hominis corpus fex terra ortum terrz deberi, non Deus tan- tum Adamo edixit, sed et Grzci Latinique passim agnoscunt. Cicero ex Euripidis Hypsipyle: Reddenda terrx terra.
Et quod apud Salomonem legimus pulverem quidem ad terram redire quale fuerat, spiritum autem ad Deum qui dederat, Euripides hoc ipsum argumentum ex persona Theseiin Sup- plicibus tractans sie ait (vers. 591, et seqq.): Jam sinite terre mortuos gremio tegi: Res unde quzque sumserat primordium Eo recipitur: spiritus ccelo redit, Corpusque terre: jure nec enim mancupi, Sed brevis ad zevi tempus utendum datur: Mox terra repetit ipsa quod nutriverat. Lucretius similiter de terra (Lib. v. vers. 1260): Omniparens eadem rerum est commune sepulchrum.
Cieero de Legibus τι. ex Xenophonte: redditur terre corpus, et ita, locatum ac situm quasi operimento matris obducitur.
g€ Ex terra ortum terre deberi] Job. x. 9. Philo in Flaccum: ἀνθρώποις ij φύσις οἰκειότερον χωρίον ἀπένειμε γῆν, οὐ μόνον ζῶσιν, ἀλλὰ καὶ ἀποθανοῦσιν. ἵν᾽ ἡ αὐτὴ καὶ τὴν πρώτην ὑποδέχηται γένεσιν, καὶ τὴν ἐκ τοῦ βίου τελευταίαν Proprium hominibus locum natura terram tribuit, nec vivis tantum, sed et mortuis, ut eadem que primos suscepit natales, suscipiat et ex hac vita exitum. (Pag. 991 c.) Attamen, sicut nullum est in homine faetum laudabile, cujus non vestigium in alio aliquo ani- mantium genere Deus posuerit, ita et in hae re evenit: de Formicis Plinius libro xr. 30.;Sepeliuntur inter se vi- ventium sole, preter hominem. At isipse de Delphinis Lib. rx. 8. conspectique ἀνάλυσιν.
earih as it «was, and the spirit shall return to God who gave it.
jam defunctum portantes ne laceraretur a belluis. Et de A pibus Virgilius (Georg. Tum corpora luce carentum, Exportant tectis, et tristia funera ducunt. Servius: cum ecxsequiali scilicet pompa.
5 Non id dixit Democritus: sed eece verba PriwII, quorum sensum mutavit Auctor, dum ex memoria citaret, vel festinanter legeret: Similis est et de ad- servandis corporibus hominum, ac revi- viscendi, promissa Democrito vanitas, qui mnon revivitipse. Agitur ibi tantum de resurrectione quadam, cujus imagi- nem sibi finxerat Philosophus, quamque Plinius vocat adservationem corporum humanorum. Auctor vel legit, vel in mente habuit, quasi verba sie posita See Euripides; Lucretius; Cicero, from Xenophon. Pliny says that the earth receives us when we are born*, nourishes us as we grow up, feeds us at every age, and at last receives us into its bosom as a mother, when the rest of nature rejects us.
3 Others think that the hope of the resurrection was intended to be marked by this practice, and transmitted to posterity. So Demo- * Referring to the practice of laying a new-born child on the ground. Gronov. " Car. XIX.] DE JURE SEPULTURLE. 225 Plinius quoque scripsit, terram nos nascentes excipere, natos alere, semelque editos sustinere semper, novissime complexam gremio jam a reliqua natura abdieatos, ut matrem operire.
3 Sunt qui resurrectionis spem a primis humani generis parentibus, hoc veluti monumento, posteris consignatam pu- tant. Nam et ob reviviscendi promissum adservanda corpora docuisse »Democritum Plinius testis est, libro septimo, capite quinquagesimo quinto. Cbristiani autem ΞΕΡῸ morem honeste condendi corpora ad hane spem referunt, Prudentius: Quidnam sibi saxa cavata, Quid pulchra volunt monumenta, Nisi quod res creditur illis. Non mortua, sed data somno ὃ 4 Simplicius est, cum homo czeteris animantibus przstet, indignum visum si ejus corpore alia animantia pascerentur: quare inventam sepulturam ut id quantum posset caveretur. Miseratione hominum custodiri corpora "ab incursu avium fe- rarumque dixit Quintilianus. Apud Ciceronem de Inventione essent; De adservandis corporibus ho- ^ humanior terre dedit Orestes, ut mox TWnum, OB REVIVISCENDI PROMISSA, — dicetur. Menelaus de Ajace in Sophocle εὐ. B: (-Ajac. vers. 1083): h Ab incursu avium jferarumque] Ἀλλ’ ἀμφὶ χλωρὰν ψάμαθον ἐκβεβλημένος Vide vaticinium de Jeroboami posteri- tate in poenam peccatoruni ejus, 1 Re- gum xiv. 11. Et Tertullianum de Ze- sur,ectione. De ZEgistho Homerus Odyssea Τὶ. (vers. 258): Τῷ κε οἱ οὐδὲ θανόντι χυτὴν ἐπὶ γαῖαν €xevov, Ἀλλ᾽ ἄρα τόνγε κύνες τε καὶ οἰωνοὶ κατέδαψαν. Ergo nec leviter glebam injecere peremto, Illius ut volucres lacerarent ossa canesque. De ZEgistho loquitur, quem ut adulte- rum et regni invasorem Argivi inse- pultum abjecerant, [immo abjecturi fuissent, si Argis fuisset. Inspice lo- cum, J.JB.] cujus tamen reliquias "Opvust φορβὴ παραλίοις γενήσεται. Sed ille arenis jactus in pallentibus, Gratum marinis pabulum alitibus dabit. Sed hoc quoque ibi prohibet Ulysses, prudenti: exemplar. Sophocles Azti- gone in ipsius Antigones laudem (vers. 711, et seqq.): "Hzts τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖς ἹΠεπτῶτ᾽ ἄθαπτον, μήθ᾽ ὑπ᾽ ὠμηστῶν κυνῶν ἙἘϊασ᾽ ὀλέσθαι, μήθ᾽ ὑπ᾽ οἰωνῶν τινος. Illa obsitum cruore germanum suum Non insepultum sivit alitibus feris, Canibusque fieri pabulum mordacibus, Appianus civilium 1. de interfectis jussu critus seems to have thought *. tice of burial to this hope.
The Christians often refer the prac- So Prudentius; WAat mean hollowed stones, what mean sculptured tombs, save that what we trust to them is not dead, but sleepeth?
4 It is more simple to say, that considering the superiority of man to other animals, it was deemed unworthy of him that other animals should feed on him, and that sepulture was invented to obviate this.
* 'The passage is wrongly quoted and misunderstood, J.B.
[GRoT. 1r.]
15 Hist. Nat.
Hymn. x. 53. εἰ seqq.
Decl. vi. p.
Jer. xxii. 19.
1 Reg. xxi.
Lib. vi. 12.
De Tob. e. 1.
226 DE JURE SEPULTUR AE. [118. II.
primo: « feris vevatus, communi honore in morte caruit. Et apud Virgilium legimus (Zn. x. 557, et seqq): Non te optima mater Condet humo, patriove onerabit membra sepulchro: Alitibus linquere feris. Et Deus invisis sibi regibus minatur apud prophetas, futurum, ut asini sepulturam habeant, ut canes eorum sanguinem lin- gant, Nec aliud in sepultura considerat Lactantius eum ait: ANon. enim patiemur figuram et figmentum Dei, feris ae volu- eribus in predam jacere; et Ambrosius, cujus hzee verba sunt: JVihil hoc officio prestantius, ei conferre, qui jam tibi non petest reddere: vindicare ὦ volatilibus, vindicare a bestiis consortem nature.
5 Sed etsi tales abessent injurie, proteri tamen ac lanci- nari corpus humanum, alienum merito videtur ab istius naturze dignitate. Unde non abit illud in Sopatri controversiis: ὅτε τὸ θάπτειν καλὸν, kai ὅτι τοιοῦτον ἡ φύσις ἐξεῦρε τοῖς σώμασιν, ἵνα μὴ. διαλυόμενα μετὰ θάνατον “γυμνὰ, καθάπερ αἰσχύνηται. τοῦτο τῆ φύσει καλὸν, τοῦτο φιλάνθρωπον. τοῦτο τοῖς ὅλοις δοκεῖ, εἴτε θεοὶ εἴτε τινὲς ἥρωες ταύτην μετὰ θάνατον τοῖς ἀνθρώποις τὴν τιμὴν κατεστήσαντο. ἐπειδὰν καὶ οὐκ εὔλογον τὰ τῆς φύσεως ἀπόῤῥητα μετὰ τὴν τελευτὴν ἅπασι δείκνυσθαι, “γῇ κρύπτειν τὸν ἄνθρωπον νενομίκαμεν ἄνωθεν, ἵνα τῷ καλύπτεσθαι μνήματι ἐλάνθανε TO σῶμα διαλυόμενον᾽ Honestum esse humare mortuos, et αὖ ipsa matura quasi concessum corporibus, ne velut probro afficiantur. post mortem. si nuda difluant: [hoc natura esse honestum, hoe humanum:] placere id omnibus, sive Dei fuerint sive semidei, qui lunc functis vita corporibus hono- Mari: ταφήν πε οὐδενὶ ἐξῆν émevey- ^ principio libri xvir. de Juliano: Solli- κεῖν els οὐδένα τῶν ἀναιρουμένων, ἀλλ᾽ — citusque ne dire volucres consumerent οἰωνοὶ kal κύνες ἄνδρας τοιούσδε Ówe- ^ corpora peremtorum, sine discretione σπάσαντο" Nec cuiquam licebat quen- — cunctos humari mandavit, (cap. 1.)
quam interfectorum sepelire, sed viros tam 1 Toiv ἀσχημοσύνην τῆς φύσεως] Siegregios lacerabant aves et canes, (pag. ^ mili modo Agathias dicit moris esse ταὶ 394. Ed. Steph.) Ammianus Marcellinus αἰσχυντηλὰ τῶν ὠδίνων ἐπικαλύπτειν" The pity of men protects the body from birds aud beasts, says Quin- tilian. To be devoured by beasts was considered shocking. So Cicero, Virgil, Jerem. xxii. 19, 1 Kings xxi. 19, Lactantius, Ambrose.
5 And even without regarding such insults, it seems unfit for the dignity of man's nature that his body should be torn and erushed. So Car. XIX.] DE JURE SEPULTURJE. 227 vem indulserunt. | Quia enim a ratione alienum est, natura hwmanc, arcana post mortem omnibus conspicua evponi, mo- rem inde ab antiquo accepimus humana corpora, sepeliendi, ut monwumnento condita clam et procul a conspectu tabescant: quo et illud pertinet Gregorii N ysseni in epistola ad Letoium: ὡς μὴ ἀναδειχθῆναι τῷ ἡλίῳ "rnv ἀσχημοσύνην τῆς φύσεως, ne soli ostendatur τὰ quod. dedecori est humana naturce 6 Hine est quod officium sepeliendi, non tam homini, id est, personz,, quam "humanitati, id est naturse humans, prze- stari dicitur: unde publieam hane humanitatem dixerunt Se- De Benef. v. neca et Quintilianus, tralatitiam Petronius. Cui consequens 9 Quint, Decl. est, ut nec inimicis nec hostibus invideri sepultura debeat. De Satyr. c. 114. inimicis egregia est apud Sophoclem dissertatio? Ulyssis pro humando Ajace, ubi hoc inter cetera: Menelae, post tot dicta sapienter, cave Injuriosus sis in hominem mortuum, Rationem reddit Euripides Z4ntigone: Frag. wv. Mors jurgiorum finis est mortalibus: Num majus aliud quid potest letho dari? Idem Supplicibus (vers. 528, 529): Fecere vobis siquid Argivi male, Cecidere; in hostes ista vindicta est satis.
Et Virgilius (En. σι. 104): Nullum cum victis certamen et zethere cassis. Quam sententiam citans scriptor ad Herennium addit: * Nam quod malorum est extremum, accidit illis jam. | Papinius: — Tw. xii. 573. Bellavimus: esto: Sed cecidere odia, et tristes mors obruit iras. Et eandem causam reddit Optatus Milevitanus: δὲ Znter vi- Obtegere puerperii pudorem. (Lib. v. c.6.) k Humanitati, id esl nature humane Ita quam nihil natura simus apparet in — prestari dicitur] Servius ad xr. ZEne- ortu etinteritu. Quod ut significarent ^ dos: Sepulture enim beneficium gene- Sapientes Hebrzi, vetuere, ne plebei ^ raliter debetur universis, (ad vers. 106.)
aut summsze fortunz qui essent, alius- 5 Non Ulyssis, sed Chori, vers. 1110, modi fasciis involverentur, aut modo efseqq. J. B. nati aut mortui. 7 Nullibi in Zibris ad Herennium hoc Sopater, Gregory Nyssen.
6 Hence the office of burial is conceived as rendered, not so much to the man, that is, the particular person, as to Humanity, that is, to Human Nature. So Seneca and Quintilian call it publie humanity, Petronius, transferred humanity. And hence it follows, that sepul- In Flacc.
Consuet.
Phars. vii.
228 DE JURE SEPULTULAE. (Lis. II. ventes fuerat certamen, odia vestra vel mors aliena compes- cat: jam tacet cum quo ante litigabas.
III. 1!Quare et hostibus publicis deberi sepulturam omnes sentiunt. Belli hoe jus κοινὸν ἐν τοῖς πολέμοις vocat Appianus, belli commercia Philo. Tacitus: ZVe hostes quidem sepulturam invident. Dio Chrysostomus servari hoc jus ait etiam ἐν τοῖς πολεμίοις, apud hostes: addit: κἀν εἰς ἐσχάτην ἔχθραν προέλθωσι" etiamsi ad. summum odia. processerint. De eadem re agens Lucanus hominum ritus in hoste servandos dixit. Sopater idem qui supra: τίς πόλεμος ταύτης τῆς τιμῆς τὸ τῶν “ἀνθρώπων γένος ἐστέρησο, τίς ἔχθρα μνησι- κακήσασα “πρὸς τὰ πλημμελήματα παραβῆναι τὸν θεσμὸν τοῦτον ἐνέσχετο;; Quod bellum hoc ultimo honore humanwn privavit genus? que inimicitia eousque extendit malefacto- rum memoriam, ut hanc legem violare auderet? Is quem dixi Dio Chrysostomus oratione de lege: διὰ τοῦτον τοὺς a7oUavovras ovóetg ετι κρίνει πολεμίους, ovóe τὴν εχθραν reperitur. Habet Auctor ex ArsrRICO Ejusmodi lepida, ut ita dicam, παρορά- ΟΘἜΝΤΙΠΙ, De Jure Belli, Lib. τι. cap. 24. pag. 459. Edit. Hanov. ubi locus plenius adfertur, tamquam ex irr. Aet. ad -Herenn. qui liber, utipse postea observat, pag. 531. non est Ciceronis, si Virgi- liana habet. Post primam Editionem, casu incidi in fontem erroris. Scriptor Neapolitanus, Ant. Sebastian. Minturnus, Lib. 111. 2e Poeta, pag. 207..Ed. Venet. 1559. adlato Virgilii versu, statim de suo subjicit: Quippe quibus tum accidit, quod malorum omnium ertremum est. Hee quum legisset, ipse Italus, Alberic. Gentilis, e& memoriter laudavit, et ex vetusto Auctore Libb. ad Herennium sibi animo retenta putavit, ita ut etiam verba quedam paululum immutaverit.
ματα, plura forte deprehenderemus, si semper indagari aut sese offerre possent loca, ubi cubile est citationum per manus ab uno libro in alium propagatarum. J. B.
Quare et hostibus publicis deberi sepulturam omnes sentiunt| Philo im Flaccum: πῷ πολέμῳ τῶν ἐχθρῶν ταφῆς ἀξιοῦ- σιν, οἱ μὲν ἐπιεικεῖς καὶ φιλάνθρωποι ταῖς οἴκοθεν δαπάναις, οἱ δὲ τὴν ἔχθραν 7001] 6€ KaL τοὺς πεσοντας ἐν kal πρὸς τοὺς νεκροὺς ἀποτείνοντες, ὑπόσπονδα τὰ σώματα διδόντες ὑπὲρ TOU μὴ τῆς τελευταίας χάριτος ἀμοιρῆ- σαι τῶν νομιζομένων: Etiam qui in bello occubuerunt eos homines solent ad sepulturam dare, illi quidem quibus ture ought not to be withheld, either from our friends or from enemies. See this thought in the 4jax of Sophocles: in Euripides: in Virgil, and the writer to Herennius, who quotes him*. So Papinius [Statius] and Optatus speak of death terminating all enmity.
III. 1 Hence all agree that sepulture is due to publie enemies; and is a right of war. So Appian, Philo, Tacitus, Dio Chrysostom, Lucan, Sopater, Dio Chrysostom again.
* A mistake of Grotius, which Barbeyrac has ingeniously traced.
πω...Car. XIX.] DE JURE SEPULTUR.E. 229 kat τὴν ὕβριν εἰς τὰ σώματα αὐτῶν ἐπιδείκνυται" propter hane mortuos nemo hostes judicat; neque ira et contumelia in eorum corpora extenditur.
2 "Et passim extant exempla. Sie Hercules suos hostes, Alexander vietos ad Issum, Hannibal C. Flaminium, P. /Emi- lium, Tiberium Graechum, "Marcellum, Romanos quzsivit ad sepulturam. Credas, inquit Silius Italicus, S?donzwm cecidisse | ducem. Idem Hannoni ἃ Romanis prestitum, Mithridati ἃ Pompeio, ἃ Demetrio multis, Archelao regi ab Antonio. In; Grzecorum adversus Persas militantium juramento erat: Socios p Somnes sepeliam: bello victor etiam barbaros: ct passim in historiis legas impetratam νεκρῶν ἀναίρεσιν,? facultatem tol- lendi mortuos. Apud Pausaniam in Atticis exemplum. est: τοὺς δὲ Μήδους ᾿Αθηναῖοι μὲν θάψαι λέγουσιν, ὡς πάντως ὅσιον ἀνθρώπου νεκρὸν “γῆ κρύψαι: Medos Athenienses a. se sepultos aiunt, quia qualemcumque mortuum terra, condi fas sit.
Driopono Srcuro: sed dum pravam in- terpunctionem sequitur, festinanter legendo, sensum plane alienum nobis of- En verba Grzca: ᾿Αλλὰ τοὺς ἐν bonitatis et humanitatis plus est, suopte impendio, alii vero qui odia et in mor- tuos extendunt, sub pactis dantes cor- pora, ne careant eorum que? mos imperat — fert.
honore ultimo, (pag. 974 ^. Ed. Paris.) m Et passim ezstant exempla] Jose- phus Zn Legibus: θαπτέσθωσαν δὲ kai οἱ πολέμιοι" Sepeliantur et mortui [hos- tes. Ant. Jud. 1v. 8. S 24. Edit. Hudson.) Agamemnon Trojanos sepelit 77iados H. (vers. 396, et segq.) Antigonus Pyr- rhum apud Plutarchum, (pag. 400.) Vide eundem in viía Thesei, (pag. 14 A. ^ Marcellum] Plutarchus Marcello, [pag. 316. Adde CrcenowEM, De Se- 9? Habet hoe Auctor procul dubio e τῇ μάχῃ τελευτήσαντας τῶν συμμά- χων πάντας θάψω" καὶ κρατήσας τῷ πολέμῳ τῶν βαρβάρων, οὐδεμίαν τῶν πόλεων ἀνάστατον ποιήσω. &c. Id est: Sed socios in prelio mortuos omnes sepeliam: ubi vero bello Barbaros vicero, nullam urbium devictarum vastabo &c. Lib. xr. cap. 29. pag. 258. Ed. H. Steph. Vides ibi de Sepultura hostium nequaquam agi. J. B.
ο Facultatem tollendi moriuos] Vide infra Lib. 111. c. xx. S 45.
ἀγωνισαμένων 2 And examples oceur in abundance. Enemies were buried by Her- cules, Alexander, Hannibal; of the latter case Silius says, Yow might have supposed the dead man a Sidonian leader. Hanno; Pompey, Mithridates; Demetrius, several: So the Romans buried Antony, Archelaus. "The oath of the Greeks who marched against the Persians included this *.
And we constantly read in history that the vanquished obtained permission to bury their dead. So Pausanias says the Athenians buried the Medes.
* A mistake of Grotius, as Darbeyrac shews.
2 Var. Diod Sic. Liv. xxi. Ibid. c. 52. pim XXV.
p- Alex.
P Po. id. Plut. in qus Fit. p.
Vien, Vit.
Levit. xxi. 1. €t seqq.
Ambros. Offic. ii. 98.
De Bel. Gild. Bibl. v. 29.
Bell. Jud. iv.
230 DE JURE SEPULTURJE. [118. 11.
3 Quare Hebreorum veterum interpretatione Pontifex Maximus, eum alioqui rei ulli funebri interesse vetaretur, re- pertum tamen hominem Pinsepultum sepelire etiam jubebatur. Christiani vero tanti fecerunt sepulturam, ut ejus causa, sicut ad pauperes alendos, aut ad captivos redimendos, vasa ecclesize etiam initiata conflari aut vendi licite existimaverint.
4 Sunt quidem et exempla in contrarium, sed communi judicio damnata: Hunc oro 3 defende furorem: est apud Virgilium (ZE£n. x. 905): Hominemque cruentus Exuit, et tenuem czesis invidit arenam. Apud Claudianum. Diodorus Sieulus: τὸ πολεμεῖν τῶν ὁμο- φύλων τοῖς τεθνηκόσι θηριῶδες" ferimum est bellum gerere cum mortuis qui ejusdem natura fuerint.
IV. 1 De insigniter tamen facinorosis video esse dubi- tandi causas. Lex divina Hebrsis data, ut omnis virtutis ita et humanitatis magistra, illos ipsos qui suspensi patibulo erant (quod valde ignominiosum censebatur. Num. xxv. 4; Deut. xxi 23; 2 Sam. xxi. 13) eodem die sepeliri jubet. — Hine Jo- sephus tantum Judzis ait esse curam sepulturz, ut eos etiam quorum corpora ad publieum supplicium damnata sunt, ante solis occasum tollant et humo mandent: et alii Hebrzeorum in- terpretes addunt exhibitam hane reverentiam divinse imagini ad quam homo sit conditus. JEgisthum, qui adulterium eczede P Znsepultum sepelire etiam jubeba- ^ Servius, Inimicorum iram ei post fata iur] Idem ex jure pontifieio Romano servire cupientem. Servius notat (ad ZEneid. v1. 170.) r Sepulture tradi non vetamus] Hu- 4 Defende furorem] 1nterpretatur ^ jus Romanorum moris mentio est apud 3 The Hebrew High Priest, though on other occasions forbidden to have anything to do with a funeral, was yet commanded to bury a dead body if he found it by accident. Christians thought the burial of the dead so important, that in order to do it, as in order to relieve the poor, or to ransom captives, they thought it lawful even to sell the consecrated vessels of the church.
4 "There are examples of burial denied, but they are condemned by the common judgment. See Virgil, Claudian, Diodorus.
IV. 1 With regard to great criminals, there seem to be doubts. The Hebrew law directed the bodies of those who were publicly exe- cuted to be taken away and buried before sunset: and the commen- tators note this as an evidence of reverence for the divine image in —€— PHÓ Car. XIX.] DE JURE SEPULTURLE. 291 regis cumulaverat, a regis interfecti filio Oreste humo man- datum Homerus memorat Odyssez tertio. Sed et apud Ro- vv.»9 810. manos Ulpianus eorpora eorum qui capitis damnantur cognatis L7 1; f de ait neganda non esse: imo et quibuslibet petentibus danda censuit Paulus jurisconsultus. Et Diocletianus ac Maximianus Li. iii. iria. Imperatores ita responderunt: obnowios criminum digno sup- Liv. Qr ens plicio affectos "sepultura: tradi non vetamus.
2 Legimus quidem in historiis exempla eorum, *qui inse- pulti abjecti sunt, frequentiora civilibus quam externis bellis: et hodie videmus quorundam damnatorum corpora diu in pub- lieo conspectu relinqui: qui tamen mos an laudandus sit dispu- Roch. e Consuet. f. 19.
tant, non politici tantum, sed et theologi. Part e τὰ 3 Contra, laudatos videmus qui sepeliri jusserunt corpora Sw ^" eorum, qui id ipsum aliis non permiserant, ut Pausaniam Lace- “κε daemoniorum regem, qui incitatus ab AEginetis ut Persarum faetum in Leonidam simili facto uleisceretur, consilium ut se ac Grzeco nomine indignum rejecit. Apud Papinium Theseus Creontem sic alloquitur ( Zeb. xit. 780): Vade atra daturus Supplicia, extremique tamen secure sepulchri. Alexandrum quoque Jannzum regem, qui in mortuos popu- Jos dnt vii lares valde contumeliosus fuerat, sepelierunt Pharissei. Quod - si Deus interdum sepulturz jactura quosdam puniit, fecit hoc suo jure supra leges constitutus. Et quod Goliathi caput David servavit ostentui, factum scilicet in alienigenam, Dei Philonem contra Flaccum, (pag.977 a.) — (.4nt. Jud. Lib. xin. c. xv. 8 4. Ed.
5. Qui insepulti abjecti sunt] Id àra- — Hudson.) Adde Quintilianum decla- día ὑβρίζειν πὸν νεκρὸν dixit Josephus — matione quarta, (cap. ix. Ed. Burman.) in morte Jud»orum regis Alexandri, which man is made. Egisthus was buried by Orestes. Among the Romans, the bodies of those executed were not denied to their rela- tives; or even to any who asked for them, as Paulus thought. 850 Diocletian and Maximian directed.
2 Examples of bodies thrown out unburied, are more common in civil than in foreign wars. And at this day, some criminals are gib- beted and left in public view: but whether this be a laudable practice, is disputed both by politicians and by theologians.
3 On the other hand, we find persons praised, for ordering the bodies of those to be buried who had themselves refused the rite to others, as Pausanias. So Statius makes Theseus act to Creon. So the Pharisees buried Alexander Jannsus. If God punished some by De Bell. Jud. Heges. iii. 17.
Gel. xv. 10. Plut. de Mu. Virt.Tom. 11.
Plin. xxxvi.
Plut. Ag. et Clcom. Vit.
Orat. lxiv.
Vid. Stob. Tit. 196. et Soph..4jac.
292 DE JURE SEPULTUR.XE. [118. II.
contemtorem, et sub ea lege qus proximi nomen ad solos Hebr:zeos porrigebat.
V. 1 Unum tamen notatu non indignum, de sepeliendis mortuis regulam apud ipsos Hebrzmos habuisse exceptionem ?eorum qui ipsi sibi mortem consciverant: quod Josephus nos docet. Nee id mirum, eum in hos aliud supplicium constitui non possit qui mortem pro supplicio non habent. Sic Milesise virgines a voluntaria morte absterritze, et *plebs olim Romana, quanquam improbante Plinio. Sic et Cleomenis corpus, qui se interfecerat, Ptolomzus suspendi jussit. Et "passim re- ceptum, ait Aristoteles, ut ignominia aliqua afficiantur qui sibi mortem consciverunt: ubi Andronieus Rhodius id expo- nens ait, sepultura eorum corpora prohiberi: quod inter alia Demonasse Cypri Regine scita laudat Dion Chrysostomus. Neque huie mori obstat quod Homerus, Ascehylus, Sophocles, Moschio, et alii monent, nihil sentire mortuos: quare nec damno 9 Exceptio illa hoe tantum efficiebat, ut cadavera eorum, qui sibi ipsi mortem consciverant, usque ad Solis occasum ma- nerent insepulta. lta diserte JosEPHUS, loco in ora libri indicato: Τοὺς γοῦν ἀνελόντας ἑαυτοὺς, παρὰ μὲν ἡμῖν, μέχρις ἡλίου δύσεως ἀτάφους κρύπτειν ἔκριναν, καί ποι καὶ πολεμίους θάπτειν θέμιτον ᾿ἱγούμενοι &c. HrEGESIPPUS autem loquitur de moribus et legibus aliorum Populorum: AZ/ec mon solum moribus hominum, sed etiam legibus, in- terdicta accipimus: namque alii insepul- tos projici jubent eos, qui se in ferrum dejecerunt...alii dextram manum ab- scindunt defunctis, &c. Hoc ultimum genus poenz recer^um erat Athenis, ut denying them sepulture, he did this by his own right.
Auctor ipse observat mox, Nota w., J. B.
t Plebs olim Romana] Servius ad 12. ZEneidos: Sane sciendum quod cautum fucrat in Pontificalibus libris, ut qui la- queo vitam finisset insepultus abjiceretur. Unde merito ait xxronM1s LrTHI, quas morlis infamissime. Ergo cum mihil sit hac morte deformius, Poetam etiam pro Regine dignitate divisse accipiamus. Cassius autem.Hemina ait Tarquinium Superbum, cum cloacas facere populum coegisset, et ob hanc injuriam multi se suspendio necarent, jussisse corpora eo- rum cruci affigi. "Tunc primum turpe habitum est mortem sibi consciscere, (ad David's proceeding with Goliath's head was no general case.
ὟΣ: 1 The Hebrews, however, made one exception, in the case of those who had died by their own hands. And this is fit; for there can be no other punishment, for those to whom death is no punishment. So the Milesian virgins, and the Plebs at Rome were deterred from suicide. So Ptolemy ordered the body of Cleomenes to be hung. And it is, says Aristotle, a common practice, as Andronieus explains him. And on this ground, Dion lauds Demonassa, queen of Cyprus. And it is no objection, that, as the poets sometimes say, the dead feel nothing, and are not affected by loss or shame. — For it is enough if B Car. XIX.] DE JURE SEPULTUR.E. 238 nec pudore affici. Satis enim est, id quod mortuis accidit, a vivis metui, ut hoc pacto a peccato retrahantur.
2 Optime enim Platonici contra Stoicos, et si qui alii ser- vitutis οὐ morbi fugam, imo et spem glori» pro justa causa mortis voluntari» admittebant, sentiunt retinendum animum in custodia corporis, nec injussu ejus, a quo ille nobis est datus, ex hae vita demigrandum; quam in rem multa videre est apud Plotinum, Olympiodorum, et Macrobium ad somnium Scipionis. Hane sententiam secutus Brutus olim Catonis factum, quod imitatus postea est, "damnaverat, ὡς οὐχ ἔργον ὑποχωρεῖν τῷ δαίμονι, καὶ μὴ δέχεσθαι τὸ συμπίπτον ἀδεῶς, ἀλλ᾽ ὑποδιδράσκειν᾽ quippe nec piwm censens nec virile cedere fortuna, et imminentia adversa, quc ferenda Jortiter erant, subterfugere. | Et Megasthenes notabat ab Indorum sapientibus reprehensum Calani factum, neque enim eorum placitis probari "talem exitum hominum vitze impatienὕσιον οὐδ᾽ ἀνδρὸς " Passim receptum] Athenis ZEschi- nis tempore ejus qui se interfecisset manus seorsim a corpore sepeliebatur. ZEschines in Ctesiphontem, (pag. 909 x.) Adde Hegesippum Lib. 111. cap. 17.
1 Confer PurENDORFIUM nostrum, De Jure Nat. et Gent. Lib, 1r. c. 4. 8 19. J.B.
* Damnaverat]| Et Philosophorum non pauci extra Stoicos. Seneca epist. LXX. Znvenies eliam professos sapien- tiam, qui vim afferendam vile sue ne- gent, et nefas judicent ipsum interemto- rem sui fieri. Erpectandum esse evitum quem natura, decrevit. Procopius Got- thicorum 1v. βίαιος καταστροφὴ &xpn- στος καὶ ἄνοια Trpomerijs, τὸ δὲ els OavaTOV θράσος, ἀνόητον τοῦ τε δραστη- ρίου πρόσχημα οὐκ εὐπρεπὲς τοῖς γε σώφροσιν εἶναι δοκεῖ. καί τοι καὶ τοῦ- το ἐκλογίζεσθαι xpi], μή τι δόξητε εἰς τὸ θεῖον ἀγνωμονεῖν, &c. — Violentus vite exitus res inutilis et plena insipien- tis impetus, et illa in mortem ferens au- dacia, consilio cum careat, prudentibus judicatur immerito sibi fortitudinis no- men usurpare. "Tum vero et illud cogi- tandum, ne in Deum sitis ingrati. ( Hist. Misc. cap. 12.)
Y Talem exitum hominum vite impa- tientium] Idem Arabibus visum, non minus quam Indis et Persis, ex Jobo discas 111. 21.
what is done to the dead deters the living. 2 'The Platonists argued well, against the Stoics and others who thought that the need of a refuge from slavery and disease, and the hope of glory, were just causes of a voluntary death. "They replied, that the soul must remain at its post in the body, and that we must not quit this life without His leave who placed us in it: as we find in Plotinus, Olympiodorus, Macrobius. On this ground, Brutus, at an earlier period, condemned the act of Cato, which he afterwards imi- tated. See Plutarch. | And Megasthenes noted that the act of Cal- anus, [who burnt himself in the presence of Alexander and his army,] was blamed by the wise men of the Indians; for that their doctrine Plut. Vit. Brut. p.
Strab. xv. p.
E 231 DE JURE SEPULTURAE.
tium. Nee aliena Persarum, ut videtur, sententia, quorum rex Darius apud Curtium, alieno scelere, quam meo "ori qnalo.
3 Ideo Hebrzsi mori vocabant ἀπολύεσθαι, id est, dimitti, ut videre est non tantum Luc. ii. 29 sed et in Grzca versione, Gen. xv. 2, et Num. xx. in fine; quod genus loquendi et Graecis usitatum. Themistius de Anima: ἀπολύεσθαι τὸν ἀποθνήσκοντα, kai τὴν τελευτὴν ἀπόλυσιν καλοῦσιν" eum qui moritur aiunt dimitti, et mortem dimissionem vocant. Apud Plutarchum in consolatione legimus hoe sensu: ἕως ἂν ὁ Θεὸς αὐτὸς ἀπολύσῃ ἡμᾶς" donec Deus ipse nos dimittat.
4 *Nonnulli tamen Hebrzorum de lege se non interfici- endi unam causam excipiunt, tanquam εὔλογον ἐξαγωγὴν, si quis videat se deinceps vieturum in probrum ipsius Dei. Nam quia non nobis, sed Deo in vitam nostram jus esse statuunt, τοῦς i.(ut recte Josephus suos edocet) existimant ργεθϑαμηίαπη Dei z Nonnulli tamen.-Hebreorum] Va- riasse Hebrzorum super hac quiestione sententias cognoscas ex Josepho, ubi (De Bell. Jud. x. 2. p. 732,) de morte Phasaelis et de deliberatione Herodis (Ant.Jud. xv11.9. p. 5995.) agitur. Ju- dzi ad Petronium, Philone recitante: ἀνακερασόμεθα πὸ ἴδιον αἷμα ἐπικατα- σφάξαντες ἑαυτούς. ἀποθανόντων τὸ ἐπίταγμα γενέσθω. Μέμψαιτ᾽ ἂν οὐδὲ θεὸς ἡμᾶς, ἀμφοτέρων στοχαζομένους, καὶ τῆς πρὸς τὸν αὐτοκράτορα εὐλα- Beías, καὶ τῆς πρὸς τοὺς καθωσιωμέ- νους νόμους ἀποδοχῆς" γενήσεται δὲ ποῦτο, ἑὰν ὑπεκστῶμεν ἀβιώτου βίου καταφρονήσαι τες" miscebimus inter nos sanguinem, morte sponte sumia: tum did not approve of such impatience of life.
mortuis ista imperentur. Ne Deus qui- dem nos culpet in duo intentos, ut et Im- peratorem revereamur ei sacratas leges custodiamus. Id autem ita demum effi- cere dabitur, si abeamus hine contemta vita minime vitali. (De Legat. ad. Caià Ne tormentis adacti Christi reli- gionem ejurarent] Vide Eusebium. ( Hist. -Eccl. Lib. vir. cap. 12.)
b Ne pudicitiam amitterent] Narrat Cicero nobilissimas virgines se in pu- teos abjecisse, et morte voluntaria nefa- riam turpitudinem depulisse, oratione de provinciis consularibus, (cap. 3.) 'Taleest et quod de Milesiis virginibus memorat Hieronymus adversus Jovinianum, (Lib.
So Darius said, 7 would vather die by another's crime than my own. 3 Hence the Hebrews called death dissolution and departure, not only Luke ii. 29, but also in the Greek version of Gen. xv. 2, Num.
xx. 29; which mode of speaking was also used by the Greeks.
'Themistius, and Plutarch.
See 4 Some of the Hebrews make one exception to the rule against suicide, in a case of a laudable retirement, it any one foresees that he will in future live to the dishonour of God. For since God, not man, has a right to our lives, they think that the presumed will of God is the only thing which excuses the purpose of anticipating death.
Car. XIX] DE JURE SEPULTURJE. 235 voluntatem solam esse qu; mortis anticipandze consilium ab- solvat. Atque hue referunt Samsonis exemplum, qui in suo corpore veram religionem videbat esse derisui, et Saulis, qui gladio incubuit, ne a Dei suisque hostibus iluderetur; nam hune resipuisse volunt postquam Samuelis umbra mortem ipsi predixerat, quam gnarus sibi imminere si pugnaret, proelium pro patria et Dei lege non detrectavit, zeternam inde laudem meritus Davidis etiam praeconio: a quo et ii qui Saulem cum honore sepelierant, recte facti testimonium retulerunt. Ter- tium est exemplum Razis Hierosolymitani senatoris in historia Maceabaica. Sed et in Christiana historia exempla legimus similia eorum, qui mortem sibi intulerunt, *ne tormentis adacti Christi religionem ejurarent, et virginum quze "ne pudicitiam amitterent in flumen se jecerunt, quas et in martyrum censum Ecclesie retulit. Sed de his tamen ^quid Augustinus sentiat videre est oper: pretium.
Edit.
Edit.
1. pag. 48. Tom. rr. Ed. Basil.) et epi- gramma vetus Anthologie Lib. 111. 29. tit. de Juvenibus, incipiens ὠχόμεθ᾽ ὦ Μίλητε. Narrant et Judzi feminam in navi ad stuprum expetitam, cum a ma- rito quzesiisset an et mari mersa corpora essent resurrectura, isque id affirmasset, jecisse se in mare. Christianarum au- tem mulierum plurima sane habemus exempla. Feminarum Antiochenarum sub Diocletiano: Sophronie sub Max- entio, in Martyrologiis, Zonara, (Lib. xii. cap. 93) Sexto Aurelio. Alias An- tiochenas sub Chosroe addit Procopius Persicorum 11. (cap. 8.) Laudat vir- gines, que morte pudorem servarant, Ambrosius (de Virginib. Lib. 111. p. 97.
To this they refer the examples of Samson and of Saul. former saw that in his person the true religion was scorned.
Paris. 1569. Hieronymus in commentariis ad finem capitis primi Jo- ns: Unde etin persecutionibus non licet mihi propria perire manu, absque eo ubi castitas periclitatur. [Vide qus dixi- mus in Libro Gallico De doctrina Mo- rali Patrum Eccl. cap. xv. ὃ 7, et seqq.
€ Quid Augustinus sentiat] Cui ad- dere licet Chrysostomum in Gal. i. 4. (Tom. rix. pag. 714) et Concilium Au- relianense 111. Oblationes defunctorum qui in aliquo crimine fuerint interemti, recipi debere censemus, si tamen non ipsi sibi mortem probentur propriis manibus intulisse. Et tamen is ipse Augustinus Lib, 1. de Civitate Dei c. 16: At per hoc 'The 'The