4) 'Ounotioy] ita non. modo Strabo et Eustathius et inedita ad Dio- p 996 [sium "Thracem scholia et Etymologicum Magnum in γράμμα, sed iam codices Sexti nostri mss pro Ὁμήρου γῦν, quod in editis erat, que ideo non immerito expunxi.
r) Κρεωφύλῳ] male in editis Χρεοφύλου. ait autem Callimachus magnae oc gloriae esse Creophylo, quod poéma eius Homero teiquam auctori ibwatur. Eustathius: διὸ xal Καλλίμαχος ὑπόδηλῶν ὅτι Κρεώφυλος ἡμήρῳ ἐπονομάσας τὸ ποίημα, οὐ τὸν “Ὅμηρον ἀλλ᾽ ἑαυτὸν ἐσέμνυνεν, is ὅῆϑεν ὁμηρίζοντα.
4) Κλεόμβροτος ᾿Αμβραχιώτης} in Anthologia epigrammatum epigram- mte ultimo libri tertii et in Callimacbi editionibus legitur cuf ocxi tg ὠμβραχιώτης lacobsius.]. sed " ufiqexiursg siue articulo habeut praeter ?4. SEXTI EMPIRICI.
- ἥλατ᾽ ἀφ᾽ ὑψηλοῦ τείχεος εἰς Vids ἢ. ἄξιον οὐδὲν ἰδὼν. ϑανάτου τέλος ")* ἀλλὰ Πλάτωνος (5 ἕν τὸ περὶ ψυχῆς ) γράμμ᾽ ἀναλεξάμενος.
49 πλὴν διττῆς οὔσης γραμματιχῆς, τῆς μὲν τὰ στοιχεῖα χαὶ τὰς τούτων συμπλοχὰς διδάξειν ἐπαγγελλορμιένης, καὶ χαϑόλου τέχνης τινὸς οὔσης τοῦ γράφειν τε χαὶ ἀναγινώσχειν, τῆς δὲ βαϑυτέρας ' παρὰ ταύτην δυνάμεως οὐκ ἐν ψιλῇ γραμμάτων γνώσει κειμέ- γης, ἀλλὰ xü» τῷ ἐξετάζειν τὴν εὕρεσιν αὐτῶν καὶ τὴν φύσιν, ἔτε δὲ τὰ ἐκ τούτων συνεστῶτα λόγου μέρη καὶ εἴ τι τῆς αὐτῆς ἰδέας ϑεωρεῖταε " πρόκειται νῦν ἀντιλέγειν οὐ τῇ προτέρᾳ " συμ- φώνως γὰρ κατὰ πάντας ἐστὶ χρειώδης, ἐν οἷς θετέον καὶ τὸν de muro ia Ditis prosiliitque domum. funere nil dignum passus, sed sola Platonis de vita mentis litera lecta fuit.
40. sed cum sit duplex grammatica, alia quidem quae profitetur se doct. ram esse elementa et eorum connexiones et, nt pancis dicam, est ars quae dam legendi et scribeüdi, alia autem praeter hanc facultas profundior, quae non sita est ja nuda literatum cognitione, sed etiam in examinanda earum inventione et natura et praeterea in orationis partibus quae ex iis constant, et si quid eius generis consideratur: propositum nunc est non dicere cos- tra priorem; in hoe enim conveniunt omnes qtod sit utilis, inter quos est Sextum etiam Ammonii codices qui hoc Callimachi epigramma affert p. 6 in voces quinque Porphyrii, quemadmodum et auctor scholiorum ,ineditorum ad Dionysium racem., t) εἰς Midny) sic Anthologia [7fíida» Iag.] et Dionysii 'Thracis scholis- stes, pro quo Ammonius εἰς 1ffUov. sed Cicero videri potest legi-se εἰς ἅλαδε, ita enim 2116 lib. 1 Tusculan. c. 31: Callimachi quidem epigramma in Anmbraciotam Cleombrotum est, quem ait, cum nihil εἰ accidisset ad- versi, e iuro δὲ in mare abiecisse, lecto Platonis libro, pulchrius tamen illud, ἥλατ᾽ εἰς ᾿Ἵἴδου ut Seneca epist. 77 desiliet in mortem. et Cicero potest mare expressisse, non quod in Callimacho vocabulum illud le- - isset, sed quod id fuit mortis genus quod saltu suo attigit Cleombro- tus, alii quidem scriptores Ἀλεομβρότου πήδημα ut vocat Lucianus in Philopatride [c. 1 t. 8 p. 586 R.] ac praecipitem se dedisse memorant, de mari tacent: ita Lactantius 3 18, auctor epistolae de viro perfecto, quae legitur inter Hieronymi opera, Nonnus historià 16 ad invectivam 1 Nazianzeni in Iulianum, Augustinus 1 de Civitate dei cap. 22, Pach meres de sex definitionibus philosophjae: ὥσπερ τὸ ufgexurixoy ἐχεῖνο μειράχιον λεό ἀρυτὸς ἐπεϊϑὸν τὸν τοῦ Πλατωνος Φπκίδωνα, καὶ ἀπατηϑὲν πεποίηχε xal ἑαυτὸν χατεχρήμνισε, Palladas ſimmo Agathias] ia epigraminate 2 AÁntholog. p. 27$: (Anth. Pal. 11 354 17 vol. 2 p. 419 Iac.] εἰ δ᾽ ἐϑέλεις, τὸν παῖδα Ἀλεόμβροτον ᾿Αμβραχιώτην μιμοῦ χαὶ τεγέων σὸν δέμας ———— u) ϑαγάώτου τέλος] Ammonius, Anthologia: et Dionysii scholiastes le- gunt ϑανάτου χοιγὸν, quomodo videtur etiam legisse Cicero; cum nihil ei accidisset adversi, et Augustinus: nihil enim urgebat aut. calamitatis aut eriminis seu. verum seu falsum, [deinde ἤ 10 Ziar. Iacobs.]
x) ἕν τὸ περὶ ψυχῆς] Platonis Phaedo, alio nomine inscribitur etiam σερὶ ψυχῆς. Cicero 1 Tusc. Platonis liber qui est de animo, is alio no— mine Phaedo dicitur, apud Ammonium vero grammaticum libro de dif- ferentiis vocábulorum in γράμμᾳ male quidam libri habent ἐν τῷ περὶ ψυχῆς, quod tamen in Vulcanii editione δε emendatum. vide si place£ uae de Phaedoue Platonis annotayi lib. 3 bibliothecae Graecae cap. 1 fet YY yttenbach, ad. Phaedon, init.]
- Jj - * Enixovoo», & xal δοχεῖ. τοῖς ἀπὸ τῶν μοϑημάτῶν ») dugS pal 'uv* ἐν γοῦν τῷ περὶ δώρων xal yágudg^) ἱκαγῶς πειρᾶται διδάσκειν ὅτε ἀναγκαῖόν ἔστι τοῖς σοφοῖς μὰν άνειν γφάμματα, καὶ ἄλλως εἴποιμεν “) ἂν zuo, οὐ,goqoig. μόνον, ἀλλὰ καὶ 50 πᾶσιν ἀνθρώποις" ὅτε γὰρ πάσης τέχνης τὸ τέλος εὔχρηστόν ἐστι τῷ βίῳ, φανερόν. TOv δὲ τεχνῶν αἱ μὲν noy ουμένως ὑπὲρ ὁ 51 ^^ τῆς τῶν ᾿ὀχληρῶν ἐχχλίσεως παρῆλθον, αἴ. δὲ ὑπὲρ τῆς τῶν ὠφελίμων εὖ θέσεως. καὶ ἐστὶ τῆς μὲν πρώτης ἰδέας ἰατρική, παιωνὶς οὖσα xul λυσίπονος τέχνη, τῆς δὲ δευτέρας κυβερνητική" P 221 τῆς γὰρ ἀπὸ τῶν ἄλλων ἐϑνῶν ᾽) χρείας μάλιστα δέονται πάντες ἄγϑρωποι. ἐπεὶ οὖν 7 γραμματιστικὴ e) διὰ τῆς τῶν γραμμά-- 52 τῶν ἐπινοίας 1 ἰᾶται μὲν ἀργότατον πάϑος τὴν λήϑην, συνέχει δὲ ἀναγκαιοτάτην ἐνέργειαν τὴν μνήμην, τὰ πάντα ἐπ᾿ αὐτῇ κεῖ- ται σχεδόν. xai οὔτε ἄλλοις τι ἔνεστι, τῶν ἀναγκαιοτάτων e δι- δάσχειν οὔτε παρ᾽ ἄλλου μαϑεῖν τι τῶν λυσιτέλῶν χωρὶς αὐτῆς δινατὸν ἔσται. οὐχοῦν τῶν χρησιμωτάτων. ἡ γραμματιστική.
ἀμέλεε γοῦν οὐδὲ “ϑελήσαντες ταυτὴν “δυνησόμεϑω. ἀπεριτρέπτως δ8΄ ἀγελεῖν " εἰ “γὰρ αἱ ἄχρηστον διδάσχουσαι τὴν γραμματικὴν ἐπι- κιρήσεις εἰσὶν εὔχρηστοι, οὔτε δὲ μνημονευϑῆναι οὔτε τοῖς αὖ- jc 'παραδοϑῆναι χωρὶς αὐτῆς δύνανται"), χρειώδης ἐστὶν ἢ eüam annumerandus Epicurus, etiamsi videatur esse inimicus eorum qui profitentur disciplinas: in libro quidem certe de dovis et gratia conatur do- cere quod necesse sit sapientibus discere literas, 50. et alioqui nos dixe- rimus q»od non solum sapientibus, sed etiam omnibus hominibus; est enim perspicuum quod omnis artis finis est vitae utilis, 51. ex artibus autem djae quidem in primis accesserunt pro declinandis ac depellendis iis quae wat molesta, aline autem pro javeniendis iis quae sunt utilia. et ex primo qudem genere est ars medicinae, ut quae sit ar$ remedium afferens et do- leres selvens, ex secundo autem ers gubernandi. eo enim usu qui ex aliis pentibus percipitur maxime opus habent omnes homines. 52. quoniam ergo pammalístíoe per literas excogitatas otiosissimae quidem medetur affectioni, mempe oblivioni, continet autem, operationem maxime necessariam nempe memeriam, omaia fere in ea sita sunt. et neque ea quae sunt maxime ne- tessaria absque ea alios licet docere et mec, sine ea aliquid utile ab alio disei potest. est ergo gremratistico longe utiliasima, 53. eam quidem certe, 86 si voluerimus quidem, poterimus tollere ut non evertamur; si enim uti- les sunt argumentationes quae. grammatisticam docent inutilem, neque vero memeriae mandari neque rursus tradi posteris absque ea possunt, utilis est y) τοῖς ἀπὸ τῶν μαϑημάτων) supra sect. 1.
zx) ἐν τῷ περὶ δώρων χαὶ χάριτος] buius libri Epicuri memíinit Lair a) elnaiuev) m3 Cizense εἴποιμεν [quod recepimus].
δ) τῆς γὰρ ἀπὸ τῶν ἄλλων ἐθνῶν] per navigationem ab aliis gentibus ad P 997 20s afferuntur multa quibus ad commoditatem vítae carers non possu- mus, igitur χυβερνητιχή sive ars gubernandi naves utilissima est et ad commodum atque emolumentum reperta gemeris humani. — e) ἡ γραμματιδτιχη} ms Cizense lioc loco atque statim infra iterumque. γραμματιχή minus bene.
d) τῶν ἀγαγχαιοτάτων) ms Vratislav. τῶν ἀναγχαίων.
[2 iq Fabr, ed. legebatur δύναται, exrore utrum librarii an typogra- phi noa liquet, ia antecc. scribendum est: yenupanauxip.]
^ * - γραμματιστική, καίτοι δόξῃ") ἄν τισιν ἐπὶ τῆς ἐναντίας dr προλήψεω:; ὃ προφήτης τῶν Πύρρωνος λόγων Τίμων, οἷς φησι | | 7707 γραμματική, τῆς οὔτις ἀνασκοπὴ οὐδ᾽ ἀνάϑρηδις 2»dol διϑασχομένῳ Φοινικικὰ σήματα Kádpov.!) 540v μὴν οὕτως ἔχειν φαίνεται" τὸ γὰρ ὑπ᾽ αὐτοῦ λεγόμενον o ἔστι τοιοῦτον χατ᾽ αὐτῆς τῆς γραμματιστικῆς, xa9^ ἣν Ou σχεται τὰ Φοινικικὰ σήματα Κάδμου, τὸ οὐδεμία ἐστὶν ἀγα-' σχοπὴ οὐδ᾽ ἀνάϑρησις. πῶς γὰρ εἰ διδάσχεταί τις αὐτὴν, ovde μίαν ἔσχηκεν ἐπιστροφὴν αὐτῆς; ἀλλὰ μᾶλλον τοιοῦτό quoc διδαγχγϑέντι τὰ (οινικικὰ σήματα Κάδμου οὐδεμίας ἄλλης παρὰ τοῦτό ἐστι γραμματικῆς ἐπιστροφή" ὕπερ καταστρέφει οὐκ d; | τὸ ἀχρηστεῖν ταύτην τὴν ἐν τοῖς στοιχείοις καὶ τῷ Ó€ αὐτῶν γράφειν τε xoi ἀγαγινώσχειν ϑεωρουμένην, ἀλλὰ τὴν πέρπερονἢ - grammatistica. atqui nonnullis videri póseset in contraria esse opinioae i terpres sermonum Pyrrhonis Timon, cum dicit:!: grammaticae ratio minime et respectus habetur ili qui. Cadmi Phoenicia signa docetur.
. fA. quod autem res non ita se habeat est manifestum, nam quod ab eo dicitur, non est adversus ipsam grammatisticam seu literatoriam, qua Cadmi Phoenicia sigma docentur, neinpe illud *'ratio fninime et respectus habetur." quomodo enim si quis eam docetur eius nullam rationem habuit nec eam .curavit? sed potius hoc dicit: qui Cadmi Phoenicia signa doctus est, eum praeterea nullam aliam curare grammaticam, quod quidem eo redit, noa ut sit inutilis haec quae consideratur in elementis et in scriptione et lectidhe quae per ipsa efficitur, sed ea quae inani loquacitate se iactat, estque cu- [*) scribendum — [*) scribendum — e) ὁ προφήτης τῶν Iloooevoc λόγω» propheta sive υποιρήτης est qui vice alterius loquitur atque verborum eius agit interpretem. sic Aaron Moysis propheta Exod. 7 1, 44o«srotélovg προφήτης pro philosopho Pe- ripatetico apud 'Themistium in sophista P. 290, grammatica σροςρῆτις sive interpres poé&tarum infra sect. 279, philosophus προφήτης τὴς ἀϑα- γάτου φύσεως Dioni Chrysostomo diss. 12 p. 207. singillatim hoc nomen tributum poétis oraculorum interpretibus, unde Piadarus: μαγτεύεο Moio«, προφατεύσω δ᾽ ἐγώ. sic Timon Phliasius celebris e Pyrrhonis &chola Scepticus idemqwe poéta atque adeo dogmatam eius interpres nom absurde venit hoc nomine, ut propheta placitorum Pyrrhonis ap- pelletur. Epimenides Cretensium προφήτης, epist. S. Pauli δα Titum 1 12. versus autem hi quos non alibi inemini me legere, petiti videntur esse ex Tímonis Sillis, e quibus plus semel aliis 1n locis ῥήσεις noster in medium adducit. — | ) Φοινιχικὰ σήματα Kaduov] nou opus est monere literas intelligi ἃ Cadmo Phoenicio repertas, de quo videndi scriptores quos laudo lib. 1 , Bibl. Graecae c. 23. inde ἡ xarà Κάδμον xal “Ιαναὸν γραμματιχή apud Syrianum ia Hermogenem p. 17.
) τὴν néontgov) Hesychius: πέρπερος μετὰ βλακείας ἐπαιρόμενος fu- tili loquacitate se Ἰαείαπε. Etymolog. Magnum πέρπερος ὃ φλύαρος quasi περέφερος, ὃ Toig λόγοις περιφερόμενος. Polybius in Eclogis Legationum.
.€c, 122 de Isocrate grammatico: «quot δὲ ὧν λάλος xal πέρπερος xci καταχορής. idem de Aulo Postumio in excerptis Peiresc. p. 189: χατὰ d? τὴν ἰδίαν φύσιν στωμύλος xal λάλος xcd πέρπερος διαφερόντως. Cle- miens Alex. 3 1 paedapogi: περπερία ὃ χαλλωπισμὸς περιττότητος χαὶ αχρειότητος ἔχων ἔμιρασιν. hinc. περπερεύεσϑαι vane se iactare quam propriam Cilicum dialecto esse vocem praeter rem ni fallor putabat Sal- Y ul περιεργοτέραν. 7j μὲν γὰρ τῶν στοιχείων χρῆσις ἤπειγεν εἷς P 998 ἣν τοῦ [lov διεξαγωγήνι τὸ δὲ μὴ ἀρκεῖσθαι τῇ ἐκ τῆς παρα- 55 πρήσεως τούτων παραδύσει, — δέ, ὡς τάδε μέν στι quvü:vra τῇ φίσει, τὰ δὲ σύμφωνα καὶ τῶν φωναέντων ὰ μὲν φίσεε βοαχέα τὰ δὲ μακρὰ τὰ δὲ δίχρονα᾽ καὶ κοινὰ κήχους τε καὶ συστολῆς καὶ καϑόλου τὰ λοιπὰ περὶ ὧν οὗ τετυ-- pouévot τῶν γραμματικῶν") διδάσκουσιν. ὥστε τῇ μὲν yoau-56 ματιστικῇ πρὸς τῷ μηδὲν ἐγχαλεῖν ἔτι καὶ τὰς ἀγωτάτω χάρι-- τας ὀφείλομεν, τῇ δὲ λειπομένῃ προσάπτομεν τοὺς ἐλέγχους. τὸ δὲ dre ὑγιῶς εἴτε τοὐναντίον, μάϑοιμεν ἂν προαεξαπλώσαντες. αὑτῆς τὸν χαρακτῆρα. | $esa ac supervacanea. $55. nam usus quidem elementorum confert ad yitam raducendam: sed non esse conteutum traditione quae existit ex horum ob- lrvatione, praeterea autem ostendere, quod alia quidem sunt natura vo- aia alia autem consonantia, et ex vocalibus alia quidem sunt natura bre- na alia vero longa alia autem ancipitia et communia, quod ad productio- iem attinet et correptionem et alia de qnibus docent fastu inflati gram- ἢ Batici, 56. quamobrem grammatisticam quídem et literatoriam non solum 8 accmsamus, sed etiam summas ei habemus gratias, ad eam autem quae estat refellendum adhibemus argumenta, rectene autem an non, sciembs pum cuiusmodi ea ait explicaverimug. ᾿: masius in funere linguae Hellenisticae p. 152. nam nonu modo d. Paulus. »postoles patria Cilix eo usus est 1 Cor. 13 4: ἡ ἀγάπη ov, περπερξύ-- ται, οὐ φυσιοῦται, sed et M, Antoninus 5 5: ἀρεσχεύεσθαι x«l περ- ἱερεύεσϑαι xol τοσαῦτα ῥιπτάζεσϑαι τῇ ψυχῇ» atque Cicero lib. 1 epist.
0 ad Atticum: ego autem ipse, dii boni, quomodo ἐνεπερπερευσαμὴν ovo auditori Pompeio. etiam apud Sirachidem 33 30 Grotius Ji xal ἢ περπερεύσης, quod tamen non videtur necessarium. apud Suidam ro χαταπέρτερος Portus legit χαταπέρπερος et levem ac vanum inter- metatur. eiusdem est χαταπερπερεύεσϑαι χαριεντίζεσθαι. in Plutarchi Jemosthene ῥωποπερπερήϑρα est futiliter vana et loquax, ut eam vocem aterpretantur Eustathius et Varinus, cuiu» locum emendat Menagius adP 228.. Aértium p. 124. scholiastes Sophoclis ad Antigonem v. 330: χκομψοὺς λεγον. oUc νῦν ἡμεῖς περπέρους xol πολυλάλους φαμέν, quae ipsis veris xepetuntur a Moschopulo de yocibus Atticis, vetus glossarium, quod 4t ms in membrana apud. me et olim fuit B. Hinckelmanni, περπε- DETAIL, ἀταχτεῖ, κατεπαίρεται. Salmasius funere linguae Hellenist. p. 260:; iciensis πέρπερον appellabit, quem reliqui Graeci ἀπειρόχαλον. idem 991 sine caussa, ut ex dictis constare existimo, verbum z7rep7reQaU- ισϑαε refert ad ἰδιωτιχόν et χυδαῖον dicendi genus. apud Suidam in ἄιονυσέων σχωμμάτων ὃ βωμολοχεύων ἀεὶ xal πέρπερα γλισχρευόμενος, icurram semper agens. futiliaque 1actane et. lubrica, Arrianus 8 2 Epi- setear, ἄνθρωπον παριόντα ταπεινὸν μεμψίμοιρον, ὀξύϑυμον, δειλόν, πάντα μεμφόμεγον, πᾶσιν ἐγχαλοῦντα, μηδέπητε ἡσυχίαν ἄγοντα, πέ πέρον. in latina versione Irenaei lib. 1 c. 17: πλῆϑος γόϑων γραφὼν « redditar: multitudo perperum, sive ut Ducaeus legit, perperarum scriptu- rarum, sic perperos populares et perperitudinem dixit Accius apud No- nium, Plsutus perperas oves, perpere praesumpjere Π udianus Mamertus etc.
M) ol τετυφωμένοι τῶν γραμματικῶν») sect, 97, LIN ΚΕΦ. γ.. | DP Τί ἐστι Γραμματική.: 57 Ἐπεὶ οὔτε ζητεῖν οὔτε ἀπορεῖν ἔστι κατὰ τὸν σοφὸν "Ent xovgov ἄνευ προλήψεως), εὖ ἂν ἔχοι πρὸ τῶν ὅλων ἢ) oxéya-, σθω τί τέ ἐστιν ἡ γραμματικὴ καὶ εἰ κατὰ τὴν ἀποδιδομένην.- ὑπὸ τῶν γραμματικῶν ἔννοιαν δύναται σίστατόν τι καὶ vnaQxit ψοεῖαϑαι μάϑημα. Διονύσιος μὲν. οὖν ὃ (Θρὰξ!) ἐν τοῖς παρα)- ᾿ γέλμασί φησι “γραμματική ἐστιν ἐμπειρία ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον — τῶν παρὼ ποϊηταῖς τε καὶ συγγραφεῦσι λεγομένιυν", συγγραφεῖς - καλῶν, ὡς ἔστιν ἐκ τῆς πρὸς τοὺς ποιητὸφ ἀντεμφάσεως πρί- δηλον, οὐκ ἄλλους τινὰς ἢ τοὺς καταλογάδην πραγματευσαμξ | ' 58»o0vcg. τά τὲ παρὰ τοῖς ποιηταῖς καὶ συγγραφεῦσιν ὃ voa. — νος.muxóg ἑρμηνεύειν φαίνεται χαϑάπερ Ὁμήρῳ τε καὶ “Ησιόδῳ, Πιν» 'δάρῳ τε καὶ Εὐριπίδῃ καὶ ἹΠενάνδρῳ καὶ τοῖς ἄλλοις, τά tt παρὰ τοῖς συγγραφεῦσιν οἷον Ἡροδότῳ καὶ Θουκχυδίδῃ καὶ Πλα- δϑτωνγε ὡς ἴδιον ἔργον μετέρχεται. παρ᾽ ὃ xol οἱ χαρίεντες δ 1 * CAP. III. ' Quid est Grammatica, $7. Quandoquidem ex sapientis Epicuri sententia neque quaerere neque dubitare licet abstme anticipata notione, bene erit si ante omnia comide- remus quid sit grammatica, et an ex notione quae traditne a grammatids possit intelligi disciplina aliqua quae constet οἱ existat. atque Diouysius . quidem Thrax ín praeceptis dicit: grammatica est experientia maximae par- tis eorum quae dicuntur: apud. poetas et scriptores, scriptores vocans, vt est perspicuum ex eo quod eos opponit ex adverso poetis, non alios quam qi .stripserunt soluta oratione. '58..quae sunt autem apud poéótas et scriptores -idetur interpretari grammaticus utpote apnd Homerum et Hesiodum et Pin- derum et Euripidem et Menandram, eorumque quae sant apud scriptores :mtpote Herodotum et Thucydidem et Platonem interpretetionem tamquam proprie munere fungens aggreditur, 59. quamobrem qui sunt ex eis insigues i ἢ ἄνευ προλήψεως in Epicuri Uanonica notum est tria poni veritatis criteria, primum sensus, alterum πρόληψιν» sive anticipationem ac prae- . notionem a sensibus dependentem et tertium passiones sive affectus. de ᾿περολήψεε hunc statuit canonem: anticipatio est ipsa rei notio et quasi de- edd. sine qua quicquam quaerere dubitare opinari imo et nominare non icet. vide La&rtium 10 33, Gassendum ad Canonicam Epicuri et Tho- mam Stanleium in historia philosophica p. 959 edit, Lipsiensis, nostrum libro adversus Ethicos sect. 21, ubi hoc Epicuri scitum repetit.
k) πρὸ τῶν ὅλω»] ms Vratislav. ἡρῶτον ὅλων.
D “ιονύσιος ὃ Θρᾷξ) hic est celebris Aristarchi discipulus cuius artem grammaticem sive grammatica παραγγέλματα primus nuper e codice Holsteniano: qui exstat 4n bibl. publica Ioannea huius urbis Hambur- gensis, vulgavi in volumine xp rds Bibliothecae Graecae. definitio gram- 'suaticae primo statím capite ibi legitur his verbis: γραμματική ἔστιν ἐμ- σειρία τῶν παρὰ Toig ποιηταῖς τε καὶ συγγραφεῦσι ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ λε- γομένων.. I | . w) ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον] in hoc pr&ecepta et scita grammaticorum cou- veniunt cum caeteris iuribus legibusque humanis, de quibus Pomponius ICtus libro 25 ad Sabinum: iura constitui oportet, ut dixit Theophrastus (opere de legibus) ἐπ Àie quae ἐπὶ τὸ πλεῖστον accidunt, nom quae ix παραλόγου. Digest, lib, 1 tit. 8.
ὑτῶν περὶ πολλῶν ἐπραγματεύσαντο συγγραφέων *), τοῦτο μὲν P 229 ποριχῶν τοῦτο δὲ θητορικῶν καὶ ἤδη φιλοσόφων, ζητοῦντες M; TE δεόντως χαὶ ἀκολ οὔϑως ταῖς διαλέχτοις εἴρηται χαὶ τίνᾳ φέφϑαρται τί τε σημαίνει παρὰ μὲν Θουκυδίδῃ λόγου χάριν͵ 5 “ξάγχλον"?) καὶ τορνεύοντες"" παρὰ δὲ “ημοσϑένει τό joa ὥσπερ ἐξ ἁμάξης "»)"» ἢ πῶς ἐναγνωστέον παρὰ IRa- ι τὴν "50^ ὃς" λέιν?, πότερὸν ψιλῶς ἐκφέρεται τὴν. πρώ- — 7 δασέως, ἢ 5 τὴν μὲν πρώτην ψιλῶς τὴν δὲ Ütv-, αν δασέως, ἢ ἀμφοτέρας Ψιλῶς, ῆ ἐναλλάξ. διὰ γὰρ τὰ 60 χῦτα εἴρηταε ἢ γραμματικὴ ἐμπειρία τῶν παρὰ ποιηταῖς τε συγγραφεῦσι — οὗτος μὲν οὕτῳς.. ᾿ξγκαλεῖ δὲ — Μεμαῖος ὃ Περιπατητιχὸς ) ὅτι οὐκ ἐχρῆν ἐμπειρίαν εἰρη | τὴν γραμματικήν ) “αὐτὴ μὲν γὰρ I ἐμπειρία τριβῇ gel xal ἐργάτις ἄτεχνός τέ ᾿καὶ ἄλογος ἐν Ψιλῇ παρατήρήφὲε συγγυμνασίᾳ. κειμένη: 3. δὲ γραμματικὴ τέχνη χαϑέστηχεν᾽" συνορῶν ὅτι τάττεται μὲν χαὶ ἐπὶ τέχγης τοὔνομα, «adc oig Ἐμπειρικοῖς ὑπομνήμασιν ἐδιδάξαμεν, ἀδιαφόρως τοῦ 4 4 obati, de multis tractarnnt scriptoribus tum bistoricis tum oratoribus atque. etiam philosophis, quaerentes qnaenaim recte ab eis dicta sintet consentanee »ae proprietati, et | qnaenam prave ac corrapte, quidnam significet verbi gra- pad Thucydidem ζάγχλον et rodvevorttc, et apnd Demosthenem: ciamabat quam er plaustro, awt quomodo legeuda sit spud Platonem. dictio 5d og. lenmiter proferatur prima syllaba an aspirate, am prigaa quidem tenuitery, ada aetem aspirate, an ambae tenuiter an coutra, GÜ. propterea enim, δ est grammatica experientia. corum quae dicuntur apud poetas εἰ. scripto- gae hic quidem sic dieit. eum autem reprehendit Ptolemaeus Pere. ücms dicemus quod noa oportebas emm dicere experientiam esae gmame. cam. 6l. ''ipsa euim experientia est diuturaus quidam maus et Qperans. ue arte et ratione, positus án sola observatione exercitatione, gram- ca autem est ars", nmon.considerans quod EXpeHentke nomen ponitur» συγγφαφέω»] ita mss pro ξυγγρᾳφέων quod est Atticum, P229 ca yxàor) ita recte mas pro ζάγηλον; respicitur enim ad locui Tha-. dis 6 4 Ζάγχλη ἢ» ὑπὸ τῶν Σικελῶν χληϑεῖσα, ὅτι δρεπανοεν-. ιὸ χωρίον τὴν ἰδέαν ἐστί, τὸ δὲ δρέπανον oi Σιχελοὶ ζάγχκλον. χα-. wv, llesychius ζάγχλον, δρέπανον. [rue Toerivortie sanumne sit et periseon non liquet] - ὥσπερ ἐξ ἁμάξης] orat: de Corona; e. 37 f$: 122 Bekk. p. 268 Reisk.]. Erasmum adagio de plaustro loqui, et pluustra conviciis owusta,. ' “τὴν ηὖ og λέξιν] ne locus Sexti addendes aliis veterum testintoniis, - us vir doctissimus Henricus Christianus llenninius probavit accen- » «sum antiquis Graecis ignoratum, in Hellenisino ὀρθϑῳδῷ, Ultra Πτολεμαῖος ὁ Περιπατηκτικὸς] multi fuere Ptolemaei grammatici, ut volumine 7 Bibliothecae Graecae p. 69. caeterum buius Peripatetici E emaei mentio etiam in scholiis ineditis ad Dionysium 'Thracem,: wbi - 1 ex eo refert quod hoc loco Sextus, et eadem Metrodoxi atque Eu- lis loca ei obiicit additque quod granunatica.utique in multis, ut uomalis nihil sit nisi ἄλογος ἐμπειρία, -at.in plurimis ars, ὡς, ἐπὶ ιολὺ τῶν λέξεων ἐμπειρία, κατὰ δὲ 10 πλεῖστον. τέχνη: ) baec verba, αὐτὴ - καϑέστηχεν cum ipsa grammatici idm videan- "sse signis ** " a- ceteris seiunximus.] 1a £v oiv. "Euzrerguxois ὑπθμρνήμασι») haet certe Sexti 'commentesxia irica iampridem interciderunt, — o s J SEXTI EMPIRICI βίου — αὐτοὺς εἰμιπείρους τὲ καὶ τεχνίτας καλοῦντος. dig Fonto ἐννοίας xol ὃ ) Πητρόδωρος € ἔφη. “μηδεμίαν ἄλλην πραγ με: ᾿ τῶν ἐμπειρίαν τὸ ἑαυτῆς τέλος συνορᾶν 5 φιλοσοφίαν" τουτέστε, 62 μηδεμίαν τέχνην. τάττεται δὲ ἐξόχως xol ἐπὶ τῆς τῶν πολλῶν - xal ποιχίλων πραγμάτων γνώσεως, καϑὼς καὶ τοὺς. πρεσβύτας πολλὰ μὲν ἰδόντας πολλὰ δὲ ἀχούσανταὰ ἐμπείρους, τοῦ βίον ᾿ φὰμέν. ὡς καὶ ὁ Εὐριπίδης ἢ) | - & τέκνον, οὐχ ἅπαντα τῷ γῆραι καχά, ὋΣ oo Ἑτεόκλεες, πρόσεστιν, ἀλλ᾽ 7 ᾿μπειρία ὩΣ ἔχει τι λέξαι τῶν νέων σοφώτερον.: ὟΝ ὅπερ ἴσως ὃ. Θρὰξ φερύμενος δημαινόμενον 7), ἐπεὶ nov δήμογά. τινὰ καὶ ᾿πολυμαϑῆ. βούλεται εἶναι τὸν youp acu, ᾿ ἔφη ἐμπειρίαν ὑπάρχειν τὴν γραμματικὴν τῶν παρὰ ποιηταῖς καὶ συγγραφεῦσιν λεγομένων. ὥστε τοῦτο μὲν ὑπέλαφρον, xin . P2308? ἴσως τις γραμματικωτέρας ἐχόμενος Y) ζητήσεως ἐρεῖ πρὸς ᾿ 64 αὐτόν. “ἤτοι γὰρ τῶν παρὰ τοῖς ποιηταῖς τε xul. συγγραφεῦσι λεγομένων μόνον. ἐμπειρίαν συμβέβηχεν εἶναι τὴν γραμματικήν, | ἢ xal τῶν μήτε παρὰ ποιηταῖς μήτε παρὰ συγγραφεῦσι καϑεστώ- TOY. ἀλλὰ μόνον μὲν τῶν παρὰ [roig] ποιηταῖς Ἶ καὶ συγγρα- φεῦσιν οὐκ ἂν εἴποιεν ἐμπειρίαν αὐτὴν —* διὰ τό ποτε Ἄ Ἄ etiam de arte, nt docuimus in Commentariis KEmpiricis, cum vita indiseri- mpimatim eosdem vocet peritos et artifices. ex. qua he notione diit etíam Metrodorus nullam «aliam rerum experientiam considerare suum finem quam philosophiam, hoc est, nullam artem. 62. ponitur autem per excel- lentiam pro cognitione multarum et variarum rerum. quomodo etiam senes, qui multa vidersat, multe audierunt, dicimus habere sun: vitae expe- , vientiam. ἡ tale illad Euripidis: | nou omnia o fili senectuti mala, ' ** *.. Eteocles adsunt: multa quae membris virens nescit iuventus, monstrat experientia.
3. ad, quod quidem Thrax ille fortasse tendens significatum, quamdoqui- dein vult grammaticum etm ess6 (pui: molta novit-et didicit, dixit gran- maticam esse erperientiam ' éor'um. quae dicuntur apud. pottas et scriptores; quamobrem hoc quidem est satis leve: iind eatem forte quispiam paulo niepis grammaticae haerens quaestioni dicet illi:,64. * aut enim eorum quae apud poétes et scriptores dicantur, solum experientiam accidit esse gram- méaticam, aut eorum. pariter qnae nec sunt apud poétas neque apud scripte- res. aed non dixerint eorum solum quae dicuntur apud poé&tas et scriptores esse fXpenespam propterea quod ea aliquando adducat sermones qui sunt 4) Μητρόδωρος] non dubito Metrodorum.,Epicureum intelligi et iam dixi huuc ipsum eius locum laudari etiam in Commentariis li Diony- sium Thracem ineditis. μὴ) à Εὐριπίδης] locus est in Phoenissis. Υ. 528 seq. quen ita tronsiulit Ovidius 6 Metamorphos. 28 — | - —- -— mon omnia eerior aetas quae fugiamus habet, «eris venit usus ab annis, x) σημαινόμενο»] ms Vrátislav, σημαῖνον. at σημαινόμενον est — significatur, τὸ σημαῖνον quod significat, infra sect. GB. | y) ἴσως τις γρεμματικωτέρας ἐχόμενος] ita mss et interpres, pro τῆς οἱ — κέμενον. Ῥ980 ^) μόνον μὲν τῶν παρὰ τοῖς ποιηταῖς} im mss articulus τοῖς et hoc loco et paullo ante omissus. m EN ADVERSUS GRAMMATICOS [Lib.1]C.$. 31 mi τὰς ἀνὰ χεῖρα “) τῶν ἰδιωτῶν καὶ -ἀνεπισετημόχων ὁμιλίας φιστῶσαν xal τὸ βάρβαρον καὶ τὸ Ἑλληνιχὸν τό τε σύλαικον καὶ τὸ μὴ τοιοῦτον ἐξελέγχουσαν. εἰ δὲ καὶ τῶν μὴ παρὰ 6 wwrraig μήτε συγγραφεῦσι μόνον λεγομένων ἐμπειρία καϑέστη- w, οὐχ ἔδει αὐτὴν εἶναι λέγειν ἀπὸ μέρους ἔχειν συμβεβηκός: ἐλά παρέντες τὸ περὶ τῶν τηιοΐτων ὅ) λεπτολογεῖν, σχοπῶμεν ς ὑπεσχύμεϑθα, εἰ δύταται τος ὅσον ἐπὶ τῇ τοιαὐτῇ ἐνγοίᾳ ιοστῆναε ἢ γραμματική. ὅταν οὖν λέγωσιν αὐτὴν ἐμπειρίαν 88. τὰ τὸ πλεῖστον τῶν παρὰ ποιηταῖς καὶ συγγραφεῦσι λεγο-.— ἕγων, φασὶ πάντων. ἢ τιγῶν, καὶ εἰ πάντων, πρῶτον μὲν ἐχέτε κατὰ τὸ πλεῖστον, ἀλλὰ πάντων" καὶ d πάντων, xai y» ἀπείρων. ἄπειρα γάρ ἐστε ταῦτα. τῶν δὲ ἀπείρων οὐκ ἔστιν πειρία, διόπερ οὐδὲ γραμματική τις γενήσεται. εἰ δὲ τινῶν, H χαὶ οἱ ἰδιῶταί τινα τῶν παρὰ ποιηταῖς καὶ συγγραφεῦσι Ὀμένων εἰδότες οὐκ ἔχουσι γραμματικὴν ἐμπειρίαν, οὐδὲ 1a) usu plebeiorum eorumqne qui sunt plane rudes et ignari, arguitque ef ἡ sndit quodnam sit barbarum et Graecum et quod sit soloecum ét 'quod sit eiusmodi. 65..3i autem est experientia etiam eorum quae non di- far solum apud po&tas neque xeriptores, non oportebat dicere eam esse, jd. ex pafte solum eam babere accidit. sed mittentes de. his subtiliter serere consideremus, ut polliciti sumus, an quod ad banc attinet notio- m grammatica possit finem suum sustinere, ὅθ, quando ergo dicunt eam ie erperientiam maximae partis eorum quae dicuntur apud. poétas et scri- rer, omnium dicunt aut aliquorum. atque $i omnium, primnm quidem nów que marima ex parte, sed omhiuni; et si omnium, etiam infinitorum: ew: m aunt infinita; infinitorum autem non est experientia.: quamobrem: nec ' quidem ulla grammatica, sin autem aliquófum, quandoquidem 'etiam beii scientes quaedam ex iis qnae dicuntur apnd poétas et scriptores; habeut grammaticam experientiam nec ea dicenda est grammatica.
) ἀνὰ χεῖρα) ms Vratislav. hoc loco et infra sect. 101 unico vocabulo: χεῖρε. ut sect. 67, 119, 237 παρόσον. et 77 ὑποτέχγαις, sect, 88,' χαϑέχαστα,. 99 εἰχοσιτεσσπάρων, 105, 130 χατιδίαν, 108 ἐφόσον 159, τουτέστι, vicissim sect. 82 εἰς αὖθις, 9T xarà τρέχειν, 98 μὴ δέ; ὃ δήποε᾽ ov», 138 μηδ᾽ ἑνός, et 61 μηδὲ μέαν. περὶ τῶν τοεούεων] ita mss. nam in editis articulus exciderat., λέγωσιν ita mss pro λέγουσιν. | | χατὰ τὸ πλεῖστον] Theodosius Alexandrinus ms in Dionysium Thra. : τὸ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ λεγόμενόν logi τὸ κατὰ πολὺ μελετώμενον καὶ. ę)vov. τὸ γὰρ δι᾽ ὀλίγου μελετώμενον δυσνόητόν ἐστιν ἢ καὶ παν-" 'ς ἀνόητον χαὶ ἀχράτητον χαὶ ἀμνημόνευτον...τὸ δὲ ἐπὶ τὸ πολὺ. τὠώμενὸν καὶ ἐπὶ τὸ πολὺ διαμένει ἐν τῇ ἡμετέρᾳ μνήμῃ. Melampus 1maticus ad eundem Dionysium: ἐπειδή τινες λέξεις &n«£ που ἢ Jic ἐέναι εἰσίν, 4g οὐ πᾶσα ἀνάγχη εἰδέναι τὸν ygauuarixóv, οἷον of ot. ibidem exempla rariorum eiusmodi locutionum adducit σχέπαρ-᾽ pro pelle agni, cum alias notet dolabram, βαλάντιον pro kasta, ἀπὸ ἰαλεῖν κατ᾽ ἐναντίον, μαχρεμπόλεμον pro τηλεμάχῳ etc, Tj ὡς ἐν τῷ ) τοῦ “Ζσσιάδα ἡ γυνὴ εἴρηται στήτη, ἐπειδή τινὲς τὸ πιαρ᾽ Ὁμήρῳ, στήτην ἐρίσαντε" (liad..a'. versu ὁ. quod alii legunt unico vo- lo διαστήτην diesidebant) οὕτως ἐξηγήσαντο, διὰ τὴν yvvaixc, ^? δὲ xal βωμὸς ποιήματά τινά ἐστι τῶν ἀμάξρων, παρὰ τὸ σχῆμα. ἣν διατύπωσιν τὴν ἐπωνυμίαν ἔχοντα. τὰ οὖν τοιαῦτα ζητήματα εἰ ἐπίσταταε ὁ γραμματιχός, ἐπαιγετίς ἔστιν, εἰ δὲ μή γε, οὐχ ἔστι ως ἄξιος. — | Li 9a EE RÀ SEXTI EMPIRICI 61 τὴν εἶναι" λεχτξον᾽ γρὰμματικήν p ἐκτὸς εἰ μή τι διὰ τοῦτο xgn “τὸ πλεῖστον εἴρῆαϑαι, φήσουσιν, "r& f| τὲ πρὸς τὴν πάντα ᾿ ἐνιαχοῦ ἀπὸρίαν ) 4j τὲ πρὸς 'τὸν ἰδιωτισμὸν διαφορὰ ὑποβάν ληται. τοῦ μὲν γὰρ᾽ ἰδιώτου διενήνοχεν ὗ 0 γραμματικὺς παρ᾽ ὅσον οὐκ ὀλίγων, ὡς ἐχεῖνος, ἀλλὰ πλείστων. τῶν “πάρὰ ποιηταῖς n καὶ συγγραφεῦσι λεγομένων ἔμπειρός. ἐστι. τῆς δὲ τῶν πᾶντων γνώσεως ἀδυνάτου τάχα καθεστώσης κεχώρισται, ἐπεὶ οὐ πάντα P931:à δὲ πλεῖστα ἐξ αὐτῶν ἐπαγγέλλεται γινώσκειν" ταῦτα δὲ οὐχ 68 ἀπολογουμένου ἦν, ἀλλὰ κακοῖς ἐπιπληροῦντος κακά, καὶ μηκέτι μετρίως ἀλλ᾽ ἄρδην ἐπισπωμένου τὰς. ἀπορίας. πρῶτον μὲν οὖν ὡς TÓC πολλὰ ἀόριστά ἐστε καὶ τὴν σωρικὴν γεννᾷ ἀπορίαν, οὕτω καὶ τὰ πλεῖστα." ὑϑεν ἢ περιγραψάτωσαν ἡμῖν αὐτὰ δῷ ξάγτεξ, ἄχρε πύσων. γνώσεων. τῶν παρὰ ποιηταῖς τε καὶ συγ) ΤΙ . getot ᾿λεγομένων ῥητέον, 7 εἴπεῤ᾽ ἐπὶ ἀορίστου μένουσιν ὑπο: σχέσεως, τὰ πλεῖστα γινώσχειν λέγοντες, “παραδεχέσϑωσαν τὴ!
69 παρὰ μικρὸν ἐρώτησιν. τοῦ,7ὰρ πλείστου ὑρισϑέντος dpidyoi, ὁ ἑνὶ ἐλάσσων πλ εἴστος ἀχμήν ἐστιν" ἐπεὶ τελέως" ἄτοπον πιογύ- δὸς προσϑέσει τὸν μὲν. πλεῖστον λέγειν τὸν δὲ μηδαμῶς. δι᾿ ὅπερ ἀεὶ μονάδι. πλεονεκτούμενος ὃ 0 χατ᾽ αὐτοὺς πλεῖστος ἀριϑμὺι ἐλεύσεται πάντως εἷς τὸ μηκέτι ᾿ἀριϑμὸς πλεῖστος ὑπάρχειν, xà διὰ τοῦτο μηδὲ γραμματική ^), ὅπερ ἦν τῆς σωρικῆς ἀπορίαι G7.. nisi forte causentur propterea dictnm esse maximae partis, wt et con ι tra eam quae est de omnibus dabitationem aliquo modo experientia osten datur, illiusque ab ea quae est apud plebeios et ignaros pateát differentia. nam a plebeio quidem, differt grammaticny, quod nou paucorum ut ille, sei plurimorum quae dicuntur apud poétas et scriptores sit peritus: remotus es autem a coguitione omnium quae fortasse minime esse potest, quandoqniden non omnja, sed ex ipsis plurima se posse profitetur. 68. haec antem no! sunt eius qui respondet ac se:defendit, sed eius qui malis addit mala, e qui non. modicas sed maximas et inevitabiles attrahit dubitationes. primun quidem sicut multa miuime sunt definita ac terminata et soriticam sen acer velem generant dubitationem, ita etiam plurima. quamobrem ant ipsa nobi circumscrjbant, ostendentes 'ad quam multas usque cognitiones eorum qua apud poétas aut scriptores dicuntur, progrediendum sit; aut si in vaga e intermjnata manent promissione dicentes se nosse plurima, admittant ean quae ex minimo ascendit interrogationem. 69. nam. plurimo definito numero qui est uno minor, adhuc prorsus est plurimus; est enim plane absurdun unitatis additione illum quidem dicere plurimum, hunc vero minime, quam obrem semper unitate crescens qui gx eorum sententia est plurimus nume rus, eo omnino, redibit nt non sit amplius plurimus numerns, et ideo ne gfammatica; quod quidem erat conclusio soriticae dubitationis. 70. quemad e) λεχτέον γραμματικήν ms Cizense post haec verba addit: —— οὐδὲ ταύτην εἶναι, quae ex praecedentibus male repetita videntur.
f) ἐνιαχοῦ ἀπορίαν) post haec verba in editis sequebatur ἐμπειρία quod vocabulum in us Savil. atque in codice, quo ei am eat usui recte exsulat et propterea a me expunctuux est, D dé verborum significat. quae in eo comsistit quod singula quaeda: addendo vel demendo non possis determinare quaenam multa vel plu rima sint, aut quaudo. multa vel plura esse desinant, — hic et se sectione σωριτεχός scribendum.]
À) μηδὲ yo«uuatixj] mss Ciz. Savil, et Vrotielar. γραμμαειχήν.
de huzfoacua. πῶς δ᾽ οὐκ ὄντως γραμματικῆς παχύτητος τὸ b ἀπείρῳ πλήϑει λέγειν πλεῖστα; ὡς "γὰρ τὸ ὀλιγώτερον πρός "/ ἐστε xal κατὰ τὴν ὡς πρὸς τὸ πλεῖστον σχέσιν νοεῖται, οὕτω κεὶ τὸ πλεῖστον χατὰ τὴν ὡς πρὸς τὸ ὀλίγον σχέσιν ϑεωρήσεται. ἡ οὖν τῶν πλείστων παρὰ ποιηταῖς καὶ συγγραφεῦσι λεγομένων μπειρίαν ἔχουσιν οἵ γραμματιχοί, ὀλίγων τῶν λοιπῶν ovx ἔχου- ἐν" & δὲ καὶ τὸ ληφϑέν ἐστι πλεῖστον κἀὶ τὸ καταλειφϑὲν ἢ) lagco», οὐχέτι τὸ πᾶν γίνεται ἄπειρον. ὅμως δ᾽ οὖν ἵνα μηδὲν πρὶ τούτων ἀχριβευώμεϑα ἢ, ψεῦδός ἔστι τὸ τὰ πλεῖστα τῶν ιαρὰ ποιηταῖς τε καὶ συγγραφεῦσιν λεγομένων γινώσκειν τὸν ραμματικόν" ἐλάχιστα" γὰρ ἦν, παλλαπλασιόνων ἀπολειπομένων οὐχ οἷδε, καϑὼς προβαινούσης τῆς ζητήσεως παραστήσω. τὰ TO 11 TO 11 v» δὲ ἄλλην ἀπόδοσιν ϑέωρητέον. 210x1gniáógc") τοίνυν μέμ- ᾿ evo τὸν Opüxa 4ιονύσιον ἐμπειρίαν λέγοντα τὴν γραμματικήν, i ἣν αἰτίαν xal ὃ Πτολεμαῖος " ἔφη. ἐγκαλεῖ δὲ αὐτῷ καὶ τῷ già τὸ πλεῖστον ἐμπειρίαν αὐτὴν ἀποφαίνειν". τοῦτο μὲν γὰρ ü» στοχαστιχῶν καὶ ὑπὸ τὴν τύχην) πιπτουσῶν ἔστι τεχνῶν, dum awtem non est gremmaticae plane crassitudinis, in multitadise ía- aMa dicere plurima? quo modo enim paucius refertur ad aliqnid et con- Meretur atque intelligitur ex ea quam habet tamquam ad plarimum habitu- lise, ita etiam plurimum considerabitur ex ea quam babet ad pawcum ha- »iwdine. si ergo plurimorum quae dicuntur apud poétas et scriptores ex- perestiam habent grammatici, paucorum quae sunt reliqua non babent. l1. εὖ agtem et quod sumptum est est plurimum, et quod relictum est est Pinus, nou est utique amplins universum infinitum. et tamen, ut nihil de ds eXactias et accuratius tractemns, falsum est quod grammaticus plurima ovit ex iis quae dicnntur apud poétas et scriptores; sunt enim paucissima, am restent multis partibus plura quae nom novit, ut in disquisitionis pro- ressu osteudam. 72. nuac autem consideranda est alia definitio. Asclepia- es ergo reprehendit Dionysium Thracem, qui dicit grammaticam esse ex- erientiam, et propter eom causam quam dixit Ptolemaeus. reprebendit au- em etíam propterea qnod eam pronunciet mazriímae partis experientiam. am hoc quidem est artium coniecturalium et quae fortunae subiacent, ut i) γραμματιχῆς παχύτητος pinguedinem crassitiemque grammaticom rocat, ut infra sect. 114, nihil philosophici habentem acuminis ac sub- ilitatis, quod in infinita multitudine non vereantur affirmare aliqua τα, alia pauciora. sic ὄντως γραμματιχόν Pro inepto infra sect. 276. aeterum hoc loco pro τὸ ἐν ἀπείρῳ ms BSavil. τῷ ἐν ἀπείρῳ.
À) καταλειφϑέν ita recte. mss. pro. xeraàgg3ér. est enim ληφϑέν ἃ αμβάνω, καταλειφϑέν ἃ καταλείπω.; ἢ ἀχριβευώμεϑα) ita. mss pro ἀχριβεσώμεϑα.
m) ᾿Ασχληπιάδης͵ eruditiseimus vir Joannes lonsíus in opere de scri- toribus historiae philosophicae p. 205 hunc putat esse Asclepiadem Éyrleanum iuniorem.ac diversum ab uiu Sir Myrleano grammatico, uem Pompeii M. aetate claruisse Romae dixi supra ad sect. 4T. sed joe pilus hrax Aristarchi cuu Pompeium Magnum aetate ante- essit, itaque potuit ab Asclepiade illo antiquo reprehendi, neque alium amiorem effingere fuerit necesse.
n) ὁ Πτολεμαῖος} Ptolemaeus Peripateticus, supra sect. 60.
o) ὑπὸ τὴν τύχη» ita recte ms Vratislav. pro τέχνην, quod non con- oquens interpres vertit ac si legisset ὑπὸ τὴν τέχνην οὐ πιπτουσῶν. orro medicam artem esse ex coniecturalibus et στοχαστιχαῖς, agnoscit tiam Celsus 2 6 sed talem, ut cum saepius aliquando responderit, inter- um famen fallat. ᾿ | ssxTUS EMPI. II. z | & $4 SEXTI EMPIRÍCI ὥσπερ κυβερνητικῆς xol ἰατρικῆς" γραμματικὴ δὲ ovx ἔστε στο-- ᾿τϑχαστικὴ ἀλλὰ μουσικῇ τε xul φιλοσοφίᾳ παραπλήσιος. εἰ μή τι δέδοικε, φησί, τὴν ὀλιγότητα τοῦ βίου, ὡς οὐκ οὖσαν, ἱκανὴν πρὸς τὸ πάντα περιλαβεῖν, ὅπερ ἐστὶν ἄτοπον, εἰ γραμματικοῦ v) ἀλλ᾽ ov γραμματικῆς ποιήσεται τὸν ὅρον. ἐπείπερ οὗτος μὲν. τυχὸν ἴσως οὐκ ἐπιστήμων ἐστὶ τῶν παρὰ ποιηταῖς τε καὶ συγ- - γραφεῦσι λεγομένων, ὀλιγόβιον καϑεστὼς ζῷον" ἡ δὲ γραμματικὴ. TA πάντων εἴδησις. ὅϑεν τὸ μὲν ἀλλάξας τοῦς ὅρου τούτου τὸ δ᾽ ἀνελὼν οὕτως ἀποδίδωσι τῆς γραμματικῆς τὴν ἔννοιαν “γραμ- ὦ ματική ἐστι τέχνη τῶν παρὰ ποιηταῖς καὶ συγγραφεῦσι λεγομέ. νων". οὐκ ἀνεῖλε δὲ 0 ἀνὴρ τὰς ἀπορίας, ἀλλ᾽ ἐπέτεινε " καὶ ὃ οἷς ϑέλει τὴν γραμματικὴν αὔξειν, ἐν τούτοις αὐτὴν ἀνεῖλεν" ἔστω ^ γὰρ πάντων εἴδησις τῶν παρὰ ποιηταῖς καὶ συγγραφεῦσι λεγομένων. ἡ οὐκοῦν ἐπεὶ οὐδέν ἐστιν εἴδησις παρὰ τὸν εἰδότα, οὐδὲ γραμματικὴ. παρὰ τὸν εἰδύτα γρἀμματικόν, ὡς οὐδὲ περιπάτησις παρὰ τὸν περι- ἃ πατοῦντα xul στάσις παρὰ τὸν ἑστῶτα καὶ κατάκλισις παρὰ τὸν: T5 κατακείμενον" ὡμολόγηται) δὲ ὃ γραμματικὸς μὴ ἔχειν πάντων εἴδησιν" οὐκ ἄρα ἔτι ἐστὶν εἴδησις πάντων τῶν παρὰ ποιηταῖς χαὶ - συγγραφεῦσι λεγομένων" διὰ δὲ τοῦτο οὐδὲ γραμματική. καὶ ἄλλως, εἴπερ τέχνη ἐστὶν 7j γραμματική, εἴδησις οὖσα πάντων τῶν παρὰ ποιηταῖς τε καὶ συγγραφεῦσι λεγομένων" ἡ δὲ τέχνη σύστημα ἐγκαταλήψεων 7 τῶν περὶ τὸν γραμματικόν, ἐξ ἀνάγχης