Iamblichi Protrepticum qui.ante me' ediderunt Iohannes Árcerius Theodoretus (Franekerae a. 1598) ei Theophilus Kiessling (Lipsiae a. 1813) codicibus usi sunt mendis turpissimis scatentibus, quorum exi- guam admodum partem sustulit editorum sollertia. Àc *bonus' quidem Arcerius ita frequenter et vehe- menter vituperatus est ab doctis hominibus, ut pudeat nunc maledicta maledictis addere!) Aliquanto me- lior est Kiesslingii editio, qui nonnulla et ipse ex in- genio emendavit?) saepius autem nova damna intulit, cum locos non paucos vel sanissime traditos 'corri- geret', id est foedissime corrumperet. Exempla colligat quivis ex quavis fere pagina: adferam nonnulla. P. 60, 2] distinguit ϑεωρίας ἀμηχάνους, τὸ κάλλος ἀτενί- 1) Quae ab Arcerio dicenda erant dixit Nauckius in Pro- legom. ad Vit. Pyth. p. V adn. Neque desunt in Protreptico Arcerii emendationes et correctiones quae iniquius esse Cobeti iudicium testentur.
2) Invenerat Ὁ. 9, 1 τῷ σώματι vel τῷ σώματι τὸ σῶμα, 16 τε, 16, 1 ἀποτρέπει, 18, 21 οὕτως vel ὄντος, 29, 10 ταῦτα, 86, 24 τοιαῦτα, 49, 12 ἕνεκα τούτου οἷο.; coniecit τῷ τὸ σῶμα, γε, προτρέπει, ὄντως, ταύτης, τοιαῦται, ἕνεκά vov eic., quae nunc omnia ut Kiesslingius correxerat obtulit codex Floren- tinus. Praeterea cf. Adnot. Crit.
a* IV PRAEFATIO.
a* IV PRAEFATIO.
ἕξοντες κτλ. (difficillimis contemplationibus occupati, pulehritudinem animo intuentes! etc), quamvis vel Arcerius verum vidisset. P. 116, 13 de coniectura scribit μὴ παρορᾶν τὰ ἀπολλύμενα καὶ διαφϑ'., ἅτε τῆς τοῦ κόσμου xtÀ., nimirum quia non intellexerat participia ex verbo παρορᾶν (i. περιορᾶν) pendere. P. 122, 20 addidit post μεταλαβεῖν voculam ἐξ, *quum δοκιμάξεσϑαι non cum simplici genitivo construatur'! Contra p.57,16 quod pro absurdo ποιητοῦ verissime con- iecerat Vulcanius (immo Anonymus) ποιητικοῦ, sprevit Kiessling, nam τὸ ποιητὸν nonnumquam idem est quod τὸ ποιητικόν᾽; neque felicius p.34,24 ex vitiosa apographorum scriptura αἱ δ᾽ ἄλλαι τὴν elicuit αἴ τὴν ἄλλην, cum dudum rem acu tetigisset Vulcanii (i. Ano- nymi) coniectura αἵ àv ἄλλο (at ἄλλα cod. Flor.) τὴν. Accedit quod et ipsis subsidiis quae ad manum ha- beret, Àrcerianam dico editionem et Cizensem codicem, salis neglegenter usus est!); neque Parisiensem librum ipse vidit neque Scaligeri emendationes; sed perscru- tatus est editionis Árcerianae exemplum in bibliotheca Senatus Lipsiensis asservatum, cuius marginibus vir quidam doctus adscripsit quae ex codice Parisiensi in Berolinense editionis Árcerianae exemplum Nicolaus Rigaltius transtulerat (v. Kiesslingii Praefat. p. XII). Ita factum est ut interdum Scaligero libri Parisiensis viliosas scripturas tribueret (ex. gr. p. 121, 15 ὑπέρ- τατον pro ὑπὲρ πάντων), Scaligeri autem coniectaras 1) Ex. gr. p. 15, 6 extat ἡγεμόνι in editione Arceriana, omittit Kiesslingius etiam in interpretatione latina. De Codice Cizensi cf. Nauck p. XL sqq. et quae ipse disputavi in Com- parettii Mus. ital. d'antich. class. II p. 466.
PRAEFATIO. V vel omnino praetermitteret vel libro Parisiensi ad- scriberet (ex. gr. p. 110, 15 ὄγκου [sie etiam cod. Flor.] pro οἴκου).
Latina etiam Kiesslingii interpretatio, quamquam - longe exsuperat bonitate Árcerianam qua nihil potest esse mendosius, omnibus numeris &bsoluta in Plato- nicis") praesertim et Aristotelicis excerptis iudicari nequit. Ab ea tamen me esse adiutum ingenue fa- leor; neque Kiesslingio sunt omnia vitia opprobrio ver- tenda, cum loci permulti graviter corrupti neque verti neque intellegi ullo modo possent.
Longe meliora me praestitisse in editione mea sine arrogantiae crimine affirmare possum, siquidem non ex ingenio ei doctrina editoris haec laus accessit, sed ex virtute codicis Florentini (Laurent. LXXXVI, 3; cf. Bandini III, 286 sq. Cobet, Mnemos.? II [1814], 261 sqq. Nauck l. c. p. XXXIII sqq.), quem archety- pum esse omnium quotquot extant librorum primus edixit Cobetus, firmissimis autem, ut opinor, argu- menlis ipse demonstrare conatus sum JMws. tal. 1. c. p. 457 sqq. Florentini igitur archetypi ope innumera vitia sunt sublata vel saltem detecta, manent alia quae meliore nunc spe licet procurent ingeniosi homines de tradita scriptura edocti?) Equidem non hoe mihi 1) In Platonicis excerptis Ficinum est plerumque secutus Kiesslingius (cf. Praef. p. XV), ita ut locorum quos Iamblichus mutaverit, immo vero corruperit, nullam rationem in interpre- tatione haberet.
2) Codicis Florentini lectiones tantum non omnes iam- dudum publici iuris fecerant Cobetus (op. cit), Hillerus (Jahr- bücher für Phil. CVII [1878], p. 387 sq), Vitellius (Mus. it.
VIO PRAEFATIO.
proposui ut Iamblicheum centonem emendarem, verum ut codicis Florentini scripturas quam accuratissime referrem. Codicem igitur ita contuli, ut nulla me effugisse memoratu digna acriter contendam; et quam- quam, paucis exceptis locis, priorum editionum discre- pantes scripturas in adnotatione non commemoravi, fidem mihi vel tacenti haberi velim; quod ab omnibus me facile impetraturum confido qui sciant singulas editionis meae plagulas cum Cod. Flor. ab H. Vitellio rursum esse eonlatas. Litterarum compendia aliquo- liens in adnotatione critica commemoravi, cum propter perplexas eorum formas (quo de diligenter disseruit Nauckius 1l. c. p. XXXVII sqq.) quid in Florentino lege- retur in dubium vocari posset: in v ἐφελκυστικῷ ante consonantes ponendo, in ὑγεία vel ὑγέδια scribendo, τέ- λεος vel τέλειος, τελεοῦσϑαι vel τελειοῦσϑαι, γίνεσϑαι vel γίγνεσϑαι, οὕτω vel οὕτως sim. optimum codicem sum secutus. Ubique vero scripsi fov, σῴξειν, ϑνή- ὅκειν, μιμνήσκειν sim., quamvis ζῶον, σώξειν etc. con- stanter praebeat codex, οὖ in verbis σώξειν ϑνήσκειν μιμνήσκχειν L perperam additum putet Cobet, Miscell. Crit. p. XV. Praeterea tacite plerumque mutavi inter- punctionem et, cum a recepto usu discreparent, accen- ius. Numerorum notas marginibus in codice adscriptas, dé antich. class. I p. 10 sqq.), unde multo emendatiora pro- ponere poterat doctissimus Aristoteleorum fragmentorum edi- tor Valentinus Rose (in exemplo Teubneriano). Martinus quoque Schanzius, in Platonis dialogis, quos post annum MDCCCLXXIV locupletissimis adnotationibus instructos eden- dos curavit, utitur quidem Cobeto, sed desultoria ut videtur opera: v. ad Gorg. 493 À. Menexen. 248 A etc.
PRAEFATIO. vn quibus εὐνομίας bona ἀνομέας mala (p. 101, 17 — 103, 20) numerabantur, omnino abiciendas duxi, cum neque ordine distribui possent, neque rebus ab lIam- blicho disputatis satis responderent, neque illius loci difficultatibus explanandis ullo modo inservire vide- rentur.
Praeter Arcerium ei Kiesslingium operam Pro- ireptico emendando dederunt Anonymus quidam!) Sealiger?), Fabricius (Zeitschr. für die Alterthumsw. 1840, n. 18qq.), Hemsterhusius (ib. 1838, n. 111), quo- rum tamen coniecturas plerasque silentio praeterii (quas enim vitiosas scripturas temptaverant Florentinus codex plerumque sanavit); itemque apographorum nul- lam habui rationem, cum neque in Vaticano neque in Laurent. LXXXVI, 29, quos libros ipse contuli, quamquam ceteris omnibus longe praestant, ullam lec- lionis discrepantiam invenerim, quam equidem memo- ratu dignam iudicarem. Sed non inutile videtur omnia recensere apographa quotquot mihi huc usque inno- tuerunt.
I. Vatican. Gr. 1028, saeculi, ut opinor, (cf. Vi- telli, praefat. in Philopon. Phys. p. XV) XIV. — II. Laur. LXXXVI, 29, saec. XV. — III. Paris. gr. 1981, 2) De Scaligero cf. Nauck, 1]. c. p. XXIX sq. Museo ital. 1. c. p. 468. Emendationem διαβάϑρας (p. 126, 4) Scaligero dubi- tanter tribui; abest enim nota Sc. vel Scal. quae in Exempl. Arcer. Berol. Scaligeri coniecturis adponitur.
VIII PRAEFATIO.
saec. XV]. — IV. Paris. gr. 2093, saec. XV. — V. Marc. Ven. 243, saec. XV. — VI. Cizens., saec. XVI. — VII. Franequeranus, saec. XVI (a. 1548). — VIII. Memmian., ex quo Sam. Tennulius quartum Iamblichi librum de- seripsit. — IX. Neapolit. III B 20, saec. XVI.!)
Testimonia qua potui diligentia collegi. Quae ad cap. vicesimum afferrem nulla inveni. Aristotelem et in hac Protreptici parte latere censuit Hirzel, argu- menta attulit nulla. Item ex Aristotele fluxisse putat Diels (p. 489 dissertationis in Addend. ad p. 24, 14 laudatae) quae leguntur p. 7, 12 sqq. editionis nostrae et alterum Iamblichei Protreptici caput praenunciant. Multa quidem in medium proferre poteram testimonia ubi (eap. XXI) de Symbolis Pythagoricis disputat Iamblichus; quod non feci ne πάρεργον ἔργον ὡς ποιεῖσθαι viderer.
Indices huie editioni addi volui duos?), alterum nominum, scriptores praeserlim complexum quos lIam- blichus compilavit vel commemoravit, alterum ver- borum in quem omnia quibus utitur vocabula re- cepi, praeter quae vel admodum vulgaria essent, vel 1) His codicibus addas: 1. cod. Vindobon. (Nessel, catal. IV p. 8 8ᾳ. cod. XI); 2. cod. Monacens. 392 quem commemorat Rose, Arist. fragm. ed. Teubn. p. 66; 3. cod. Escorial. (Graux, Essai sur le fond grec de 1 Esc., p. 266 Y — I — 1, cf. p. 442); 4. cod. Taurin. (Paseini, catal. I p. 827 sq.). Et hos omnes ex uno codice Florentino fluxisse satis superque ipsae Pro- ireptici et libri quarti in Nicomachi Arithmeticam inscriptio- nes ostendunt.
2) In Indice nominum latine scripsi quae ad testimonia pertinerent. Uncis adhibitis indicavi quae ex Scholiis excerpsi.
PRAEFATIO. IX in Platonis locis tantum aut in Pseudoarchytae!) fragmentis reperirentur.
Quae silentio praeterii ne adnotationem scriptu- rarum haud satis probabilium farragine onerarem, item observationes eb emendationes quas dum hic liber typis describebatur H. Vitelli mecum communicavit, omnia denique quae retractanda viderentur coniciam nune in Addenda et Corrigenda.
P.7,29 *Verba πάσας δὲ παιδείας 81 auctoris nostri in scri- bendo diligentia esset maior, delenda censerem? K | p. 10, 5 lege τὰ μικρὰ | p. 14, 11 de v. ἐπεισοδιώδη (coniectura eam assecuti erant Hemsterhusius et Christ. Godofr. Müller) cf. Iamblich. ap. Stob. Ecl. II 8, 4 (v. II p. 175, 4 Wachsm.). Friedlein, In- dex ad Procl. in Euclid. s. v. Busse praef. in Porphyr. Isag. p. VII. ἐπουσιώδη scripserat K de Scaligeri coniectura (ἐπει- σιώδη Laur. 86, 29 et À) | p. 16, 18 et 16, 3 *paenitet me nunc futtilis coniecturae, qua Crotone saniora verba φύσεων et φύσιν attrectavi'. Vitelli | p. 16, 20 πράγμασιν] omnibus in rebus hu- manis et N. Scutellius vertit (de secta Pyth. p. 28); qui codice, ut videtur, non spernendo usus quaedam ex Protreptico latine excerpsit in libro qui inscribitur 'Jambl. de Myster. Aegypt. etc. Nicolao Seutellio interprete..Adiectt de vita et secta.Py- thagorae F'losculi, ab eodem Scwtellio ex $pso Iamblicho col- lecti? (Romae a. 1656) [| p. 18, 27 verba καὶ ἐπεσημήνατο vel propter communem formam suspecta non respicit Iambl. in explicatione p. 19, 18 sq. | p. 19, 7 *Sehneider in lexico suo 1) Archytae philosopho Tarentino adscribenda esse quae ex libro Περὶ σοφέας adferuntur (pp. 16—24) fragmenta, vix erit qui credat. $Si quis aliter censeat, per me licet restituat doricam dialectum qualem Archytae restituendam ducit Blassius in Mélanges Graux p. 513 8qq. Ego contra bene multas vulgares formas patienter tuli, sed in aperto est ne personatum quidem Archytam modo évrí modo ἐστέ scribere potuisse.
X PRAEFATIO.
dubitat de forma ὀπτίξειν᾽ K, qui tamen addit *quo iure, non video?. Dielesio venit in mentem Dorica vox ὀπτίλλος: 'der metonymische Gebrauch des Wortes ὀφθαλμός (Xenoph. Oec. 12, 20 δεσπότου ὀφθαλμός, vgl. Aesch. Cho. 9883. Pers. 171 etc.) würde den halbpoetischen Ausdrack erklüren. | p. 20, 8 ὁρμή et ἀρχή etiam alibi confunduntur, velut Arist. Phys. B 1, 1925, 18 (cf. Philopon. ad h. l. p. 203, 18 ed. Berol) || p. 21, 19 αὖ- τᾶς] £x«oro perperam Mullach || p. 23, 8 ἀναλύειν voluit Anon. cf. p. 26, 16. 80, 11. 70, 14. 98, 26 al; at p. 83, 27 sq. εἶ flov- λοίμεϑα ὄντως εὐδαιμονήσειν. | p. 28, 14 ἱκανὸς T scr. K. || p. 24, 14 Πυϑ-. διαιρ.] v. nunc H. Diels, Zu Aristoteles Pro- ireptikos und Ciceros Hortensius (Arch. für Gesch. der Philos. I, 4) p. 489 n. 20 || p. 27, 1 codicis ποιεῖσϑαι vertit '*per alios faciendum curare? et καὶ {τὸν γρῆσϑαι scribi vult Cobet (Mne- mos.? II p. 264), qui Platonis verba (Euthyd. p. 289 B) non agnovisse videtur || p. 30, 25 certum est Platonem solis genui- nisque formis uti φιλόνεικος, φιλονικία etc. Sed dudum ante Iamblichum (in Vit. Pyth. φιλόνεικος, φιλονεικία constanter praebet F) irrepserant φιλόνεικος, φιλονεικία etc., quas vel sano alioquin iudicio grammatici defendere conati erant. Item p. 62, 18 ϑουλλοῦσιν, p. 68, 8. 11 ἐργμοῦ codicis scripturas servavi || p. 31, 1 φιλομαϑείας poterat fortasse servari | p. 34, 6 adn. adde Dielesii dissertationem in Addendis ad p. 24, 14 laudatam || PRAEFATIO. XI Aeschines alii (v. Steph. Thes. 8. v. ἄνϑρωπος p. 785 D) ἐξ ἀνθρώπων dixerunt τὰς γραφάς, τὰς πληγάς, τὰ πράγματα, τὴν εὐδαιμονίαν, τὸ κάλλος (τὸν ἐξ ἀνθρώπων πλοῦτον Dionys. Hal. A. R. Excerpt. l. XII, 1 p. 178, 10 Kiessl, 686, 22 Prou; quo de v. Cobet, Obs. ad Dion. Hal. p. 18), it& nullus nunc dubito quin scripserit Aristoteles τὴν ἐξ ἀνθρώπων οὐσίαν (divitias hominum modum excedentes). Sed si ipsis Aristotelis libris adhaeserat interpretamentum μεγίστην, non is erat Iam- blichus qui putidum emblema detegeret: certe idem sexcentas codicum platonicorum corruptas scripturas integra fide servavit. In Iamblicho igitur retinendum fortasse μεγίστην, sed ἀπ᾽ in ἐξ utique mutatum oportuit. Vitelli | p. 46, 21 τοῦ φρονεῖν abesse malim || p. 46, 19 verba καὶ τὸ δῆλον et 20 xol τὸ ca- gig delet Rose | p. 47, 14 πῶς voluit et À in Castigg. || p. 47,21 πολύ τι. τίς ἂν scr. K || p. 48, 4 in. Tyrrhenia vertit Scutellius (p. 84) | p. 48, 7 memor erat Vitelli loci Platonici &b ipso Iamblicho (p.68,7) descripti | p. 48, 26 τὸν κατὰ vovv βίον scri- bendum videtur, cl. p. 4, 2. 19. 56, 13 al. || p. 49, 16 interpola- ium esse ὅτε et res ipsa docet et similis locus Aristot. de part. anim. Α 1. 639b, 18 sq. Nimirum ἀποδίδωσιν ὃ τὴν τέχνην ἔχων λόγον δι᾽ ὃν γράφει καὶ οὗ ἕνεκα, sed ignorat idem καϑὸ τεχνίτης quae ad philosophum pertinent, melius esse scilicet τὸ οὗ ἕνεκα quam τὸ διὰ τοῦτο γιγνόμενον. Ceterum paulo ante scribendum ὁ τὴν γραφικὴν ἔχων vel ὁ τὴν ζγραφικὴνν τέχνην ἔχων (cf. p. 50, 7 84.) suspicabatur Vitelli | p. 51, 18 ἐρώτησιν" 1. ἐρώτησιν, || p. 51, 22 ψυχὴν 1. ψυχήν || p. 62, 8 post τέλος adde comma [| p. 62, 7 adn. coniectura τῷ Scaligero de- betur [ p. 58, 23 adn. similiter ἐπιδώσω pro ἐπιϑήσω scribi vult Nauck in versu lliadis Ψ 796 | p. 53, 24 £1o/us9" ἂν debetur A in Castigg. | p. 55, 1 ne δὴ conicias cf. Bonitz, Index Arist. p. 16075, 15 sqq. | p. 55, 7 sqq. cf. Diels op. cit. p. 492 sq. || p. 55, 18 πράττει voluit et Scaliger (erat in A πράττειν) ἢ p. 55, 188q. μιμούμενος καὶ ἀποβλέπων de altera Vitellii coniectura scri- bendum erat, cl Iambl. lib. III p. 224, 24 Villois. πρὸς ἅπερ ἀποβλέπων τις καὶ μιμούμενος | p. 56, 8 lege ἦμεν et dele ad- notationem | p. 59, 14 num delendum «zó? [| p. 60, 12 adn. αἰσθάνεσθαι 1. αἰσϑάνοιτο || p. 61, 6 adn. scilicet et hic et in XII PRAEFATIO.
PRAEFATIO. XIII προσέχεσϑαι scripserat K | p. 120, 20 alterum μὴ deleri iussit Anon. | p. 121, 19 adn. αὐτὸν debetur Arcerio (in Castigg.) || p. 122, 12 aq. sed ad sacrificia, quamvis alio tempore sint meglecti, adduc ipsos ad te vertit Scutellius (p. 50), Kiesslingii emenda- tionem occupans | p. 123, 8 «eque propinquorum (τῶν πέλας) clade laetatur vertit Scutellius (p. 51) | p. 124, 10 adn. post lit- lera o adde? | de forma ἐρυϑῖνον nunc dubito, nam veriloquium quod Iamblichus subicit commendare videtur alteram formam ἐρυϑοῖνον. Potuit certe ἐρυϑαινόμενον pro ἐρυϑριῶντα scri- bere || p. 125, 4 adn. excidit accentus in voce διαβάϑρας || p. 128, 19 dele cancellos et adnotationem || p. 128, 26 1. οὐχ (est in Cod. οὐ»).
Restat ut amplissimis viris, quorum humanitate in hoc opere perficiendo sum potissimum adiutus, in primis Hermanno Diels, a quo nonnullas emendationes et cor- rectiones accepi, eb Ottoni Hense, cui debetur si quae ex Iamblichi Protreptico (p. 8, 171—109. p. 8, 20— p. 9,2. p. 9, 8—11. p. 32, 18— 15) excerpsit in Florilegio Sto- baeus critico quem vocant apparatu instructa pro- ponere potui, gratias maximas agam, maiores etiam habere profitear. Hieronymo Vitelli, qui auctor mihi fuit ut Protrepticum edendum susciperem, quid et ipse debeam et haec Iamblichei operis editio primo quidem adspectu docti homines iudicabunt. Neque minori me beneficio obstrinxere Laurentianae Biblio- thecae, itemque Vaticanae Marcianae Berolinensis Pa- risiensis Praefecti, qui et Iamblicheorum librorum co- piam fecerunt et quae mea scire interesset. mecum liberalissime communicaverunt.
Ser. Florentiae mense Septembri a. MDCCCLXXXVIII. H. Pistelli.
Notarum explicatio.
Laur. LXXXVI, 3, ex quo in adnotatione refertur nulla nota adhibita.
— Arcerius. Kiessling. — Plato. — cod. Vindobon. -— cod. Laur. VIII, 22. r — cod. Bruxell. — cod. Escorial (de M? cf. Mus. Rhen. 39 p. 359 n.). — cod. Paris. 1984.
Tr — ed. Trincav.
NB. In adnotatione critica Summariis subiecta, notis *h. 1.? (2 hoc loco) Summaria indicavi quae in codice ante Protrep- ticum leguntur, foliorum numeris eadem Summaria iterum in marginibus paginarum singula singulis capitibus adscripta.
τσ» ^ Florilegii Stobaeensis P E IAMBAIXOYT IIPOTPEIITIKOX ἘΠῚ GIAOXOGIAN IAMBLICHI PROTREPT. 1 p.3K. KEOAAAIA TOY AETTEPOT AOFLPOT.
4 Τίς ἡ ἀρχὴ κατὰ Πυϑαγόραν τῆς εἰς παιδείαν καὶ φιλοσοφίαν εἰσαγωγῆς, καὶ πῶς κοινοτάτη ἐστὶ καὶ εἰς πάντα τὰ εἰς φιλοσοφίαν ἀγαϑὰ διατείνουδα, τίς τὲ αὐτῆς ἡ τάξις καὶ ὅτι τριχῇ διαιρεῖται, καὶ πῶς ἀεὶ πρόεισιν ἐπὶ τὸ καϑαρώτερον.
Β Γνωμικὰ ὁμοιώματα προτρεπτικὰ ἀπὸ τῶν ἐναρ- γῶν πᾶσι κινοῦντα ἡμῶν τὴν προϑυμίαν ἐπὶ τὸ γεν- ναίως ἀντιλαμβάνεσθαι τῆς κοινῶς κατὰ πᾶσαν αἷρε- σιν νοουμένης ἀρετῆς.
Ἂ Πυϑαγορικαὶ γνῶμαι προτρεπτικαὶ ἔμμετροι, εἰς πᾶσαν τὴν ἀρίστην καὶ ϑειοτάτην φιλοσοφίαν παρακα- λεῖν δυνάμεναι.
4 ᾿Επιστημονικαὶ ἔφοδοι εἰς προτροπὴν τείνουσαι τῆς ϑεωρητικῆς φιλοσοφίας μετὰ τοῦ καὶ διδασκαλίαν παρ- Ρ4Κ. ἔχειν ὅσον τε καὶ ἡλίκον ἀγαϑόν ἐστιν ἡ σοφία καὶ διὰ τίνας αἰτίας περισπούδαστον τοῖς εὖ φρονοῦσι.
Ε Πυϑαγορικαὶ ἰδίως προτροπαὶ πολὺ παραλλάττου- ὅσαι τὰς παρὰ τοῖς ἄλλοις φιλοσόφοις παρακλήσεις καὶ ἰδίας ποιούμεναι τὰς ἐφόδους.
F Σύμμικτοι προτροπαὶ πρός τε τὴν πρακτικὴν καὶ πολιτικὴν ἀρετὴν καὶ πρὸς τὴν τῆς τελειοτέρας κατὰ νοῦν σοφίας κτῆσίν vs καὶ χρῆσιν.
1 De Summariis cf. Nauck Vit. Pyth. p. 1 | 2 τίς ἀρχὴ fol. 47b | 16 ἐστὶν ἀγαϑὸν h.1. 1* Ct 10 20 4 IAMBL. PROTBEPT. SUMMARLIA.
ἸἸδιάξουσαι παραχλήδει3 πρὸ: τὴν ϑεωρητιχὴν φιλο- Z σοφίαν xai διαφερόντω: τὴν χατὰ νοῦν ἕωήν. αἱ μὲν ἀπὸ τῇ τοῦ ὕντω: ἀνθρώπου φύσεως. αἷ ὃὲ ἀπὸ τῶν ἐναργῶν ὑπομιμνήσχουσαι τουτὶ τὸ προχεέίμενον.
5 Ὑπομνήσει: ἀπὸ τῶν χοινῶν ἐννοιῶν παραμιϑοι;- H μέναι τὸ πρώτως ὀρεχτὸν xoi δι᾿ ἑαυτὸ αἱρετὸν φιλο- σοφίας, ἐναργῶς τε προάγουσαι e(2 τὴν προτροχὴν ἀπὸ τῶν γνωρίμων vot; πᾶσιν.
"xó τοῦ βουλήματος τῆς φύσεως ἔφοδος εἰς προ- Θ 10 τροπὴν κατὰ τὴν Πυϑαγόρου ἀπόχρισιν. ἣν εἶπε τοῖς ἐν Φλιοῦντι πυνθανομένοις τίς ἐστι καὶ τίνος ἕνεκα γέγονε᾽ ταύτῃ γὰρ ἑπομένως συλλογιξόμεϑα τὴν προ- ». 58 τροπὴν ὕλην.
"Or. καὶ μεγάλας ὠφελείας παρέχεται πρὸς τὸν βίον I 151 ϑεωρητικὴ φρόνησις, ὑπομνήσεις πλείονες καὶ ἀπὸ πλειόνων ἀφορμῶν τρόποι τε τῆς χρείας ὑποδείκνυνται διάφοροι καὶ πρὸς πολλὰ τέλη τῶν συμφερόντων ἡμῖν συμβαλλόμενοι.
Ὅτι τῷ τὸν κατὰ νοῦν ἑλομένῳ βίον καὶ τὸ χαῖρον IA :0 διαφερόντως ὑπάρχει.
᾿4πὸ τοῦ πρὸς εὐδαιμονίαν φέρειν φιλοσοφίαν τε- IB λέως καὶ ἀληϑῶς ἔφοδος εἰς προτροπὴν τοῦ φιλοσοφεῖν τελέαν καὶ ἀνυσιμωτάτην.
᾿4πὸ τῶν περὶ φιλοσοφίας ἐννοιῶν ἔφοδοι εἰς προ- I 0 τροπὴν κατὰ τὰς Πυϑαγορικὰς ὑποϑέσεις καὶ κατὰ τὰς ἀληθεῖς περὶ ψυχῆς δόξας. | Zimó τοῦ βίου τοῦ ἐν φιλοσοφίᾳ xol τῆς ὅλης I4 ζωῆς τοῦ φιλοσόφου ἀφορμαὶ εἰς προτροπήν, ὁμοῦ ἐξ IAMBL. PROTREPT. SUMMARIA. 5 ἀντιπαραϑέδεως ἐπιδεικνύουσαι ὅσῳ δή τινι προέχει ἡ τοιαύτη ἐνέργεια τῶν ἄλλων τῶν δοκούντων εὐδοκίμων ᾿ εἶναι βίων.
IE ᾿4πὸ τῆς παιδείας xal ἀπαιδευσίας ἡ προτροπή, εἰ ».6K. τὸ μὲν μέγιστον τῶν ἀγαϑῶν, τὸ δὲ τῶν κακῶν μέγι- ὅτον, εἰ καὶ αὐτά τέ ἐστι τοιαῦτα καὶ ἔοικε τοιούτοις τισὶν ἑτέροις οἷαπέρ ἐστιν αὐτά, καὶ ὅτι φιλοσοφία μὲν παιδείας ἐστὶν ἡγεμών, τὸ δὲ ἐναντίον κατάρχει ἀπαι- δευσίαο.
IF ΓἪ4λλαι ἔφοδοι ἀπὸ τοῦ τέλους τῆς παιδείας προ- τρέπουσαι ἐπὶ τὴν συγγενῆ πρὸς τὸ παιδεύεσϑαι φιλο- σοφίαν. τό τε ἔργον ὁμοῦ τῆς φιλοσοφίας ἐπιδεικνύουσαι καὶ τὴν ὅλην αὐτῆς ἐπιμέλειαν περὶ τὰς ἀρίστας ἐνερ- γείας τῶν τῆς ψυχῆς δυνάμεων.
1Ζ "nó τῶν παλαιῶν λόγων καὶ τῶν ἱερῶν μύϑων τῶν τε ἄλλων καὶ τῶν Πυϑαγορικῶν ὑπομνήσεις εἰς προ- τροπὴν ἐπὶ τὸν σώφρονα καὶ μέτριον καὶ κεκοσμημένον βίον" αἱ δὲ αὐταὶ μεταβάλλουσι τὴν διάνοιαν ἡμῶν ἐκ τοῦ πρὸς τὴν ἀκολασίαν καὶ τοῦ κατὰ τὴν ἡδονὴν βίου.
ΙΗ "mo τῶν ἐναργῶς περὶ τὸ σῶμα φαινομένων τά- ἕξεων καὶ ἀπὸ τοῦ περὶ αὐτὸ κόσμου κατὰ τὴν ἀνάλογον μετάβασιν τῆς διανοίας ἐπὶ ψυχὴν μεταβαίνοντες ποιού- μεϑα τὴν προτροπὴν γνωρίμως τοῖς ἀκούουσι καὶ πι- ϑανῶς διὰ τὸ ἀπὸ τῶν ἐναργῶν αὐτὴν προϊέναι.
I6 "nó τῶν ἐν τῇ ψυχῇ ἀγαϑῶν ἔφοδος εἰς προτρο- πὴν ὡς ὄντων κυριωτάτων εἰς εὐδαιμονίαν, καὶ ἀπὸ p.TK. τῶν ἀρετῶν ὡς αὐτάρκων ὑπαρχουσῶν πρὸς τὸν μακά- οιον βίον ἡ ὁμοία παράκλησις.
12 τό τε fol. 69 Ὁ: τό τε γὰρ h. 1. || 15 sq. τῶν τε] τῶν om. h.l. | 16 πυϑαγορείων p. 246, 18 Kiessl. || 18 sq. ἡμῶν πρὲς τὴν ἀκολ. καὶ τὸν κατὰ τὴν ἠδ. βίον h.1.|| 238 γνωρίμοις h.1.|| 24 προσιέναι h.1.
ὅ [or t2 φΦ 6 IAMBL. PROTREPT. SUMMARIA.
Μεμιγμέναι ὑποϑῆκαι προτροπαῖς κοινῇ διήκουσαι Καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ἀγαϑὰ καὶ τὰ μέρη πάντα τὰ ἐν φιλο- σοφίᾳ καὶ τὰ τέλη τοῦ βίου, ὧν στοχάξεται ἡ ἀρετή.
— Τίς ἡ συμβολικὴ προτροπὴ καὶ πῶς γίνεται διὰ ΚΑ 5 συμβόλων, ἀνάπτυξίς vs καὶ κοινὴ τῶν συμβόλων καὶ ἰδία ἑκάστου, μόνον ἀπ᾽ αὐτῶν τὸ προτρεπτικὸν ἐξη- γουμένη ποσαχῶς γίνεται, τὴν δὲ ἄλλην πραγματείαν περὶ τῶν συμβόλων ἀλλαχοῦ ὑπερτιϑεμένη.
IAMBAIXOYT XAAKIAEQ9S ΤῊΣ KOIAHX 10 XYPIAX IIPOTPEHTIKOX ἘΠῚ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΝ, 1. Περὶ μὲν Πυϑαγόρου καὶ τοῦ κατ᾽ αὐτὸν βίου τῶν τε Πυϑαγορικῶν ἀνδρῶν τὰ σύμμετρα ἐν τοῖς πρὸ τούτων εἰρήκαμεν, ἀρχώμεϑα δὲ τὸ λοιπὸν αὐτοῦ τῆς 15 αἱρέσεως ἀπὸ τῆς κοινῆς εἰς πᾶδαν παιδείαν καὶ μά- ϑησιν καὶ ἀρετὴν παρασκευῆς, ἥτις οὐ κατὰ μέρος ἀπολαβοῦσα πρὸς ἕν τι τῶν πάντων παρασκεύαξει τὸν ἄνθρωπον ἐπιτήδειον, ἀλλ᾽ ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν τὰς ἐν αὐτῷ προϑυμίας προτρέπει εἰς πάντα μὲν τὰ μαϑή- TM Qo 2 τὰ πάντα τὰ ay. h. l.: πάντα oy. fol. 18 ἃ || πάντα ἐν quà. h.l. | 4 γίγνεται h. 1. || b8q. κοινῆ τῶν ovp. καὶ διὰ ἑκάστου αὐτοῦ h.l. || 7 ποσαχῶς] πῶς ἀρχὴ fol. 76 b | 108q. προτρεπτικὸς ἐπὶ φιλο- σοφίαν in indice libr. Iambl. (f. 1a): πυϑαγορείων ὑπομνημάτων περιξ' τοὺς προτρεπτικοὺς λόγους εἰς φιλοσοφίαν (cf. lemmata Stobaei floril. II 40. XLIII 71. VI 41, itemque XLVI 70) in in- scriptione: πυϑαγ. ὑπομνημ. ζλόγος δεύτερος) περιέχων τοὺς προτρ. λό6γ. εἰς φιλ. Fabricius (Zeitschr. für die Alterthumsw. 1838, 111) [ 14 ἀρχώμεϑα Α: ἀρχόμεϑα.
m» 2A ματα, πάσας δὲ τὰς ἐπιστήμας, πάσας δὲ τὰς ἐν τῷ βίῳ καλὰς καὶ γενναίας πράξεις, πάσας δὲ παιδείας, καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν πάντα ὅσα μετέχει τοῦ καλοῦ. οὔτε γὰρ ἄνευ τοῦ προτραπῆναι οἷόν τέ ἐστιν δρμῆσαι ἐπὶ τὰ καλὰ καὶ γενναῖα ἐπιτηδεύματα, οὔτε οἷόν τε εὐθὺς 5 . ἐπὶ τὸ ἀκρότατον καὶ τελειότατον ἀγαϑὸν προευτρεπίξειν τινὰ πρὶν ἐμποιῆσαι ὑποκαταδσκευὴν τῆς ψυχῆς διὰ τῆς προτροπῆς" ἀλλ᾽ ὥσπερ ἡ ψυχὴ κατὰ βραχὺ πρόεισιν ἐπὶ τὰ μείξονα ἀπὸ τῶν ἐλαττόνων, διὰ πάν- τῶν τε διέξεισι τῶν καλῶν, καὶ ἐπὶ τῷ τέλει τὰ τε- λεώτατα ἀγαϑὰ εὑρέδκει, οὕτως καὶ τὴν προτροπὴν δεῖ ὁδῷ προϊέναι ἀρχομένην ἀπὸ τῶν κοινῶν. εἰς γὰρ φιλοσοφίαν ἁπλῶς παρορμήδει καὶ πρὸς αὐτὸ τὸ φιλο- σοφεῖν συλλήβδην καϑ᾽ ἡντινοῦν ἀγωγήν, μηδεμιᾶς τῶν αἱρέσεων ἄντικρυς προκρινομένης, ἀλλὰ κοινῶς κατὰ γένος ἁπασῶν ἐπαινουμένων καὶ παρὰ τὰ ἀνθρώ- πινα ἐπιτηδεύματα πρεσβευομένων κατά τινα κοινὸν καὶ δημώδη προτρεπτικὸν τρόπον. μετὰ δὲ ταῦτα μέσῃ τινὶ μεϑόδῳ χρηστέον, οὔτε παντάπασι δημώδει οὔτε μὴν ἄντικρυς Πυϑαγορικῇ, ἀλλ᾽ οὐδὲ ἀπηλλαγμένῃ ὁλοσχερῶς ἑκατέρου τοῦ τρόπου τούτου. ἐν δὲ ταύτῃ κοινάς τὲ πάδης φιλοδοφίας τάξομεν παρορμήδεις, ὥστε κεχωρίσθαι αὐτὰς Πυϑαγορικοῦ βουλήματος κατά γε τοῦτο, συμμίξομεν δὲ ἐγκαιρότατα καὶ τὰς τῶν ἀνδρῶν τούτων κυριωτάτας δόξας [εἰς ὃς προτρέπειν τῶν Πυ- ϑαγορικῶν]), ὥστε οἰκεῖον γίγνεσϑαι [τὸν τρόπον] τῶν 18sqq. οὗ infra c. XXI p. 806, 6 sqq. Kiessl.
18 μετὰ δὲ] hinc alterum caput in codice: ipse K et ca- pitis α΄ summarium sequor || 19 8q. οὔτε μὴν (ex p. 306, 11 Kiessl.) reposui: οὐδὲ μὴν || 26 84. eic ἃς (οἵας vel ἱκανὰς coni. ei τῶν IIv$. del. Vitell) zo. τῶν Πυϑαγορικῶν et τὸν τρόπον delevi.
25 ΄ 8 IAMBLICHI Πυϑαγορικῶν ἀνδρῶν κατά ys τοῦτο τὸν τρόπον τῶν λόγων" ἀφ᾽ οὗ δὴ λεληϑότως, ὡς τὸ εἰκός, ἀπὸ μὲν τῶν ἐξωτερικῶν ἐννοιῶν ἀποστησόμεϑα, μεταβησόμεϑα 14 X δὲ xal οἰκειωδόμεϑα ταῖς κατὰ τὴν αἵρεσιν τεχνολογου- 5 μέναις ἀποδείξεσιν, οἷον διά τινος γεφύρας ἢ κλίμακος κάτωϑεν εἰς ὕψος ἀνιόντες. ἐπὶ δὲ τῷ τέλει τὰ ἴδια . προτρεπτικὰ τῆς Πυϑαγορικῆς αἱρέσεως συντάξομεν, ἀλλότρια καὶ ἀπόρρητα τρόπον τινὰ πρὸς τὰς ἄλλας ἀγωγὰς ὑπάρχοντα.
10 II. ᾿ἀρξώμεϑα δὲ τὸ λοιπὸν ἀπὸ τῶν ὡς πρὸς ἡμᾶς πρώτων. ἔστι δὴ τὰ ἐναργῆ ταῦτα καὶ φαινόμενα πᾶσι καὶ μηδέπω προειληφότα τὴν οὐσίαν τῆς ἀρετῆς, κατὰ δὲ τὰς κοινὰς ἐννοίας περὶ αὐτῆς ἀνεγείροντα ἡμῶν τὴν προϑυμίαν κατά τινας γνωρίμους τοῖς πολ- 15 λοῖς γνώμας, ἀπεικαξομένας πρὸς τὰ ἐναργῆ δείγματα τῶν ὄντων. ἔχουσι δὲ αὗται ὧδέ πως" Ψυχῇ ξῶντας ἡμᾶς τῇ ταύτης ἀρετῇ ῥητέον εὖ Gv, ὡς ὀφθαλμοῖς ὁρῶντας τῇ τούτων ἀρετῇ καλῶς 4A. ὁρᾶν. οὔτε χρυδοῦ νομιστέον ἰόν, οὔτ᾽ ἀρετῆς αἶσχος 16K.
20 ἅἄπτεσϑαι. χκαϑάπερ εἰς ἄσυλον τέμενος τὴν ἀρετὴν b διά τινος γεφύρας κτλ.) cf. Nicomach. Arithm. I 8, 6 (p. 7, 218qq. Hoche). lambl. in Villoison Aneed. II p. 189, 13 || 17 sqq. cf. Mullach Fragm. Philos. Graec. I 492 sqq. || 17. 19. ψυχῇ — ὁρᾶν Stob. Flor. I 58 Br. Tr. (lemma ἐκ τῶν Ἰαμβλίχου Tr.: τοῦ αὐτοῦ Br., ubi praecedit Iamblichi excerptum editum ab O. Hense, De Stob. Flor. Excerpt. Bruxell. (Friburgi i. Br. 1882] p. 83) | 20. p. 9, 2 καϑάπερ — ἔκδοτοι Stob. Flor. I 59 MAT. (lemma Ἰαμβλίχου ἐκ τῶν προτρεπτικῶν λόγων [λόγον M] MA: in Tr. cohaeret cum I 58).
1 τοῦτο scripsi: τοῦτον | 11 δή τοι ἐναργῆ et 19 περιειλη- φότα Hemsterhusius (Zeitschr. für die Alterthumsw. 1840, 1) | 14 {καὶ κατα Vitelli