ erat super tabernaculum: et ecce Maria apparuit candens lepra quasi nix. Cumque respexisset eam Aaron, et vidisset perfusam lepra, Num 12:11 ait ad Moysen: Obsecro, domine mi, ne imponas nobis hoc peccatum quod stulte commisimus, Num 12:12 ne fiat hæc quasi mortua, et ut abortivum quod projicitur de vulva matris suæ: ecce jam medium carnis ejus devoratum est a lepra. Num 12:13 Clamavitque Moyses ad Dominum, dicens: Deus, obsecro, sana eam. Num 12:14 Cui respondit Dominus: Si pater ejus spuisset in faciem illius, nonne debuerat saltem septem diebus rubore suffundi? separetur septem diebus extra castra, et postea revocabitur.
Num 12:15 Exclusa est itaque Maria extra castra septem diebus: et populus non est motus de loco illo, donec revocata est Maria. Num 13:1 Profectusque est populus de Haseroth, fixis tentoriis in deserto Pharan. Num 13:2 Ibique locutus est Dominus ad Moysen, dicens: Num 13:3 Mitte viros, qui considerent terram Chanaan, quam daturus sum filiis Israël, singulos de singulis tribubus, ex principibus. Num 13:4 Fecit Moyses quod Dominus imperaverat, de deserto Pharan mittens principes viros, quorum ista sunt nomina. Num 13:5 De tribu Ruben, Sammua filium Zechur. Num 13:6 De tribu Simeon, Saphat filium Huri. Num 13:7 De tribu Juda, Caleb filium Jephone. Num 13:8 De tribu Issachar, Igal filium Joseph. Num 13:9 De tribu Ephraim, Osee filium Nun. Num 13:10 De tribu Benjamin, Phalti filium Raphu. Num 13:11 De tribu Zabulon, Geddiel filium Sodi. Num 13:12 De tribu Joseph, sceptri Manasse, Gaddi filium Susi. Num 13:13 De tribu Dan, Ammiel filium Gemalli. Num 13:14 De tribu Aser, Sthur filium Michaël. Num 13:15 De tribu Nephthali, Nahabi filium Vapsi. Num 13:16 De tribu Gad, Guel filium Machi. Num 13:17 Hæc sunt nomina virorum, quos misit Moyses ad considerandam terram: vocavitque Osee filium Nun, Josue.
Num 13:18 Misit ergo eos Moyses ad considerandam terram Chanaan, et dixit ad eos: Ascendite per meridianam plagam. Cumque veneritis ad montes, Num 13:19 considerate terram, qualis sit: et populum qui habitator est ejus, utrum fortis sit an infirmus: si pauci numero an plures: Num 13:20 ipsa terra, bona an mala: urbes quales, muratæ an absque muris: Num 13:21 humus, pinguis an sterilis, nemorosa an absque arboribus. Confortamini, et afferte nobis de fructibus terræ. Erat autem tempus quando jam præcoquæ uvæ vesci possunt. Num 13:22 Cumque ascendissent, exploraverunt terram a deserto Sin, usque Rohob intrantibus Emath. Num 13:23 Ascenderuntque ad meridiem, et venerunt in Hebron, ubi erant Achiman et Sisai et Tholmai filii Enac: nam Hebron septem annis ante Tanim urbem Ægypti condita est. Num 13:24 Pergentesque usque ad Torrentem botri, absciderunt palmitem cum uva sua, quem portaverunt in vecte duo viri. De malis quoque granatis et de ficis loci illius tulerunt: Num 13:25 qui appellatus est Nehelescol, id est Torrens botri, eo quod botrum portassent inde filii Israël. Num 13:26 Reversique exploratores terræ post quadraginta dies, omni regione circuita, Num 13:27 venerunt ad Moysen et Aaron et ad omnem cœtum filiorum Israël in desertum Pharan, quod est in Cades. Locutique eis et omni multitudini ostenderunt fructus terræ: Num 13:28 et narraverunt, dicentes: Venimus in terram, ad quam misisti nos, quæ revera fluit lacte et melle, ut ex his fructibus cognosci potest: Num 13:29 sed cultores fortissimos habet, et urbes grandes atque muratas. Stirpem Enac vidimus ibi. Num 13:30 Amalec habitat in meridie, Hethæus et Jebusæus et Amorrhæus in montanis: Chananæus vero moratur juxta mare et circa fluenta Jordanis. Num 13:31 Inter hæc Caleb compescens murmur populi, qui oriebatur contra Moysen, ait: Ascendamus, et possideamus terram, quoniam poterimus obtinere eam. Num 13:32 Alii vero, qui fuerant cum eo, dicebant: Nequaquam ad hunc populum valemus ascendere, quia fortior nobis est. Num 13:33 Detraxeruntque terræ, quam inspexerant, apud filios Israël, dicentes: Terra, quam lustravimus, devorat habitatores suos: populus, quem aspeximus, proceræ staturæ est. Num 13:34 Ibi vidimus monstra quædam filiorum Enac de genere giganteo: quibus comparati, quasi locustæ videbamur. Num 14:1 Igitur vociferans omnis turba flevit nocte illa, Num 14:2 et murmurati sunt contra Moysen et Aaron cuncti filii Israël, dicentes: Num 14:3 Utinam mortui essemus in Ægypto: et in hac vasta solitudine utinam pereamus, et non inducat nos Dominus in terram istam, ne cadamus gladio, et uxores ac liberi nostri ducantur captivi. Nonne melius est reverti in Ægyptum? Num 14:4 Dixeruntque alter ad alterum: Constituamus nobis ducem, et revertamur in Ægyptum. Num 14:5 Quo audito, Moyses et Aaron ceciderunt proni in terram coram omni multitudine filiorum Israël. Num 14:6 At vero Josue filius Nun et Caleb filius Jephone, qui et ipsi lustraverant terram, sciderunt vestimenta sua, Num 14:7 et ad omnem multitudinem filiorum Israël locuti sunt: Terra, quam circuivimus, valde bona est. Num 14:8 Si propitius fuerit Dominus, inducet nos in eam, et tradet humum lacte et melle manantem. Num 14:9 Nolite rebelles esse contra Dominum: neque timeatis populum terræ hujus, quia sicut panem ita eos possumus devorare. Recessit ab eis omne præsidium: Dominus nobiscum est, nolite metuere. Num 14:10 Cumque clamaret omnis multitudo, et lapidibus eos vellet opprimere, apparuit gloria Domini super tectum fœderis cunctis filiis Israël. Num 14:11 Et dixit Dominus ad Moysen: Usquequo detrahet mihi populus iste? quousque non credent mihi, in omnibus signis quæ feci coram eis?
Num 14:12 Feriam igitur eos pestilentia, atque consumam: te autem faciam principem super gentem magnam, et fortiorem quam hæc est. Num 14:13 Et ait Moyses ad Dominum: Ut audiant Ægyptii, de quorum medio eduxisti populum istum, Num 14:14 et habitatores terræ hujus, qui audierunt quod tu, Domine, in populo isto sis, et facie videaris ad faciem, et nubes tua protegat illos, et in columna nubis præcedas eos per diem, et in columna ignis per noctem: Num 14:15 quod occideris tantam multitudinem quasi unum hominem, et dicant: Num 14:16 Non poterat introducere populum in terram pro qua juraverat: idcirco occidit eos in solitudine? Num 14:17 Magnificetur ergo fortitudo Domini sicut jurasti, dicens: Num 14:18 Dominus patiens et multæ misericordiæ, auferens iniquitatem et scelera, nullumque innoxium derelinquens, qui visitas peccata patrum in filios in tertiam et quartam generationem. Num 14:19 Dimitte, obsecro, peccatum populi hujus secundum magnitudinem misericordiæ tuæ, sicut propitius fuisti egredientibus de Ægypto usque ad locum istum. Num 14:20 Dixitque Dominus: Dimisi juxta verbum tuum. Num 14:21 Vivo ego: et implebitur gloria Domini universa terra.
Num 14:22 Attamen omnes homines qui viderunt majestatem meam, et signa quæ feci in Ægypto et in solitudine, et tentaverunt me jam per decem vices, nec obedierunt voci meæ, Num 14:23 non videbunt terram pro qua juravi patribus eorum, nec quisquam ex illis qui detraxit mihi, intuebitur eam. Num 14:24 Servum meum Caleb, qui plenus alio spiritu secutus est me, inducam in terram hanc, quam circuivit; et semen ejus possidebit eam. Num 14:25 Quoniam Amalecites et Chananæus habitant in vallibus. Cras movete castra, et revertimini in solitudinem per viam maris Rubri. Num 14:26 Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens: Num 14:27 Usquequo multitudo hæc pessima murmurat contra me? querelas filiorum Israël audivi. Num 14:28 Dic ergo eis: Vivo ego, ait Dominus: sicut locuti estis audiente me, sic faciam vobis. Num 14:29 In solitudine hac jacebunt cadavera vestra. Omnes qui numerati estis a viginti annis et supra, et murmurastis contra me, Num 14:30 non intrabitis terram, super quam levavi manum meam ut habitare vos facerem, præter Caleb filium Jephone, et Josue filium Nun. Num 14:31 Parvulos autem vestros, de quibus dixistis quod prædæ hostibus forent, introducam, ut videant terram, quæ vobis displicuit.
Num 14:32 Vestra cadavera jacebunt in solitudine. Num 14:33 Filii vestri erunt vagi in deserto annis quadraginta, et portabunt fornicationem vestram, donec consumantur cadavera patrum in deserto, Num 14:34 juxta numerum quadraginta dierum, quibus considerastis terram: annus pro die imputabitur. Et quadraginta annis recipietis iniquitates vestras, et scietis ultionem meam: Num 14:35 quoniam sicut locutus sum, ita faciam omni multitudini huic pessimæ, quæ consurrexit adversum me: in solitudine hac deficiet, et morietur. Num 14:36 Igitur omnes viri, quos miserat Moyses ad contemplandam terram, et qui reversi murmurare fecerant contra eum omnem multitudinem, detrahentes terræ quod esset mala, Num 14:37 mortui sunt atque percussi in conspectu Domini. Num 14:38 Josue autem filius Nun, et Caleb filius Jephone, vixerunt ex omnibus qui perrexerant ad considerandam terram. Num 14:39 Locutusque est Moyses universa verba hæc ad omnes filios Israël, et luxit populus nimis. Num 14:40 Et ecce mane primo surgentes ascenderunt verticem montis, atque dixerunt: Parati sumus ascendere ad locum, de quo Dominus locutus est: quia peccavimus.
Num 14:41 Quibus Moyses: Cur, inquit, transgredimini verbum Domini, quod vobis non cedet in prosperum? Num 14:42 nolite ascendere: non enim est Dominus vobiscum: ne corruatis coram inimicis vestris. Num 14:43 Amalecites et Chananæus ante vos sunt, quorum gladio corruetis, eo quod nolueritis acquiescere Domino: nec erit Dominus vobiscum. Num 14:44 At illi contenebrati ascenderunt in verticem montis. Arca autem testamenti Domini et Moyses non recesserunt de castris. Num 14:45 Descenditque Amalecites et Chananæus, qui habitabat in monte: et percutiens eos atque concidens, persecutus est eos usque Horma. Num 15:1 Locutus est Dominus ad Moysen, dicens: Num 15:2 Loquere ad filios Israël, et dices ad eos: Cum ingressi fueritis terram habitationis vestræ, quam ego dabo vobis, Num 15:3 et feceritis oblationem Domino in holocaustum, aut victimam, vota solventes, vel sponte offerentes munera, aut in solemnitatibus vestris adolentes odorem suavitatis Domino, de bobus sive de ovibus: Num 15:4 offeret quicumque immolaverit victimam, sacrificium similæ, decimam partem ephi, conspersæ oleo, quod mensuram habebit quartam partem hin: Num 15:5 et vinum ad liba fundenda ejusdem mensuræ dabit in holocaustum sive in victimam. Per agnos singulos Num 15:6 et arietes erit sacrificium similæ duarum decimarum, quæ conspersa sit oleo tertiæ partis hin: Num 15:7 et vinum ad libamentum tertiæ partis ejusdem mensuræ offeret in odorem suavitatis Domino. Num 15:8 Quando vero de bobus feceris holocaustum aut hostiam, ut impleas votum vel pacificas victimas, Num 15:9 dabis per singulos boves similæ tres decimas conspersæ oleo, quod habeat medium mensuræ hin: Num 15:10 et vinum ad liba fundenda ejusdem mensuræ in oblationem suavissimi odoris Domino. Num 15:11 Sic facies Num 15:12 per singulos boves et arietis et agnos et hædos. Num 15:13 Tam indigenæ quam peregrini Num 15:14 eodem ritu offerent sacrificia. Num 15:15 Unum præceptum erit atque judicium tam vobis quam advenis terræ. Num 15:16 Locutus est Dominus ad Moysen, dicens: Num 15:17 Loquere filiis Israël, et dices ad eos: Num 15:18 Cum veneritis in terram, quam dabo vobis, Num 15:19 et comederitis de panibus regionis illius, separabitis primitias Domino Num 15:20 de cibis vestris. Sicut de areis primitias separatis, Num 15:21 ita et de pulmentis dabitis primitiva Domino. Num 15:22 Quod si per ignorantiam præterieritis quidquam horum, quæ locutus est Dominus ad Moysen, Num 15:23 et mandavit per eum ad vos, a die qua cœpit jubere et ultra, Num 15:24 oblitaque fuerit facere multitudo: offeret vitulum de armento, holocaustum in odorem suavissimum Domino, et sacrificum ejus ac liba, ut cæremoniæ postulant, hircumque pro peccato: Num 15:25 et rogabit sacerdos pro omni multitudine filiorum Israël, et dimittetur eis, quoniam non sponte peccaverunt, nihilominus offerentes incensum Domino pro se et pro peccato atque errore suo: Num 15:26 et dimittetur universæ plebi filiorum Israël, et advenis qui peregrinantur inter eos: quoniam culpa est omnis populi per ignorantiam. Num 15:27 Quod si anima una nesciens peccaverit, offeret capram anniculam pro peccato suo: Num 15:28 et deprecabitur pro ea sacerdos, quod inscia peccaverit coram Domino: impetrabitque ei veniam, et dimittetur illi. Num 15:29 Tam indigenis quam advenis una lex erit omnium, qui peccaverint ignorantes. Num 15:30 Anima vero, quæ per superbiam aliquid commiserit, sive civis sit ille, sive peregrinus (quoniam adversus Dominum rebellis fuit), peribit de populo suo: Num 15:31 verbum enim Domini contempsit, et præceptum illius fecit irritum: idcirco delebitur, et portabit iniquitatem suam.
Num 15:32 Factum est autem, cum essent filii Israël in solitudine, et invenissent hominem colligentem ligna in die sabbati, Num 15:33 obtulerunt eum Moysi et Aaron et universæ multitudini. Num 15:34 Qui recluserunt eum in carcerem, nescientes quid super eo facere deberent. Num 15:35 Dixitque Dominus ad Moysen: Morte moriatur homo iste: obruat eum lapidibus omnis turba extra castra. Num 15:36 Cumque eduxissent eum foras, obruerunt lapidibus, et mortuus est, sicut præceperat Dominus. Num 15:37 Dixit quoque Dominus ad Moysen: Num 15:38 Loquere filiis Israël, et dices ad eos ut faciant sibi fimbrias per angulos palliorum, ponentes in eis vittas hyacinthinas: Num 15:39 quas cum viderint, recordentur omnium mandatorum Domini, nec sequantur cogitationes suas et oculos per res varias fornicantes, Num 15:40 sed magis memores præceptorum Domini faciant ea, sintque sancti Deo suo. Num 15:41 Ego Dominus Deus vester, qui eduxi vos de terra Ægypti, ut essem Deus vester. Num 16:1 Ecce autem Core filius Isaar, filii Caath, filii Levi, et Dathan atque Abiron filii Eliab, Hon quoque filius Pheleth de filiis Ruben, Num 16:2 surrexerunt contra Moysen, aliique filiorum Israël ducenti quinquaginta viri proceres synagogæ, et qui tempore concilii per nomina vocabantur. Num 16:3 Cumque stetissent adversum Moysen et Aaron, dixerunt: Sufficiat vobis, quia omnis multitudo sanctorum est, et in ipsis est Dominus: cur elevamini super populum Domini? Num 16:4 Quod cum audisset Moyses, cecidit pronus in faciem: Num 16:5 locutusque ad Core et ad omnem multitudinem: Mane, inquit, notum faciet Dominus qui ad se pertineant, et sanctos applicabit sibi: et quos elegerit, appropinquabunt ei. Num 16:6 Hoc igitur facite: tollat unusquisque thuribula sua, tu Core, et omne concilium tuum: Num 16:7 et hausto cras igne, ponite desuper thymiama coram Domino: et quemcumque elegerit, ipse erit sanctus: multum erigimini filii Levi. Num 16:8 Dixitque rursum ad Core: Audite, filii Levi: Num 16:9 num parum vobis est quod separavit vos Deus Israël ab omni populo, et junxit sibi, ut serviretis ei in cultu tabernaculi, et staretis coram frequentia populi, et ministraretis ei? Num 16:10 idcirco ad se fecit accedere te et omnes fratres tuos filios Levi, ut vobis etiam sacerdotium vindicetis, Num 16:11 et omnis globus tuus stet contra Dominum? quid est enim Aaron ut murmuretis contra eum?
Num 16:12 Misit ergo Moyses ut vocaret Dathan et Abiron filios Eliab. Qui responderunt: Non venimus. Num 16:13 Numquid parum est tibi quod eduxisti nos de terra, quæ lacte et melle manabat, ut occideres in deserto, nisi et dominatus fueris nostri? Num 16:14 Revera induxisti nos in terram, quæ fluit rivis lactis et mellis, et dedisti nobis possessiones agrorum et vinearum: an et oculos nostros vis eruere? non venimus. Num 16:15 Iratusque Moyses valde, ait ad Dominum: Ne respicias sacrificia eorum: tu scis quod ne asellum quidem umquam acceperim ab eis, nec afflixerim quempiam eorum. Num 16:16 Dixitque ad Core: Tu, et omnis congregatio tua, state seorsum coram Domino, et Aaron die crastino separatim. Num 16:17 Tollite singuli thuribula vestra, et ponite super ea incensum, offerentes Domino ducenta quinquaginta thuribula: Aaron quoque teneat thuribulum suum. Num 16:18 Quod cum fecissent, stantibus Moyses et Aaron, Num 16:19 et coacervassent adversum eos omnem multitudinem ad ostium tabernaculi, apparuit cunctis gloria Domini. Num 16:20 Locutusque Dominus ad Moysen et Aaron, ait: Num 16:21 Separamini de medio congregationis hujus, ut eos repente disperdam.
Num 16:22 Qui ceciderunt proni in faciem, atque dixerunt: Fortissime Deus spirituum universæ carnis, num uno peccante, contra omnes ira tua desæviet? Num 16:23 Et ait Dominus ad Moysen: Num 16:24 Præcipe universo populo ut separetur a tabernaculis Core et Dathan et Abiron. Num 16:25 Surrexitque Moyses, et abiit ad Dathan et Abiron: et sequentibus eum senioribus Israël, Num 16:26 dixit ad turbam: Recedite a tabernaculis hominum impiorum, et nolite tangere quæ ad eos pertinent, ne involvamini in peccatis eorum. Num 16:27 Cumque recessissent a tentoriis eorum per circuitum, Dathan et Abiron egressi stabant in introitu papilionum suorum cum uxoribus et liberis, omnique frequentia. Num 16:28 Et ait Moyses: In hoc scietis quod Dominus miserit me ut facerem universa quæ cernitis, et non ex proprio ea corde protulerim: Num 16:29 si consueta hominum morte interierint, et visitaverit eos plaga, qua et ceteri visitari solent, non misit me Dominus: Num 16:30 sin autem novam rem fecerit Dominus, ut aperiens terra os suum deglutiat eos et omnia quæ ad illos pertinent, descenderintque viventes in infernum, scietis quod blasphemaverint Dominum. Num 16:31 Confestim igitur ut cessavit loqui, dirupta est terra sub pedibus eorum: