solitae mundi periere vices? nihil occasus, nihil ortus erit? Stupet Eoos assueta deo tradere frenos genetrix primae roscida lucis perversa sui limina regni; nescit fessos tinguere currus nec fumantes sudore iubas mergere ponto. ipse insueto novus hospitio Sol Auroram videt occiduus, tenebrasque iubet surgere nondum nocte parata: non succedunt astra nec ullo micat igne polus, non Luna gravis digerit umbras. Sed quicquid id est, utinam nox sit! trepidant, trepidant pectora magno percussa metu: ne fatali cuncta ruina quassata labent iterumque, deos hominesque premat deforme chaos, iterum terras et mare cingens (309) et vaga picti sidera mundi natura tegat. non aeternae facis exortu dux astrorum saecula ducens dabit aestatis brumaeque notas, non Phoebeis obvia flammis dement nocti Luna timores vincetque sui fratris habenas, curro brevius limite currens; ibit in unum congesta sinum turba deorum, hic qui sacris pervius astris secat obliquo tramite zonas flectens longos signifer annos, lapsa videbit sidera labens; hic qui nondum vere benigno reddit Zephyrovela tepenti, Aries praeceps ibit in undas, per quas pavidam vexerat Hellen; hic qui nitido Taurus cornu praefert Hyadas, secum Geminos trahet et curvi bracchia Cancri; Leo flammiferis aestibus ardens iterum e caelo cadet Herculens, cadet in terras Virgo relictas iustaeqne cadent pondera Librae secumque trahent Scorpion acrem; et qui nervo tenet Haemonio pinnata senex spicula Chiron, rupto perdet spicula nervo; pigram referens hiemem gelidus cadet Aegoceros frangetque tuam, quisquis es, urnam; tecum excedent ultima caeli sidera Pisces, (310) Plostraque numquam perfusa mari merget condens omnia gurges; et qui medias dividit Vrsas, fluminis instar lubricus Anguis magnoque minor iuncta Draconi frigida duro. Cynosura gelu, custosque sui tardus plaustri iam non stabilis ruet Arctophylax. Nos e tanto visi populo digni premeret quos everso cardine mundus? in nos aetas ultima venit? o nos dura sorte creatos, seu perdidimus solem miseri, sive expulimus! abeant questus, discedo, timor: vitae est avidus quisquis non vult mundo secum pereunte mori.
890 895 900 905 910 915 920 925 930 935 940 945 950 955 960 965 970 975 980 985 990 995 1 000 1 005 1 010 1 015 1 020 1 025 1 030 1 035 1 040 1 045 1 050 1 055 1 060 1 065 1 070 1 075 1 080 1 085 1 090 1 095 1 100 1 105 1 110 – Aequalis astris gradior et cunctos super altum superbo vertice attingens polum. nunc decora regni teneo, nunc solium patris, dimitto superos: summa votorum attigi, bene est, abunde est. iam sat est etiam mihi. sed cur satis sit? pergam et impleto patre funere suorum, ne quid obstaret pudor, dies recessit: perge dum caelum vacat, utinam quidem tenere fugientes deos possem et coaetos trahere, ut ultricem dapem (311) omnes viderent — quod sat est, videat pater. etiam die nolente discutiam tibi tenebras, miseriae sub quibus latitant tuae. nimis diu conviva securo iaces hilarique vultu, iam satis mensis datum est satisque Baccho: sobrio tanta ad mala opus est Thyeste. turba familiaris, fores templi relaxa, festa patefiat domus. libet videre, capita natorum intuens quos det colores, verba quae primus dolor effundat aut ut spiritu expulso stupens corpus rigescat. fructus hic operis mei est. miserum videre nolo, sed dum fit miser. aperta multa tecta conlucent face. resupinus ipse purpurae atque auro incubat, vino gravatum fulciens laeva caput. eructat. o me caelitum excelsissimum, regumque regem! vota transcendi mea. satur est, capaci ducit argento merum — ne parce potu: restat etiamnunc cruor tot hostiarum; veteris hunc Bacchi color abscondet — hoc, hoc mensa cludatur scypho mixtum suorum sanguinem genitor bibat: meum bibisset. ecce, iam cantus ciet festasque voces nec satis menti imperat. – Pectora longis hebetata malis, iam sollicitae ponite curas.
(312) fugiat maeror fugiatque pavor, fugiat trepidi comes exilii tristis egestas rebusque gravis pudor afflictis: magis unde cadas quam quo refert. Magnum, ex alto culmine lapsum stabilem in plano figere gressum; magnum, ingenti strage malorum pressum fracti pondera regni non inflexa cervice pati nec degenerem victumque malis rectum impositas ferre ruinas. Sed iam saevi nubila fati pelle ac miseri temporis omnis dimitte notas; redeant vultus ad laeta boni, veterem ex animo mitte Thyesten. Proprium hoc miseros sequitur vitium, numquam rebus credere laetis: redeat felix fortuna licet, tamen afflictos gaudere piget, quid me revocas festumque vetas celebrare diem. quid flere iubes, nulla surgens dolor ex causa? quid me prohibes flore decenti vincire comam? prohibet, prohibet! Vernae capiti Auxere rosae, pingui madidus crinis amomo inter subitos stetit horrores, imber vultu nolente cadit, venit in medias voces gemitus, maeror lacrimas amat assuetas, (313) flendi miseris dira cupido est. libet infaustos mittere questus, libet et Tyrio saturas ostro rumpere vestes, ululare libet. Mittit luctus signa futuri mens, ante sui praesaga mali: instat nautis fera tempestas, cum sine vento tranquilla tument.
Quos tibi luctus quosve tumultus fingis, demens? credula praesta pectora fratri: iam, quicquid id est, vel sine causa vel sero times. Nolo infelix, sed vagus intra terror oberrat, subitos fundunt oculi fletus, nec causa subest, dolor an metus est? an habet lacrimas magna voluptas?
– Festum diem, germane, consensu pari celebremus: hic est, sceptra qui firmet mea solidamque pacis alliget certae fidem. – Satias dapis me nec minus Bacchi tenet, augere cumulus hic voluptatem potest, si cum meis gaudere felici datur. – Hic esse natos crede in amplexu patris, hic sunt eruntque; nulla pars prolis tuae tibi subtrahetur. ora quae exoptas dabo totumque turba iam sua implebo patrem, satiaberis, ne metue. nunc mixti meis iucunda mensae sacra iuvenilis colunt; sed accientur. poculum infuso cape gentile Baccho, – Capio fraternae dapis (314) donum, paternis vina libentur deis. tunc hauriantur. sed quid hoc? nolunt manus parere, crescit pondus et dextram gravat; admotus ipsis Bacchus a labris fugit circaque rictus ore decepto fluit et ipsa trepido mensa subsiluit solo. vix lucet ignis; ipse quin aether gravis inter diem noctemque desertus stupet, quid hoc? magis magisque concussi labant convexa caeli; spissior densis coit caligo tenebris noxque se in noctem abdidit; fugit omne sidus, quicquid est, fratri precor gnatisque parcat, omnis in vile hoc caput abeat procella, redde iam gnatos mihi! – Reddam, et tibi illos nullus eripiet dies. – Quis hic tumultus viscera exagitat mea? quid tremuit intus? sentio impatiens onus meumque gemitu non meo pectus gemit, adeste, nati, genitor infelix vocat, adeste. visis fugiet hic vobis dolor — unde obloquuntur? – Expedi amplexus pater: «venere, gnatos ecquid agnoscis tuos? – Agnosco fratrem, sustines tantum nefas gestare, Tellus? non ad infernam Styga tenebrasque mergis rupta et ingenti via ad chaos inane regna cum rege abripis? non tota ab imo tecta convellens solo verti» Mycenas? stare circa Tantalum uterque iam debuimus: hinc compagibus et hinc revulsis, si quid infra Tartara est (315) avesque nostros, hoc tuam, inmani sinu demitte vallem nosque defossos tege Acheronte toto. noxiae supra, caput animae vagentur nostrum et ardenti freto Phlegethon harenas igneus totas agens exilia supra nostra violentus fluat — immota tellus pondus ignavum iaces? fugere superi, – Iam accipe hos potius libens diu expetitos — nulla per fratrem est mora: fruere, osculare, divide amplexus tribus. – Hoc foedus? haec est gratia, haec fratris fides? sic odia ponis? non peto. incolumis pater natos ut habeam; scelere quod salvo dari odioque possit, frater hoc fratrem rogo: sepelire liceat, redde quod cernas statim uri; nihil te genitor habiturus rogo. sed perditurus. – Quicquid e natis tuis superest habes, quodcumque non superest habes. – Vtrumne saevis pabulum alitibus iacent, an beluis servantur, an pascunt feras? – Epulatus ipse es impia natos dape. – Hoc est deos quod puduit, hoc egit diem aversum in ortus, quas miser voces dabo qnestusque quos? quae verba sufficient mihi? abscisa cerno capita et avulsas manus et rupta fractis cruribus vestigia — hoc est quod avidus capere non potuit pater. volvuntur intus viscera et clusum nefas (316) sine exitu luctatur et quaerit fugam. da, frater, ensem (sanguinis multum mei habet ille): ferro liberis detur via. negatur ensis? pectora inliso sonent contusa planctu — sustine, infelix, manum, pareamus umbris, tale quis vidit nefas? quis inhospitalis Caucasi rupem asperam Heniochus habitans quisve Cecropiis metus terris Procrustes? genitor en natos premo premorque natis — sceleris est aliquis modus. – Sceleri modus debetur ubi facias scelus, non ubi reponas. hoc quoque exiguum est mihi. ex vulnere ipso sanguinem calidum in tua defundere ora debui, ut viventium biberes cruorem — verba sunt irae data dum propero, ferro vulnera impresso dedi, cecidi ad aras, caede votiva focos placavi et artus, corpora exanima amputans, in parva carpsi frusta et haec ferventibus demersi aenis, illa lentis ignibus stillare iussi; membra nervosque abscidi viventibus, gracilique traiectas veru mugire fibras vidi et aggessi manu mea ipse flammas — omnia haec melius pater fecisse potuit, cecidit in cassum dolor: scidit ore natos impio, sed nesciens, sed nescientes, – Clausa litoribus vagis audite maria, vos quoque audite hoc scelus, quocumque, di, fugistis, audite inferi, audite terrae, Noxque Tartarea gravis et atra nube, vocibus nostris vaca (tibi sum relictus, sola tu miserum vides, (317) tu quoque sine astris), vota non faciam improba, pro me nihil precabor — et quid iam potest pro me esse? vobis vota prospicient mea. tu, summe caeli rector, aetheriae potens dominator aulae, nubibus totum horridis convolve mundum, bella ventorum undique committe et omni parte violentum intona, manuque non qua tecta et immeritas domos telo petis minore, sed qua montium tergemina moles cecidit et qui montibus stabant pares Gigantes, hac arma expedi ignesque torque, vindica amissum diem, iaculare flammas, lumen ereptum polo fulminibus exple. causa, ne dubites diu, utriusque mala sit; si minus, mala sit mea: me pete, trisulco flammeam telo facem per pectus hoc transmitte — si gnatos pater humare et igni tradere extremo volo, ego sum cremandus. si nihil superos movet nullumque telis impios numen petit, aeterna nox permaneat et tenebris tegat inmensa longis scelera, nil, Titan, queror, si perseveras. – Nunc meas laudo manus, nunc parta vera est palma, perdideram scelus, nisi sic doleres. liberos nasci mihi nunc credo, castis nunc fidem reddi toris. – Quid liberi meruere? – Quod fuerant tui. – Natos parenti — – Fateor et, quod me iuvat, certos. – Piorum praesides testor deos. – Quin coniugales? – Scelere quis pensat scelus? – Scio quid queraris: scelere praerepto doles, nec quod nefandas hauseris angit dapes — quod non parans! fuerat hic animus tibi (318) instruere similes inscio fratri cibos et adiuvante liberos matre aggredi similique leto sternere — hoc unum obstitit: tuos putasti. – Vindices aderunt dei; his puniendum vota te tradunt mea. – Te puniendum liberis trado tuis.