opioio 1. natura, qua communicabilis est plu- ^sonliFi^^^ ribus, non potest fieri incommuni- ^^pSalw^ cabilis, nisi per aliquod ens positi- ^cabTuus" v""M Weo oporlet dicere quod per- dupiex. sona incommunicabilis sit duplici incommunicabilitate, nam duplex est communicabilitas: Una respec- tu istorum, quorum quodlibet est ipsum; hoc modo natura commu- nicatur suppositis, et sic universale est communicabile. Alia est com- municabilitas, qua forma communi- catur materiee, et universale utroque modo communicatur, quia dicitur de pluribus, et est in pluribus. Sed singulare non communicatur nisi secundo modo, sicut forma mate- ricB; persona autem est incommu- nicabilis quantum ad utramque communicabilitatem; est enim per- sona ultimum informatum in natu- ra, nullo ulteriori informabile. Hatio pri- Pro ista opiuionc arguo, sicutin- dividuo non competit dividi, ita nec per se competit communicari, se- cundum Richardum 4. de Trinit. Igitur illud, quo persona est incom- municabilis, est aliquod ens positi- vum, sicut illud quo suppositum est individuum, et illud ens erit alia entitas a natura.
Confirmatur illud, quia libro 1. distinct. 28. ostenditur quod perso- na in divinis non potest constitui per aliquam proprietatem negativam. Ratio 2. Item, secundo arguitur ad idem, sicut dividi est imperfectionis, ita dependentia est imperfeclionis; sed omnis imperfectio repugnat alicui personae, quia personae divinee; sed nulla imperfectio repugnat alicui, nisi propter aliquod positivum in illo; igitur incommunicabilitas per- sonae est aliquod ens posilivum, aliud a natura.
SCHOLIUM II.
PersoDam non conslitui aliquo positivo. Pri- mo, ex Damasceno et Richardo. Secundo, esset aliquid in natura bumana, quod, non esset in Datura assumpta, et sic non essent univoce natura. Tertio, si dimilteretur, non esset per- 8ona. Quarto, pcsset esse natura intelleciualis, et Don personata. Quinlo, &i illud positivum est idem cum natura, sequitur non posse ab ea separari; et sic non est natura vere assumpta. Explicata tripiici negatione, resolvit personam constitui pernegalionem actualis et aptitudina- lis dependentisB. Ex his declarat possibiiitatem mysterii ex parte nators, quia potest depen- dere et non dependere. Quod?ero Don repugnet ex parte persons Verbi, patet, quia hoc est dependens; ergo potrst terminare dependen- tiam allerius, alioquin imperfectio esset in ea.
Contra illud, ostendendo quod 5. illa entitas, quam dicit positivam, opinio su- . perior imper quam pereona est incommuni-pugaator. cabilis, non sit alia entitas a natura, quia tunc sequitur quod esset enti- tas, et non assumptibilis a Verbo, quia personalitas illius naturee hu- mandB, inquantum incommunicabi- lis utraque incommunicatione, non estassumplibilis; consequens estfal- sum, et contra aucloritatem, et contra ralionem. Contra auctorita- tem Damasceni cap. 92. quae dicit quod nihil est in natura humana, quod non est assumptibile.
Item, est contra Richardum: Nul-Nihiiesiin la enim creatura potest absolvi a manainaa- dependentia ad primum ens, et per *"Te? *' consequens potest assumi a primo ente.
Item, sequitur quod si illa entitas DIST. I. QUiESTlO I.
personalis in natura humana non esset in natura assumpta, igitur aliquid est in illa natura, quod non est in nalura assumpta; igitur non est homo univoce oum alio, quia caret aliquo quod est in natura alterius suppositi, et hoc contra Damascenum ubi prius cap. 92.
Item, sequeretur quod illd entilas non posset dimitti, si esset assumpta a Verbo; consequens est falsum secundum omnes. Probatio conse- quentiee: Si dimitteret, aut hoc est, quia debetur ei, aut quia non debe- tur? Si non debetur, non potest dimitti. Si debetur, cum illa entitas sit distincta ab entitate naturee, et est incommunicabilis, per con- sequens erit univoce eadem cum quocumque a quo sumitur; igitur' cum est univoce unum cum alio, non potest deponi ab illo^ atque ila sequitur quod illa entitas non posset deponi a Verbo Dei.
Praeterea sic: Ista proprietas in- dividualis naturae humanae est idem identitate, vel univoce cum natura; igitur non potest unum manere, alio non manente.
Item, sequeretur quod posset esse nalura non personala personalitate intrinseca, nec extrinseca.
6. Primo igitur quantum ad istum Non de- articulum, dico quod non dependere int^c^lr est tripliciler, vel quod non depen- ^iuamer, dere dicat negationem actus depenfiur?ci*pa^ dendi, vel negationem actus et unUaiiier. aptitudinis, vcl tertio negationem possibilitatis simpliciter respectu dependentiee. Exemplum illius, non esse in centro localiter dicitur de gravi solum quantum ad negalionem actus, ut quia non est in centro; sed id dicitur de igne, qui levis est, quantum ad negationem actus, et negationem aplitudinis, quia ignis, etsi possibilis sit esse in cen- tro, tamen non estaptus natus esse in eo.
Item tertio, non esse localiter et dimensive in centro dicitur de An- gelo quantum ad negalionem, non solum aptitudinis essendi in centro, sed quantum ad negationem possi- bilitatis repugnat ei esse in centro localiter.
Ad propositum, negatio depen- denticB actualis non constituit perso- nam, nam tunc anima separata esset personata, quod omnes negant, et negatio possibilitatis dependentiae non est in natura creata, quia nihil est in natura creata, cui repugnat dependere; ideo haec dependenlia non constituit personam; igitur re- linquitur quod tertia independentia, quee scilicet negat aptitudinem ad dependendum, constituit personam.
Ex hoc sequitur conclusio illius articuli, quia persona potest esse independens, nam prius potest ab- solvi a posteriori; sed individuum est aliquid indifferens ad depende- re, et non dependere, ideo potest esse independens aptitudinaliter et potest natura dependere; ideo haec natura est hdec per aliquid posili- vum, quod est prius actuali depen- dentia et habituali.
Sed de secundo principali, utrum repugnet termino dependentia^, sci- licet personae, quod ipsa sit termi- nus hujus dependentiae? ostendo quod non, quia quamcumque de- pendentiam cujuscumque rationis potest lerminare illud quod est in- dependens illa dependentia; sed aliqua est persona, cui repugnat de- In quoconsistit ratio personsB creatflB.
7.
Non repugnat as- Bumptio naturce ex parle peraonse. Indepeodena potest termiuare dependentlam.
LlBRl III.
8.
Ad rationeai 1. bu perioris opio.
Ad eecuQdum.
Capit blc persoDam pro nalura persoData.
iu ioitio quaest.
Ad secun- dum.
pendere aliqua dependentia; igitur illa est independens omni indepen- denlia, ideo non repugnat ei termi- nare quamcumque dependenliam. Probalio assumpti: Personae in genere non necessario convenit imperfectio plus quam naturae. Et cuicumque non repugnat dependen- tia habitualis, ei necessario convenit imperfectio; igitur alicui personee convenit per se esse independens, quia imperfectio non necessario convenit sibi.
Ad primum argumentum pro opinione adversa, dico quod perso- nae divinee competitincommunicabi- litas simpliciter per aliquod ens po- sitivum, et hoc intelligit Richardus, sed nulla talis incommunicabilitas potest esse in creaturis.
Ad secundum argumentum, dico quod personee non repugnat depen- dentia, quae est repugnantia de pos- sibili, sicut homini repugnat irra- tionabilitas, sed ei repugnat aptilu- dinaliter dependere, sicut gravi re- pugnatesse sursum.
Ad primum argumentum princi- pale, dico quod non oportet quod persona sit formaliter tale ens se- cundum naturam informantem ip- sam, sed secundum naturam de- pendentemad ipsam extrinsece.
Ad secundum cum dicitur, eo- dem est natura Imc^ et personata personalitate, dicendum quod non eodem extendendo idem ad positi- vum et negativum, quia est perso- nala per aliquid negativum, ut dic- tum est prius, quia per non depen- dere aptitudinaliter; sed est hsec per aliquid positivum, vel non eo- dem positivo complete.
Ad aliud, dico quod non depen- Ad ter- tiuoa.
Actio Tri- Ditatis ad extra est iDdivisa.
Qualis sit depeuden- tia oaturffi assumptflB ad Ver- bum.
det natura ad personam dependen- tia causee ad efTeclum, nec efficien- tise alicujus. Nam illud, quod de- pendet ad aliam personam in ratione causee efficientis, dependet eadem ratione ad omnem personam, quia efficientia omnium personarum res- pectu alicujus dependentis extra naturam divinam est indivisa, quia Trinitas indivisibiliter operatur.
Sed in rebus non potest inveniri dependentia similior huic, quam sit dependentia accidentis ad subjec- tum, hoc modo, ut si circumscriba- tur inheerentia accidentis ad subjec- tum, adhuc est dependentia illius ad subjectum, tanquam posterioris naturaad prius nalura, et haec de- pendentia, circumscripta dependen- tia inhaerentiae, quae est per infor- mationem, maxime assimilatur de- pendentiae, qua dependet natura assumpta ad personam, quoe.non informatur natura, nec ut sic est ejus causatum prius respectu poste- rioris. Unde accidens dependet ad subjectum, ut ad perfectibile, et ut ad prius natura; primum dicit im- perfectionem in subjecto; secun- dum perfectionem. Quantum ad hoc est simile de naturse humanae dependentia ad supposilum.
QU.ESTIO II.
Ulrum possibile sit naturam humanam personaliter uniri wii soli personse divinm?
DD. citaii q. praBcedenti. Scol. in Oxon. hic q, i.
Quod non. Persona divina est ac- j tus primus; igitur nihil potest sibi Argum. t. uniri, quiacui unitur aliquid, illud DIST. I. QU^STIO II.
Secun- dam.
Tertiam.
G>Dtra.
prius est in potentia ad unionem, postea in aclu; in natura divina nihil est prius in potentia, et postea in actu; igitur.
Ifem, infinito nihil est unibile, quia infinito nihil potest addi; per- sona divina est infinita.
Item, finiti ad infinitum nulla est proportio; sed unibilium ad invi- cem est aliqua proportio; natura humana est finita, persona divina est infinita; igitur, etc. Quartum. Itcm Augusiinus 2. de Trinit. 8. Eamdem voluntatem habet Pater el FiliuSy etc. et indivisa operatio; igitur ista comparatio non competit soli personae, sed toti Trinitati; igitur.
Oppositum, Joannis i. Verbum caro factum est.
SCHOLIUM I.
Ponitur Hentenlia tenens per uniunem acquiri aliquid novum absolulum distinctum ab ezire- mis. Doctor banc rejicil, primo, quia si natura dimitteretur, nibii absolutum perderet. Secun- do, illud absolutum non est accidens, neo substantia. Tenet ergo nihil absolutam per unionem acquiri, scd (antuoi respeclum extrin- socum dependentisB actualis naturs ad Yer- bum, etexplicat optime bujusmodi respectuin; de quo latius in Oxon. bio q. i. art. 13.
Ad quaestionem videndum est, si sit possibile naturam humanam uni- ri personae divinae ex parte naturae. Secundo, ex parte Trinitatis. Tertio, si uni soli.
De primo, non videtur quod alif^Miriiui- qua possint uniri, nisi aliquid aliter nicut^Tt^ se habeat; nunc autem persona di- ^oTo! ^'i^^P^*^ istam unionem nullo modo Opia. aiio- alitcr sc habct, nec natura humana RaUo Pri- aliter se habet, nisi secundum aliquid absolutum, nec sufficit ponere respectum novum, quia ad respec- An aliquid alii noiri tumprimo non potest] esse mutatio, 5. Phys. text. 9. quia impossibile est quod respectus sit per se termi- nus mutationis. Et probatur dictum Philosophi, quia si duo non aliter se habeant in se quam prius, non aliter se habent inter se, et si nullo modo aliter se habent inter se, non aliter se habent ad unionem nunc quam prius; igitur opoi'tet ponere quod ista mutatio terminetur ad ali- quid absolutum concomitans natu- ram humanam. Similiter est ibi po- nere Iria absoluta, naturam divinam et humanam, et id tertium absolu- tum novum, quia etsi natura hu- mana non prius exislebat, quam erat assumpta, tamen aequaliler potuis- set assumi, si natura illa prius exti- tisset, quia potest assumi lapis.
Item, possibile est actionem esse realem; igitur et passionem; igitur illius passionis erit aliquis terminus realis, non natura divina, nec hu- mana.
Item, in omni unione oportet al- terum unibilium habeie esse abso- lutum novum, cum unibilia sint ab- soluta, sicut palet de subjecto et accidente; subjectum habet esse absolutum novum per hoc, quod albedo sibi inest.
Item, incarnare est agere actione transeunte; igitur sibi correspondet passio vera; igitur quod incarnatur, vere palitur; non natura divina, igitur humana; igitur oporlet dare terminum realem illius passionis.
Dico quod possibile est naturam humanam uniri natuiee divinae. Primo, ex parte naturee humanae, et non per novum absolutum adve- niens, quia si relinqueretur sibi na- tura assumpta, nihil deperit Verbo, Secunda.
Tertia.
Quarta.
3.
Rejicitur. opinio. Ex unioDe cum Verbo nullum no- Yum abeo- lutum ponitur.
LIBRI III.
Nibil DO- Tuin est per assumtiooem.Disi depeodeDtia actnalia oatura a Verbo.
4.
Capit uoio* Dem pro actiooe unitiva.
necetiam naturse assumptee; igilur non esl ibi absolutum tertium. Si prius esset nalura absoluta in se, et postea sumeretur, nihil novum es- set, quin illud secundo desineret esse, sinatura derelinqueretur sibi; sed natura posset dimitti a Verbo, nullo absoluto coriupto; igitur ex unione cuni V^erbo non est aliquid absolulum tertium.
Item, illud absolutum non esset accidens, neque substantia; non accidens, quia accidens non est per se ratio personandi, vei uniendi j non substantia, quia nequ6 forma, neque materia, neque compositum, neque proprietas individualis, quia ipsa est eadem univoce el identice cum natura, et per consequens non potest unum manere, alio non ma- nente; ideo dico quod illud novum non est nisi dependentia actualis, et non aplitudinalis. Prius enim, quamquam natura humana non ha- buisset dependentiam actualem, sed habuisset esse in proprio supposito, tamen non fuit negatio dependentidB possibilis ad aliud suppositum, et prius potest esse sine posteriori, ut dictum; est ideo, etc.
Et cum quaeritur, ad quid termi- natur ista unio? Primo dico quod ad respectum extrinsecus advenienlem, quia ista natura humana prius fuit in potentia, ut esset fundamenlum immediatum, non tamen est funda- mentum necessarium illius respec- tus extrinseci. Unde fundamentum respectus triplex est secundum tres respectus. Prima relatio creaturae ad Deum in ratione triplici causae efficientis, exemplantis et finis; et ille respectus non est res alia a fun- damento, sed idem. Aliud est fundamentum, sicut album respectu simi- litudinis, et ibi non est necesse quod posito fundamento ponatur relatio, et ideo res alia; posito lameii fun- damento et termino, necessario creatur respectus intrinsecus. Ter- tium est fundamentum, quod con- tingenter pespicif respectum positis extremis; et idea ille respectus di- cilur extdiidecus adveoire, et illud quod eet primo novum, cum assu- mitar natura humana, per se lo- quendo, estille respectus.
Etj6mp\um ad hoc, si ubi Don di- cit nisi respectum, sicut credo^ cum dicat circumscriptionem passivam, primo novum acquisitum per mo- tum localem^ est ille respectus ex- trinsecus, et fundatur ille respectus in quanto locabili contingenter posi- tisextremis, non sicut similitudo in albedine, quia positis extremis non potest similitudo non esse. Sed posi- to locabili et loco mere contingenter est ille respectus extrinsecus, ut ubiy quia esto quod Deus conserva- ret eumdem locum, et idem locabile in alio situ, manerent extrema, et non maneret ille respectus, etiam si ille locus nunc est, et corpus loca- bile est extra; si ponatur illud loca- bile intra illum locum, habet novum ubi^et per consequens tantum est ibi novus respectus, ettamen motus per se novus.
Ad primum pro opposita, potest dici quod ad respectum extrinsecum potest esse motus, et mulatio primo, et illud non est contra Philoso- phum, sed cum eo, quia ponit mo- tum per se ad ubi^ sed negat, 5. Phys. motum esse per se, et primo ad respectum, qui est relatio, quia ille respectus est intrinsecus adve- Solus ret- pectus extriDseeas adveoieat produciLur per iDcar- Dativaoi actioDeoQ.
triDtect.
5.
Ad ralio- DeiD 1. res- poDftio. Ad res- peclum ex- triDsecam est per ae motuB. Capit htc relalioDem pro eo quodest de tertio prae- dicameDto.
niens, respectus extrinsecus non est relatio. Et cum ponatur proposilio Philosophi: Si duo eodem modo se habenl in se^ ifjilur et inter se^ dico quod non pportet, sicut patet quod eodem modo existente illo locabili in se, nunc locat, jam non locat; et sic ista se habent aliter inter se, et tamen nullo modo aliter in se.
^"^dlm""" Ad aliud, cum dicitur quodj passionis realis est terminus formalis realis, dico quod terminus formalis nunc acquisitus de novo est natura humana. Prius enim ista potuit fuisse, quam assumeretur; tamen si accipitur quod passionis est terminus novus, cui acquiritur esse de novo, falsumest, sed tantum acquiritur respectus extrinsecus de novo, et de novo nullum absolulum.
Ad ler- Ad aliud, si accipitur quod unio unibilium requirit quod ista aliter se habeantsecundum se, falsum ost, nisi tantum denominative. Unde cum materia acquirit formam, non acquirit in materia aliquod esse novum secundum se reale, sed tantum denominative; eodem modo est de supposito respectu accidentis. Unde esto quod accidens esset conservatum per se, et deinde uniretur supposito, solum habebit esse novum denominative; sed neutrum istorum habebit esse novum, ut secundum se sunt unibilia.
SCHOLIUM II.
Rejicit ralionea D. Thomae et aliorum, de possibilitate incarnationis ex parle personae, et assignat rationem jam positam quaest. i. scili- cet quod persona divina esl maxime indepen- dens; ergo in quo sic est indcpendens, potest terminare aliorum dependentiam. Vide cum in Oxon. qu.i;8t. i. a num. 4.
ToM. XXIII.
Ad ah'ud cumdicitur: Incarnare g. est agere actione transeuntey dicitur Ad 4. res. quod magis est possibile de persona ^^Thom. divina, quam de quacumque alia, aliam naturam personare. Primo, quia porsonadivina includit perfec- tiones omnium aliorum eminenter; igitur potest supplere vicem cujus- cumque alterius personse; igitur potest naturam humanam perso- nare.
Secundo sic: Omnis creatura est in potentia obedientiali respectu personee divinee; igitur potest ab illa personari.
Sed prima ratio non valet, quia J?auo'p/r-* personalitas divina, inquantum hu- «ona divi- jusmodi, non estmhnita formahter; infiQita. igitur non includit perfectiones om- nium eminenter inquantum perso- na, licet faciat ratione essentia^.
Secunda ratio non valet, quia li- Rejicitur2. cet creatura sit in potentia obedien- liali respectu Dei, hoc tamen non est, nisi inquantum est a Deo, ut ab agente; hoc autem non est ab una persona speciahter, sed a tota Trini- tate.
Aliam causam assigno, quare Q^^^e nou persona divina polest personare repugnat naturam humanam, quia persona ^^i^Jnseperdivina, ut persona est, est simphci- aiienam ter independens hac dependentia, quia contradictorie repugnat sibi communicari alteri supposito; igitur potest terminare dependentiam il- lius rei, secundum quam est simpli- citer independens. Assumptum pa- tet, non enim omnis entitas perso- nalis est necessario dependens, quia sic omnis entitas personalis includeret impcrfoctioncm.
Contra, ista videntur repugnarc, ^j quia si per rationem independentia?.
16 LIBRI III.
terminat hanc independentiam, igilur per ralionem infinili termi- nat; at prius dictum est quodper- sona divina non est infinita forma- liter nisi ratione essenliee; igitur per rationem essenticc terminat hanc dependejitiam. Dico quod licet nulla perfectio simpliciter conveniat per- sonse divinae, nisi ratione essentia}, tamen imperfectio potest repugnare personee divina), et non ratione es- sentia^, quia licet imperfectio non repugnet illi, quod potest esse im- perfectum, tamen potest repugnare illi, quod necessario non est imper- fectum; ideo cum personalitas di- vina non sit formaliter imperfecta, nec perfecta inquantum hujusmodi, tamen potest esse quod sibi neces- sario repugnetimperfectio, ettamen non repugnat sibi esse perfectum et infinitum, sed sibi convenit ratione essenticeinclusse. Necesse Est igitur independcntia duplex: Don iDfjrt Essentialis, quee est termini, et de *°tem!*" hac non loquor; alia est indepen- dentia unius personae tantum, ut paternitas de se est independens, quia nihil est in Patre, quod dicit ens possibile, scd est necesse esse ex se, ut distinguitur contra possi" bile; et ideo simul philosophantes et theologantes errant volentes con- cludere infinitatem ex hoc, quod est necesse esse ex se, et ideo necesse esse ex se absolute solum excludit possibilitatem, et non infinitatem, quia relationes in divinis non includunt ens possibile, et tamen non includunt infinitatem formaliter. Responaio ^d rationcm igitur superius facdem ratio- tam, cum dicitur: Incarnare estper °^°^' se arjere aclione transeunte^ concedo, non tamen est compositio ex persona divina et natura humana, quia nulla compositio est, nisi ac- tus informet potentiam. Et licet Grammatice loquendo, incamare si- gnificet talem actum, tamen incar" nari non significat illam unionem passivam realiter, sed assumi vel uniri significat istam passionem; unde in natura humana est illapas- sio respectu Trinitalis.
scnoLiUM ni.
Ad quaeationem, quamlibet personam divi- nam posse lerminare dependentiam natura; creatse, quianon est major ratio de una quam de alia, et lerminum naturse assumpts esse relationem constilutivam personae assumentis.
Per hoc ad qutTstionem, et sic de- 8. claratur tertius arliculus, quod pos-Teniusari. sibile est naturam humanam susten- mje. tari in una persona, licet non in alia. Dicilur tamen quod relatio dif- fert ab essentia ratione tantum, vel dicitur quod inquantum relatio non terminat, quia inquantum relativum non terminat respectum; similiter in divinis est unum esse^ igitur una unio. Duplex tamen ponitur via: Una, quod essentia est terminus for- malis et relatios/?/^ quo non;^ alia via ponit quod essentia alio modo habetur in una persona quam in alia; Filius agit non a se, Paler agit ase.
Contra primam viam, cui com- Non pius petit formalis ralio agendi, ante- na potetr quam sit actio elicita, illud potest q^uaaTai^ia. per se agere; igitur cui competit formalis ratio terminandi antequam sitterminus, illud potest per se ter- minare; igitur cum qucBlibet per- sona sit prius duratione natura hu- DIST. I. QUiESTIO IT.
9.
PaterDiUs distiogui- tar plus qaam ra- tione ab esseDtia.
Piliatio est terminua nalurae as- lamplie.
mana assumpta, cum assumplio sit ex tempore, sequitur quod non po- test poni essentia realis terminus, et relalio sine quo non^ in una persona potius quam in alia.
Secunda via non valet, quia agere a se et non a se, non distinguunt personam assumentem et non as- sumentem, quia etsi Pater assume- ret naturam, adhuc ageret a se.
Dico igitur quod cuicumque entitati competit independentia, illa entitas potest terminare illam dependentiam; sed filiationi, ut filiatio est, competitindependentia ad aliud suppositum, etilla dicitur uno modo terminus illius dependentiae, quia si aliquid terminat dependentiam nalurae humanae ad personam, illa erit propria ratio illius personae; filiatio est propria ratio Verbi, sicut dictum est prius. Si principium aclionis esset paternitas (quod tamen non teneo), tunc Pater paternitate generaret formaliter, quia tunc generatio esset formalis ratio producendi Filium; sic dico, cum filiatio sit propria ratio personee, ad quam dependet natura humana, ipsa erit formalis terminus dependentiae.
Et cum dicitur superius, quod non differunt essentia et relatio, nisi sola ratione, falsum est, ut declara- tum eslprimo libro ', quia tunc Pa- ter daret omnem rem, quam habet, Filio, et tunc generaret Patrem, si- cut generaret Deum; igitur pater- nilas est alia res, et per consequens non solum ratione distinguitur ab essentia, cum totam realitatem es- sentiae det Pater Filio.
Et cum dicitur postea quod na- tura dependet ad personam inquan- tum relativum, concedo, quia illud est primus terminus, et aliqua re- latio potest esse simpliciter inde- pendens, licet non sit formaliter in- finita.
Dices quod illud, quod est simpli- lo. citer independens, non est relatio. Probatio, quia illud terminat de- pendentiam naturae humanae ad personam per te, quodest simplici- ter independens; sed relatio ter- minat relationem originis in divi- nis; igitur idem terminat duas rela- tiones.
Dico, quod persona non per ali- quod, quod sit ejus, ut terminus, terminat dependentiam naturee hu- manae ad ipsam, sed tantum rela- tione ad intra, ila quod filiatio, quce est aeterna, et Filius includens rela- tionem est terminus relationis ad intra, et terminat dependentiam na- Aiuer reia- turae humanae ad ipsum, non sub ^IV^JI^' aliqua correlatione, sed sub ratione ^^^^^^^- absoluta,;et sic potest eadem relatio esse alterius relationis terminus sub ratione correlativi, et alterius sub ratione absoluti.
Ad aliud, quod solet objici, quod natura humana habet esse, unde communicatur sibi tale esse^ verum est, non sicut albedo parieti, sed sicut hypostasis substantiae, ideo Verbum, ul fundamentum proximse rationis terminandi dependentiam, estterminus relationis ad intra, et hoc non concludit ipsum esse pro- ximum fundamentum dependentiae naturae humanae ad ipsam, inquan- tum hujusmodi.
Adprimumprincipale, dico quod u, potentia Logica non habet poten- Adarg.\. tiam realem in utroque extremo, ut ^''"'''^''^^- frequenter, sed sufficit in altero tan- tum, ut cum dicitur: Deus potuit LIBRI III.
iDlloitum.
creare mundum antequam fecit, non est potentia realis ibi ex parte mundi; sic in proposito, non opor- tet quod potentise Logicali corres- pondeat potentia realis in utroque extremo. Ad secun- Ad aliud, concedo quod ex natura An perso- humana, et Verbo non est personse 8it compo- composito, sed unio. tt cum dicid.%. qJll tur, infinilo nihilpotesl addiy verum est, quod facit unum per compositionem, sed non est impossibile aliquid addi infinito secundum dependenliam, quia tota creatura non est in Deo formaliter, quia sic esset Deus formaliter, et ideo totacreatura potest addi Deo, dependendo, sed non informando.
12. Ad aliud, dico quod proportio Ad ter- nou scmper requirit quod unum proporiio crcsceudo possil adcBquan aiteri, vcl fieri aliud, quia nunquam mate- ria crescendo fiet forma; ideo talis proportio non est finiti ad infini- tum, tamen proportio secundum do- pendentiam bene polest esse finiti ad infinitum.
Ad aliud, de Augustino 2. de Tri- nit. cap. 8. dico quod principium agendi Incarnationis est tota Trini- tas; sed terminus est unio unius porsoncB ad naturam humanam for- maliter; ideo nihil potest una per- sonaagere extra, quod non agit alia; bene tamen potest una persona ter- minare dependentiam formaliter, quam non terminat alia. Et sic pos- set quaelibet persona terminare spe- cialem rclationem, sed non est alia de facto realis specialis, nisi ista; multte tamen sunt relationes ra- tionis specialcs, ut cum adoratur una persona specialiter, non cogi- tando actualiter de alia, nec ta- Ad quar- tum.
men preescindendo alias personas.
QU.^STIO III.
Utrum natura humana possit personari simiU in tribus personis?
Quod sic. Possibile fuit prius, an- j tequam fieret actio ad personandum Arg. pri- naturam humanam in Filio, quod ""™* •tres personee agerent ad perso- nandum eamdem naturam; aut igitur omnes personabunt, aut nulla, autalia, et alia non; si om- nes, habetur propositum; si nulla, non implebatur voluntas Trinita- tis; si alia sic, et alia non, detur ratio.
Item, antequam Filius assumeret secun- naturam humanam, possibile fuit Patrem assumere naturam huma- nam, et illa potenlia non reducitur ad actum per hoc quod Filius as- sumit; igitur adhuc est reducibilis; igituradhuc Pater potest illam po- tentiam reducere ad actum.
Item, idem accidens potest simul Tertium. esse in diversis subjectis; igi- tur et eadem natura in diversis personis. Antecedens patet, quia corpus gloriosum et non gloriosum possunt esse simul in eodem loco; igitur in eodem ubiy quiaiidem sunt fines continentis, et idem corpus locatum ante et prius.
Oppositum, Anselmus lib. c. 9. 2. in principio: Cur Deus homo. Plu- Conira. res personse assumere nequeunt unum eumdem in unitatepersonse, DIST. T. QUiESTlQ IV ET V.
quia in una tantum persona hoc fieri necesse est. Nec valet dicere quod Anselmus intelligit unam personam *? '^l!^^- per unum. sicut dicitThomas", quia sicut plures nequeunt, ita nec una persona potest assumere personam, sicut dicit Anselmus in principio illius capituli: Nunc quoque quse- rendum esty in qua persona; dicit quod non est possibile quod tres personae eamdem naturam assu- mant, quia esset alia et alia natura in alia et alia persona, cum eadem natura finita non possit esse simul in diversis suppositis.
Item, assumere naturam compelit huic personee, ut heec dislinguitur ab illa; igilur non eadem est as- sumpta ab hac elab illa.
QUiESTIO IV.
Vtrum possibite sit plures nalitras esse assumptas simul ab una persona?
3. Quod non, quia aut illa persona Arg. pri- csset uuus homo, autplures? non ^^^' unus, quia haberet duas naturas; si plures, igitur habens plures scientias diceretur plures scientes.
Ilem, supposilum unum non est nisi unius naturee; sed persona as- sumens plures naturas, esset unum suppositum; igilur, etc.
Oppositum, Pater potest assumere naturam aliam; igitur et Filius po- test manente priori, quia eadem vir- tus manet in Filio, quee in Patre, et per primam assumptionem, non est virtus Filii exhausta; igitur adhuc SecuQ- dum.
Secun- dam.
CoDlra.
polest assumere aliam naturam, si- cutprius potuit.
QU45ST10 V.
Utrum suppositum creatum posset sustentare aliam fiaturam?
Quod sic, quia suppositum crea- 4 tum est magisproporlionatum alteri Arg. pri- crealo, quam sit supposilum increa- """"* tum.
Item, sustenlare aliam naturam non requirit perfectionem infinitam, quia hoc potest facere divinam per- sonam inquantum persona, quae ut sic, non est infinita; igitur suppo- situm creatum polest hoc facere.
Item, naturasuperior conlinelin- Tcriium. feriorem; igitur persona superior personalitatem inferiorem; igitur potest supplere vicem ejus.
Oppositum, nalura creatanon po- contra. test sustenlare nisi suum supposi- tum, quia hocestultimum potentiae; igitur non sufficit ad sustentandum aliud.
Dicitur ad primam quaestionem, 5. quod eadem natura potest simul per- PP^-^*"' sonari in tribus personis, quia pos-D.Thom.* sibile est posterius numerari, non ^* *^* '*' * numerato priori. Sed individuari est prius quam personari; igitur potesl idem individuum personari diversis personis.
Ilem, natura humana nunc per- sonata a Filio inclinatur ad aliud, quia aplanataest personari propria personalitate; igitur Pater potest supplere istam inclinationem.
LIBRl III.
CoDtra.
Hepponsio.
Varr. ubi 8upra.
6.
Rejicilur.
Nalura si esset iu duabus pcrsoDisex 86 podset iu iDfiDilis cese.
Item relalio non distinguit abso- lutumigitur; idem absolutum potest esse fundamentum diversarum re- lationum.