Song 7:1 Quid videbis in Sulamite, nisi choros castrorum? Quam pulchri sunt gressus tui in calceamentis, filia principis! Juncturæ femorum tuorum sicut monilia quæ fabricata sunt manu artificis. Song 7:2 Umbilicus tuus crater tornatilis, numquam indigens poculis. Venter tuus sicut acervus tritici vallatus liliis. Song 7:3 Duo ubera tua sicut duo hinnuli, gemelli capreæ. Song 7:4 Collum tuum sicut turris eburnea; oculi tui sicut piscinæ in Hesebon quæ sunt in porta filiæ multitudinis. Nasus tuus sicut turris Libani, quæ respicit contra Damascum. Song 7:5 Caput tuum ut Carmelus; et comæ capitis tui sicut purpura regis vincta canalibus. Song 7:6 Quam pulchra es, et quam decora, carissima, in deliciis! Song 7:7 Statura tua assimilata est palmæ, et ubera tua botris. Song 7:8 Dixi: Ascendam in palmam, et apprehendam fructus ejus; et erunt ubera tua sicut botri vineæ, et odor oris tui sicut malorum. Song 7:9 Guttur tuum sicut vinum optimum, dignum dilecto meo ad potandum, labiisque et dentibus illius ad ruminandum. Song 7:10 Ego dilecto meo, et ad me conversio ejus. Song 7:11 Veni, dilecte mi, egrediamur in agrum, commoremur in villis.
Song 7:12 Mane surgamus ad vineas: videamus si floruit vinea, si flores fructus parturiunt, si floruerunt mala punica; ibi dabo tibi ubera mea. Song 7:13 Mandragoræ dederunt odorem in portis nostris omnia poma: nova et vetera, dilecte mi, servavi tibi. Song 8:1 Quis mihi det te fratrem meum, sugentem ubera matris meæ, ut inveniam te foris, et deosculer te, et jam me nemo despiciat? Song 8:2 Apprehendam te, et ducam in domum matris meæ: ibi me docebis, et dabo tibi poculum ex vino condito, et mustum malorum granatorum meorum. Song 8:3 Læva ejus sub capite meo, et dextera illius amplexabitur me. Song 8:4 Adjuro vos, filiæ Jerusalem, ne suscitetis, neque evigilare faciatis dilectam, donec ipsa velit. Song 8:5 Quæ est ista quæ ascendit de deserto, deliciis affluens, innixa super dilectum suum? Sub arbore malo suscitavi te; ibi corrupta est mater tua, ibi violata est genitrix tua. Song 8:6 Pone me ut signaculum super cor tuum, ut signaculum super brachium tuum, quia fortis est ut mors dilectio, dura sicut infernus æmulatio: lampades ejus lampades ignis atque flammarum. Song 8:7 Aquæ multæ non potuerunt extinguere caritatem, nec flumina obruent illam. Si dederit homo omnem substantiam domus suæ pro dilectione, quasi nihil despiciet eam.
Song 8:8 Soror nostra parva, et ubera non habet; quid faciemus sorori nostræ in die quando alloquenda est? Song 8:9 Si murus est, ædificemus super eum propugnacula argentea; si ostium est, compingamus illud tabulis cedrinis. Song 8:10 Ego murus, et ubera mea sicut turris, ex quo facta sum coram eo, quasi pacem reperiens. Song 8:11 Vinea fuit pacifico in ea quæ habet populos: tradidit eam custodibus; vir affert pro fructu ejus mille argenteos. Song 8:12 Vinea mea coram me est. Mille tui pacifici, et ducenti his qui custodiunt fructus ejus. Song 8:13 Quæ habitas in hortis, amici auscultant; fac me audire vocem tuam. Song 8:14 Fuge, dilecte mi, et assimilare capreæ, hinnuloque cervorum super montes aromatum.
Wis 1:1 Diligite justitiam, qui judicatis terram. Sentite de Domino in bonitate, et in simplicitate cordis quærite illum: Wis 1:2 quoniam invenitur ab his qui non tentant illum, apparet autem eis qui fidem habent in illum. Wis 1:3 Perversæ enim cogitationes separant a Deo; probata autem virtus corripit insipientes. Wis 1:4 Quoniam in malevolam animam non introibit sapientia, nec habitabit in corpore subdito peccatis. Wis 1:5 Spiritus enim sanctus disciplinæ effugiet fictum, et auferet se a cogitationibus quæ sunt sine intellectu, et corripietur a superveniente iniquitate. Wis 1:6 Benignus est enim spiritus sapientiæ, et non liberabit maledicum a labiis suis: quoniam renum illius testis est Deus, et cordis illius scrutator est verus, et linguæ ejus auditor. Wis 1:7 Quoniam spiritus Domini replevit orbem terrarum, et hoc quod continet omnia, scientiam habet vocis. Wis 1:8 Propter hoc qui loquitur iniqua non potest latere, nec præteriet illum corripiens judicium. Wis 1:9 In cogitationibus enim impii interrogatio erit; sermonum autem illius auditio ad Deum veniet, ad correptionem iniquitatum illius. Wis 1:10 Quoniam auris zeli audit omnia, et tumultus murmurationum non abscondetur. Wis 1:11 Custodite ergo vos a murmuratione quæ nihil prodest, et a detractione parcite linguæ: quoniam sermo obscurus in vacuum non ibit, os autem quod mentitur occidit animam. Wis 1:12 Nolite zelare mortem in errore vitæ vestræ, neque acquiratis perditionem in operibus manuum vestrarum.
Wis 1:13 Quoniam Deus mortem non fecit, nec lætatur in perditione vivorum. Wis 1:14 Creavit enim ut essent omnia, et sanabiles fecit nationes orbis terrarum: et non est in illis medicamentum exterminii, nec inferorum regnum in terra. Wis 1:15 Justitia enim perpetua est, et immortalis. Wis 1:16 Impii autem manibus et verbis accersierunt illam, et æstimantes illam amicam, defluxerunt; et sponsiones posuerunt ad illam, quoniam digni sunt qui sint ex parte illius. Wis 2:1 Dixerunt enim cogitantes apud se non recte: Exiguum et cum tædio est tempus vitæ nostræ, et non est refrigerium in fine hominis, et non est qui agnitus sit reversus ab inferis. Wis 2:2 Quia ex nihilo nati sumus, et post hoc erimus tamquam non fuerimus. Quoniam fumus flatus est in naribus nostris, et sermo scintilla ad commovendum cor nostrum: Wis 2:3 qua extincta, cinis erit corpus nostrum, et spiritus diffundetur tamquam mollis aër; et transibit vita nostra tamquam vestigium nubis, et sicut nebula dissolvetur quæ fugata est a radiis solis, et a calore illius aggravata. Wis 2:4 Et nomen nostrum oblivionem accipiet per tempus, et nemo memoriam habebit operum nostrorum.
Wis 2:5 Umbræ enim transitus est tempus nostrum, et non est reversio finis nostri: quoniam consignata est, et nemo revertitur. Wis 2:6 Venite ergo, et fruamur bonis quæ sunt, et utamur creatura tamquam in juventute celeriter. Wis 2:7 Vino pretioso et unguentis nos impleamus, et non prætereat nos flos temporis. Wis 2:8 Coronemus nos rosis antequam marcescant; nullum pratum sit quod non pertranseat luxuria nostra: Wis 2:9 nemo nostrum exsors sit luxuriæ nostræ. Ubique relinquamus signa lætitiæ, quoniam hæc est pars nostra, et hæc est sors. Wis 2:10 Opprimamus pauperem justum, et non parcamus viduæ, nec veterani revereamur canos multi temporis: Wis 2:11 sit autem fortitudo nostra lex justitiæ; quod enim infirmum est, inutile invenitur. Wis 2:12 Circumveniamus ergo justum, quoniam inutilis est nobis, et contrarius est operibus nostris, et improperat nobis peccata legis, et diffamat in nos peccata disciplinæ nostræ. Wis 2:13 Promittit se scientiam Dei habere, et filium Dei se nominat. Wis 2:14 Factus est nobis in traductionem cogitationum nostrarum. Wis 2:15 Gravis est nobis etiam ad videndum, quoniam dissimilis est aliis vita illius, et immutatæ sunt viæ ejus. Wis 2:16 Tamquam nugaces æstimati sumus ab illo, et abstinet se a viis nostris tamquam ab immunditiis, et præfert novissima justorum, et gloriatur patrem se habere Deum.
Wis 2:17 Videamus ergo si sermones illius veri sint, et tentemus quæ ventura sunt illi, et sciemus quæ erunt novissima illius. Wis 2:18 Si enim est verus filius Dei, suscipiet illum, et liberabit eum de manibus contrariorum. Wis 2:19 Contumelia et tormento interrogemus eum, ut sciamus reverentiam ejus, et probemus patientiam illius. Wis 2:20 Morte turpissima condemnemus eum; erit enim ei respectus ex sermonibus illius. Wis 2:21 Hæc cogitaverunt, et erraverunt: excæcavit enim illos malitia eorum. Wis 2:22 Et nescierunt sacramenta Dei: neque mercedem speraverunt justitiæ, nec judicaverunt honorem animarum sanctarum. Wis 2:23 Quoniam Deus creavit hominem inexterminabilem, et ad imaginem similitudinis suæ fecit illum. Wis 2:24 Invidia autem diaboli mors introivit in orbem terrarum: Wis 2:25 imitantur autem illum qui sunt ex parte illius. Wis 3:1 Justorum autem animæ in manu Dei sunt, et non tanget illos tormentum mortis. Wis 3:2 Visi sunt oculis insipientium mori, et æstimata est afflictio exitus illorum, Wis 3:3 et quod a nobis est iter exterminium; illi autem sunt in pace: Wis 3:4 etsi coram hominibus tormenta passi sunt, spes illorum immortalitate plena est.
Wis 3:5 In paucis vexati sunt, in multis bene disponentur, quoniam Deus tentavit eos, et invenit illos dignos se. Wis 3:6 Tamquam aurum in fornace probavit illos, et quasi holocausti hostiam accepit illos, et in tempore erit respectus illorum. Wis 3:7 Fulgebunt justi et tamquam scintillæ in arundineto discurrent. Wis 3:8 Judicabunt nationes, et dominabuntur populis, et regnabit Dominus illorum in perpetuum. Wis 3:9 Qui confidunt in illo intelligent veritatem, et fideles in dilectione acquiescent illi, quoniam donum et pax est electis ejus. Wis 3:10 Impii autem secundum quæ cogitaverunt correptionem habebunt: qui neglexerunt justum, et a Domino recesserunt. Wis 3:11 Sapientiam enim et disciplinam qui abjicit infelix est: et vacua est spes illorum, et labores sine fructu, et inutilia opera eorum. Wis 3:12 Mulieres eorum insensatæ sunt, et nequissimi filii eorum. Wis 3:13 Maledicta creatura eorum, quoniam felix est sterilis; et incoinquinata, quæ nescivit thorum in delicto, habebit fructum in respectione animarum sanctarum; Wis 3:14 et spado qui non operatus est per manus suas iniquitatem, nec cogitavit adversus Deum nequissima: dabitur enim illi fidei donum electum, et sors in templo Dei acceptissima.
Wis 3:15 Bonorum enim laborum gloriosus est fructus, et quæ non concidat radix sapientiæ. Wis 3:16 Filii autem adulterorum in inconsummatione erunt, et ab iniquo thoro semen exterminabitur. Wis 3:17 Et si quidem longæ vitæ erunt, in nihilum computabuntur, et sine honore erit novissima senectus illorum: Wis 3:18 et si celerius defuncti fuerint, non habebunt spem, nec in die agnitionis allocutionem. Wis 3:19 Nationis enim iniquæ diræ sunt consummationes. Wis 4:1 O quam pulchra est casta generatio, cum claritate! immortalis est enim memoria illius, quoniam et apud Deum nota est, et apud homines. Wis 4:2 Cum præsens est, imitantur illam, et desiderant eam cum se eduxerit; et in perpetuum coronata triumphat, incoinquinatorum certaminum præmium vincens. Wis 4:3 Multigena autem impiorum multitudo non erit utilis, et spuria vitulamina non dabunt radices altas, nec stabile firmamentum collocabunt. Wis 4:4 Etsi in ramis in tempore germinaverint, infirmiter posita, a vento commovebuntur, et a nimietate ventorum eradicabuntur. Wis 4:5 Confringentur enim rami inconsummati; et fructus illorum inutiles et acerbi ad manducandum, et ad nihilum apti. Wis 4:6 Ex iniquis enim somnis filii qui nascuntur, testes sunt nequitiæ adversus parentes in interrogatione sua.
Wis 4:7 Justus autem si morte præoccupatus fuerit, in refrigerio erit; Wis 4:8 senectus enim venerabilis est non diuturna, neque annorum numero computata: cani autem sunt sensus hominis, Wis 4:9 et ætas senectutis vita immaculata. Wis 4:10 Placens Deo factus est dilectus, et vivens inter peccatores translatus est. Wis 4:11 Raptus est, ne malitia mutaret intellectum ejus, aut ne fictio deciperet animam illius. Wis 4:12 Fascinatio enim nugacitatis obscurat bona, et inconstantia concupiscentiæ transvertit sensum sine malitia. Wis 4:13 Consummatus in brevi, explevit tempora multa; Wis 4:14 placita enim erat Deo anima illius: propter hoc properavit educere illum de medio iniquitatum. Populi autem videntes, et non intelligentes, nec ponentes in præcordiis talia, Wis 4:15 quoniam gratia Dei et misericordia est in sanctos ejus, et respectus in electos illius. Wis 4:16 Condemnat autem justus mortuus vivos impios, et juventus celerius consummata longam vitam injusti. Wis 4:17 Videbunt enim finem sapientis, et non intelligent quid cogitaverit de illo Deus, et quare munierit illum Dominus. Wis 4:18 Videbunt, et contemnent eum; illos autem Dominus irridebit.
Wis 4:19 Et erunt post hæc decidentes sine honore, et in contumelia inter mortuos in perpetuum: quoniam disrumpet illos inflatos sine voce, et commovebit illos a fundamentis, et usque ad supremum desolabuntur, et erunt gementes, et memoria illorum peribit. Wis 4:20 Venient in cogitatione peccatorum suorum timidi, et traducent illos ex adverso iniquitates ipsorum. Wis 5:1 Tunc stabunt justi in magna constantia adversus eos qui se angustiaverunt, et qui abstulerunt labores eorum. Wis 5:2 Videntes turbabuntur timore horribili, et mirabuntur in subitatione insperatæ salutis; Wis 5:3 dicentes intra se, pœnitentiam agentes, et præ angustia spiritus gementes: Hi sunt quos habuimus aliquando in derisum, et in similitudinem improperii. Wis 5:4 Nos insensati, vitam illorum æstimabamus insaniam, et finem illorum sine honore; Wis 5:5 ecce quomodo computati sunt inter filios Dei, et inter sanctos sors illorum est. Wis 5:6 Ergo erravimus a via veritatis, et justitiæ lumen non luxit nobis, et sol intelligentiæ non est ortus nobis. Wis 5:7 Lassati sumus in via iniquitatis et perditionis, et ambulavimus vias difficiles: viam autem Domini ignoravimus.
Wis 5:8 Quid nobis profuit superbia? aut divitiarum jactantia quid contulit nobis? Wis 5:9 Transierunt omnia illa tamquam umbra, et tamquam nuntius percurrens, Wis 5:10 et tamquam navis quæ pertransit fluctuantem aquam, cujus cum præterierit non est vestigium invenire, neque semitam carinæ illius in fluctibus; Wis 5:11 aut tamquam avis quæ transvolat in aëre, cujus nullum invenitur argumentum itineris, sed tantum sonitus alarum verberans levem ventum, et scindens per vim itineris aërem: commotis alis transvolavit, et post hoc nullum signum invenitur itineris illius; Wis 5:12 aut tamquam sagitta emissa in locum destinatum, divisus aër continuo in se reclusus est, ut ignoretur transitus illius: Wis 5:13 sic et nos nati continuo desivimus esse; et virtutis quidem nullum signum valuimus ostendere, in malignitate autem nostra consumpti sumus. Wis 5:14 Talia dixerunt in inferno hi qui peccaverunt: Wis 5:15 quoniam spes impii tamquam lanugo est quæ a vento tollitur, et tamquam spuma gracilis quæ a procella dispergitur, et tamquam fumus qui a vento diffusus est, et tamquam memoria hospitis unius diei prætereuntis. Wis 5:16 Justi autem in perpetuum vivent, et apud Dominum est merces eorum, et cogitatio illorum apud Altissimum.
Wis 5:17 Ideo accipient regnum decoris, et diadema speciei de manu Domini: quoniam dextera sua teget eos, et brachio sancto suo defendet illos. Wis 5:18 Accipiet armaturam zelus illius, et armabit creaturam ad ultionem inimicorum. Wis 5:19 Induet pro thorace justitiam, et accipiet pro galea judicium certum; Wis 5:20 sumet scutum inexpugnabile æquitatem. Wis 5:21 Acuet autem duram iram in lanceam, et pugnabit cum illo orbis terrarum contra insensatos. Wis 5:22 Ibunt directe emissiones fulgurum, et tamquam a bene curvato arcu nubium exterminabuntur, et ad certum locum insilient. Wis 5:23 Et a petrosa ira plenæ mittentur grandines; excandescet in illos aqua maris, et flumina concurrent duriter. Wis 5:24 Contra illos stabit spiritus virtutis, et tamquam turbo venti dividet illos; et ad eremum perducet omnem terram iniquitas illorum, et malignitas evertet sedes potentium. Wis 6:1 Melior est sapientia quam vires, et vir prudens quam fortis. Wis 6:2 Audite ergo, reges, et intelligite; discite, judices finium terræ. Wis 6:3 Præbete aures, vos qui continetis multitudines, et placetis vobis in turbis nationum. Wis 6:4 Quoniam data est a Domino potestas vobis, et virtus ab Altissimo: qui interrogabit opera vestra, et cogitationes scrutabitur.
Wis 6:5 Quoniam cum essetis ministri regni illius, non recte judicastis, nec custodistis legem justitiæ, neque secundum voluntatem Dei ambulastis. Wis 6:6 Horrende et cito apparebit vobis, quoniam judicium durissimum his qui præsunt fiet. Wis 6:7 Exiguo enim conceditur misericordia; potentes autem potenter tormenta patientur. Wis 6:8 Non enim subtrahet personam cujusquam Deus, nec verebitur magnitudinem ejus cujusquam, quoniam pusillum et magnum ipse fecit, et æqualiter cura est illi de omnibus. Wis 6:9 Fortioribus autem fortior instat cruciatio. Wis 6:10 Ad vos ergo, reges, sunt hi sermones mei: ut discatis sapientiam, et non excidatis. Wis 6:11 Qui enim custodierint justa juste, justificabuntur; et qui didicerint ista, invenient quid respondeant. Wis 6:12 Concupiscite ergo sermones meos; diligite illos, et habebitis disciplinam. Wis 6:13 Clara est, et quæ numquam marcescit, sapientia: et facile videtur ab his qui diligunt eam, et invenitur ab his qui quærunt illam. Wis 6:14 Præoccupat qui se concupiscunt, ut illis se prior ostendat. Wis 6:15 Qui de luce vigilaverit ad illam non laborabit; assidentem enim illam foribus suis inveniet. Wis 6:16 Cogitare ergo de illa sensus est consummatus, et qui vigilaverit propter illam cito securus erit.
Wis 6:17 Quoniam dignos se ipsa circuit quærens, et in viis ostendit se hilariter, et in omni providentia occurrit illis. Wis 6:18 Initium enim illius verissima est disciplinæ concupiscentia. Wis 6:19 Cura ergo disciplinæ dilectio est, et dilectio custodia legum illius est; custoditio autem legum consummatio incorruptionis est; Wis 6:20 incorruptio autem facit esse proximum Deo. Wis 6:21 Concupiscentia itaque sapientiæ deducit ad regnum perpetuum. Wis 6:22 Si ergo delectamini sedibus et sceptris, o reges populi, diligite sapientiam, ut in perpetuum regnetis: Wis 6:23 diligite lumen sapientiæ, omnes qui præestis populis. Wis 6:24 Quid est autem sapientia, et quemadmodum facta sit, referam, et non abscondam a vobis sacramenta Dei: sed ab initio nativitatis investigabo, et ponam in lucem scientiam illius, et non præteribo veritatem. Wis 6:25 Neque cum invidia tabescente iter habebo, quoniam talis homo non erit particeps sapientiæ. Wis 6:26 Multitudo autem sapientium sanitas est orbis terrarum, et rex sapiens stabilimentum populi est. Wis 6:27 Ergo accipite disciplinam per sermones meos, et proderit vobis.
Wis 7:1 Sum quidem et ego mortalis homo, similis omnibus, et ex genere terreni illius qui prior factus est: et in ventre matris figuratus sum caro; Wis 7:2 decem mensium tempore coagulatus sum in sanguine: ex semine hominis, et delectamento somni conveniente. Wis 7:3 Et ego natus accepi communem aërem, et in similiter factam decidi terram, et primam vocem similem omnibus emisi plorans. Wis 7:4 In involumentis nutritus sum, et curis magnis: Wis 7:5 nemo enim ex regibus aliud habuit nativitatis initium. Wis 7:6 Unus ergo introitus est omnibus ad vitam, et similis exitus. Wis 7:7 Propter hoc optavi, et datus est mihi sensus; et invocavi, et venit in me spiritus sapientiæ: Wis 7:8 et præposui illam regnis et sedibus, et divitias nihil esse duxi in comparatione illius. Wis 7:9 Nec comparavi illi lapidem pretiosum, quoniam omne aurum in comparatione illius arena est exigua, et tamquam lutum æstimabitur argentum in conspectu illius. Wis 7:10 Super salutem et speciem dilexi illam, et proposui pro luce habere illam, quoniam inextinguibile est lumen illius. Wis 7:11 Venerunt autem mihi omnia bona pariter cum illa, et innumerabilis honestas per manus illius; Wis 7:12 et lætatus sum in omnibus, quoniam antecedebat me ista sapientia, et ignorabam quoniam horum omnium mater est. Wis 7:13 Quam sine fictione didici, et sine invidia communico, et honestatem illius non abscondo. Wis 7:14 Infinitus enim thesaurus est hominibus; quo qui usi sunt, participes facti sunt amicitiæ Dei, propter disciplinæ dona commendati. Wis 7:15 Mihi autem dedit Deus dicere ex sententia, et præsumere digna horum quæ mihi dantur: quoniam ipse sapientiæ dux est, et sapientium emendator. Wis 7:16 In manu enim illius et nos et sermones nostri, et omnis sapientia, et operum scientia, et disciplina. Wis 7:17 Ipse enim dedit mihi horum quæ sunt scientiam veram, ut sciam dispositionem orbis terrarum, et virtutes elementorum, Wis 7:18 initium, et consummationem, et medietatem temporum, vicissitudinum permutationes, et commutationes temporum, Wis 7:19 anni cursus, et stellarum dispositiones, Wis 7:20 naturas animalium, et iras bestiarum, vim ventorum, et cogitationes hominum, differentias virgultorum, et virtutes radicum. Wis 7:21 Et quæcumque sunt absconsa et improvisa didici: omnium enim artifex docuit me sapientia.
Wis 7:22 Est enim in illa spiritus intelligentiæ, sanctus, unicus, multiplex, subtilis, disertus, mobilis, incoinquinatus, certus, suavis, amans bonum, acutus, quem nihil vetat, benefaciens, Wis 7:23 humanus, benignus, stabilis, certus, securus, omnem habens virtutem, omnia prospiciens, et qui capiat omnes spiritus, intelligibilis, mundus, subtilis. Wis 7:24 Omnibus enim mobilibus mobilior est sapientia: attingit autem ubique propter suam munditiam. Wis 7:25 Vapor est enim virtutis Dei, et emanatio quædam est claritatis omnipotentis Dei sincera, et ideo nihil inquinatum in eam incurrit: Wis 7:26 candor est enim lucis æternæ, et speculum sine macula Dei majestatis, et imago bonitatis illius. Wis 7:27 Et cum sit una, omnia potest; et in se permanens omnia innovat: et per nationes in animas sanctas se transfert; amicos Dei et prophetas constituit. Wis 7:28 Neminem enim diligit Deus, nisi eum qui cum sapientia inhabitat. Wis 7:29 Est enim hæc speciosior sole, et super omnem dispositionem stellarum: luci comparata, invenitur prior. Wis 7:30 Illi enim succedit nox; sapientiam autem non vincit malitia. Wis 8:1 Attingit ergo a fine usque ad finem fortiter, et disponit omnia suaviter.
Wis 8:2 Hanc amavi, et exquisivi a juventute mea, et quæsivi sponsam mihi eam assumere, et amator factus sum formæ illius. Wis 8:3 Generositatem illius glorificat, contubernium habens Dei; sed et omnium Dominus dilexit illam. Wis 8:4 Doctrix enim est disciplinæ Dei, et electrix operum illius. Wis 8:5 Et si divitiæ appetuntur in vita, quid sapientia locupletius quæ operatur omnia? Wis 8:6 Si autem sensus operatur, quis horum quæ sunt magis quam illa est artifex? Wis 8:7 Et si justitiam quis diligit, labores hujus magnas habent virtutes: sobrietatem enim et prudentiam docet, et justitiam, et virtutem, quibus utilius nihil est in vita hominibus. Wis 8:8 Et si multitudinem scientiæ desiderat quis, scit præterita, et de futuris æstimat; scit versutias sermonum, et dissolutiones argumentorum; signa et monstra scit antequam fiant, et eventus temporum et sæculorum. Wis 8:9 Proposui ergo hanc adducere mihi ad convivendum, sciens quoniam mecum communicabit de bonis, et erit allocutio cogitationis et tædii mei. Wis 8:10 Habebo propter hanc claritatem ad turbas, et honorem apud seniores juvenis; Wis 8:11 et acutus inveniar in judicio, et in conspectu potentium admirabilis ero, et facies principum mirabuntur me: Wis 8:12 tacentem me sustinebunt, et loquentem me respicient, et sermocinante me plura, manus ori suo imponent. Wis 8:13 Præterea habebo per hanc immortalitatem, et memoriam æternam his qui post me futuri sunt relinquam. Wis 8:14 Disponam populos, et nationes mihi erunt subditæ: Wis 8:15 timebunt me audientes reges horrendi. In multitudine videbor bonus, et in bello fortis. Wis 8:16 Intrans in domum meam, conquiescam cum illa: non enim habet amaritudinem conversatio illius, nec tædium convictus illius, sed lætitiam et gaudium. Wis 8:17 Hæc cogitans apud me et commemorans in corde meo, quoniam immortalitas est in cognatione sapientiæ, Wis 8:18 et in amicitia illius delectatio bona, et in operibus manuum illius honestas sine defectione, et in certamine loquelæ illius sapientia, et præclaritas in communicatione sermonum ipsius: circuibam quærens, ut mihi illam assumerem. Wis 8:19 Puer autem eram ingeniosus, et sortitus sum animam bonam. Wis 8:20 Et cum essem magis bonus, veni ad corpus incoinquinatum. Wis 8:21 Et ut scivi quoniam aliter non possem esse continens, nisi Deus det; et hoc ipsum erat sapientiæ, scire cujus esset hoc donum: adii Dominum, et deprecatus sum illum, et dixi ex totis præcordiis meis: Wis 9:1 Deus patrum meorum, et Domine misericordiæ, qui fecisti omnia verbo tuo, Wis 9:2 et sapientia tua constituisti hominem, ut dominaretur creaturæ quæ a te facta est, Wis 9:3 ut disponat orbem terrarum in æquitate et justitia, et in directione cordis judicium judicet: Wis 9:4 da mihi sedium tuarum assistricem sapientiam, et noli me reprobare a pueris tuis: Wis 9:5 quoniam servus tuus sum ego, et filius ancillæ tuæ; homo infirmus, et exigui temporis, et minor ad intellectum judicii et legum. Wis 9:6 Nam etsi quis erit consummatus inter filios hominum, si ab illo abfuerit sapientia tua, in nihilum computabitur. Wis 9:7 Tu elegisti me regem populo tuo, et judicem filiorum tuorum et filiarum: Wis 9:8 et dixisti me ædificare templum in monte sancto tuo, et in civitate habitationis tuæ altare: similitudinem tabernaculi sancti tui quod præparasti ab initio. Wis 9:9 Et tecum sapientia tua, quæ novit opera tua, quæ et affuit tunc cum orbem terrarum faceres, et sciebat quid esset placitum oculis tuis, et quid directum in præceptis tuis. Wis 9:10 Mitte illam de cælis sanctis tuis, et a sede magnitudinis tuæ, ut mecum sit et mecum laboret, ut sciam quid acceptum sit apud te: Wis 9:11 scit enim illa omnia, et intelligit, et deducet me in operibus meis sobrie, et custodiet me in sua potentia. Wis 9:12 Et erunt accepta opera mea, et disponam populum tuum juste, et ero dignus sedium patris mei. Wis 9:13 Quis enim hominum poterit scire consilium Dei? aut quis poterit cogitare quid velit Deus? Wis 9:14 Cogitationes enim mortalium timidæ, et incertæ providentiæ nostræ; Wis 9:15 corpus enim quod corrumpitur aggravat animam, et terrena inhabitatio deprimit sensum multa cogitantem. Wis 9:16 Et difficile æstimamus quæ in terra sunt, et quæ in prospectu sunt invenimus cum labore: quæ autem in cælis sunt, quis investigabit? Wis 9:17 Sensum autem tuum, quis sciet, nisi tu dederis sapientiam, et miseris spiritum sanctum tuum de altissimis, Wis 9:18 et sic correctæ sint semitæ eorum qui sunt in terris, et quæ tibi placent didicerint homines? Wis 9:19 Nam per sapientiam sanati sunt quicumque placuerunt tibi, Domine, a principio. Wis 10:1 Hæc illum qui primus formatus est a Deo patre orbis terrarum, cum solus esset creatus, custodivit, Wis 10:2 et eduxit illum a delicto suo, et dedit illi virtutem continendi omnia. Wis 10:3 Ab hac ut recessit injustus in ira sua, per iram homicidii fraterni deperiit. Wis 10:4 Propter quem cum aqua deleret terram, sanavit iterum sapientia, per contemptibile lignum justum gubernans.
Wis 10:5 Hæc et in consensu nequitiæ, cum se nationes contulissent, scivit justum, et conservavit sine querela Deo, et in filii misericordia fortem custodivit. Wis 10:6 Hæc justum a pereuntibus impiis liberavit fugientem, descendente igne in Pentapolim: Wis 10:7 quibus in testimonium nequitiæ fumigabunda constat deserta terra, et incerto tempore fructus habentes arbores: et incredibilis animæ memoria stans figmentum salis. Wis 10:8 Sapientiam enim prætereuntes, non tantum in hoc lapsi sunt ut ignorarent bona, sed et insipientiæ suæ reliquerunt hominibus memoriam, ut in his quæ peccaverunt nec latere potuissent. Wis 10:9 Sapientia autem hos qui se observant a doloribus liberavit. Wis 10:10 Hæc profugum iræ fratris justum deduxit per vias rectas, et ostendit illi regnum Dei, et dedit illi scientiam sanctorum; honestavit illum in laboribus, et complevit labores illius. Wis 10:11 In fraude circumvenientium illum affuit illi, et honestum fecit illum. Wis 10:12 Custodivit illum ab inimicis, et a seductoribus tutavit illum: et certamen forte dedit illi ut vinceret, et sciret quoniam omnium potentior est sapientia.
Wis 10:13 Hæc venditum justum non dereliquit, sed a peccatoribus liberavit eum; descenditque cum illo in foveam, Wis 10:14 et in vinculis non dereliquit illum, donec afferret illi sceptrum regni, et potentiam adversus eos qui eum deprimebant: et mendaces ostendit qui maculaverunt illum, et dedit illi claritatem æternam. Wis 10:15 Hæc populum justum et semen sine querela liberavit a nationibus quæ illum deprimebant. Wis 10:16 Intravit in animam servi Dei, et stetit contra reges horrendos in portentis et signis. Wis 10:17 Et reddidit justis mercedem laborum suorum, et deduxit illos in via mirabili: et fuit illis in velamento diei, et in luce stellarum per noctem; Wis 10:18 transtulit illos per mare Rubrum, et transvexit illos per aquam nimiam. Wis 10:19 Inimicos autem illorum demersit in mare, et ab altitudine inferorum eduxit illos. Ideo justi tulerunt spolia impiorum, Wis 10:20 et decantaverunt, Domine, nomen sanctum tuum, et victricem manum tuam laudaverunt pariter: Wis 10:21 quoniam sapientia aperuit os mutorum, et linguas infantium fecit disertas. Wis 11:1 Direxit opera eorum in manibus prophetæ sancti. Wis 11:2 Iter fecerunt per deserta quæ non habitabantur, et in locis desertis fixerunt casas.
Wis 11:3 Steterunt contra hostes, et de inimicis se vindicaverunt. Wis 11:4 Sitierunt, et invocaverunt te, et data est illis aqua de petra altissima, et requies sitis de lapide duro. Wis 11:5 Per quæ enim pœnas passi sunt inimici illorum a defectione potus sui, et in eis cum abundarent filii Israël lætati sunt: Wis 11:6 per hæc, cum illis deessent, bene cum illis actum est. Wis 11:7 Nam pro fonte quidem sempiterni fluminis, humanum sanguinem dedisti injustis. Wis 11:8 Qui cum minuerentur in traductione infantium occisorum, dedisti illis abundantem aquam insperate, Wis 11:9 ostendens per sitim quæ tunc fuit, quemadmodum tuos exaltares, et adversarios illorum necares. Wis 11:10 Cum enim tentati sunt, et quidem cum misericordia disciplinam accipientes, scierunt quemadmodum cum ira judicati impii tormenta paterentur. Wis 11:11 Hos quidem tamquam pater monens probasti; illos autem tamquam durus rex interrogans condemnasti. Wis 11:12 Absentes enim, et præsentes, similiter torquebantur. Wis 11:13 Duplex enim illos acceperat tædium et gemitus, cum memoria præteritorum. Wis 11:14 Cum enim audirent per sua tormenta bene secum agi, commemorati sunt Dominum, admirantes in finem exitus.
Wis 11:15 Quem enim in expositione prava projectum deriserunt, in finem eventus mirati sunt, non similiter justis sitientes. Wis 11:16 Pro cogitationibus autem insensatis iniquitatis illorum, quod quidam errantes colebant mutos serpentes et bestias supervacuas, immisisti illis multitudinem mutorum animalium in vindictam; Wis 11:17 ut scirent quia per quæ peccat quis, per hæc et torquetur. Wis 11:18 Non enim impossibilis erat omnipotens manus tua, quæ creavit orbem terrarum ex materia invisa, immittere illis multitudinem ursorum, aut audaces leones, Wis 11:19 aut novi generis ira plenas ignotas bestias, aut vaporem ignium spirantes, aut fumi odorem proferentes, aut horrendas ab oculis scintillas emittentes; Wis 11:20 quarum non solum læsura poterat illos exterminare, sed et aspectus per timorem occidere. Wis 11:21 Sed et sine his uno spiritu poterant occidi, persecutionem passi ab ipsis factis suis, et dispersi per spiritum virtutis tuæ: sed omnia in mensura, et numero et pondere disposuisti. Wis 11:22 Multum enim valere, tibi soli supererat semper: et virtuti brachii tui quis resistet? Wis 11:23 Quoniam tamquam momentum stateræ, sic est ante te orbis terrarum, et tamquam gutta roris antelucani quæ descendit in terram.
Wis 11:24 Sed misereris omnium, quia omnia potes; et dissimulas peccata hominum, propter pœnitentiam. Wis 11:25 Diligis enim omnia quæ sunt, et nihil odisti eorum quæ fecisti; nec enim odiens aliquid constituisti aut fecisti. Wis 11:26 Quomodo autem posset aliquid permanere, nisi tu voluisses? aut quod a te vocatum non esset conservaretur? Wis 11:27 Parcis autem omnibus, quoniam tua sunt, Domine, qui amas animas. Wis 12:1 O quam bonus et suavis est, Domine, spiritus tuus in omnibus! Wis 12:2 Ideoque eos qui exerrant partibus corripis, et de quibus peccant admones et alloqueris, ut relicta malitia credant in te, Domine. Wis 12:3 Illos enim antiquos inhabitatores terræ sanctæ tuæ, quos exhorruisti, Wis 12:4 quoniam odibilia opera tibi faciebant per medicamina et sacrificia injusta, Wis 12:5 et filiorum suorum necatores sine misericordia, et comestores viscerum hominum, et devoratores sanguinis a medio sacramento tuo, Wis 12:6 et auctores parentes animarum inauxiliatarum, perdere voluisti per manus parentum nostrorum: Wis 12:7 ut dignam perciperent peregrinationem puerorum Dei, quæ tibi omnium carior est terra. Wis 12:8 Sed et his tamquam hominibus pepercisti, et misisti antecessores exercitus tui vespas, ut illos paulatim exterminarent.
Wis 12:9 Non quia impotens eras in bello subjicere impios justis, aut bestiis sævis, aut verbo duro simul exterminare: Wis 12:10 sed partibus judicans, dabas locum pœnitentiæ, non ignorans quoniam nequam est natio eorum, et naturalis malitia ipsorum, et quoniam non poterat mutari cogitatio illorum in perpetuum. Wis 12:11 Semen enim erat maledictum ab initio; nec timens aliquem, veniam dabas peccatis illorum. Wis 12:12 Quis enim dicet tibi: Quid fecisti? aut quis stabit contra judicium tuum? aut quis in conspectu tuo veniet vindex iniquorum hominum? aut quis tibi imputabit, si perierint nationes quas tu fecisti? Wis 12:13 Non enim est alius deus quam tu, cui cura est de omnibus, ut ostendas quoniam non injuste judicas judicium. Wis 12:14 Neque rex, neque tyrannus in conspectu tuo inquirent de his quos perdidisti. Wis 12:15 Cum ergo sis justus, juste omnia disponis; ipsum quoque qui non debet puniri, condemnare, exterum æstimas a tua virtute. Wis 12:16 Virtus enim tua justitiæ initium est, et ob hoc quod Dominus es, omnibus te parcere facis. Wis 12:17 Virtutem enim ostendis tu, qui non crederis esse in virtute consummatus, et horum qui te nesciunt audaciam traducis.
Wis 12:18 Tu autem dominator virtutis, cum tranquillitate judicas, et cum magna reverentia disponis nos: subest enim tibi, cum volueris posse. Wis 12:19 Docuisti autem populum tuum per talia opera, quoniam oportet justum esse et humanum; et bonæ spei fecisti filios tuos, quoniam judicans das locum in peccatis pœnitentiæ. Wis 12:20 Si enim inimicos servorum tuorum, et debitos morti, cum tanta cruciasti attentione, dans tempus et locum per quæ possent mutari a malitia: Wis 12:21 cum quanta diligentia judicasti filios tuos, quorum parentibus juramenta et conventiones dedisti bonarum promissionum! Wis 12:22 Cum ergo das nobis disciplinam, inimicos nostros multipliciter flagellas, ut bonitatem tuam cogitemus judicantes, et cum de nobis judicatur, speremus misericordiam tuam. Wis 12:23 Unde et illis qui in vita sua insensate et injuste vixerunt, per hæc quæ coluerunt dedisti summa tormenta. Wis 12:24 Etenim in erroris via diutius erraverunt, deos æstimantes hæc quæ in animalibus sunt supervacua, infantium insensatorum more viventes. Wis 12:25 Propter hoc tamquam pueris insensatis judicium in derisum dedisti. Wis 12:26 Qui autem ludibriis et increpationibus non sunt correcti, dignum Dei judicium experti sunt.