e) τὰς ἀλώπεχας] lumbos. ". " J') δοχαίην τε καὶ αἰῶνα] ite mss fro dogeíqm. δέν. receptaeulum po- sterae aetatis sive. posterorum. «ijo pto posteris, ut apad Longinym P. 39 edit. Tollianae. vooantur ewtem δοχαίη, αἰῶνος p A ee: &) ᾿Δρμογίῳ»} venereos amores, quorum — σύνδρομον pertes. illae ferunt; mox ὀγόματα scripsi pro eà ὀ wate quia articulum vidí in mss abesse, 128: SEXTI EMRIBIO 820 οὔτε ἐπὶ τοῦ μοχθηροῦ διὰ τὸ ἀὐτόϑεν εἶναι μοχϑηρύν. τὸ δὲ ἀνεπικρέτως διαφωνούμενον ἀκατάληπτόν ἐστιν. ἀνεπικρίτως δέ τι διαφωνοῦσιν ἐν ταῖς ἐξηγήσεσιν οὗ γραμματιχοὶ περὶ τῆς τοῦ συγγραφέως διανοίας" ἀκατάληπτος ἄρα ἐστὶν 7 τοῦ συγγρα- géoc. διάνοια καὶ διὰ τοῦτο ἄχρηστος 7j γραμματική. ἀλλὰ γὰρ πρὸς τοὺς μὲν ἀπὸ τούτου τοῦ μαϑήματος ἀναγομένους ἐπὶ τοσοῦτον dorado ἀπ᾿ ἄλλης δὲ ἀρχῆς ") σκεψώμεθα καὶ πρὸς τοὺς ῥήτορας, ἃ δεῖ λέγειν.
clarum ac dilucidum, neque in malo, eo ipso quod'sít malum, 320, id prae- terea de quo ita dissentitur ut de illo certum non constet iudicium, minime potesí comprehendi, grámmatici autem ita dissentiunt in expositionibus sensus scriptorum, ut de eo certum non constet iudicium comprehendi ergo non potest sensus scriptoris, et ideo grammatica est plene inutilis, sed hactenus quidem dictum sit adversus eos qui hanc profitentur disciplinam, nunc alizm bre exorsi videamus quae dicenda sunt adversus rhetoras, A) ἀπ᾽ ἄλλης éoziic] in novo libro, quem moz adversus rhetoras au4 s$picabitur.
Ν / ADVERSUS RHBTORES (Lib I) ῸΙ2᾿ Περὶ. ῥητορικῆς. ' ᾿ Τοῖς περὶ γραμματικῆς διεξοδευϑεῖσιν ἡμῖν ἀχόλουϑον ἄν &» x«l περὶ ῥητορικῆς λέγειν, ἀνδρικωτέρας ἤδη καϑεστώσης ταὶ τὸ πλέον ἐπ᾽ ἀγορᾶς καὶ βημάτων ἐξεταζομένης. ἀλλ᾽ ἐπεὶ χοιγὸν ὑπάρξεώς τε καὶ ἀνυπαρξίας ^) ἐστὶν ἡ ἔννοια καὶ οὐδὲν τούτων ἕτερον οἷόν τέ ἔστιν ζητεῖν, μὴ προλαβόντας 6 ἐστι τὸ ὑπούμενον, φέρε πρῶτον σχεψώμεϑα τί ἂν εἴη ῥητορική, τὰς. ἐπιφανεστάτας εἷς τοῦτ τῶν φιλοσόφων ἀποδόσεις πωρατιϑέμε- ' νοι. Πλάτων μὲν οὖν ἐν τῷ Γοργίᾳ") κατὰ διοριστικὴν ἔφοδον *)2 ΄ Liber 1]. De rhetorica seu arte «dicendi, 1. Cum quae de grammatica dicenda fuerent persecuti simus, est con- sequens dicere de.rhetorica sive arte dicendi, ut quae iam est robustior vi- risque dignior et plurimum "valet in foro et iudiciis, sed quoniam notio rei Zve existat sive non existat communis est, nec horum alterutrum licet quae- rere, nisi prius sumpserimus quid sit id de quo quaeritur, age prius consi- deremus quidnam sit rhetorica, ad hoc adducendo maxime insignes philo- sophorum definitiones, 2, atque Plato quidem in Gorgia distinctivam secutns e) χοινὸν ὑπάρξεως τε xol drvmaptía;] possum mihi rem concipere P 288 quae non existit, v. g. librum Sexti aureis descriptum literis: itaque ἔννοια rei latius patet quam eius ὕπαρξις sive existentia, quia ἔννοια de utrisque comaununis est, existentibus et non existentibus. hinc noster antequam oppugnet comprehensionem ὑπάρξεως rhetoricae, prius dispu- tat adversus eius ἔννοια» sive conceptiohem, qualis a celebrioribus phi- losophis traditur. quae pro rhetorica adversus Sextum dici possunt, de industria omis, nam qui illa volet, consulet Quintiliani librum secun- dum praestantissimi operis: atque ut recentiores illi iungam, Vossium libro de rhetoricae natura, et Balthasaris Guiberti scripta Gallice edita adversus Franciscum Lami, monachum Bepedictinum., | b) Πλάτων ἐν τῷ Dopyíq] Quintilianus 2 16 Institut. orator. Jsocro- des, si lamen revera ars quae circumfertur eius est, dicit esse rhetoricen persuadendi opificem, πειϑοῦς δημουργὸν. apud Platonem quoque Gor- «ias in libro qui nomine eius inscriptue es, idem fere dicit; sed hane Plato illius opinionem vult accipi, non suam, Ammianus 80 4 de pro- fessione oratorum forensium loquens, Tisias suasionie opificem memo- “ rat, adsentiente Leontino Gorgia, verba Gorgiae apud Platonem p. 453 ἃ haec sunt: ἡ ῥητοριχὴ ἄρα, ὡς Éouxe, πειϑοὺς δημιουργὸς ἔστε, πιστευ- τιχῆς ἀλλ᾽ οὐ διϑασχαλιχῆς περὶ τὸ δίχαιόν τε χαὶ ἄδιχον. et p. 451 d ad Gorgiam Socrates: τυγχώνεε μὲν γὰρ δὴ οὐσα ἡ ῥητοριχὴ τῶν λόγῳ. τὰ πάντα διαπραττομένων τε καὶ xvgovuéyov τις. ἡ y&Q; Gorgias: £ou ταῦτα.
— διοριστιχὴν ἔφοδον} methodo hac frequenter utitur Plato, ut definiturus aliquid, ostendat quomodo illud ab aliis rebus eit distinctuim.
V τῷ 128 | SEXTI EMPIRICI τοιοῦτον ἔοικεν ἕξ ἐπισυνϑέσεως ὅρον τῆς ῥητορικῆς ἀποδιδόναι ᾿ *Onropuxf) ἔστε πειϑοῦς δημιουργὸς διὰ λόγων, ἐν αὐτοῖς ταῖς λόγοις τὸ κῦρος ἔχουσα, πειστικὴ οὐ διδασκαλική" 7) τὸ uà» “διὰ λόγων᾽ προστιϑεὶς τάχα, παρ᾽ ὅσον πολλά ἐστι τὰ πειϑὼ ᾿ τοῖς ἀνθρώποις ἐνεργαζόμενα ) χωρὶς λόγου, καϑάπερ πλοῦτος διχαὶ δόξα καὶ ἡδονὴ καὶ κάλλος. οἱ γοῦν παρὰ τῷ ποιητῇ δημογέροντες ^), καίπερ ἐχπεπολεμωμένοε καὶ τελέως ἀπηλλοτριω- μένοι πρὸς τὴν '"EM?zv, ὡς κακῶν αἰτίαν γενομένην αὐτοῖς, ὅμως ὑπὸ τοῦ περὶ αὐτὴν κάλλους πείϑονταε, καὶ προσιούσης εοιαῦτά τινα πρὸς ἀλλήλους διεξίασιν, - ] . οὗ νέμεσις 5) Τρῶας καὶ iixvruidag ᾿Αχιμοὺς τοιῇδ᾽ ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν.
᾿ᾳ«ὦΦρύνη v6"), ὥς φασιν, ἐπεὶ συνηγοροῦντος αὐτῇ “Ὑπερίδου retionem videtur, εἰ dicta eius colligantur, hanc dare definitionem rhetori- cae: retorica est opifex persuasionis per verba et jn ipsis verbis vim ha- Dens ac firmitatem, persuadens, non docens, illud quidem, per verba, for- tassis addens, quod multa sint praeter orationem quaé inter homines persus- deaur, utpote divitiae gloria voluptas et pulchritudo. 3, senes quidem certe ex populo, spud poétam, licet hostili et infesto et plane alienato animo es- sent adversus Helenam, «ut quae illis fuisset causa malorum, persuadentar tamen ab ejus pulchritudine, cumque ea ad ipsos accederet, haeo imter se dicunt: ᾿ς S non mirum est Phrygas et procero corpore Achivos pro tali forma longos perferre dolores, ᾷ, Phryne quoque ut aiunt, cum eam defendente Hyperide esset condemita rhetoricam ostendit differre ab aliis artibus non modo sed etiam ab aliis artibus persuasivis et sermone utentibus, multaque alia disserit ex ibus denique colligitur ἐξ ἐπιδυνϑέσεως haec illius definitio, quam extus apposuit. * x) bn δὴ διδασχαλική) Mercianus Capella libro 5 artem vero ie- eirco me rhetoricam vocant, quia doceor: licet Plato huic vocabulo refra- ur. pro πειστιχή Platonis codices habent πιστευτιχή, eodem seniu, €) πολλά dor) τὰ πειϑὼ ἐνεργαζόμενα] ms Ciz. ἐργαζόμενα. Quinti lianus ἃ 15 verum et pecunia persuadet et gratibh et auctoritae dicentis εἰ dignitae et postremo aspectus etiam ipse sine voce, quo vel recordatio meritorum euiusque vel facies aliqua miserabilis vel formae pulchritudo sententiam dictat. plura in eaudem sententitm Socrates apud Platonem in Gorgia et apud nostrum infra sect. 6 et 72.
) δημογέροντες Iliad. γ' 149. Aristaenetus lib. 1 epist. 1 scd γέρον- τές — πρεσβύεαι ϑαυμάζουσιν, ὡς ob παρ᾽ Ὁμήρῳ δημογέρονεες τὴν 'E »ην. T &) οὐ νέμεσις Iliad. γ᾽ 156, quem Homeri locum laudant etiam Aristoteles apud Eustathium, Valerius Maximus 3 T, Lucianus de mercede: conductis et in dialogis mortuor, Meximus Tyrius diss, 15, Athenaeus 5 p. 188, 13 p. 566, Eustathius de Ismeniae et [smenes amoribus 3 p. 93 etc. simile illud Iudith. 10 19: rc καταφρονήσει τοῦ λαοῦ τούτου ὃς ἔχει ἔκ δαυτῷ γυναῖχας τοιαύτας. Latinam metapbrasin versuum Homeri a . Grotio libenter mutuatus sum ad dictum libri Iudithae locum. A) ἜΝ τὰ] idem de. Phryne, meretrice Thespiensi Quintilianus 9.
15 εἰ Phrynen hon Hyperidis actione quamquam admirabili, sed. conspe- ctu corporis quod. illa, speciosissimum alioqui, diducta nudaverat tunica, putant periculo liberatam. Plutarchus in Hyperidis vita p. 849: ὡς εἰχὸς . γαγὼν εἰς μέσον καὶ περιρρήξας τὴν ἐσθῆτα ἐπέδειξε τὰ στέρνα τῆς di καὶ δίχῃ Φρύνῃ τῇ ἑταίρᾳ ἀσεβεῖν χρινομένῃ συνεξητάσϑη" αὐτὸς γὰρ τοῦτο ἐν ἀρχῇ τοῦ λόγου δηλοῖ. μελλούσης δὲ αὐτῆς ἀλίσχεαϑαι, παροω- LJ - Ν ADVERSUS RHETORES (Lib. Hl. 120 ἔμελλε καταδικάζεσθαι, xarapontauírvn τοὺς χιτωνίσχους καὶ Ῥ 980 γυμνοῖς στήϑεσι προχυλινδουμένη τῶν δικαστῶν, πλεῖον ἴσχυσε διὰ τὸ χάλλος τοὺς δικαστὰς πεῖσαι) τῆς τοῦ συνηγοροῦντος ὑητορεέας. τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ἐπὶ χρημάτων ἐστίν, ἡδονῆς Ts καὶ δόξης" τούτων γὰρ ἕχαστον εὑρήσομιεν οὕτω πεῖϑον, ὡς πολ λάχις xivà τῶν καϑηχκόντων ὑπερβαίνειν. οὐ τοίνυν ἀσχόπως ὃ Πλάτων ἀποβλέπων εἷς τὴν δι᾽ αὐτῶν γινομένην. πειϑὼ ἔλεξεν ὅτι ῥητορική ἐστι πειϑοῦς δημιουργός, οὐχ ὁπωσοῦν; ἀλλὰ διὰ λόγων. xai μὴν οὐκ ἐπεὶ λόγοις πείϑει, πάντως ἐστὶ ῥητορική —5 καὶ γὰρ ἢ ἰατρικὴ ") xol αἱ ὁμοειδεῖς ταύτῃ τέχναι διὰ λόγου πείθουσιν — ἀλλ᾽ εἴ τις ἐν αὐτοῖς προηγουμένως τοῖς λόγοις ὑποχειμένην ἔχει τὴν ἰσχὺν xal οὐ χοινῶς" ἐπείπερ καὶ 5 γεω- μετρία καὶ ἀριϑμητικὴ καὶ πᾶσα 95 τῷ γένει ϑεωρητικὴ τέχνη ἐν λόγοις προηγουμένως ἔχει τὸ κῦρος" ἀλλ᾽ ὅταν σὺν τούτοις Banda, diducta tunica et nudato pectore ad pedes iudicum provoluta plus petuit propter formam persuadere iudicibus, quam patroni vis dicendi, idem est etiam in pecuniis voluptate et gloria; unumquodque enim eorum inve- EBiemns ita persuadere, ut eorum quae sunt bona et honesta saepe nonnulla homines transiliant, non ergo inconsiderate Pleto ad persuasionem, quae per ea fit, aspiciens dixit rhetoricam esse opificem persnuasionis, non quo- modocumque, sed per verba, $. porro autem non quoniam verbís persuadet omnino est rhetorica; nam et ars medendi et quoe sunt eius gefieris artes, persuadent per orationem; sed si qua praecipue in ipsis verbis vim habet subiectam et hoc non communi quadam ratione, nam et geometria et arithine- tica et ars quaelibet genere contemplativa in verbis praecipue habet vim et anctoritatem, sed quando cum eis non ad doctrinam pertinentem, sicut geo- ⸗ γυναιχός, καὶ τῶν διχασεῶν εἷς τὸ κάλλος ἀπιδόντων ἀφείϑη. Posidippus comicus apud Athenaeum 13 p. 691 ὁ: «ρύνη πρὸ ἡμῶν γέγονεν ἐπιφανεστάτη πολὺ τῶν ἑταιρῶν. xal γὰρ εἰ νεωτέρα τῶν τότε ρόνων εἶ, τὸν γ᾽ ἀγῶν᾽ ἀκήκοας.
βλάπτειν δοκοῦσα τοὺς βίους μείζους βλάβας τὴν Ἡλιαίαν εἷλε περὶ τοῦ σώματος, καὶ τῶν διχαστῶν χκαϑ᾽ ἕνα δεξιουμένη μειὰ δαχρύων διέσωσε τὴν ψυχὴν μόλις.
, in Alciphronis epistolis sub Bacchidis. nomine ad Phrynen (Ll 1 ep. 31].
p- 130 edit. praestantissiini viri Stephami Bergleri: μηδὲ “ὙὙπερέδην xaxac δόξαε βεβουλεῦσϑίαι ποιήσης τὰς Εὐϑίου ἱκεσίας προσιεμένη. μηδὲ τοῖς υσί σοι ὅτε εἰ μὴ τὸν χιετωνέσχο» περιρρηξαμέγη τὰ μαστάρια τοῖς διχασταῖς ἀπέδειξας, οὐδὲν ῥήτωρ ὠφέλει, πείϑου. x«l γὰρ αὐτὸ τοῦτο ἵνα ἐν καιρῷ γένηταί σοι, ἢ ἐχείνου παρέσχε συνηγορία. Eustathius ad llüad. x p. 1355 “Ὑπερίδης τῇ ἑταίρᾳ Φρύνῃ χρινομένῃ ὑπὸ Εὐϑθίου τὴν ἐπὶ ϑανάτῳ δι᾽ ἀσέβειαν, ὅτε εἰς τοὺς ἐπιλογικοὺς ηλϑὲν οἴχτους, ἐκ τῆς ὄψεως αὐτῆς φασιν ἐπερρητάρευσε (rhetoris artem vicit) παραγαγὼν τὴν γυναῖχα εἰς ἐμφανὲς xal περιρρήξας τοὺς χιτωνέσχους xol γυμνὰ" τὰ στέρνα δείξας. ὡς δεισιδαιμονῆσαί φασι τοὺς ϑικαστας, καὶ Ov ἔλεον μὴ ἀποχεεῖναι τὴν ὑποφῆτιν καὶ ζάχορον τῆς ἀφροϑέτης. i) τοὺς δικαστὰς πεῖσαι] ms Ciz. τοῖς διπασταῖρ. male. nam πείϑεσϑαι quidem dativo personae iungi tralatitium est, at πδίϑει» nom item.
K) χαὶ γὰρ ἡ ἰατρικὴ] haec ef quae sequuntur petita sunt e Platonis Gorgia pag. 304. edit. Gráecae Basil. [psg. 450 À sq.] eadem habent Augustinus in principiis rhetorices et Sulpicius Victor in institutionibus oratoriae, noster infra sect. 51. ἌΝ sExTUS EMPIB. lI. | I 130 | SEXTI EMPIIUCI μὴ διδασκαλικὴν ὥσπερ γεωμετρία, ἀλλὰ πεστιχὴν ποιῆται Ὁ 672v πειϑώ" ὅπερ ἦν ἴδιον ῥητορικῆς. Ξενοκράτης ") δὲ ὃ Πλά- τωνος ἀκουστὴς xai οἵ ἀπὸ τῆς στοῶς ") φιλόσοφοι ἔλεγον Qm- τορικὴν ὑπάρχειν ἐπιστήμην ταῦ εὖ λέγειν, ἄλλως μὲν Ἐενοχρά- τους τὴν ἐπιστήμην λαμιβάνοντος καὶ ἀρχαϊκῷ νόμῳ ἀντὶ τῆς τέχνης, ἄλλως δὲ τῶν Στωϊχῶν ἀντὶ τοῦ βεβαίας ἔχειν xara- λήψεις, ἐν σοφῷ μόνῳ φυομένην. τὸ δὲ λέγειν ἀμφότεροι παρα- λαμβανουσὶ ὡς διαφέρον τοῦ διαλέγεσθαι" ἐπειδῆπερ τὸ μὲν ἐν συντομίᾳ χείμενον xà» τῷ λαμβώνειν xal διδόναι λόγον δια- Ἱλεκτικῆς ἐστιν ἔργον, τὸ δὲ λέγειν ἐν μήχει καὶ διεξοδῳ ϑεω- ρούμενον ῥητορικῆς ἐτύγχανεν ἰδιον. ἔνϑέν γοῦν, καὶ Ζήνων ὃ Κιττιεὺς ἐρωτηϑείς, ὅτῳ διαφέρει διαλεκτιχὴ θητορικῆς, συστρέ- P 290 yac τὴν χεῖρα ἢ) καὶ πάλιν ἐξαπλώσας ἔφη, τούτῳ" xarà μὲν metria, sed ad fidem faciendam appositam habet persuasionem, quod quidem est proprium rhetoricae, 6. Xenocrates autem auditor, Platonis et Stoici phi- losophi dicebant rhetoricam esse bene dicendi scientiam, aliter quidem Xe- nocrate accipiente scientiam et antiqua lege pro arte, aliter autem Stoicis pro eo quod est habere firmas ac stabiles comprehensiones, quee quidem in solo existit sapiente, dicere autem utrique assumunt ut differens ab eo quod est disserere; quandoquidem hoc situm in compendiaria brevitate et in acci- pienda et danda ratione murus est dialecticae, 7, dicere autem de re quam tractat copiose ac perpetua oratione est proprium rhetoricae. unde etiam Zeno Cittieus interrogatus in quo differat dialectica a rhetorica, manu ad- stricta et ea rursus expansa, in hoc, inquit, differt; in compressione quidem D ποιῆται] ita mss pro ποιεῖται.
m) Ξενοχοάτης] huius definitionis Xenocrateae meminit etiam Quin- tilianus 2 15: rÁetoricen ease bene dicendi scientiam, n) of ἀπὸ τῆς στοᾶς) Quintilianus loco laudato: idem valet Chrysippi finis ille (i. e, definitio) ductus a Cleanthe, scientia recte dicendi. - - bene Areus (philosophus et ipse Stoicus) dicere seeundum virtutem ora- 1ionis, confereudus praeclarus Vossius libro de rhetoricae natura c, 3.
o) ἐν μήχει καὶ ἀπεξόδῳ] copiosam et perpetuam orationem sive λόγον διεξοδιχὸν oratorum Stoici opponunt intercisis dialecticorum sermoni- bus sive dialogis, qui breviter et stricte animi sententiam explicant ef . quaestione ac responsione distinguuntur. vide Laértium 7 49 et Vossium libri iam citati capite 18. Cicero in partitionibus oratoriis c. ult. eadem vcl anguate disserere, μὲ dialectici qui appellantur, vel, ut oratorem decet, late exprimere, διεξοδεύειν λόγον infra sect. 9. p) συστρέψας τὴν χεῖρα] Isidorus 9 28 Orig. ex Varronis novem disci- plinarum libris: dihlectica et rhetorica est quod in manu hominis pugnus P 290 astrictus et palma distensa: illa, verba contrahens, (sta, distendens. ha- buit et Varro hoc a Zenone Cittieo. Cicero 2 8 de Finibus: Zenonis est hoc.Stoici, omnem vim loquendi, ut iam ante Jristoteles, in. duae tribytam ease partea, rhetoricam palmae, dialecticam pugno similem esse dicebat, quod latius leguerentur rhetores, dialectici autem compressius. idem in Oratore c. 39: Zeno ille, a quo disciplina Stoicorum est, manu demonstrare solebat, quid inter has artes interesset. nam. cum compresse rat digitos pugnumque fecerat, dialecticam aiebat eiusmodi esse: cum au- tem diduxerat et manum dilataverat,| palmae illius similem eloquentiam esse dicebat, atque etiam ante: hunc Aristoteles principio artia rhetoricae dicit illam artem quasi ex altera parte respondere dialecticae, ἡ ῥητορική ἄσειν ἀντέστροφος τὴ διαλεχτιχῇ», ut hoc videlicet differant inter se, quod haec ratio dicendi latior sit, illa loquendi contractior. Quintilianus 2 20: cum duo sint genera. orationis, altera perpetua, quae rhetorice dicitur, altera concisa, quae dialectice: quas quidem Zeno adeo coniunxit, us N τὴν συστροφὴν τὸ στρογγύλον καὶ βραχὺ τῆς διαλεκτικῆς τάτ- των ἰδίωμα, διὰ δὲ “τῆς ἐξαπλώσεως καὶ ἐκτάσεως τῶν δακτύ-" λων τὸ πλατὺ τῆς ῥητορικῆς δυνάμεως αἰνιττόμενος. ζριστοςβ téAnc ") δὲ ev TO πρώτῳ τῶν ῥητορικῶν τεχνῶν ἁπλούστερον παραδίδωσι τὴν ῥητορικὴν, τέχνην λόγων. καὶ ζητουμένου πρὸς. " αὐτόν, ὅτι καὶ ἢ ἰατρικὴ Ζἔχνη ἐστὶ λόγων ἰατρικῶν, ἀπολ ογού- μενοί τινές φασιν, 6117] lex xj τοὺς «λόγους ἐφ᾽ ἕτερόν τι ἀναφέρει τέλος, Χαϑάπερ τὴν ὑγείαν 7)" 5 δὲ ῥητορικὴ ἄντικρύς ἐστι λόγων τέχνη. καὶ ἄλλους δὲ ἐχτίϑεται ὃ ἀνὴρ οὗτος ὕρους."),9 περὶ ὧν οὐκ ἀναγκαῖόν ἐστιν ἡμῖν λέγειν, τοῖς μὴ προηγουμέ- γυς τὸν περὶ ῥητορικῆς διεξοδεύουσι λόγον, ἀλλ᾽ ὅσον τοῦ τὴν ἰδιότητα ταΐτης περινοῆσαι πρὸς τὴν χειρισϑησομένην ἡμῖν ὠντίρρησιν. ἧς ἀρχὴ γένοιτ᾽ ἂν εὐθέως ἀπὸ τῆς ἐκκειμένης νοήσεως " ἐπεὶ γὰρ τέχνην ἢ ἐπιστήμην λόγων ἢ τοῦ λέγειν καὶ πειϑοῖς περιποιητιχὴν δ βούλονται τυγχάνειν τὴν ῥητορικὴν οὗ τὴν ἔννοιαν αὐτῆς ἀποδιδόντες, πειρασόμεϑα καὶ ἡμεῖς τῶν τριῶν τούτων ἐχόμενοι διδάσκειν τὸ ἀνυπόστατον αὐτῆς. nócalO τοίγυν τέχνη v) σύστημά ἐστιν ἐχ “καταλήψεων συγγεγυμνασμές» γῶν καὶ ἐπὶ τέλος εὔχρηστον *) τῷ βίῳ λαμβανόντων τὴν ἄνα» eotlocans rotundam et brevem dialecticae proprietatem, per digitorum auteni expansíonem et extensionem artis dicendi facultatis tacite significans ampli- . tudinem. 8, Aristoteles autem in primo libro artis rhetericae simplicius de- fnit rhetoricam «ertem orationis, et si quis obiiciat quod ars quoque medendi est orationis quae pertinet ad medicinam, quidam respondentes dicunt, quod ars medendi refert orationem ad aliquem slium finem, mempo sanitatem: rhetorica autem est plane ars orationis, 9, porro alias" quoque definitiones adducit Aristoteles, de quibus non est nobis necesse dicete, qvibus non est princeps institutum tractare de rhetorica, nisi quod attinet ad intelligendam eius proprietatem pro tractanda a nobis contradictione. cuius statim ducetur principium eb exposita a nobis notione; nam quoniam ii qui eius notionem definiunt volunt rhetoricam esse artem aut scientiam dicendi aut. orationis efficientem. persuasionis, nos quoque tentabimus haec tria insequentes do- cere, eam non posse consistere, 10. omnis ergo ars est collectio constans ex comprehensionibus exercitatis et quae refemntur ad finem vitae utilem, rhe«, torica autem non est collectio constans ex comprehensionibus, ut ostendemus, ΄ hanc compressae in pugnum manus, illam explicitae diceret similem, eadem Cassiodorus in compendio rhetoríces, hinc non illepide vir eruditus. Ia- cobus Duportus: rhetorica est palmae similis, dialectica pugno: haec pugnet, palmam sed tamen illa feret.
q) ““ριστοτέλης) lib. 1 rhetor. sub init. νῦν μὲν οὖν ο τὰς τέχνας τῶν λόγω» συντιϑέντες ὀλίγον πεποιήχασιν αὐτῆς μόριον.
τ) ὑγείαν] ita mss pro ὑγίειαν. mox ex iisdem miss reposui χαὶ ἄλλους 04, ubi particula δέ in editis exciderat.
s) ἄλλους 0govc] ut in eodem lib. 1 rhetor. ἔστω δὲ δητορίκὴ δύναμις περὶ ἔχαστον τοῦ ϑεωρῆσαι τὸ ἐνδεχόμενον πιϑαγνόν. infra. haec defi-., nitio repréhenditur in prolegomenis ad Aphthonium editis ἃ clariss, Montfaucono p. 593 Bibl. Coislinianae.
1) πειϑοῦς περιποιητιχὴν) ita mss pro ποιητιχήν.
w) πᾶσα τοίνυν τέχνη] de hac definitione artis vide ad 3 Pyrrhon. sect. 168. tangitur etiam libro superiore adversus Grammaticos sect. 15, x) ἐπὶ τέλος εὐχοηότο»}. haec in definitione artis ex mente Stoicorunt adiiciuntur etiam in scholiis ineditis ad Dionysium Thracem. apud lam- , i Á 133 SEXTI EMPIRICI — φοράν. ἢ δὲ ῥητορικὴ οὐκ ἔστε σύστημα ἐκ καταλήψεων, ὥς ἹΙ παραστήσομεν" οὐκ ἄρα ἐστὶν 7 ῥητορική" τῶν γὰρ ψευδῶν οὐκ εἴσι καταλήψεις. ψευδῆ δέ ἐστε τὰ λεγόμενα τῆς ῥητορικῆς εἶναι ϑεωρήματα τοιαῦτα ὄντα" οὕτω παραπειστέον τοὺς d διχαστάς, καὶ ὀργὴν κινητέον ἢ ἔλεον, καὶ μοιχῷ συνηγορητέον ἢ ἱεροσύλῳ, ἐμφαίνεε τὸ καϑήκειν οὕτω τοὺς δικαστὰς παρα- ᾿ πείϑειν καὶ ὀργὴν ἢ ἔλεον κινεῖν: ἅπερ οὐκ ἔστιν ἀληθῆ, καὶ διὰ τοῦτο ἀκατάληπτα. οὐ τοίνυν αὐτῶν εἶσιν oi καταλήψεις.
. 12 συνεισέρχεται τὸ μηδὲ τὴν ῥητορικὴν ὑπάρχειν. καϑάπερ οὖν.
P 291] οὐκ ἂν εἴποιμεν τὴν τοιχωρυχικὴν εἶναί τινα τέχνην παραινοῦ-- σαν τὸ οὕτως δεῖν τοῖχον διορύττειν, καὶ τὴν χλεπτικὴν τὸ οὔ-- τως καθήκειν κλέπτειν xol βαλαντιοτομεῖν, (ψευδῆ γάρ ἔστε ταῦτα, καὶ οὔτε καϑήκοντα οὔτε ϑεωρήματα) οὕτως οὔτε τὴν ς ῥητορικὴν ὑποληπτέον ἔχειν τεχνικὴν ὑπόστασιν ἐπὶ τοιούτοις παραγγέλμασι σαλεύουσαν. ἀμέλει γέ τοι καὶ οἱ περὶ KorzoAaov?)
τὸν Περιπατητικὸν καὶ πολὺ πρότερον oi περὶ Πλάτωνω “) εἰς non est ergo ars rhetorica; felsorum enim mon sunt comprehensiones, . ΕἸ. falsa sunt autem quae dicuntur esse rhetorica praecepta, in quibus sunt huiusmodi: ita secus quam res habeat, iudicibus est persuadendum, ira mo- venda et misericordia, adulter est defendendus et sacrilegus, haec enim do- cent esse licitum iudices persuasione in falsam sententiam adducere et iram illorum cómmovere ac misericordiam. quae quidem non sunt vera et ideo mi- mime possunt comprehendi. non sunt ergo eorum comprehensiones, cum quo simul efficitur ut ne sit quidem ars rhetorica. 12. quo modo ergo non di- xerimus fodiendi muros ullam esse artem, quae suadeat muros sic esse ío- djendos, et furandi artem quae doceat oportere sic furari et secare crume- mam: (sunt enim falsa ista praecepta officioque contraria) ita nec rhetoricam existimandum est existere artem, ut quae huiusmodi in praeceptis fluctuat, '"Critolaus quidem certe Peripateticus et diu ante Plato cum hoc. vidissent, blichum 3 1 de mysteriis Aegyptior. τέχγασμα εἷς τὴν τοῦ βίου κατα» σχευὴν χρήσϊμον utunyavrutvor.
y) ψευδὴ τῆς ῥητορικῆς εἶναι ϑεωρήματα)] in editis excideret εἶναι, quod e mss revocavi. ad Sexti vero sententiam facit, quod Plutarchus in Apophthegmatis Laconicis p. 204 μεγαλυνομέγνου τινὸς ἐπὶ τῇ ῥητοικἢ τέχνῃ, εἶπέ τις “άχων" ἀλλὰ νὴ τὼ Σιώ, τέχνη ἄνευ toU ἀληϑείας φϑαι οὔτε ἔστιν, οὔτε μήποτε γένηται. Euripides apud Clementem Alex. 1 Strom. p. 340 Pott. | " ὦ παῖ, γένοιντ᾽ ἂν εὖ λεγόμενοι of. λόγοι ᾿ ^ ψευδεῖς, ἐπῶν δὲ χάλλεσιν γιχῷεν ἂν 1dÀn9fc, ἀλλ᾽ οὐ τοῦτο τἀχριβέστατον».
P291 ) οὗ περὶ Κριτόλαο»]. hic est quem Quintilianus 2 17 numerat inter eos, qui multa adversus rhetoricam scripserunt, artem eam esse infi- tiati. idem 2 15 quidam eam, neque vim neque scientiam neque artem pu- faverunt, sed. Critolaus usum dicendi, nam hoc τριβὴ (sic infra sect. 17) significat, Athenaeus fallendi artem,. fuit hic Critolaus Phaselites, de. quo dixi lib. 8 bibliothecae Graecae cap. ll et cuius iterum mentio infra sect. 20. ' a) ol περὶ Πλάτωνα] Tzetzes Chiliad. 11 730: - ὡς Πλάτων ψόγον ἔγραψε τῆς τέχνης τῶν ῥητόρων, καλῶν ἐχείνην εἴδωλον πολιτικῆς μορίόυ. respicit ad ea quae Plato in Gorgia adversus rhetoricen scripsit, quae- que ad examen revocavit in orationibus Platonicis Aristides Adrianen- 818. Quintilianus 2 15 plerique dum pauca ex Gorgia Platonis, a prio- ribus imperite excerpta, legere contenti, neque hoc totum neque alia eius * * ADVERSUS RHETORES (Lib. IIJ. 133 φσοῦτο ἀπιδόντες ἐχάκισαν αὐτήν, ὡς καχοτεχνίαν μᾶλλον ἢ τέ- γχνην καϑεστηκυῖαν. xal μὴν ἐπεὶ πᾶσα τέχνη ἤτοι ἑστηκὺς ἔχει 18 τὸ τέλος καὶ πάγιον, ὡς φιλοσοφίω καὶ γραμματική, ἢ τοῦ ὡς τὸ πολὺ ἐχόμενον ") καϑάπερ ἰατρική τε καὶ κυβερνητική, δεήσει xci τὴν ῥητορικήν, εἴπερ ἐστὶ τέχνη, τὸ ἕτερον τούτων ἐπαγ-- γίλεσθϑαι. οὗτε δὲ ἑστηκὸς ἔχει πᾶν τέλος" οὐδὲ γὰρ ἀεὶ περι- 14 γίνεται ^) περὶ τῆς τῶν ἀντιδίκων νίκης" ἀλλ᾽ ἔσϑ᾽ ὅτε ἕτερον μὲν προτίϑεται ὃ ῥήτωρ, ἕτερον δὲ ἐξακολουϑοῦν ἔχει τέλος" οὔτε τοῦ ὡς τὸ πολὺ ἐφιέμενον" ἐπεὶ πᾶς ῥήτωρ ἑαυτῷ συγκρι- 15 γύμενος πολλάκις εἰλήφϑη μᾶλλον ἢ ἐνίκησεν, ἅτε διὰ nay- τὸς ἑτέρου τὰς ἐπιχειρήσεις αὐτοῦ διαλύοντος" οὐκ ἄρα τέχνη ἐστὶν 7 ῥητορική. εἰπερ τε ἐνδέχεται γενέσϑαι ῥήτορα μὴ μετα- 16 σχύντα τῆς ῥητορικῆς τέχνης, οὐκ ἂν εἴη τις τέχνη ῥητοριχή. ἐνδέχεταε δέ γε ἱκανῶς καὶ κατὰ τρόπον ῥητορεύειν ) μὴ μετα- σχύντα ῥητορικῆς, ὡς καὶ περὶ “ημάδου 7) παρειλήφαμεν " χωeam "vituperarant, ut quae artifiddium esset potius improbum quam ars, 13. praeterea quoniam omnis ars aut habet finem firmum ac stabilem, ut phi- losophia et grammatica, aut eum qui ut plurimum obtinetur, ut ars medendi et ars gubernondi; oportebit etiam rhetoricam, si quidem est ars, borum al- terum profiteri, 14. sed neque universe firmum ac stabilem habet finem; meque enim semper vincit adversarios, sed nonnumquam alium quidem finem propomit orator, alium autem consequentem habet finem, 15. sed neque eum qui ut plurimum evenit, quandoquidem omnis orator si secum conferatur, seepius victus est quam vicit, cum praesertim eius argumenta alter semper infirmet ac refelat, non est ergo ars rhetorica, 16, atque si contingit dari eraetorem qui sit expers artis rhetoricae, non est ars rhetorica, contingit au- tem satis recto fungi munere oratoris eum qui numquam didicit ertem rhevolumiaa evolvyunt, in maximum errorem inciderunt. creduntque eum in λας esse opinione, ut rhetoricen non artem, «ed peritiam quandam gratiae ac voluptatis existimet etc. | *) &nidovres] legebatur ἀνιϑόντες.
b) τοῦ ὡς τὸ πολὺ ἐχόμενον) illud τό in editis exciderat, in mss recte legitur. sic mox infra: οὔτε τοῦ ὡς 10 πολὺ ἐφιέμενον.
c) οὐδὲ γὰρ ἀεὶ περιγένεται] ita mss pro περιγίγνεται. Sulpicius Victor in institutionibus oratoriis: ne illa quidem definitio probanda, cum di- cunt plerique rhetoricam esse persuadendi peritiam, ideo quod nemo om- nium invenitur orator, qui semper persuaserit, d) dàng] captus est succubuit. ms Ciz. ἐλεέφϑη. j €) ix«vàg xal χατὰ τρόπον ῥητορεύει»] Anonymus ad Aristotelis rhe- torica p. 15: ὁ Περικλῆς καὶ ὁ Θεμισϑθοχλῆς ῥητορικαῖς χάρισιν ἐκόσμουν τὸν λόγον, καὶ λογοειδῶς ἀφηγοῦντο τὰ τῆς πολιτείας, μήπω τῆς ῥητο- ριχῆς τεχνωϑείσης.
f) περὶ “ημάδου] hunc γαυπηγόν εἴ ναύτην vocat Suidas. de eodem Plutarchus in Demosthenis vita: πλὴν τόν γε Ζημάϑην πάντες ὡμολόγουν τῇ φύσει χρώμενον ᾿ἀνίχητον εἶναι, xol παραφέρειν αὐτὸν σχεδιάζοντα τὰς τοῦ Δημοσθένους σκέψεις καὶ παρασχευάς. Syrianus ad Hermoge- nem p. 16: τινὲς x«l τὴν ὅλην ῥητοριχήν, τέχνην οὐ βούλονται, ἀλλ᾽ ἐμπειρίαν, ἀπὸ τῆς τῶν μεταχειρισαμένων ἀπαιδευσίας ὡρμημένοι, οἷον “Ἰημάδου, τοῦ ἀπὸ τῆς χώπης ἀνίπτοις χερσὶν ἐπὶ τὸ βῆμα πηδήσαντος, xa) Ἡγεμόνος x«l Πυϑέου xal Moiatoyt(t0rvoc. Quintilianus 2 17 dicunt non esse artis id, quod faciat qui non didicerit; dicere autem homines et qui non didicerunt, ad «uius rei confirmationem afferunt Demadem re- migem εἰ Aeschinem hypocritam oratores fuisse. falso; nam neque orator esse qui non dicit, poiest: et hos sero potius quam numquam didicisse quis dixerit: quamquam 4feschinss αὖ initio sit versatus in literis, quae i] - πηλάτης γὰρ ὦν ὁμολογεῖται. ἄριστος γεγονέναι ῥήτωρ καὶ σὸν “τούτῳ ἄλλοι παμπληϑεῖς. τοίνυν οὐχ ἔστι τέχνη 7 ῥητορικῆς 1Τ ἄλλως τε xel ἐπεὶ τούτοις ἀπιστοῦμεν?), ὥς τοιούτοις 7 ἐγονόσε P 292xai ἐν ἕξει καὶ τοιαύτης τινὸς τριβῆς ἐπὶ τὸ θητορεύειν παρελη- λυϑύσιν" ἀλλ᾽ οὖν γε ἐν τῷ xu) ἡμᾶς βίῳ πολλοὺς πάρεστιν δρᾶν, λέγοντας μὲν εὐφυῶς") ἐπὶ δικαστηρίων καὶ ἐν —* σίαις, τὰ δὲ τεχνικὰ τῆς ῥητορικῆς παρα) γῶματα μὴ γινώσκον- 16τας. xai ἀντιστρόφως, & οἱ ἐξηκριβωκότες ἐπὶ πλεῖον xai ἐπὶ πλεῖον. ἐκπονήσαντες τὸν τεχνιχὸν τῆς ῥητορικῆς λόγον ἀδυνα- τοῦσι ῥητορεύειν ἐπὶ “δικαστηρίων καὶ ἀγορᾶς; οὐ ῥητέον TEXVIX μιέϑοδον εἶναι τὴν ῥητορικήν. ἀλλὰ μὴν καὶ ὡς ὃ σύμπας οἷδε βίος *), οἱ σοφιστεύοντες. ἐπ᾿ ἄχρον μὲν τὴν ῥητορικὴν ἐξή σχη-- σαν τεχνολογίαν, ἰχϑύων. δὲ ἀφωνότεροι ἐπὶ τῆς ὑπαίϑρου ^) 19 ϑεωροῦνται. τοίνυν οὐ κατά τέχνην εἰσί τινὲς ρήτορες. ὅϑεν καὶ γελᾶν ἔστιν ἐπ᾿ αὐτούς, ὅταν πρὸς τοῦτον ἀπολογούμενοε τὸν ἔλεγχον φάσχωσιν,, ὅτι ὥσπερ αἵ ἀκόναι ) τέμνειν μὲν o toricam, sícut accepimus de Demade; mam cum esset remex, constat eum optimum fuisse otatorem et cum eo alios plurimos. non est ergo ars rhe- torica 17. praeterea si non credimus eos fuisse tales, sed ad dicendum ac- cessisse putamus cum ad eum pervenissent habitum diuturno usu et exer- citatione: at nostro quidem certe tempore licet videre in vita multos, qui ef in iudiciis et in concionibus civilibus epte dicgnt et diserte, non norunt au- tem artificiosa praecepta rhetoricae, 18, et contra, si ii qui accurate ea te- nent et in dicendi arte' multum laboris et operae posuerunt, oratoris parteg implere non possunt in foro et iudicio, non dicenda est rhetorica artificiosa ratio ac methodus, atqui, ut notum est omnibus, ii qui sopbistis et rheto- ribus dederunt operam, summe quidem se exercuerunt in dicendi artificio, verum in subdialem aream [fori delati cernuntur magis muti quam pisces. &rte ergo non sunt aliqui oratores. 19. quo fit ut mihi veniat in mentem £05 ridere, quando responsuri ad hoo argumentum quo refelluntur, dicun$ pater eius etiam docéiat: Demadem neque non didicisse certum sit et con- tinua. dicendi exercitatio potuerit tantum, quantuscumque postea fuit, fe- cisse. nam id potentissimum discendi genus est, sed praestantiorem, δὲ didicisset, futurum fuisse, dicere licet. neque enim orationem acribere eat Gusus, ut eum inultum valuisse in. dicendo sciremus, vide et Apostolium prorerbio ἀπὸ κώπης ἐπὶ βῆμα, centur. 4 17.
P 292 ) ἐπεὶ τούτοις ἀπιστοῦμεν ita e mss legendum pro ἐπί 4) εὐφυῶς] ita mss pro ἐμφυῶϑ.
ὁ) ὡς ὁ σύμπας οἶδε βέος] in editis aberat ὡς, quod e mss et inter- prete revocavi.
k) ἐπὶ τῆς γῆς ὑπαίϑρου Seneca lib. 2 Controvers. agedum, produc istos. declamatorea e achola in forum, cum loco mutabuntu? — — sub dio stare non poterunt, nempe iudicum consessus, coram quo caussae agi solitae, sub dio erat in fori area, ut pulchre notatum Francisco Polleto in historia fori Romani et Philippo Hrodaeo in animadversionibus ad Polletum. non mirum autem ad Alia exercitatos in scholis tirones in- ventos in foro, ut notat Quintilianus 2 105 quam in rem notissima Pe- tronii irrisio, in limine satirici. videndus et Erasmus adagio, »agis - ' mulus quam piscis. [γῆς quod post τῆς vulgo legebatur delevimus auctore Lobeckio ad Pbrynich. 252. ἢ ὥσπερ αἱ ἀκόναι} ——— in arte v. 304: fungor vice coti, acutum — quae — valet, exsors ipsa secandi. mutuatus hoc posta eet ab Isocrate, quei in ipsius vita narrat Plutarb 4 ADVERSUS RHETORES [Lib. II]. 135.
πεφύχασιν, ὀξύνουσαι δὲ τὴν μάχαιραν τέμνειν παρασκχευάζου-- σιν" οὕτω καὶ αὐτοὶ ἀδυνατοῦσι μὲν εἰπεῖν ὑπὸ τῆς ἀσυνηϑείας "), ἄλλους δὲ διὰ τέχνης προάγοντες λέγειν ποιοῦσιν. οὐκ ἤδεσαν γὰρ ot ϑαυμάσιοι τὴν ἀνομοιότητα ταύτης τῆς εἰχόνος, εἴ γε ἢ μὲν ἀχύνη οὐχ ἣν εἶχε δύναμιν ταύτην τῷ σιδήρῳ ἐμποιεῖν πέφυκεν" αὐτοὶ δὲ ἐπαγγέλλονται, ὡς προηγούμενον ἔργον, ἣν ἔχουσε τέχνην ταύτην τῷ πέλὰς περιποιήσειν. οἵ δὲ περὶ τὸν 90 Κριτόλαον"). καὶ. οἵ ἀπὸ τῆς ἀκαδημίας, ἐν οἷς ἐστι Κλειτό-- μαχος καὶ Χαρμίδας, εἰώϑασι χαὶ οὗτοι τοιαῦτά τινα λέγειν, ὅτι τὰς μὲν τέχνας οὐκ ἐκβάλλουσιν ai πόλεις πάνυ mw?) βιω- φελεῖς οὔσας ἐπιστάμενοι".ὡς οὐδὲ τοὺς μὲν οἰχονομικοὺς τῶν οἴχων ἐχβάλλομεν, τοὺς δὲ βουκόλους ἐκ τῆς ἀγέλης. τὴν μέν- τοι ῥητορικὴν πάντες πανταχύϑεν ὡς πολεμιωτάτην ἐδίωξαν, ὥσπερ ὁ μὲν Κρητικὸς νομοϑέτης 1) εἴρξας ἐπιβαίνειν τῆς νήσου τοὺς ἐν χύγοις ἀλαζονευσαμένους. ὃ δὲ Σπαρτιάτης “1υχοῦργος 3 ὡς ἂν ζηλωτὴς. Θάλητος ἢ τοῦ Κρητὸς γενόμενος τὸν αὐτὸν P 208. quod sicut coti non est a natura insitum ut secet, sed cultrum acuens ido— neum reddit ad secandum:; ita ipsi quidem non possunt dicere, propterea quod non sint assueti, alios autem arte provehentes efficiunt oratores, non viderunt enim viri illi praeclari, quanta comparationis huius sit dissimilitudo; siquidem cos quam habet facultatem, eam non tribuit ferro, at hi promit- tunt vel inprimis istam quam norunt artem aliis impertire. 20, Critolaus au- tem et Academici, inter quos Clitomachus et Charmidas, solent haec praeterea rhetoricae obiicere. artes quidem mon expelluntur a civitatibus, ut quae sciant eas vitae valde esse utiles, quo modo nec oeconomjicos expel- Mmus ab aedibus, nec bubulcos a grege; omnes autem dicendi artem tam- quam infestissimum hosteny ubique persequuntur et undique eiiciunt ut legis- Jator Cretensis, qui insulam ingredi prohibuit eos qui in dicendo se iactant et arroganter sibi placent, 21. Spartanus autem Lycurgus, ut qui Thialetis Cretensis esset aemulator, Spartani? eandem sanxit legem, quam ob causam chus rogatum quomodo ipse ineptus ad dicendum alios posset oratores reddere? respondisse: ὅτι xol αἱ ἀχόγαι αὐταὶ μὲν τέμνειν oU δύνανται, τὸν δὲ σίδηοον τμητιχὸν ποιοῦσιν.
m) ὑπὸ τῆς ἀσυνηϑείας} male in mss Vratislav. Savil. et Ciz. ἀληϑείας, n) of περὶ τὸν Κριτόλαον) Peripateticum quem adversus rhetoricam &Cripsisse dixit supra sect. 12. Gellius vero 7 14 narrat una cum Car- neade et Diogene Stoico interfuisse celebri illi ad Romanos legationi, in qua suspectam sibi Graecorum eloquentiam professus est Cato, Car- neadis praecipue, quo viro argumentante quid veri esset haud facüle di- scerni posset, ut est apud Plinium 7 30 Ilist.
o) of ἀπὸ τῆς ἀχαδημίας] Academici licet exemplo Platonis et Car- neadis magnum eloquentiae impenderunt studium, tamen in oppugnanda: rhetorica laureolam quaesivere, ut Agnon, quem accusationem rhetorices scripsisse testatur Quintilianus 2 17. fuisse autem ex secta academica testatur Athenaeus 13 p. 602. de Clitomacho Carneadis et Charmida Carneadis discipulo. dixi lib. 3 bibl. Graecag capite 8. etiam ab Aca- demicis mutuatum $e quae adversus rhetoricam disputat, non diífitetur £exius infra sect. 43.:: p) πάνυ τοι] ms Vratislav. πένυ τι. [duos reposuimus.]
q) ὁ μὲν Koguxóc vouoſtinçc] Thaletem sive Thaletam Gortynium mox innuit se intelligere qui Thaletem Milesium philosophum aetate antecessit et. paeanibus scribendis legibusque condendis apud Cretenses. - celeberrimus fuit. de eo vide si placet quae dixi lib. 1 bibl, Graecae cap. 85. v r) Jfuxoi Qyog ὡς ὧν ζηλωτὴς Oclqroc] Strabonis testimonio constat P 293 LU .136 | SEXTI EMPIRICI τοῖς Σπαρτιάταις νάμον εἰσηγήσατο. παρ᾽ ἣν αἰτίων πρλλοῖς ὕστερον Ζθόνοις τὸν ἐπὶ ξένης ῥητορικὴν ἐκπονήσαντῳᾳ νεανίαν ἐπανελϑόντα ἐκόλασαν οἵ ἔφοροι), τὴν αἰτίαν, προσϑέντες τῆς χκαταδίχης, ὡς δολεροὺς λόγους ἐπὶ παρακρούσει τᾶς Σπάρτας ἐμελέτησε. καὶ αὐταὶ δὲ διέμειναν ῥὴτορικὴν μισοῦντες "), áge- 22): δὲ βραχυλογίᾳ χρώμενοι "). ὅϑεν καὶ ὃ ἀντιχειροτονηϑεὶς ᾿ϑηναίοις ὑπ᾿ αὐτῶν πρὸς Τισσαφέρνην ἢ πρεσβευτής, τῶν ϑηναίων μαχρὰς xgl ποικίλας ῥήσεις ᾿διεξιόντωκ, δύο τῇ βα- . κτηρίᾳ γραμμὰς κατὰ τοῦ ἐδάφους χαράξας, τὴν μὲν εὐϑεῖαν καὶ μικρών, τὴν δὲ ἐπιμήκη καὶ σκολιάν, “τούτων εἶπεν “ὦ βασιλεῦ"), ἱποτέραν ϑέλεις, ἑλοῦ, αἰνιττόμενος διὰ μὲν τῆς ἐπιμήκους καὶ τῆς σχολιᾶς γραμμῆς τὴν τερϑρείαν τὴν ῥητορι-