τρανὴν καὶ πληχτικὴν ') σπάσῃ τοῦ κρινομένου φαντασίαν, ὡς 259 ἐν ταύτῃ κειμένην ϑεωρῶν τὴν τῆς Καταλήψεως πίστιν. καὶ γὰρ ἄλλως τοὐναντίον ἀδύνατόν ἐστι λέγειν κατ΄ ἀνάγκην τὸν «ἀφι- στάμενον τοῦ ἀξιοῦν ὅτι φαντασία κριτήριόν ἔστι, χαϑ' ἑτέρας φαντασίας ὑπόστασιν τοῦτο πάσχοντα,βεβαιοῦν. τὸ φαντασίαν εἶναι κριτήριον, τῆς φύσεως οἱονεὶ φέγγος ἡμῖν πρὸς ἐαίγνωσιν τῆς ἀληϑείας τὴν αἰσϑητικὴν. δύναμιν ἀναδούσης xui τὴν δι 960 αὐτῆς γινομένην «φαντασίαν. ἄτοπον οὖν ἐστι τοσαύτην δύναμιν ἀϑετεῖν καὶ τὸ ὥσπερ φῶς αὐτῶν ἀφαιρεῖσθαι. ὧν γὰρ τρόπον Ó χρώματα £y ἀπολείπων καὶ τὰς ἐν τούτοις διαφοράς, τὴν Y 428 δὲ ὅρασιν ἀγαιρῶν ὡς ἀνύπαρχτον ἢ ἄπιστον, xal φωνὰς μὲν εἶναι λέγων, ἀχοὴν δὲ μὴ ὑπάρχειν ἀξιῶν, σφόδρα ἐστὶν ἄτο- zog* δι᾿ ὧν γὰρ ἐνοήσαμεν χρώματα καὶ φωνάς, ἐκείνων ἀπόν- των οὐδὲ χρῆσϑαι δυνατοὶ χρώμασιν ἢ φωναῖς" οὕτω καὶ τὰ πράγματα μὲν ὁμολογῶν, τὴν δὲ φαντασίαν τῆς αἰσϑήσεως, δι᾽ $c τῶν πραγμάτων ἀντιλ ἀμβάνεται " διαβάλλων τελέως ἐστὶν ἐμ- βρόντητος καὶ τοῖς ἀψύχοις ἴσον αὑτὸν ποιῶν. τοιοῦτο μὲν "καὶ τῶν Στωϊχῶν ἐστι δύγμα. Πάσης δὲ σχεδὸν τῆς περὶ κριτηρίου διαφωνίας ὑπ᾽ ὄψιν χειμένης καιρὺς ἂν εἴη τῆς ἀντιρρήσεως ") ἐφάπτεσϑαι καὶ ἐπὶ ec persequi, nt in aspectabilibus, quando rei subiectae obscuram et exilem eccipit phantasiam: visum enim intendit et accedit prope id qnod cernitur, ut omnino nou aberret. 'terit oculos et ut semel dicam, facit omnia, donec certam et pellentem eius quod cernitur traxerit visionem, ut qui in ea posi- tam intelligat fidem comprehensionis, 259, alioqui etiam contrarium esse non potest, et fas est ut Jicamus necessario eum qui nolit concedere quod phan- tasia sit criterium veritatis, ex alterius phantasiae praesentia ita — confirmere quod phantasia criterium sit, natura ad agnoscendam veritatem nobis emittente tamquam lucem vim sentiendi et quae per ipsam fit, pban- tasiam, 260. est ergo absurdum tamquam vim abolere et id quod est ipso- rum veluti lmnen, auferre, quo modo enim qui colores quidem relinqui et eorum differentias, tollit autem visum, ut qui non sit vel non sit fide dignus, et voces quidem esse dicit, non censet autem esse auditum, vehementer est stolidus: nam si illa sbsint per quae colores et voces intelleximus, mec poterimus quidem uti coloribus aut vocibus; ita qui res confitetur, phan- €25ijae autem sensus, per quam res apprehendit; detrahit, est plane stupidus € attonitus seque reddit perem inanimis, tale est dogma Stoicorum, 261, Cum universum ita fere dissidium de criterio veritatis oculis sub- iecerimus, tempus est ut contra disputare et criterium oppugnare aggredia- [^) legebatur — q) πληκχτιχὴ»] ita ms Vratislav. ut sect. 257: vulg. ἐχπληχτιχήν.
P493 τ τῆς ἀντιρρήσερς] hoc opere Sextus argumenta uberiora et explanatiora Dogmaticis opponit, quam in libris Hypotyposeon, in quibus et is (libro secundo praesertim ac tertio) ἀντιρρήσεις sive ἀγντιρρητικοὶ λόγοι continentur. vide lib. 1 Pyrrhon. sect, 21 lib. 2 sect. 1 17 47 et contra Graminaticos sect. 85 39 211. contra Asitrolog. sect, 43. — Mndicos sect. 3 lib. 2 contra Logicos sect. 396 et contra Ethicos sect. 2.
* ADVERSUS LOGICOS (Kib. VII) ' 9n τὺ. χριτήριον ἐπανάγειν. καϑὼς οὖν προεῖπον, ol μὲν ἐν τῷ λόγῳ, οἱ δὲ ἐν ταῖς ἀλόγοις αἰσϑήσεσιν, οὗ. δὲ ἐν ἀμφοτέροις τούτοις ἀπέλιπον "). καὶ οἱ μὲν τὸ ὕφ᾽ οὗ, ὡς τὸν ἄνθρωπον, οἱ δὲ τὸ δι᾽ οὗ, ὡς τὴν αἴσϑησιν καὶ διάνοιαν, οἱ δὲ τὸ ὡς προσβολήν, χαϑάπερ τὴν φαντασέαν. πειρασόμεθα κατὰ τὸ 262 δυνατὸν ἑκάστῃ τῶν τοιούτων στάσεων " τὰς ᾿ἀπορίας ἐφαρμότ- τειν, ἵγᾳ μὴ κατ᾽ ἄνδρα πάντας τοὺς κατηριϑμημένους φιλοσό- φους ἐπιόντες ταυτολογεῖν ἀναγκαζώμεϑα. — Περὶ ἀνθρώπου. | Τάξει τοίνυν πρῶτον σκοπῶμεν τὸ ὕφ᾽ ob, τουτέστιν τὸν 268. ἄγϑρωπον. οἶμαι γὰρ ὡς τούτου προαπορηϑέντος οὐδὲν Eri δεήσει περιττότερον περὶ τῶν ἄλλων κριτηρίων λέγειν: ταῖτα γὰρ ἢ μέρη ἐστὶν ἀνθρώπου ἢ ἐνεργήματα ἢ πάϑη. εἴπερ οὖν κατα- ληπτόν ἐστι τουτὶ τὸ κριτήριον, πολὺ πρότερον ὀφείλει ἐπινοεῖ-- σϑαι παῤ ὅσον πάσης καταλήψεως ἐπίνοια προηγεῖται. μέχ δὲ τοῦ δεῦρο ἀνεπιγόητον εἶναι συμβέβηκε τὸν ἄνϑρωπον, ὡς παραστήσομεν" οὗ γὰρ καταληπτὸς πάντως ἐστὶν ὃ ἄνθρωπος, 264 πεται *) τὴν τῆς ἀληϑείας γνῶσιν ἀνεύρετον ὑπάρχειν, τοῦ γνωρίζοντος αὐτὴν ἀκαταλήπτου καϑεστῶτος. εὐθέως γὰρ τῶν περὶ τῆς ἐπινοίας" ζητησάντων Σωκράτης μὲν ἠπύρησε ") μεένας. ἐν τῇ σχέψει καὶ εἰπων, αὐτὸν ἀγνοεῖν, τί τ᾽ ἐστὶ καὶ πῶς ἔχει πρὸς τὸ σύμπαν. ““ἐγὼ γὰρ οὐκ olda" *), φησίν, “εἴτε ἄνϑοω- mur, οἵ ergo dixi antea, alii quidem id reliquerunt in ratione, alli in sen- sibus rationis expertibus, alii in utrisque, alii id a quo, ut hominem, alii vero per quod, ut sensum et cogitationem, alii íd quod est tamquam appli- - catio, sicut phantasiam, 262, tentabimus ergo, quoad eius fieri poterit, uni- cuique harum opinionum adiungere dubitationes, ne si viritim omnes quos emuneravimus philosophos, persequamur, cogamur saepius eadem dicere, De homine, 263. Ordine ergo primum ponanfus críterium a quo, nempe hominem, existimo enim quod si de eo prius fuerit dubitatum, nibil amplius de aliis dicere criteriis erit necesse; ea enim sunt vel partes hominis vel operetiones vel affectiones, si ergo comprehendi potest hocce criterium, longe.prius debet haberi eius notio, quandoquidem ómnem comprehensionem praecedit notio, hucusque autem usu venit ut homini» non possit haberi notio, ut ostende- mus: 264, non est enim omnino homo eiusmodi ut possit comprehendi; cui est consequens, veritatis cognitionem non posse inveniri, cum id quod eam cognoscit, sit eiusmodi ut non possit comprehendi, jam enim ex iis qui quae- siverunt de notione hominis, Socrates dubius ambigensQque dixit se ignorare quidnam ipse sit et quemadmodum se habeat ad universitatem, **ego enim", s) χᾳαϑὼς προεῖπον» sect. 47 sq. huius libri, t) ἀπέλιπον] ms Vratislav. ἀπέλειπον. wv) τοιούτων στάσεων» sectas atque opiniones diversas philosophorum - στάσεις appellat noster in hec libro pluribus locis, ut notare me memini ad sect. 49. - x) ᾧ ἕπεται] ms Οἷς. ὡς ἕπεται. | y) Σωχράτης μὲν ἠπόρησε] vide dicta ad lib. 9 Pyrrhon, sect, 99.
z) ἐγὼ γὰρ οὐχ οἶδα] ita legendum monuit vir doctissimus Caspar Barthius notis ad Claudianum p. 103. atque diserte est in mss, ut nescio quomodo in editis negatio οὐχ sit omissa. sunt autem verba Sogratis apud Platonem im Phaedro p. 230 A.
$49 SEXTI EMPIRICI $49 SEXTI EMPIRICI noc εἶμε εἴτε καὶ ἄλλο τι ϑηρίον Τυφῶνος πολυπλοχώτερον":: 305 “7ημόχριτος δὲ ὃ τῇ Ζιὸς φωνῇ “) παρεικαξόμενος καὶ λέγων: 424 τάδε περὶ τῶν ξυμπάντων ἐπεχείρησε μὲν τὴν ἐπίνοιαν ἐκϑέσϑαι, πλεῖον ἀὲ ἰδιωτικῆς ἀποφάσεως 0) οὐδὲν ἴσχυσεν εἰπών, ““ὧν- 3 206 ϑρωπός ἐστιν ὃ πάντες ἴδμεν" * πρῶτον μὲν γὰρ καὶ χύνα πάν. — à τὲς ἴσμεν; ἀλλ᾽ σὺχκ ἔστιν" ὃ κύων ἄνϑρωπος" καὶ ἵππον πάντες ἴσμεν καὶ φυτόν, ἀλλ᾽ οὐδὲν τούτων ἦν ἄνϑρωπος. &rà καὶ τὸ 7 ζητούμενον συνήρπασεν" οὐδεὶς γὰρ ἐκ προχείρου δώσει γινώ- 1 σχεέσϑαις τὸν ἄνθρωπον ὃ ὑποῖὸς ἐσῖεν; εἴ γε 0 Ilv3:oc ὡς μιἔγι- Ἷ στον ζήτημα. 9 προὔϑηκεν αὐτῷ τό “Γνῶϑι σεαυτόν". εἶ ὃ καὶ δῴη, οὐ züdiv ἀλλὰ τοῖς ἀκριβεστάτοις τῶν qu1oaóqu 936: ἐπιστρέψει" μόνον τοῦτον ἐπίστασϑαι. οἱ δὲ περὶ τὸν Enixovoor 4. ὦ καὶ δεικτιχῶς ὠήϑησαν δύνασϑαι τὴν ἐπίνοιαν τοῦ ἀνϑρώπου | παρίστασϑαι λέγοντες ε ἄνϑρωπός ἐστι TOLOUTOT μόρφωμα m» ΄ ἐμψυχίας ". οὐχ ἔγνωσαν δ᾽ ὅτι εἰ τὸ ζεικνύμενόν. ἐστιν ἄνϑρω- πος, τὸ μὴ δεικνύμενον οὐκ ἔστιν ἄνϑρωπος. καὶ πάλιν, 7] τοι- αὕτη δεῖξις ἤτοι ἐπ᾽ ἀνδρὸς ᾿ἐχφέρεται ἢ γυναικὸς ῇ “πρεσβύτου 7 μειρακίου, σιμοῦ, γρυποῦ, τετανότριχος, οὐλοχόμου, τῶν 968 ἄλλων “διαφορῶν. χαὶ εἰ μὲν ἐπ᾿ ἀνδρὸς ἐχφέροιτο, 7 γυνὴ οὐχ ἔσται VID OUEDE εἰ δ᾽ ἐπὶ yovuixóg, περιγραφήσεταε τὸ ἄρρεν,; - - —, «nescio an sim homo, an aliqua alia fera Typhone magis multiplex eo varia", 265. Democritus autem, qui Iovis voci assimilatur et illa de uni- versis disserit, conatus quidem est exponere notionem, sed de ea nihil am- plius potuit pronuntiare quam rudis et imperitus dicens, **homo est quod: Qmnes scimus". 266, nam primum quidem canem quoque ommes scimus, sed cauis non est homo, et equum 'omnes scimus et plantam, sed nibil ex iis est | homo. deinde arripuit id de quo quaerebatur; nemo enim extemplo concede$ eognosci qualis sit homo, s$ quidem Pythius ei tamquám maximam proposuit quaestionein ** nosce te ipsum, quodsi etiam concesserit, nou omnibus sed iis solum qui habent perfectam philosophiae cognitionem, concedet quid homo sit scire, 267. Epicurei autein existimarunt se posse vel indicando statuere hominis notiouem dicentes «homo est id quod est tali forma praeditum auimatumque", non noverunt autem quod si id quod ostenditur, est homo, id quod non dstenditur, uon est homo. et rursus huiusmodi ostensio aut fit in viro aut muliere aut sene aut adolescente, in simo aut in eo qui esf naso aquilino auf in eo qui est extensis capillis aut in eo qui crispis, et aliis ἀξ fereniiis, 269, atque si im viro quidem indicando proferatur, mulier mon erk ba 4 a) “Τ“ημόκριτος δὲ ὃ τῇ Atoc φωνῇ] Henricus Valesius ad Ammianum lb. 22 c. 16 p. 846 Democritum lovi assimilatum putat ob certitudinem dictorum, quod magis mihi probatur quam illorum sententia quí ob suavitatem malunt vel perspicuitatem. nam Platonem quidem per sublimia gradientem sermonum amplitudine lovis aemulum vocat loco laudato Ammianus.: 121 b) ἰδιωτιχῆς ἀποφάσεως) ita diserte mss pro ἀποστάσεως, pro quo ᾿ Sslmesius legebat ἐπιστάσεως, libenter pressus codicum,criptorum lectionem, si in illos incidisset, e) 9 Ὁ πάντες ἴδμεν») ms Ciz. ἴσμεν, ut haec de£nitio hominis Demo- - crita legitur euam 2 Pyrrbon. sect. 23, ad.quem locum putidam de . cane quam addit cavillationem Sexti explosam lector inveni-t, 4) ὡς μέγιστον ζήτημα] vide Erasmum adagio so»ce te ipsum, Meuaεἰ; notas ad Laérii lib. 1 sect. 40 «t Yossium libro eureolo de sui cogaitione. «) οὗ δὲ περὶ τὸν ᾿Επίχουρο»] vide ed 2 Ῥγτεδοι, sect. 25.
ADVERSUS LOGIOOS [kib. Vi) | $49 xal εἴ ἐπὶ »έου, αἱ λοιπαὶ τῶν ἡλικιῶν ἐχπεσοῦνται τῆς ἄνϑρω- πότητος. ἦσαν δέ τινες τῶνε φιλοσύφων οἱ τὸν γενικὸν ἄνϑρωπον 289 διὰ λόγου διδάσκοντες κἀντεῖϑεν οἱόμενοι τὴν ἐπίνοιαν δύνασϑαε τῶν ἐπὶ μέρους ἀνθρώπων ἀνακύψειν. τούτων δὲ οἱ μὲν οἵ ἵτως ἢ) ἀπέδοσαν ys ἄνϑρωπός ἐστι ζῷον λογικόν, ϑνητόν, νοῦ καὶ ἐπε- στήμης δεχτικόν"" οἱ καὶ αὐτοὶ οὐκ αὐτὸν τὸν ἄνϑρωπον?)» ἀλλὰ τὰ συμβεβηκότα τῷ ἀνθρώπῳ παρέδοσαν. διαφέρει: δὲ 10270 τινὶ συμβεβηκὸς ἐκείνου TOU ᾧ συμβέβηκεν" ἐπείτοι εἰ μὴ δια-- φέρει, οὐκ ἂν ἦν συμβεβηκόᾳ, ἀλλ᾽ αὐτὸ ἐχεῖνο. ἀμέλει γοῦν τῶν συμβεβηκότων τὰ μὲν ἀχώριστά ἐστι τῶν οἷς συμβέβηχεν, Ὁ ἐς μῆκας καὶ πλάτος. zai βάϑος σώμασι" δίχα γὰρ τῆς τούτων παρουσίας ἀμήχανόν ἐστιν ἐπινοῆσαι σῶμα, τὰ δὲ χωρίζεται 14. τοῦ ᾧ συμβέβηκεν, καὶ ἀπαλλασσομένων μένει ἐκεῖνα, οἷον τρέζει» διαλέγεαϑαι ὑπνοῦν, ἐγρηγορέναι τῷ ἀνθρώπῳ᾽ πάντα γὰρ ταῦτα συμβὲ βηκε μὲν, ἡμῖν"), οὐ διὰ παντὸς δέ" καὶ 7à μὴ τρέχοντες μένομεν οἱ αὐτοὶ xal ἡσυχάζοντες. καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὡσαύτως. διττῆς οὖν οὔσης τῶν συμβεβηκότων διαφορᾶς οὐδε-- P 425 τέραν ἢ εὑρήσυμεν τὴν αὐτὴν τῷ ὑποχειμένῳ ῳ πράγματι ἀλλ᾽ ἀεὶ. διαφέρουσαν. μάταιοι τοίνυν εἰσὲ xui ot τὸν. ἄνϑρωπον ζῷον λέ- 272 γοντες λογικόν, ϑνητὸν καὶ τὰ ἑξῆς οὐ γὰρ τὸν ἄνϑρωπον ἀπέδοσαν, ἀλλὰ τὰ συμβεβηκότα τούτῳ κατηρίϑμησαν. ὧν τὸ μὲν ξῷον τῶν διὰ παντὸς αὐτῷ συμβεβηκότων ἐστίν: ἀδύνατον., γὰρ μὴ ξῷον. ὄντα ἄνθρωπον εἶναι" τὸ δὲ ϑνητὸν οὐδὲ συμβε- βηχός ἐστιν, ἀλλ᾽ ἐπιγινόμενόν 14") τῷ ἀνθρώπῳ. ὅτε γάρ ἐσμεν houmo; ain antem [8 muliere, excludetue mescnins, et in adolescente reliquae estates excident ab bnmane conditione. 269. ínerunt itidem aliqui philosophá, qui tradiderunt delinionem homiuis in. genere, et hinc existimabant existere posse. notianem hozninum singularium, ex illis alii sic. definiezunt:. * home est anuna] particeps rationis, morti obnoxium, capax intelligentiae et scien- fae". qui ipsi quoque definierunt non homiuem, sed quae. homini accidunt& 220. diflert autem id qnod alicui aecidit, ab ido. cui aceidit: nam si non differrat, non esset accilems, sed esset illud Ipsum. ex iis quidem certe quae accidun£, alia quidem' sunt inseparabilia ab iis quibus accidunt, u$ lougitudQ ladtudo et profundites a cerporibus: nam si ea mom adsint, ne potest quidem eogitari corpus, 271. alia àáutem separentur ab ea cui accidunt; et iis rece- denlbus illa mameut, ut currere disserere dormire vigilare, quae accidunt homini: haec enim omnia nobis accidunt, sed. mon semper, nam et non cur- rentes et quiescentes monemus iidem, et in alis similiter, cum ergo eorum quae accidunmi dnplex sit differentia, im neutris inveniemus eandem cum re Subieeta, sed semper differegtem, 272. desipiunt ergo qui bominem dicun$ esse animal rationis parüceps, morti obnoxium et quae sequuntur: non enim hominem definiunt, sed ea quae illi accidunt, enumerant, ex quibus animal qaidem est.ex is, quae illi.perpetuo accidunt: ſiori enim non. potest ut sid homo si non sit animal, morü obnoxiga eitem xe accidit quidem, sed. suf) o£ μὲν οὕτως]. Stoici et Peripatetici quidam, ut dixi ad 2 Pyr- rhon, sect, 26. “ δ) οὐ τὸν &r9ounor] ms Vratidlav. αὐτόν; unde lege οὐχ αὐτὼν τὸν TREND [quod recepimus]. À) συμβέβηχε μὲν ἡμῖν) ita mss; nam in editis μέν exciderat. i) οὐδεξέρα»] ms Ciz. οὐδετέροις. | P 325 Δ) ἐπιγινόμενον τι ita. mss, licet rc in edits abest. | | 350 SEXTE EMPIBICI ΄ , 913 ἄνϑρωποι, ζῶμεν καὶ οὐ τεϑνήχαμεν. τὸ δὲ λογίξεσϑαι καὶ ἐπε- στήμην ἔχειν συμβέβηκε μέν, οὐ διὰ παγτὸς δέ: xol γὰρ μὴ λογιζόμενοί τινὲς ἄνϑρωποί εἰσιν, ὥσπερ οἱ γηδύμῳ χατασχε- ϑέντες ὕπνῳ ") καὶ ἐπιστήμην μὴ ἔχοντες οὐχ ἐχκπεπτώκασι τῆς ἀνϑρωπότητος ὥσπερ oi" μεμηνότες. ἕτερον οὖν ζητούντων ἡμῶν 274 ἕτερον “παρεστήκασιν π) ἔτει τὸ μὲν ζῷον οὐχ ἔστιν ἄνθρωπος, ἐπεὶ πᾶν ζῷον ἔσται ἄνϑρωπος." τὸ δὲ λογικὸν εἰ χιὲν ἀντὶ τοῦ λογίζεσθαι. τάττοιτο, καὶ οἱ ϑεοὶ λογιζόμενοι ") ἄνϑρωποι γενή- σονται, τάχα δὲ καί τινὰ τῶν ἄλλων ζῴων. εἰ δὲ ἀντὶ τοῦ ση- μαντικὰς προφέρεσϑαι φωνάς, τοὺς xópaxac καὶ ψιττάχους καὶ 215 τὰ τοιαῦτα ἀνθρώπους εἶναι λέξομεν, ὅπερ ἄτοπον. καὶ μὴν εἰ τὸ ϑνητὸν φαίῃ τις ἄνϑρωπον εἶναι, διαχολουϑήσεε: τὸ χαὶ τὰ ἄλογα τῶν ζῴων ϑνητὰ ὄντα ἀνθρώπους € ὑπάρχειν. τὸ δὲ C ὅμοιον xal: περὶ τοῦ λογίξεσϑαί. vt καὶ ἐπιστήμης δεκτικὸν εἶναι χρὴ φρονεῖν" πρῶτον μὲν γὰρ xol εἰς ϑεοὺς afit τὰ τοιαῦτα, δεύ- * τερον δὲ εἴπερ ἐπιδεκτικόν ἐστι tovtty oͤ ἄνθρωπος, οὐχ ἔστε ταῦτα ó ἄνϑρωπος, ἀλλ᾽ ἐκεῖνος τούτων ἐπιδεκτιχός, οὗ τὴν 216 φύσιν οὐ παρέστησαν. καίτοι τινὲς τῶν συνετῶν εἶναι δοκούντων κατὰ τὴν δογματικὴν αἵρεσιν πρὸς τοῦτο ὑπαντῶντές φασι», ὅτι ἕχαστον μὲν τῶν κατηριϑμημένων οὐκ ἔστιν,ἄνϑρωπος, πάντα δὲ εἰς τὸ αὐτὸ συναχϑέντα ποιεῖ Ζοῦτον, οἷόν τι καὶ ἐπὶ μερῶν 211 καὶ ὅλου ϑεωροῦμεν γνόμενον. ὧς γὰρ χεὶρ κατ᾽ ἰδίαν οὐκ ἔστιν ἄνϑρωπος οὐδὲ κεαλὴ οὐδὲ ποὺς οὐδὲ ἄλλο τὶ τῶν τοιούτων, ἀλλὰ τὸ ἔξ αὐτῶν σύνϑετον ὅλον νοεῖται" οὕτω καὶ ὃ ἄνϑρωpervenit homini: quando enim sumus honiines, vivimus et non summus mom tui, 273. ratiocinari porro et scientia esse praeditum, aceidunt quidem, sed non semper: nmnam-'et non ratiocinantes quidam sunt homines, ut qui dulci tenentur somno et qui scientia non sunt praediti humanam naturam minime amíserunt, ut furiosi, nobis ergo aliud quaerentibus aliud tradiderunt. 274. prae- terea animal quidem non. est homo; alioqui omne animal esset homo, rationjs autem esse' particeps si ponatug pro eo quod est ratiocinari, dii quoqüe quia ratiocinantur, erunt homines, forte autem alia quoque animantia, si autem λογικόν aceipiatur pro eo quod voces profert sicnificantes, corvos et psit- fácos et quae sunt huiusmodi, dicemus esse homines; quod quidem est ab- surdum. 2735. praeterea si morti obnoxium dixeris esse hominem, sequetu» quod etiam bruta animantía quae sunt mortalia, erunt homines, idem est cen- sendum et de eo quod valeat ratiocinari et sit capax scientiae: nam primum: quidem ea etiam in deos cadunt, praeterea si homo est eorum capax, ea non sunt homo, sed ille est eorum capax, cuius ea naturam non ostendunt, 276. quamquam nonmulli eorum qui ex haeresi dogmatica videntur esse sa- gaciores, ad hoc occurrunt dicuntque quod unumquodque quidem ex iis quae sunt enumerata, non est homo, omnia autem simul collecta eum faciunt, ut videmus fieri in partibus et in toto. 277. quo modo enim manus separa-- tim non est homo neque caput meque pes neque ullum aliud ex iis, sed quod est ex iis compositum est totum; ita etiam homo neque est animal 50-- P 1) νηδύμῳ ὕπνῳ] Homericum somni elogium lliad. π΄ 451. dorinientes autem non ἀογίζεσϑαε, (licet quidam aliter settiant, qui tamen cogitare se alto certe somno sopiti non sentiunt) notavit etiam nuper vir acutis- . simus Ioannes Lockius lib. 2 de intellectu humano c. 29, atque inde cogitationem non essentiam sed actionem esse animae adversus Cartesii scholam recte conclusit., m) παρεστήχασι»} mss. Vratislav. et Ciz. παρεσνάκχασιν.
n) χαὶ o£ ϑεοὶ λογιζόμενοι] supra sect. 238.
e ADVERSUS LOGIOOS (lib. vin. 35k ΄ zog οὔτε ζῷόν ἔστε ψιλῶς οὔτε λογικὸν κατ᾽ ἰδίαν οὔτε ϑνητὸν κατὰ περιγραφήν?) ἀλλὰ τὸ ἐξ ἁπάντων ἄϑροισμα τουτέστι ξῷον ἅμα, καὶ ϑνητὸν καὶ λογικόν. πρόχειρος δ᾽ ἐστὶ xai πρὸς 218 τοῦτο ὑπάντησις" πρῶτον μὲν γὰρ πῶς, εἰ κατ᾽ ἰδίαν ἕκαστον P 326 οὐχ ἔστε ταῦτα ἄνϑρωπος, δύναται ἐς ταὐτὸ συναχϑέντα üy- ϑρωπον ποιεῖν, μήτε πλεονάσαντα παρ᾽ 0 ἐστι μῆτε ἐλλείποντα παρ᾽ ὃ ὃ ὑπόκειται μήτε ἄλλως πως τραπέντα: ec οὐδὲ τὴν ἀρ- χὴν?) δύναται εἷς ταὐτὸ πάντα συνδραμεῖν,, t»& καὶ τὸ ἐξ ἁπάν-- τῶν ἄνϑρωπος γένηται. τὸν γοῦν ϑνητὸν ἡ εὐθέως, ὅτ᾽ ἐσμὲν 219 ἄνθρωποι, οὐ συμβέβηκεν ἡμῖν, ἀλλὰ κατὰ συμμνημόνευσιν λαμβάνεται". ϑεωροῦντες γὰρ “4 ΄ωνα “ καὶ Θέωνα καὶ Σωκρά- τὴν χαὶ κοινῶς τοὺς κατὰ μέρος ἡμῖν ὁμοίους τετελευτηκέναι, λογιζόμεϑα͵, ὅτε καὶ ἡμεῖς ἐσμεν ϑνητοί, xol μηδέπω τοῦ ϑανεῖν παρόντος ἡμῖν" ζῶμεν γὰρ δήπουϑεν. καὶ μὴν τὸ λογίζεσθαι 380 ὁτὲ μὲν πάρεστιν ἡμῖν ὁτὲ δὲ οὐ πάρεστι" καὶ τὸ ἐπιστήμην ἔγεειν πάλιν οὐ τῶν διὰ παντὸς t) συμβεβηκότων τῷ ἀνθρώπῳ ,καϑέστηκεν, ὡς ἤδη παρεστήσαμεν.) λεκτέον οἷν μηδὲ τὴν κοινὴν τούτων σύνοδον ἄνϑρωπην εἶναι. Πλάτων δὲ:) χεῖρον 381 παρὰ τοὺς ἄλλους ὁρίζεται τὸν ἄνθρωπον λέγων * ἀνϑρωπός ἐστι ζῷον ἄπτερον δίπουν πλατυώνυχον ἐπιστήμης πολιτικῆς δε-͵ κτικόν". ὅϑεν καὶ προύπτά ἐστε τὰ ὀφείλοντα πρὸς αὐτὸν λέ.
lammodo neque separatim rationis particeps neque mortale tantummodo, sed id quod est^accumulatum ex illis omnibüs, nempe animal simul et mortale et rationis particeps. 278, facile autem est etiam ad ea occurrere: nam pri- mum quidem si separatim unumquodque ex iis non est homo, quomodo pos- sunt ea simul collecta hominem efficere, si neque plura fiunt quam sunt ne- que panciora quam subiiciebantur neque ullo alio modo mntata? deinde neque omnino possunt omnia simml concurrere, ut quod constat ex omnibus, 888 homo, 279. nam morti obnoxiuin quidem certe quando sumus homines, nobis non accidit, sed id sumitur revocando simul in memoriam; cernentes enim Dionem et '"Theonem et Socratem et communiter eos qui nobis erant similes, sigillatim e vivi"...isse, ratiocinamur quod nos quoque sumus mortales, etiamsi nondum nobis adsit mori: nam utique vivimus. 280. praeterea ratip- Gnari aliquando quidem nobis adest, aliquando vero non; et rursus scientia esse praeditum,. non est ex iis quae semper accidunt homini, nt iam osten- dimus, dicendum est ergo neque communem eorum coetum esse hominem, 281, Plato autem peius quam alii definiit bominem dicens: '*homo est ani- mal implume bipes, latis unguibus,. capax civilis scientiae", unde etiam qcu- 0) 'xct& περιγραφὴν} i. e. fantummodo, caeteris exclusis. sic infra. sect. 296 ψιλόν, x«1! ἰϑίαν, χωρίς.
p) τὴν ἀρχὴ») omnino, vide dicta ad Ὁ Pyrrhon. sect. 50. P 426 4) τὸ ϑνητὸν) supra sect. 272. | τ) “ίωνα καὶ Θέωνα χαὶ Σωχράτη» haec gans Graecos scriptores pro quibusvis nominibus poni, ut apud Latinos Caium, Titium, Sempro- nium, notavi ad 1 Pyrrhon. sect. 189.
4) “ΣΣωχρατην} ms Vratislav. Σωχράτη, uk infra séct. 391.
3) διὰ πιαντὸς) in mss promiscue invenio διὰ παντός et διαπαντός, καϑέχαστον et χαϑ᾽ £xagt0y, οὐδὲ μίαν et οὐδεμέαν, χαι᾿ ἰδίαν et χατιδίαν, διόλου et δι᾿ ὅλου, παρόσον εἰ παρ᾽ ὅσον, χατωνάγχην et xat dvayxnv, oUxÉtL, et οὐχ Fu aliaque simi]ia.
w) ἤδη παρεστήσαμε») supra sect. 273.
x) Πλάτων δὲ) confer quae ad 2 Pyrrhon, sect. 28.
peoSai * πάλν γὰρ οὐ τὸν ἄνϑρωπον ἐχεέϑειται, ἀλλὰ τὰ συμ- 289 βεβηχῦτα καὶ ἀποσυμβεβηκότα n κατηρίϑμηται. τὸ μὲν γὰρ ἄπτερον ἀποσυμβέβηκεν αὐτῷ, τὸ δὲ ζῷον καὶ τὸ δίπουν. καὶ τὺ πλατυώνυχον συμβέβηκε, τὸ δὲ ἐπιστήμης πολιτικῆς. δεχτικὸν ποτὲ μὲν συμβέβηκε ποτὲ δὲ ἀποσυμβέβηκεν. ὥστε ἡμῶν ἕτερόν τε μαϑεῖν ζητούντων αὐτὸς ἕτερόν τι παρέστησεν. ἀλλὰ γὰῤ οὕτως ἀποδεδείχϑω τὸ μὴ δύνασϑαι τὸν ᾿ἄνϑρωπον ἐχ προχείρου νοεῖν. παρακειμένως δὲ λεκτέον, ὅτι καὶ ἥ κατάληψις V) αὐτοῦ τῶν ἀπόρων ἐστί ᾿ καὶ μάλιστα ὅτι ἀπὸ μέρους 7/07 τούτῳ συμ- βειβίβασται - τὸ γὰρ μὴ ἐπινοούμενον οὐδὲ καταληφϑῆναι πέφυ- κεν", ἀγεπινόητος δέ γε ὁ ἄνϑρωπος δέδεικται τὸ ὅσον?) ἐπὶ ταῖς τῶιν 4ογματικιῶν ἐννοίαις, τοίνυν καὶ ἀκατάληπτος. ὁμοίως à οὖν καὶ κατ᾽ ἕτερον τρύπον ἐνέσται τὸ τοιοῦτο χατασχευάζειν" εἴπερ κατάληπτόν ἐστιν ὃ ἄνϑ (7.06, ἤτοι ὅλος δι᾿ ὅλου ἑαυτὸν ζητεῖ Ὁ τε καὶ καταλαμβάνει, ἢ ὅλος ἐστὶ τὸ ζητούμενον xal ὑπὸ τὴν κατάληψιν πῖπτον, ὥσπερ εἰ καὶ τὴν ὑπόϑοιτό τις ἑαυτὴν δρῶσαν" ἢ γὰρ δλη ἔσται δρῶσα ῆ ὁρωμένη, 7 μέρει μὲν ὃ ἑαυ- τὴν ὑρῶσα, μέρει δὲ ὑφ᾽ ἑαυτῆς ὁρωμένη. ἀλλ᾽ εἰ μὲν ὅλος ó ὅλου ὃ ἄνθρωπος ἑαυτὸν ζητοίη, xai σὺν τούτῳ γοοῖτο σὺν τῷ ὅλος δι ὅλου 8) ἑαυτὸν γοεῖν, οὐδὲν ἔτι ἔσται τὸ χαταλάμβα- νόμενον" ὅπερ ἄτοπον. εἰ δὲ ὅλος εἴη τὸ ζητούμενον χαὶ σὺν τούτῳ γοοῖτο ὅλος σὺν τῷ ξητεῖσϑαι, πάλιν οὐδὲν ἀπολειφϑή- σεται τὸ δητοῦν καὶ τὸ τὴν κατάληψιν ποιησόμενον. καὶ μὴν lis se offerunt quae debent adversum illum dici: rursus enim non exposaít homiuem, sed ea quae illi accidunt et non accidunt, enumeravit,.282. nam kinphume est aliquid quod ipsi nom accidit, animal vero οἱ bipes et latis: esse anguibus eccidunt, civilis denique scientiae esse capax aliquando quidem ao» cidit, aliquando vero non accidit, quamobrem aliud nobis quaerentibus discere alid ipse ostendit. atque sic quidem ostensum sit non esse in promptu ho- minis notionem consequi, 283. deinceps autem dicendum est, quod ex dw biis quoque est hominis comprehensio, et maxime quoniam id iam ex part evictum est, id enim cnius notionem non assequimur, nec potest comprehendi, hominis autem, quod ad Dogmaticorum coneeptiones atünet, nom posse ha- beri notionem, ostensum est; homo ergo non potest comprehendi, 284. s» militer-autem. alio quoque modo licet hoc probare, si homo est eiusmodi τῷ possit comprghendi' aut totus per totum se ipsum quaerit et comprehendit, ant est totus id quod quaeritur et quod cadit sub comprehensionem, qe modo si - quis posuerit visum se ipsum videre: aut emim erit totus videms aut'totus qui videtur, aut parte quidem «se ipsum videns; parte a se: ipsb- visus. 285, sed si totus per totum homo se ipsum quaerat et cum hoc eon dpiatue quad cum toto per totum intelliesit se ipsum, fibil restabit qnod comprehenditur; quod quidem est absurdum, si eutem totus sit quod quaéri- tur, et cum hoc concipiatur totus id quod quaeritur, nihil rursus relinquedm quod quae: et quod eit facturum comprehensiomem, 286, praeterea eusétis ^y) χαὶ ἡ Ὁ ηντς pA distinguit noster πνεπινόητον et Éxeri- Mymrov, ut dixi ad 2 yrrhon. sect. 22, nimirum illud est cuius nulla est notio, hoc autem quod rationé et sensibus non potest comprehendi tale esse et exstare in rerum natura, quale per notionem intellectui oſſertur.
z) GAÀog δι᾿ ὅλον ἑαυτὸν iyi] se quaerit, Scilicet percipere ac. come prehe ndere ut idem sit τὸ ζητοῦν et 10 ζητούμενον, quod noster putat repugnare infra sect. 312: εἰ μὲν γὰρ ὅλον (ζητοὐ»} οὐδὲν ἔστια τὸ ζητούμιινον., εἰ δὲ μέρει τινές ἐχεῖνο πάλιν nog ἑαυτὸ «γνώσεται. | 4) gr τῷ ὅλος ϑι᾿ ὅλου] ita recte mss pro σὺν τῷ ὕλῳ.
s, 4 ADVERSUS LOGICOS [Lib VI. — 353 οὐδὲ δυνατόν ἔστι παρὰ μέρος δ) ὅτὲ μὲν ὅλος ὑποχεῖσϑαι ^) τὸ ζητοῦν, ὁτὲ δὲ ὅλος τὸ ζητούμενον". ὅτε γὰρ ὅλος ὑπόκειται ζη- τῶν χαὶ σὺν τοὕτῳ γοεῖται ὅλος σὺν τῷ ζητεῖν, ὅλως οὐδὲν ἀπολειφϑήσεται ( ὃ ᾿ζητήσει. καὶ ἀνάτιαλιν ὃτε ὅλος δι᾿ ὅλου ἐστὶ τὸ ζητούμενον, οὐκ ἔσται τὸ ζητοῦν». λείπεται oa μὴ 0Àov ἑαυ- 987 τὸν ἑαυτῷ ἐπιβάλλειν, ἀλλὰ μέρει τινὶ τὴν ἑαυτοῦ κατάληψιν ποιεῖσθαι" ὃ πάλιν ἐστὶ τῶν ἀπόρων. ὁ γὰρ ἄνϑρωπος οὐδέν ἐστι παρὰ τὸν ὄγκον A καὶ τὰς αἰσθήσεις καὶ τὴν διάνοιαν. ὅϑεν 288 d pu τινὶ Mei ἑαυτὸν καταλαμβάνεσθαι, ἦτοι τῷ “σώματι τὰς αἰσϑήσεις, καὶ τὴν διάνοιαν γνωριεῖ, 7 ἐναλλὰξ ταῖς αἰσϑή--᾿ σεσι καὶ τῇ διανοίᾳ τὸ σῶμα καταλήψεται. τῷ μὲν οὖν σώματε οὐχ οἷόν τέ ἔστι τὰς αἰσϑήσεις καὶ τὴν διάνοιαν γνωρίζειν. ἄλο- yov γάρ ἐστι τοῦτο καὶ κωφὸν καὶ ἀφυὲς “πρὸς τὰς τοιουτοτρό-. πους ζητήσεις. ἄλλως τε εἰ τὸ σῶμα τῶν αἰσϑήσεων καὶ τῆς 289 διανοίας ἀντιληπτικόν ἐστιν, ὀφείλεε τὸ «ζαύτας καταλαμβανό- μενον") δμοιοῦσϑαι͵ ταύταις, τουτέστιν ὃ — V διατίϑεσϑαι καὶ αἴσθησίς τε καὶ διάνοια γίνεσθαι" δράσεως γὰρ ἀντιλαμβανό- μένον, xo" ὃ δρᾷ, ὅρασις ἔσται, καὶ,γεύσεως γινομένης χαᾳτα- ληπτὸν ὑπάρχον γεῦσις γενήσεται, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τὸ ᾿ἀνά- λογον. καϑὰ γὰρ τὸ. ϑερμοῦ ᾿ἀντιλαμβανόμενον ὡς "ϑερμοῦ ϑερ- 290 μαινόμενον ἀντιλαμβάνεται, ϑερμαινόμενον δὲ εὐθύς ἐστι ϑερ- μόν, καὶ ὡς τὸ ψυχροῦ ) νῶσιν ποιούμενον ὡς ψυχροῦ ψυχό- μενον εὐθέως ἐστὶ ψυχρόν" οὕτω καὶ ὃ σάρχινος ὅ ὄγκος εἰ ἀντι-- λαμβάνεται τῶν αἰσϑήσεων, ὡς αἰσϑήσεων αἰσθάνεται; αἶσϑαγόμενος δὲ πάντως αἴσϑησις γενήσεται. καὶ ταύτῃ οὐκέτι ὗπο-- 291 mec fieri potest πὶ per vices aliquando quidem ponatur-t9(ma. id esse quod quaerit, aliquande autem totus quod quaeritur: quando enim totus ponitgr quaerens et cum eo totus intelligitur cum eo quod quaerit, nihil omnino re- linquetur quod quaerat. et contre quàndo totus per totum est id quod quae- ritur, non est id quod quaerit, 287. restat ergo nt non totum se ipsum ad se ipsum applicet, sed aliqua parte se ip«yum comprehendat, quod rursus est ex his quae sunt dubia et in quibus non est evadendi locus: homo enim nihil est praeter molem corpoream et sensus et cogitationem, 268, unde si est ali- qua parte se ipsum comprehensurus, aut corpore cognoscet sensus et cogita- tionem aut vicissim sensibus et cogitatione comprehendet corpus. atque fieri quidem non potest ut corpore cognoscamus sensus et cogitationem: est enim expers rationis et surdum et.non aptum natura ad buiusmodi inquirenda, 289. alioqui si corpus vim habet apprehendendi sensus et cogitationem, ea appeehendens debet eis assimilari, hoc est, similiter affici et fieri sensus et cogitatio: visum enim apprehendens, quatenus videt, erit visus, atque si vim habeat comprehendendi gustus, fiet gustus, et in aliis simi!liter 290. quo modo enim quod calidum apprehendit ut calidum, calefactum apprehendit, calefactum autem statim est calidum, et quo modo quod frigidi ut frigidi afficitur cognitione, frigefactum statim ſit frigidum; ita quoque si moles cate -mis apprehendit sensum, eum sentit tamquam sensum, sentiens autem omnino : fiet sensus, 291. et ea ratione non amplius ponetur id quod quaerit, sed erit b) παρὰ μέρος] scilicet χρόνου, itaque reddidi per vices, mon cum Herveto in parte.
c) ὅλος ὑποχεῖσϑαι) ita recte mss pro ὅλον, subintelligitur enim 0 ἄνθρωπος, atque sic mox etiam legendum: ὁτὲ δὲ ἕλος 10 ζητοίμενον.
d) τὸν ὄγχον) mox hoc ipse interpretatur de corpore et sect. 290 τὸν σάρχινυν ὄγχον appellat.
e) τὸ ταῦτας καταλαμβανόμενο»] ita ms » Vrat, pro xatalau favor.
SEXTUS kXPIR. Il. Z - 854 SEXTI EMPIRICI κείσεται τὸ ζητοῦν, ἀλλ᾽ Foros τὸ ζητούμενον, σὺν τῷ xol v&- ,᾿ λέως καταγέλαστον εἶναι τὸ μὴ διαφέρειν τὸν ὄγχον τῶν αἰσϑήσεων P 828 xal τῆς διανοίας, πάντων σχεδὸν τῶν δογματικῶς φιλοσοφησάν- 2927«0» τὴν ἐν τούτοις διαφορὰν εἰσηγησαμένων. ὃ δ᾽ αὐτὸς καὶ ἐπὶ τῆς διανοίας ἐστὶ λόγος" εἰ γὰρ ἀντιλαμβάνεται ταύτης ὃ ὄγκος ὧς διανοίας, τουτέστι νοοΐύσης, ἔσται διάνοια ὃ ὄγκος" διάνοια δὲ ὧν οὐκ ἔσται τὸ ζητοῦν ἀλλὰ τὸ ζητούμενον. οὗ τοί- 293»vy τὸ σῶμα καταληπτιχόν ἔστε τοῦ ἀνθρώπου. καὶ μὴν οὐδὲ ai αἰσϑήσεις" αὗται γὰρ πάσχουσι μόνον") καὶ κηροῦ τρόπον τυποῦνται, ἄλλο δὲ ἴσασιν οὐδὲ ἕν. ἐπείτοι ἐὰν ζήτησίν τινος αὐταῖς νείμωμεν, οὐχέτι ἄλογοι γενήσονται, ἀλλὰ λογικαὶ καὶ. διανοίας ἔχουσαι φύσιν" ὅπερ οὐχ οὕτως εἶχεν. εἰ γὰρ τὸ λευ- καίνεσϑαι καὶ μελαίνεσϑαι καὶ γλυκάζεσϑαι καὶ πικράζεσθαι καὶ . εὐωδίζεσϑαι κοινῶς ") πάσχειν ἴδιόν ἐστιν αὐτῶν, τὸ ζητεῖν, ἐνερ-- 994 γητιχῶς οὐκ ἔσται ἴδιον αὐτῶν. εἶτα πῶς οἷόν τέ ἐστι διὰ τού-- τῶν καταληφϑῆναι τὸν ὄγχον οὐκ ἐχουσῶν τὴν φύσιν; οἷον εὐθέως 7j ὅρασις, σχήματος μὲν καὶ μεγέϑους καὶ χρόας 5) ἐστὶν ἀντιληπτιχή, οὔτε δὲ σχῆμα λ) οὔτε μέγεθος οὔτε χρῶμά ἔστιν ὃ ὄγκος" ἀλλ᾽ εἰ καὶ δρᾷ τὸ ᾧ ταῦτα συμβέβηκε, καὶ διὰ τοῦτο τὸν μὲν ὄγχον oU δύναται λαβεῖν ἡ ὅρασις, μόνον δὲ δρᾷ τὰ συμβεβηκότα τῷ ὄγκῳ, οἷον τὸ σχῆμα, τὸ μέγεθος, τὴν χρόαν. 496 γαὶ φήσει τις ἀλλὰ τὸ ἐκ τούτων συνηρανισμένον ὄγκος ἐστίν" “ὅπερ ἦν ληρῶδες. πρῶτον μιὲν γὰρ ἐδείξαμεν ἢ), ὅτι οὐδὲ 7j κοινὴ