2) πᾶσα φαύλου ὑπόληψις] Stoicorum hoc scitum, solis sapientibus veritatenr patere et scientiam, caeteros omnes quos (αύλων vel stuhto- rum nómine contemnent, in vera quidem posse fortassis incidere, sed tantum incería opinatione, confer lib, 2 Pyrrhon. sect. 83.
x) ἀνευρέτου τοῦ σοφοῦ] Stoicis ipsis fatentibus, wt Seneca noa uno in loco. confer Ciceronem 8 Offic. 4 et nostrum libro adversus Rhetoras sect. 45 et 1 adv. Physicos sect. 133. idem Cicero Stoicos perstringens ia Laelio c. 5: eam sapientiam interpretantur, quam adhuc mortalis némo «st consecutus, 390: SEXTI EMPIRICI “φαῦλος ἀγνοίᾳ. χρατεῖται, πάντως ἠγνόει Ζήνων ) πότερον ἐν Pasa «κόσμῳ περιέχεξαι ἢ αὐτὸς τὸν κύσμον περιέσχηχε, καὶ πότερον ἀνήρ ἐστιν ἢ γυνὴ. χαὶ οὐκ ἠπίστατο Κλεάνθης εἴτε ἄνϑρωπός 432 ἐστιν εἴτε τι ϑηρίον?) Τυφῶνος πολυπλοκώτερον. καὶ μὴν 5 ἐγίνωσχε τὸ δόγμα τοῦτο. Χρύσιππος Στωϊκὸν ὄν, φημὶ δὴ τὸ “πάντα ἀγνοεῖ ὃ φαῦλος᾽; ἢ οὐδὲ αὐτὸ τοῦτο ἠπίστατο. καὶ εἰ μὲν ἠπίστατο, ψεῦδος τὸ πάντα ἀγνοεῖν τὸν φαῦλον" αὐτὸ γὰρ roũro φαῦλος ὧν ἐγίνωσκε ὃ 0 Χρύσιππος, τὸ πάντα ἀγνοεῖν τὸν φαῦλον. εἰ δὲ οὐδ᾽ αὐτὸ τοῦτο ἤδει τὸ ὅτι πάντα ἀγνοεῖ, πῶς περὶ πολλῶν δογματίξει τιϑεὶς τὸ tva εἶναι χόσμον καὶ προνοίᾳ τοῦτον διοικεῖσϑιιι καὶ διόλου τρεπτὴν εἶναι τὴν οὐσίαν χαὶ ἄλλα 435 παμπληϑῆ; πάρεστι δέ, εἴ τινι φίλον ἐστί, καὶ τὰς ἄλλας ἀπο- ρίας τὸν ἀντερῳτῶντα, ὡς ἔϑος i ἔχουσιν; αὐτοῖς τοῖς “Σχεπτιχοῖς προσάγειν. δεδηλωμένου μέντοι τοῦ κατὰ τὴν ἐπιχείρησιν χα- ραχτῆρος οὐκ ἀνάγκη μακχρηγορεῖν, πρὸς δὲ τοὺς πιϑανὰς:). ἀπο- δεχομένους φαντασίας. “σύγτομος ὃ λύγος" ταυτὶ γὰρ τὰ χριτή- ριω, δυοῖν ϑάτερον, ἢ ὡς πρὸς τὴν͵ τοῦ βίου διεξαγωγὴν ) χρή- σιμά αὐτοῖς ὑπείληπται ἢ ὡς πρὸς τὴν εὕρεσιν 4) τῆς ἐν τοῖς 436 οὖσι ἀληϑείας. καὶ εἰ μὲν τὸ πρῶτον λέγοιεν, ἄτοποι γενήσαν- . ται’ οὐδεμία γὰρ τούτων τῶν φαντασιῶν δύναται xar. ἰδίαν χρειοῦν πρὸς τὰς τοῦ βίου «διεξαγωγάς, ἀλλὰ χρεία ἐστὶν éxá xui τῆς τηρήσεως, xaJ" ἣν ἣδε μὲν 0) διὰ τόδε ἐστὶ πιϑανῆ, 437 ἧδε δὲ διὰ τόδε διεξωδευμένη xal ἀπερίσπαστος £y. εὐϑέως δὲ ποὺς τὴν τἀληϑοῦς εὕρεσιν διαπεσοῦνται" οὔτε γὰρ 7 πιϑανὴ quilibet autem stultus tenetur ab ignoratione, ommino ignorabat Zemo an in mundo contineretur an ipse mundum contineret, neque utrum esset vir an femina, neque sciebat Cleanthes essetne homo an fera aliqua Typhone magis varia ac magis multiplex. 434, praeterea aut noverat Chrysippus hec dogma, quod est Stoicum, illud inquam * stultus ignoret ompia', aut ne hoc quidem sciebat. ac siquidem sciebat illud, falsum est a stulto omnia ignorari: ipsum enim hoc, cum. stultus esset, cognoscebat Chrysipphs, stultum omnia igno- rare, si autem ne hoc quidem ipsum sciebat quod omnia ignoret, quomodo de multüs dogma constitit, ponens unum esse- mundum et eum administreri providentia et per totam mutabilem esse eius essentiam et alia plurima? 435. licet autem si velit quispiam, comtra interrogando, ut mos est, ipsis quoque Scepticis alias afferre dubitationes. sed ostensa forma ergumentandi non est necesse prolixa uti oratione, adversus eos autem qui probabiles ad- amittunt phantasias, brevi oratione ati licet: huiusmodi enim: criteria verita- tis duorum alterum, amt ad vitam tredueendam existimata subt ab οἷν. con- ducibilia aut ad inveniendam in rebus veritatem, 436, et si prius illud qui- - dem dicant, absurdum erit quod ab eis dicetur;. nulla enim; ex huinscemodi pbhantasiis potest seorsum conferre ad vitam traducendam, sed unicuique opus est etiam observatione, per quam alia quidem phantasia propter hoc est probabilis, alia vero propter illud examinsta per partes et mon distracta, 437, statim. antem labentue in veri inventione: neque enim quae probabilis P 496 x) εἴτε τε ϑηρίο»] ex' dicto Socratis, quod fuit supra sect. 264. y) πρὸς δὲ τοὺς ᾿πιϑαγὰς) Academicos. Carneadem aliosque, sect. 174 z) πρὸς τὴν τοῦ βέον. διεξαγωγή» vide supra sect, 181. a) ἢ ὡς πρὸς τὴν εὕρεσιν») ὡς in ms Ciz, desideratur. b) καϑ᾽ ἣν δε μὲν} ita legendum pro ἡ dé μέν. .€) διεξωδευμένη. καὶ ἀπερίσπαστος) vide sect. 186 sq. et 1 Pyrrhon. sect. 221 sq.
- 4 ADVERSUS LOGICOS [Lib. VIT i Τῶν ες ct t0»0Yy χριτήριον τἀληθοῦς δεῖ γὰρ ἵνα τοῦτο εὑρεϑῇ, πὶ ἐρον αὐτὴν περιωδευμένην 7) dd τὸ πάντως ἡμᾶς ἐν τῷ εὔειν ἕκαστον τῶν κατὰ,Ζρόπον αὐτῆς ϑεωρουμένων t) eic πόνοιαν ἀνάγεσϑαι, umore παραλέλειπται τῶν ὀφειλόντων ατὰ τὸν τόπον ἐξετάζεσθαι, ἅτε περισπασμοῦ 2 περὶ τὴν μάνοιαν' συμβαίνοντος - εἴρηται ἢ τῆς ἀληϑείας γνῶσις. τὸ δὲ 488 λον μήποτε τοῖς αὐτῶν — κρατοῦνται" ὡς γὰρ διιβάλ: p 451 ογτες Tv καταληπτίκὴν φαντασίαν! ) 'Épaoxov μὴ εἶναε κριτή- I ταύτην τῆς ἀληϑείας τῷ καὶ ἄλλας ἀπιραλλάχτους παρω-"- εἴσϑαι αὐτῇ᾽ ψευδεῖς, οὕτως οὐκ ἀπέοικε καὶ τοῖς διεξωδευμέic πράγμασεν ἡμῖν ἐν τῷ διαϑεωρεῖν τὴν πιϑανὴν φαντασίαν ἴλλα τινὰ Ψευδῆ παφακεῖσϑαε, ὥστε' λόγου ἕνεκεν. δοκεῖν μὲν ἡμᾶς ἔχειν. doriuy?) τὴν. ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα, μὴ οὕτως. δὲ ἔχειν, ἢ ὡς dx συμμέτρου. μὲν διαστήματος δοκεῖν βλέπεσϑαι τὸ ρανταστόν, ἄλλως δὲ ἔχειν. πλὴν τό yt xe). ct0Y, εἰ μήτε πᾶ-: 439 ται αἱ φαντασίαι εἰσὶ πισταὶ") μῆτε πᾶσαι ἄπιστοι ) μήτε τινὲᾷ μὲν *) rima τινὲς δὲ ἄπιστοι, οὐχ ἂν εἴη χριτήϑιον τῆς ἀλη- ϑείας͵ ^ φαντασία. Y0 ἀχόλουϑον τὸ μηδὲν εἶναι ᾿χριτήριὸν d γὸ μήτε τὸ ὑφ᾽ οὐ ἍΝ μήτε τὸ δι᾿ οὐ ") μήτε τὸ καϑὶ ὃ") Beo. € βαίαν. ἔχειν τὴν γνῶσιν. "ἀλλ᾽ εἰώϑασιν ἀνϑυποφέροντες οἱ 40- 440 ——— ") — πῶς: | 7109€ xal ὃ Σκεπτικὸς “τὸ aid εἶναι, ᾿ tolum est TN. veri falsique — est. eportet. quippe ut hoc inrenia- iur, multo prius ipsam esse per partes examinatam, me omnino. nos dum persequimur unumquodque eorum, quae in eius modo considerantur, venia- mus in suspicionem, numquid sit aliquid praetermissum eorum quae debent rite examinari, siquidem veritatis: cognitionem dicunt contingere n mentis (ad illi assentiendum) tractibne, 488, in summa autem numquid suis propriis vincuntur argumentis: quomodo enim dicebant comprelitndentem reprehen- dentes phantasiam eam non esse criterium veritatis propterea quod iuxta eam ' exstent aliàe falsaé, quae minimé ab ea' differunt; ita est satis verisimile, dum probabilem contemplamur phantaliam, etiam post singula per partes exa— minata aliam similem falsam adesse, "ut exempli caufa, videri quidem nobis esse integros animo nos et corpore; 'non auterh ita habere; aut ex congruenti spatio videri aspicere quod cadit sub phantasiam, rem diten aliter se habere, 439, ut sumníatim autem dicam, 'si neque' omnes phántasiaé 'suni credibiles neque oránes incredibiles, néque aliquae quidem credipiles aliquae vero in- credibiles, non est phantasia criterium 'síve regula iudicandae veritatis. cui est consequens, ut nullum sit propterea quod neqne id a quo neqae id per quod neque id secaondmmn | quod firma ac stabili percipitur ebghitione, 440, sed solent contrà baec obiicieutes Dog quaerere, quomodo pronuntiat ϑεο- 9 πεῤιωδέυμένη» eadem quam modo διεξωδευμένῃν. dixqrat, 7. n aded e) ἅτε περισπασμοῦ] per;phantasiam GERNORINOE, mos e8ct. 176 «αἱ huius libri.et lib. 2 sect. 48. i " . 3) τὴν" χαταληπτικὴν «αγτασέα»") Staizoram, supra, et on 'q. E. P 457 . δ) ἄρτία» ins Cia, ἀρτέοις,' male.: h) μήτε πᾶσαι αἱ φαντασίαι εἰσὶ πισταὶ) boc probavit sect, 389—397. — ' 1) μήτε πᾶσαι ἄπιστοι) sect. 398 --- 400. T k) μήτε τινὲς uiv sect. 401 — 439. m) μήτε τὸ δι᾿ οὗ] sect. 843 — 369. | As "Nr o) — o£ Aoymcœrixoĩ] confer. Leértium 9 102: : xoerdpiey ἀπο. ἰνέταε. τοι γὰρ ἀκρέτως τοῦτο λέγει ἦ μετὰ κριτηρίου" καὶ εἰ μὲν ἀχρίτῳς, ἄπιστος γενήσεται, εἰ δὲ μετὰ : Lnd περιτραπήσεται. xal λέγων μηδὲν εἶναι κριτήριον ópo- ογήσει εἰς τὴν τούτου ͵, παράστασιν. κριτήριον παραλαμβάνειν.
ids λὲν τε ἡμῶν συνερωτώντων᾽, εἶ ἔστι χριτήριον, ἤτοι κέκριται , ἢ ἄκριτάν ἐστι, καὶ δυοῖν ϑάτερον συναγόντων 7) ἤτοι τὴν εἰς -: ἄπειρον ἔκπτωσιν ἢ τὸ ἀτόπως. αὐτοὺς τὸ χριτήριον εἶναι λέγε- ' σϑαι, ἀντιπαρεξάγοντές φασι μὴ ἄτοπον ὑπάρχειν τὸ ἐξ αὐτοῦ ᾿ 449 ri. χριτήριον ἀπολείπειν. τὸ γὰρ ἑαυτοῦ εὐθὺ καὶ ἄλλων ἐστὶ δοκιμαστικόν. χαὶ ὃ Δόγος τῆς τε τῶν. ἄλλων. ἰσότητος καὶ τῆς ἰδίας σταϑμητικὸς. ὑπῆρχε. xal τὸ φῶς οὐ μόνον τῶν ἄλλων ἀλλὰ καὶ ἑαυτοῦ ἐκκαλυπτικὸν φαένεται. διόπερ καὶ τὰ χριτῆ- 448 ριον ἀύναται καὶ ἄλλων καὶ ἑαυτοῦ κριτήριον καϑεστάναι. ῥητέον δὲ πρὸς μὲν τὸ. πρῶτον, Ott σκεπτικόν ἐστι ἔϑος τὸ «τοῖς πεπι- - gvtvuévoig μὴ συνηγορεῖν, ἀρκεῖσϑαι δ' ἐπ᾿ αὐτῶν ὡς αὐτάρχα κατασκευῇ τῇ κοινῇ προλήψει". τοῖς δὲ ἀπίστοις εἶναι δοκοῦσι ᾿ συναγορεύειν καὶ εἰς ἰσοσϑένειαν αὐτῶν ἕκαστον ἀνάγειν τῇ περὶ τὰ παραδοχῆς ἠξιωμένα T) πίστει. τοίνυν καὶ ᾿ἐπὶ τοῦ παρόντος P 458 οὐχ ἀναιροῦντες. τὸ κριτήριον R τοὺς κατὰ τούτου Kee aue λύ- γους, ἀλλὰ βουλόμενοι δεῖξαι ὅτε οὐ πάντως πιστόν. ἐστι. τὰ εἶναι κριτήριον, διδομένων εἰς τοὐναντίον. καὶ. τῶν ἰσων ἀφορᾳῶν.
414 εἶτα κἂν τῷ ὄντι συναναιρεῖν δοκῶμεν τὸ κριτήριον, δυνάμεϑα elc τοῦτο o)y ὡς proli χρῆσϑάαϊ Τῇ προχείρῳ φαντασίᾳ, χαϑ' ἣν τοὺς προσπίπτοντας ἡμῖν “πιϑανῃηὺς λόγους. τιϑέντες εἷς τὸ pticus nullum esse veri falsique criterium? aut enim hoc dicit absque iudico aut criterio veritatis adhibito id pronuntiat, et si quidem absque iudicio, mon erit fide dignus; sin. autem criterio veritatis adhibito, in eum retorquebitm, . et dicens.nullum esse veri criterium fatebitur se ad hoc probandum criterio ug, 4&1, et rursus nobis rogantibus, utrum detur criterium veritatis, aut i2- dicatum est aut non egt judicatum, et duorum akerum colligentibus, aui prolapsiogem in infinitum aut absurde eos dicere criterium veritatis dari; illi obiectioni respondentes dicnnt, non esse Absurdum, concedere aliquid quod sui ipsius criteríum, sit, 442. reotugm enim Θὲ. 50 probat.et alia, et ratio eeu mos est iade » ea quae comiter creduntur non — conten- fosque esse comniuni praesumptione tamquam sufficienti probatieme; ea autem quae incredibilia videntur defendere et ad fidem faciendam orum quae dign sunt dt admittantur pares vires unumquemque adducere, ita ergo etiam in praesentia non ut tollamus veritatis criterium, contra ipsum tractamus haec quae dicimus, sed volamus ostendere quod non sit qmnino firmum quod cri- terium veritatis sit, cam etiam denturVargumenta in contrarium, 444, deinde etiamsi re vera videremur tollere veri regulam falsique, possumus ad hocce , mon tamquam criterio veritatis phantasia obvia uti, per quam probabiles, quae *- —:mobis occurrunt, rationes dum afferimms ad colligendum hoc quod nullum sii p) συναγόντων ita ms Ciz. pro συναγαγόντων. 4) παραδοχῆς ἠξιωμένα] sic ἀποδοχῆς ἄξιον dixit Apostolus 1 T'im.1 'r) oUx ἀναιροῦντες τὸ χριτήριο»} idem prae se fert ac profitetue Sex- tus 2 Pyrrhon, sect. 79. confer iníra lib. 3 adv. Logicos sect. 187.
ADVERSUS LOGICOS [Lib VII) - 399 “μηδὲν εἶναι κριτήριον ἐχτιϑέμεϑα μέν, οὐ μετὰ συγκαταϑέσεως δὲ τοῦτο ποιοῦμεν διὰ τὸ καὶ τοὺς ἀντικειμέγους λόγους ἐπ᾿ ἴσης εἶναι πιϑανούς. νὴ Δία, ἀλλὰ δύναταί τι καὶ ἑαυτοῦ εἶναι 445: κριτήριον, ὡς ἐπί τε κανόνος xai ζυγοῦ ἐγίνετο, ὅπερ ἐστὶ μει-- ᾿ ραχιῶδες" τούτων μὲν γὰρ ἑκάστου ἐστί τε ὑπεραναβεβηχὸς κρι--' τήριον 4), ὡς αἴσϑησας καὶ νοῦς, διὸ xol ἐπὶ τὴν κατασχευὴν αὑτῶν ἐρχόμεϑα. τοῦ δὲ νῦν ὑπὸ τὴν ζήτησιν πεπτωχότος κρι- τήριον οὐδὲν Jéovow ὑπεράνω τυγχάκειν. τοίνυν ἄπιστόν ἐστι περὶ αὑτοῦ τι λέγον") καὶ μὴ ἔχον τὸ προσμαρτυροῦν τὴν ἀλήϑειαν. i ms T. e x. rs Τοσαῦτα μὲν περὶ κριτηρίου. μέτρον δὲ ἔχοντος αὕὔὕτᾳρκες 446 τοῦ ὑπομνήματος ἀπὸ ἄλλης ἀρχῆς ") πειρασόμεϑα καὶ περὶ αὐταῦ κατὰ ἀποτομὴν τοῦ ἀληϑοῖῦς διαπορεῖν.. | veritatis exiterium, exponimus quidem, sed hoc,non facimus cum assensione, propterea quod quae eis opponuntur rationes, aeque sint probabiles, 445. at potest sane, inquiumt, aliquid esso criterium sni ipsius, ut videmus in regula et trutiaa; quod quidem est puerile; horum 'enim singulis est aliquod. crite- rium superius, ut sensus et intelligentia, et ideo ad ea probanda acpedimus,, eius autem de quo nunc quaeritur, nullum ignei Raid criterium exstare, —— mon e$t ergo credibile nec fide dignum, cum de se ipso aífirmat aliquid nec " habet quod attestetur verum illàd esse, — . 446, Atque hactenus quidem de criterio veri falsique, cum autem com- mentarius in satis magnam creverit longitudinem, tentabimus alio sumpto principio de ipso quoque vero separata disputatione addubitare, s) ὑπεραναβεβηχὸς χριτήριο»] sensus cum mente ait esse criterium que ipsam regulam et trutànam, an rectae sint, diiudigamus, itaque bas non hahere nos pro summo criterio, sed alii superiori et ὑπέραναβεβηχότι subiicere, philosophos autem dogmaticos contendera pro criterio. aliquo veritatis summo et quod' nulli alii superiori diiudicandum submittere velint. — PE ΝΣ u ' 4) περὶ αὑτοῦ τε λέγον] in ms Ciz. deest τί, [legebatur avro?)
,«) ἀπὸ ἄλλης ἀρχῆς] hinc, quemadunodum.etiam ex verbis ja limine: proximi libri, διὰ τρῦ προαγυσϑέντος ἡμῶν ὑπομνύήματος, patet tracta- tionem adversus Logicos a Sexto ipso in duo ὑπομνή τὰ sive libros: duos divisam esse. in,ms Ciz, in calce adscriptum erat: Σέξιου 'Eu- πειριχοῦ περὶ χριτηρίου.. —. $e. US 400: τς SEXTI EMPIRICI Σέξτου ἐμπειρικοῦ οὐ Περὲ φιλοσοφίας τὸ δεύτερον?).
"ww περὶ ἀληϑοῦς. -- ff περὶ σημείου. — y περὶ ἀδήλων. — δ΄ περὶ ἀποδείξεως. —. € ἐκ τίγος ὕλης ἡ ἀπόδειξις. — c εἰ ἔστιν ἀπόδειξις). Ὁ | A d "Oca uév ἀπορηματικῶς ) ἐΐωϑε λέγεσθαι παρὰ τοῖς Xx πτικοῖς εἰς ἀναίρεσιν τοῦ χριτηρίου τῆς ἀληθείας, διὰ τοῦ προ- ανυσϑέντος ἡμῖν ὑπομνήματος ἐπεληλύϑαμεν. συναποδόντες δὲ P 459 αὐτοῖς καὶ τὴν ἄνωθεν ἀπὸ. τῶν φυσικῶν ὅ μέχρι τῶν νεωτέρων καναγομένην. ἱστορίαν τοὐπὶ 'πᾶσιν. ὑπεσχύμεϑα καὶ περὶ αὐτοῦ x«t^ δίων ἐρεῖν τοῦ ἀληθοῦς. ὅϑεν νῦν τὴν ὑπόσχεσιν πληροῦντες ἐν πρώτοις σχεπτώμεϑα δ 5 ᾿ — . Ei ἔστι τι ἀληϑές...| 2 Ὅτι μὲν μηδενὸς ὑντὸς ἀαφοῦς κριτηρίου χατ᾽ ἀνάγκην óvr- αδηλεῖται καὶ τὸ ἀληῶϑές,. πᾶσιν ἤδη φανερόν ἐστιν. -ὁμοίως δὲ mE Sexti Empirici — E M Ὁ De philosophia liber secundus, Ὁ '- . (1 De vero sect. 2, — 2 de signo sect, 141. — 3 de won evidentibu sect, 145. — 4 de demonstratione sect, 300, — 5 ex qua materia sit de- mongtratio sect, 315. — 6 an sit demonstratio sect, 337. S 1, Quae dubitando quidem disputari Bolent apud Scepticos ad tolendum criterium veritatis, persecuti sumus in superiore commentario. cum simul au- tem tradiderimus repetitam altius a Physicis historiam usque ad recentiores, postremo polliciti sumus visuros nos esse de ipso vero, implentes itaque nunc promissum in primis cohsideremus, — I An sit aliquid verum.
.2. Atque si nullum quidem sit evidens criterium veri falsique, simul etiam necessario obscurum esse verum) iam est omnibus perspicuum, similiter a) περὶ φιλοσοφίας τὸ δεύτερο») im mss Vratislav. et Ciz, titulos est τῶν κατὰ “Σέξιον σκεπτιχῶν τὸ δεύτερον. ail ln aliquot locis ὑποιινή- ματα sua σχεπτιχά laudat noster, ubi hos libros videtur innuere, ut lib. contra Rhetoras sect. 107.
b) εἰ ἔστιν ἀπόδειξις ms Ciz. τί ἔστιν, male. Er c) ἀπορηματιχῶς} ms Ciz. ἀπορηειχῶς. d) προαγνυσϑέντος] ita recte idem ms pro προανοισϑέντος. quemadmodum apud Plutarchum lib. de sanitate tuenda pro ἀνοιστόν legendum esse ἐνυστόν H. Stephanus pridem annotavit.
e) ἄνωθεν ἀπὸ τῶν quoixiv] Physicos vocat antiquissimos Graecorum P 459 philosophos ^ 'Thalete ad Socratem, quorum senjentias de criterio ve- ritatis in superiore libro exponit a sect. 89 ad 140. postea ceteros etiam ΒΕ οὐαὶ ad Stoicos usque, quos »εοντέρων nomine sppellare hoc loco videtur, | v ADVERSUS LOGICOS [Lib. VIII] m xal ἐξ ἐπιμέτρου 7) παρέσται διδάσχειν ὅτε κἂν μηδὲν ἄντικρυς πρὸς τὸ κριτήριον λέγωμεν, ἡ πέρὶ αὐτοῦ τοῦ ἀληϑοῦς 9) διά-- στασις ἱκανή ἐστιν elg ἐποχὴν ἡμᾶς καταστήσασϑαι. καὶ ὃν τρό-- ὃ zo» μηδενὸς ὄντος ἐν τῇ φύσει τῶν πραγμάτων εὐϑέος καὶ στρεβλοῦ οὐδὲ κανών ἔστι δοχιμαστικὸς τούτων, καὶ μηδενὸς ὄντος βαρέος καὶ κούφου σώματος συναναιρεῖταε ἡ τοῦ ζυγοῦ χατασχευή ")'- οὕτω μηδενὸς ὄντος ἀληϑοῦς οἴχεται καὶ τὸ τῆς ἀληϑείας χριτήριον. τὸ δ᾽ ὅτι οὐδέν ἐστιν ἀληϑὲς ἢ ψεῦδος, -ὅσαον ἐπὶ τοῖς τῶν «Ιἰογματιχῶν λόγοις μάϑωμεν ἂν τὴν γεγο-- vviav αὑτοῖς ἢ) περὶ τούτου διάστασιν προτάξαντες. τῶν γὰρ σκε- ἃ Ψψαμένων ἀληϑοῦς οἱ μὲν οὐδὲν εἶναί quom ἀληϑές, oi δὲ εἶναι" καὶ τῶν εἶναι φαμένων οἱ μὲν μόνα ἔλεξαν ἀληϑῆ εἶναι τὰ νοητά, οἱ δὲ μόνα τὰ αἰσθητά, oi δὲ κοινῶς τὰ αἰσθητά τε καὶ νοητά. Ἐενιάδης") μὲν οὖν ὃ Κορίνϑιος, ὡς ἀνώτερον ὑπεδείχνυμεν, δ μηϑὲν εἰγαί φησιν ἀληϑές. τάχα δὲ καὶ ἸΠόνιμος ἢ) ὃ κύων vü- ov") εἰπὼν τὰ πάντα, ὅπερ οἴησίς ἐστι τῶν οὐκ ὄντων ὦ ὄντων. οἱ δὲ περὶ τὸν Πλάτωνᾳ καὶ Ζ“]ημόχριτον μόνα τὰ νοητὰ 8 autem hoc qnoque docere licebit ex abundanti, quod etsi nihil contra cri- terii veritais existentiam diserte dicamus, ipsá de vero dubitatio sufficiat ad sustinendam nostram assensionem, 3. et quomodo si in natura rerum nibil sit rectum et obliquum, tum neque datur regula quae ea probet et exami- net, et si nullum sit corpus grave et leve, simul etiam tollitur probatio tfPhünae: ita si nihil sit verum, perit etiam criterium quod iudicet ve- ἃ . ritatem, quod autem nmihil sit verum eut falsum, ex iis quae dicuntur a Dogmaticis, didicerimus, si praemiserimus eam- quae apud eos de ea re est dissensionem, 4, ex iis enim qui verum considererunt, alii quidem di-: cunt pihil essé verum, alii autem esse; et ex iis qui dixerupt esse, alij qui- dem dixerunt sola esse vera ea quae cadunt sub intelligentiam, alii autem sola semnsilia, alii autem utraque communiter sensilia et quae cadunt sub in- telligentiam. 5, atque Xeniades quidem Corinthiu;, ut superius ostendimus, dicit nihil esse verum, fortasse autem etiam Monimus Cynicus, qui dixit omnia esse τῦφον sive opinionem inflatam de iis quae non sunt, ac si sint, 6, Plato atem et Democritus ea sola existimarunt esse vera, quae cadunt sub intel- 7) ἐξ ἐπιμέτρου) ms Vratislav. unico vocabulo ἐξεπιμέερου, ut paullo ante χατιδίαν. | $ toU ἀληϑοῦς] ms Cis, τἀληϑοῦς.
) 9 τοῦ ζυγοῦ — articulum 7 ex. ms Vratislav. rovocari.
i) γεγονυῖαν αὐτοῖς} ita rectius mss pro αὐτῆς. mox pro verbo προ- τάξαντες Hervetus in*vosiogne sua habet δὶ prius examinaverimus, ac si προετάσαντες legisset, 3 k) Ἐενιάδῃς) videsis. quae ad supexiorem librum sect. 53 et 388.
i) Mériuoc| de hoc quoque dictum ibid, ad sect, 88.
m) τῦφον) Menander de Monimo apud Laértium 6 83 τὸ yàg ὑποληφϑὲν τῦφον εἶναι πᾶν ἔφη, misus bene vir summus Hugo Grotius excerpt. e Comicis p. 797 τυφλὸν legit pro τῦφον. peius etiam Hervetus, qui in versione sua pro τῦφον babet róqora. est autem τῦφος proprie tumor carnis non bono babitu 'sed ipflfmmatione elatae, unde per metaphoram, haec vox ad vanam opinionem trasasfertur. Hlesychias: εὔφος ἀλαζονίκ, ἔπαρσις, κενοδοξέα. vetus glossarium ms quod est penes me et fuit olim H. Hinokelmanni:: τύφειαι χαπργίζεται. — 209 89dc ἐπαρϑείς, τῦφος ἀλαζονία, κενοδοξία, ὑπερηφανία. confer Menagium ad Laërtii laudatue- locum et Tho. Ga- tekerum ad haec M. Antonini 2 15: ὅτε πῶν ὑπόληψις" δῆλα μὲν γὰρ . τὰ πρὸς ToU χυνιχοῦ Mor(uov λεγόμενα. SEXTUS EMPIR. 11. | Cc Ed * 42 ——— SEXTI EMPIRICI ὑπενόησαν, ἀληϑῆ εἶναι. ἀλλ᾽ ὃ μὲν “Δημόκριτος ") διὰ τὸ μηδὲν ὑποχεῖσϑαι φύσει αἰσϑητόν, τῶν τὰ πάντα συγχρινουσῶν ἀτό- 4 μων πάσης αἰσϑητῆς ποιότητος ἔρημον ἐχουσῶν. φύσιν. ὁ δὲ Πλάτων *) διὰ τὸ γίγνεσϑαι μὲν αἰεὶ τὰ αἰσϑητά y μηδέποτε δὲ P 460 εἶναι, ποταμοῦ δίκην ῥεούσης P) τῆς οὐσίας, ὥστε ταὐτὸ μὴ δύο τοὺς ἐλαχίστους χρόνους ὑπομένειν μηδὲ ἐπιδέχεσθαι, καϑάπερ ἔλεγε xa Ó “᾿σκληπιάδης, δύο ἐπιδείξεις )) διὰ τὴν ὀξύτητα τῆς 8 ῥοῆς. οἱ δὲ περὶ τὸν «ϊνησίδημον ") καὶ Ἡράκλειτον. xai τὸν Enixovgov ἐπὶ τὰ αἰσϑητὰ κοινῶς χατενεχϑέντες ἐν εἴδει διέστη- σαν" οἱ μὲν γὰρ περὶ τὸν «Ἵϊνησίδημον λέγουσί τινα τῶν φαι- γνομένων διαφοράν, καὶ φασὶ τούτων τὰ μὲν. χοινῶς φαίνεσϑαι, τὰ δὲ ἰδίως τινί, ὧν ἀληϑῆ μὲν εἶναι τὰ χοινῶς πᾶσι φαινό- μενα, ψευδῆ δὲ τὰ μὴ τοιαῦτα. ὅϑεν καὶ. ἀληϑὲς φερωνύμως 9 εἰρῆσϑαι τὸ μὴ λῆϑον τὴν κοινὴν γνώμην. ὗ δὲ. Ἐπίκουρος ἢ τὰ μὲν αἰσθητὰ πάντα ἔλεγεν ἀληϑῆ καὶ ὄντα" οὐ διήνεγκε γὰρ B B ligentiam, sed Democritus quidem propterea quod nihil occurrat nobis revera ' sensibus subiectum, cum quae omnia congregant et cogunt atomi, babeant naturam vacuam omni sensili qualitate, 7, Plato autem propterea quod sem- per quidem gignantur sensilia, numquam autem sint, instar fluvii fluente es- sentia, adeo ut res eadem ne duo quidem minima momenta sustiueat neque bis indicari admittat, ut dicebat etiam Asclepiades, propter velocitatem flu- xus, 8. Aenesidemus autem et Heraclitus et Epicurus communiter de sensi- libus cum sentiant, in specie dissident; Aenesidemus enim dicit esse aliquajn eorum quae apparent differentiam, et dicit ex iis quae apparent alia quidem apparere comuanuniter, alia vero privatim alicui, ex quibus vera quidem esse quae communiter apparent omnibus, falsa autem quae non sunt huiusmodi, unde etiam verum dictum esse Graece ἀληϑές quasi μὴ à5Jov, hoc est non latens communem sententiam, 9, Epicurus autem omnia sensilia dicebat vera et esse; non referre enim dicasne un esse verum an esse, hinc etiam ' n) ὁ μὲν dnuoxquos] vide — libro sect. 135 sq. et adv. Mu- sicos sect. δὲ et 1. Pyrrhon. sect. 213 sq. infra hoc libro sect. 56 355.
o) ὁ δὲ lictor] in Theaeteto Timaeo Cratylo. adde quae viri docti ad Laértium 3 9. 10 et nostrum libro superiore sect. 141 sq.
P 460 »») ποταμοῦ ϑίχην δερύσης) ex noto Heracliti dicto: ft&vza ῥεῖ τιοταμοῦ δέ- χήν. vide Suidam in Θέσις, Gatakerum ad M. Antonini 4 43 et 6 15 ac Barthium p. 111 ad haec Claudiani gii Jluentis | materiae. causas, Eusebius orat. de laudibus Constantini p M d ϑνητὰ xol ἐπέχηρα καὶ ποταμοῦ δίχην ῥέοντα xol ἀπολλύμενα. Ile litus junior in allegoriis Homericis p. 465: μητέρα δὲ χρόνου ἔνειμεν εἶναι Ῥέαν, ἐπειδὴ Quat τινὶ xol devo κινήσει τὸ πᾶν οἰχονομεῖται. Àristoteles Δ 4: συνέβη d' ἡ περὶ τῶν εἰδῶν δόξα τοῖς εἰποῦσι, διὰ τὸ πεισϑῆναι περὶ τῆς ἀλη- ϑείως τοῖς Ηραχλειτείοις λόγοις, ὡς πάντων τῶν αἰαϑητῶν ἀεὶ ῥεόντων, ὥστ᾽ εἴπερ ἐπισιήμη τινὸς ἔσται xcd «φρόνησις, ἑτέρας ϑεῖν τινας φύσεις εἶνκι παρὰ τὰς αἰσθητάς, μενούσας" οὐ γὰρ εἶναι τῶν δεόντων ἐπιστήμην.
q) δύο ἐπιϑεέξεις] celeritas fluxus non permittit rem. eandem prorsus licet continenter bis inspicere atque ut iam dixit, per δύο τοὺς ἐλαχί- illad. lecdeliti iterum ac repetita vice ostendere, cyi plane geminum illud leraclitài apud Platonem in Cratylo: δὲς εἰς τὸν αὐτὸν, πο" αμὸν οὐκ ἂν ἐμβαίνοις.
r) of περὶ τὸν Αἰνησίδημο»] Aue deu libenter sequitur "Heraelit sententias, ut dictum ad lib. 1 adversus Log. sect. 349. de Heracliti, . opinione vide ad 1 Pyrrhon. sect. 210 sq.
4) ὁ δὲ "Ezíxovgog] confer infra sect. 63 sq. et 185. 355. lib. 1 adver- sus Log. sect. 203 sq. et 368. atque Gassendum pog. 71 seq. ad librum 10 Lasertii.
ADVERSUS LOGICOS [Lib. ὙΠ. 408 ἀληϑὲς εἶναί τι λέγειν ἢ ὑπάρχον). ἔνϑεν xol ὑπογράφων τά- ληϑὲς xai ψεῦδος, “ ἔστι" φησίν ““ἀληϑὲς τὸ οὕτως ἔχον ὡς λέγεται ") ἔχειν. xal ψεῦδος ἐστι", φησί, “τὸ οὐχ οὕτως ἔχον ὡς «λέγεται ἔχειν, τήν τὲ αἰσϑησιν ἀντιληπτικὴν οὖσαν τῶν ὑποπιπτόντων αὐτῇ καὶ μήτε ἀφαιροῦσάν τι μήτε προστιϑεῖσαν μήτε μετατιϑεῖσαν τῷ ἄλογον εἶναι διὰ παντός τε ἀληϑεύειν καὶ οὕτῳ τὸ ὃν λαμβάνειν ὡς εἶχε φύσεως αὐτὸ ἐκεῖνο" πάντων δὲ τῶν αἰσϑητῶν ἀληϑῶν ὄντων và δοξαστὼ διαφέρειν, καὶ τὰ μὲν αὐτῶν εἶναι ἀληϑῆ, τὰ δὲ ψευδῆ, καϑὼς πρότερον ἐδείξα-- μεν"). οἱ δὲ ἀπὸ τῆς στοᾶς ") λέγουσι μὲν τῶν τε αἰσϑητῶν0 τινα xal τῶν νοητῶν ἀληϑῆ, οὐκ ἐξ εὐθείας δὲ τὰ αἰσϑητά, ἀλλὰ κατὰ ἀναφορὰν τὴν ὡς ἐπὶ τὰ παρακείμενα τούτοις νοητά" ἀληϑὲς γώρ ἐστι κατ᾽ αὐτοὺς τὸ ὑπάρχον καὶ ἀντικείμενόν τινι *), καὶ ψεῦδος τὸ μὴ ὑπάρχον καὶ μὴ ἀντικείμενόν τινι, ὅπερ ἀσώ- ματρν ἀξίωμα καϑεστὼς νοητὸν εἶναι. ἀλλ᾽ ἡ μὲν πρώτη περὶ ἀληϑοῦς διαφωνία τοιαύτη τις ὑπῆρχεν. ἦν δὲ καὶ ἄλλη τις 11 παρὰ τούτοις διάστασις 5), καϑ᾽ ἣν οἱ μὲν περὶ τὰ σημαινόμενα P 461 τὸ ἀληϑές τε καὶ ψεῦδος ὑπεστήσαντο, οἱ δὲ περὶ τῇ φωνῇ, oi δὲ περὶ τῇ κινήσει τῆς διανοίας. καὶ δὴ τῆς μὲν πρώτης δόξης describens verum et falsum, «est^, inquit, «verum quod ita se habet, ut se haberb dicitur", “ὁ οἱ falsum est", inquit, **quod non ita se habet ut dicitur se habere", et sensum apprehendentem ea quae sub ipsum cadunt et ' qui neque aufert aliquid neque addit neque transfert et transponit, propterea quod sit expers rátionis, perpetuo esse verum et ita rem apprehendere, ut se habet eius natura; ab omnibus autem sensilibus quae sunt vera, differre opinabilia, et ex iis alia quidem esse vera, alia vero falsa, sicut prius ostendimus, 10. Stoici autem dicunt quidem ex sensilibus et ex iis quae ca- dunt sub intelligentiam, aliqua esse vera, non directo autem sensilia, sed per relationem ad intelligibilia ipsis respondentia: verum enim est ex eorum sententia id quod est et alicui rei opponitur, [falsum autem quod non est et non opponitur rei alicui, quod quidem cum sit pronuntiatum incorporeum, co- dere sub intelligentiam, atque de vero quidem prime est huiusmodi dissensio, 11, fuit autem etiam quoddam aliud apud eos dissidiam, per quod alii qui- dem constituerunt verum et falsum in iis quae significantur, alii autem im voce, alii autem in metu cogitationis, atque primae quidem sententiae -auctot) οὐ διήνεγχε ἀληϑὲς ἢ ὑπάρχον] ex Epicuri sententia illud est verum, quod existit iles ue existere sensus percipit, qui cum patiatur tantummodo et nihil addat dematve vel mutet ex iis quae percipit, non posset illa percipere nisi essent, hoc est, nisi essent vera. ' x) τὸ οὕτως ἔχον ὡς λέγεται] ut sensus nonnisi ab existentibus hoe est a veris movetur, ita λέγειν (sive illud. de sermone interno hoc est opinione, sive de iudicio quod sermone aut scripto exprimitur intelli- gas) errori est obnoxium atque vel verum vel falsum esse potest. illud itaque demum δοξαστόν verum est, quod ita et tale existit, quale iu- dicatur et dicitur.
x) χκαϑὼς πρότερον ἐδείξαμεν] libro superiore sect. 210 sq.
4) οὗ dà ἀπὸ τῆς στοᾶς] infra sect. 67 355 213 et 185, ubi Stoicis junguntur etiam Peripatetici. i z) τὸ ὑπάρχον xol ἀντιχείμενόν τινι} ex Stoicorum sententia verum est quod existit et alicui contradictorie opponitur non existenti; contra falsum quod non existit licet alicui opponatur, confer infra sect. 88 8q. et 85 et contra Ethicos sect. 220. s | a) ἄλλη ϑιάστασιςἾ infra sect. 69 sq.
t - προεστήκααιν οἱ ἀπὸ τῆς στοᾶς, τρία φάμενοι συζυγεῖν ἀλλήλοις, 1210 τε σημαινόμενον καὶ τὸ σημαῖνον καὶ τὸ τυγχάνον. ὧν ση- μαῖνον μὲν εἶναι τὴν φωνήν, οἷον τὴν Δίων, σῃμαινόμενον δὲ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα τὸ ὑπ᾽ αὐτῆς δηλούμενον, καὶ οὗ ἡμεῖς μὲν ἀντιλαμβανόμεθα τῇ ἡμετέρᾳ παρυφισταμένου διανοίᾳ, οἱ δὲ. βάρβαροι οὐκ ἐπαΐουσι") καίπερ τῆς φωνῆς ἀκούοντες. τυγχά- voy δὲ τὸ ἐκτὸς ὑποκείμενον, ὥσπερ αὐτὸς ὃ Δίων. τούτων δὲ δύο μὲν εἶναι σώματα, καϑάπερ τὴν φωνὴν καὶ τὸ τυγχάνον, i ἐν δὲ ἀσώματον, ὥσπερ τὸ σημαινόμενον πρᾶγμα καὶ λεκτόν ^), ὅπερ ἀληϑές τε γίνεται ἢ ψεῦδος. καὶ τοῦτο οὐ κοινῶς πᾶν, ἀλλὰ τὸ μὲν ἐλλιπές “), τὰ δὲ αὐτοτελές, καὶ τοῦ αὐτοτελοῦς τὸ καλούμενον ἀξίωμα, ὅπερ. καὶ ὑπογράφοντές φασιν " ἀξίωμά *) 13éa1ty, ὃ ἐστιν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος". οἱ περὶ τὸν Eníxovoov!) καὶ Στράτωνα φυσικὸν δύο μόνον ἀπολείποντες, σημαῖνόν τε xol. τυγχάνον, φαίνονται τῆς δευτέρας έἔχεσϑαι στάσεως καὶ περὶ τῇ -φωνῇ τὸ ἀληϑὲς καὶ ψεῦδος ἀπολείπειν' ἡ μὲν γὰρ vorárg οὐ δόξα — λέγω δὴ τὴν ἐν τῷ κινήματι τῆς διανοίας τἀληϑὲς ὑποτιϑεμένην — σχολιχῶς ἔοικε πλάζεσϑαι ἢ)...| res fuerunt Stoici, qui dicebant tria esse inter se coniugata, id quod significatur et id quod significat et rem, 12, ex quibus id quod significat quidem, esse vocem, ut Dion; quod significatur autem, esse notionem ipsam rei quae ab voce declaratur et quam nos cogitaüioni nostrae oblatam sepprehendimus, barbari autem non intelligunt, etiamsi vocem audiant, rem denique esse sub- iectum extra subsistens, ut est ipse Dion, ex his duo quidem esse corpores, nempe rem et vocem, unum vero incorporeum, dictum et vocis signiflcatio- nem, eamque vel veram esse vel falsam, neque hoc de omnibus dictis posse affirmari communiter, sed alia dicta imperfecta esse, alia perfecta, quae vo- cant pronuntiata atque ite describunt «pronuntiatum est quod est verum aui falsum, 18. Epicurus autem et Strato Physicus duo solum relinquentes, nempe vocem quae significat et rem, videntur secundam sequi sectam et in voce verum et falsum relinquere, nam postrema quidem opinio — dice autem eam quae verum ponit in motu cogitationis — videtur more scholae con- ficta esse.
P461 4) οἱ δὲ βάρβαροι ovx ἐπαΐουσι] hoc σημαινόμενον apostolus 1 Gor, 14 11 vocat τὴν δύναμεν τῆς φωνῆς. ait enim: fà» μὴ εἰξὼ τὴν δύναμι» . γῆς φωνῆς, ἔσομαι τῷ λαλοῦντι βάρβαρος, χαὶ ὁ λαλῶν ἐν ἐμοὶ βάρβα- ρος. Ambrosius de fide resurrectionis: unde oportet vocis tubae noa δεῖγε virtutem,ne videamur barbari, cum tubas huiusmodi aut audimus aut lequimur.
c) ἕν δὲ ἀσώματον, - — λεχεόν] vide dicta ad 3 Pyrrhon. sect. 81 et 101 et infra hoc libro sect. 69 75 79 130 336 et lib. 1 adversus Log. sect. 38 lib. 1 adversus Physicos sect. 211 lib. 2 sect. 218 et 237.
d) τὸ μὲν ἐλλιπὲς) confer Laértium 7 63 et 64. infra hoc libro sect. TO.
e) uiua] infra sect, 73. 74.
Jf) οὗ περὶ τὸν "En(xovgory] Epicurus nullum admittebat λεχτόν, ut^ notatum 2 Pyrrhon. sect. 107, cumque in rebus ipsis existentibus nullum falsitati locum esse profiteretur, ut paullo ante ad sect. 9 huius libri observatum, nihil erat reliqui quam ut diceret ἐν τῷ σημαίνοντι sive τῇ φωνῇ esse verum falsumque, atque adeo etiam, ut sect. 336 noster infra docet, demonstrationem. idem sensit Epicuri aequalis sed ex peripate- tica schola Strato Lampsacenus, ob singulare rerum naturalium studium Physici cognomento passim celebratus, etiam a nostro ut libro superiore sect. 330. atque eandem Aristotelis et aliorum Peripateticorum fuisse sen- tentiam pluribus docet Ammonius in librum περὶ ἑρμῃν»ξδέας p. T sq. hanc sententiam oppugnat noster infra sect. 130 sq.
g) σχολιχῶς ἔοιχε πλάζεσϑαι) his verbi? ait Sextus neminem repertum — “Διόπερ xal τῆς κατὰ τοῦτον τὸν τύπον") ἱστορίας ὡς ἐν 18 κεφαλαίοις ἀποδοϑείσης χωρῶμεν ἐπὶ τὰς κατὰ μέρδρ detepluc, ὧν ab μὲν χοινότερον 1) χειρισϑήσονται πρὸς πάσας vát peut:: vag στάσεις, ἰδιαίτερον δὲ πρὸς ἑχάστην. τάξει δὲ λέγωμεν τὸν περὶ τῶν κοινῶν. ὃ τοίνυν λέγων εἶναε τἀληϑές, ἤτοι ἀπο-- i5 φαίνεται μόνον ἢ) τὸ εἶναί τι ἀληϑὲς ἢ ἀποδείχνγυσι. καὶ εἰ μὲν ψιλῶς ἀποφαίνεται, ψιλῇ φάσει τοὐναντίον ἀκούσεται, - ὅτι οὐ- δέν ἐστιν ἀληϑές" εἰ δὲ ἀποδείχνυσιν εἶναί τι ἀληϑές, ἤτοι ἀλη- ϑεῖ ἀποδείξει τοῦτο ἀποδείκνυσιν ἢ οὐκ ἀληϑεῖ" ἀλλ᾽ οὐκ ἀλη- P 462 Oei μὲν οὐκ ἂν εἴποιεν. ἄπιστον γάρ ἐστι τὸ τοιοῦτον" εἰ δὲ ἀληϑεῖ, πόϑεν ὅτι ἀληϑές ἐστι τὸ ἀποδεικνύον τὸ εἶναί τι ἀλη- ϑές; εἰ μὲν αὐτόϑεν, ἔσται καὶ αὐτόϑεν αὐτὸ λέγειν μὴ εἶναι. ἀληϑές. εἰ δὲ ἐξ ἀποδείξεως, ζητηϑήσεται πάλιν, πῶς ὅτι καὶ 16 τοῦτο ἀληϑές ἐστι; καὶ οὕτως εἰς ἄπειρον,). ἐπεὶ οὖν ἵνὰ μά- ϑωμεν ὅτι ἔστι τι ἀληϑές, δεῖ ἄπειρα προληφϑῆναι, ἀδέίνατον δέ ἐστιν ἄπειρα ληφθῆναι, ἀδύναϊον γίγνεται τὸ βεβαίως yva- - ναι. ὅτι ἐστί τι ἀληϑές.. καὶ μὴν εἰ ἔστι τε ἀληϑές, ἤτοι ἴφαι- 1 voutvóv ἐστιν") ἢ ἄδηλον, ἢ κατὰ μέν τι φαινόμενον κατὰ δέ τι ἄδηλον. οὔτε δὲ φαινόμενόν ἐστιν, ὡς παραστήσομεν, ᾿ οὔτε ἄδηλον, ὡς δείξομεν, οὔτε κατὰ μέν τι φαινόμενον, κατὰ δέ τι ἄδηλον, ὡς παραμυϑησύμεϑα. οὐκ ἄρα ἐστὶν ἀληϑές. εἰ γὰρ 18 14, Quamobrem huius quoque loci historia summatim tradita procedamus δὰ singulares dubitationes, ex quibus aliae quidem communiter tractabuntur adversus universas sententias iam expositas, privatim deinde aliae adversus unsmquemque. ordine autem dicamus primum de communibus, 15, qui ergo verum dari dicit, aut mude tantum hoc aífirmat aut demonstrat argumentis, sí nude affrmat tantum, audiet contra itidem nude affirtnari, quod nihil sit vera; sin autem demonstrat aliquid esse verum, aut hoc demonstrat vera demonstretione aut non vera, sed non vera quidem non dixerint; nulla enim fide haec digna esset, sin autem vera, undenam constat verum esse id quod demenstrat aliquid esse verum? si dixerint hoc habere ex se ipso, licebit etiam ex se ipso illad dicere non esse vernm, 16, siu autem ex denonstra- tieno, quaeretur rursus, quomodo scietur quod et illa sit vera? et sic in in- fait, qaeniam ergo wt discamus quod aliquid 411 verum, oportet prius sumi infpit, infinita sutem sumi impossibile est, fieri nom potest ut firmiter et certe cognoscatur quod aliquid sit verum, 17. praeterea si est aliquid verum, awt est apperens aut obscurum, aut partem quidem apparens, partem vero ebseuraüm, sed meque est apparems, ut probabimus, nec obscurum, ut osten- demhs, mec partem quidem apparens, partem véro obscurum, ut dicemus.
4 4 quidem a se senténtiae huius tertiae patronum, sed illam modo in scho- lis philosophorum memoratam et confictam videri ut exstaret plenior enufneratio variarum quae de hoc argumento cogitari possent opinionum, perinde ut' spud Augustinum 19 1 de οἷν. dei, M. Farro in libro de philosophia dogmatum varietatem de summo bono diligenter. εἰ subtiliter acrutatus advertit, ducentes octoginta octo sectas, non quac iam essent, sed quae esse possent. tamen hanc quoque sententiam velut patronis non destitatam oppugnat Sextus infra sect. 187 sq. | À) τοῦτον ἣν τόπὸ»] ita legendum e mss et Berveto pro τρόπον.
i) α μὲν xoiórtgor| has generaliores obiectiones persequitur usque - ad sect. 55, a qua deinde descendit ad specialiores. | Δ) ἤτοι ἀποφαίνεται uovor] eadem cavillatio ἃ Pyrrhon sect, 85.
l) καὶ οὕτως εἰς ἄπειρο») ms Ciz. xal τοῦτο οὕτως.: m) ἥτυι φαινόμεγο»] confer 2 Pyrrhon. sect. 88.
4» SEXTI EMPIRICI φαινόμενόν ἐστιν, ἤτοι πᾶν φαινόμενον ἀληϑές ἐστιν ἢ τι φαι- γόμενον ") ἀληϑές ἐστιν. ἀλλὰ πᾶν μὲν φαινόμενον οὐχ ἔστιν ἀληϑές" οὐδὲ γὰρ τὸ xaJ' ὕπνους 7j τὸ. κατὰ μανίαν προσπῖ- Toy ἐστιν ἀληϑές" ἐπεὶ δεήσει τῶν φαινομένων πολλὴν ἐχόντων μάχην ὁμολογεῖν τὰ μαχόμενα συνυπάρχειν καὶ ἐπ᾿ ἴσης ἀληϑῆ καϑεστάναι" ὅπερ ἐστὶν ἄτοπον. τοίνυν οὐ πᾶν φαινόμενόν ἐστιν 19 ἀληϑές. εἰ" δέ τι μὲν ἀληϑὲς φαινόμενόν ἐστε," τὶ δὲ ψεῦδος, ὀφείλομεν ἔχειν κριτήριον εἰς διάγνωσιν τοῦ τί ἐστιν ἀληϑὲς φαινόμενον καὶ τί ψεῦδος. τοῦτ᾽ οὖν τὸ κριτήριον ἤτοι πᾶσι φαινόμενόν ἐστιν ἢ ἄδηλον. καὶ εἰ μὲν φαινόμενόν ἐστιν. ἐπεὶ οὐ πᾶν φαινόμενον ἀληϑές ἐστι, δεήσει καὶ τοῦτο φαινόμενον καϑεστὼς ἐξ ἄλλου φαινομένου δοχιμάζεσθαι, χἀχεῖνο ἐχ δια- 30 φέροντος, xui οὕτω εἰς ἄπειρον ἐκπίπτειν. εἰ δὲ ἄδηλον, οὐκ ἔσται μόνα TÜ “φαινόμενα ἀληϑῆῇ, ἀλλὰ καὶ τὰ ἄδηλα" εἰ γὰρ τὸ εἰς τὴν τοῦ φαινομένου πίστιν παραλαμβανόμενον ἄδηλον λαμβάνομεν, τὶ ἄδηλον ὀφείλει ἀληϑὲς εἶναι. οὐ γὰρ δή yt ψιυ- 421 δεῖ κρίνεται τἀληϑές. εἰ δέ ἐστί τι ἄδηλον ἀληϑές, οὐ μόνον 1 τὸ φαινόμενον ἐστιν ἀληϑές, ὡς ἀρχῆϑεν ὑπέχειτο. εἶτα πόϑεν ὅ τι καὶ τὸ ἄδηλον τοῦτο ἀληϑές ἐστιν; εἰ μὲν γὰρ αὐτόϑεν, ἔσται καὶ πάντα τὰ ἄδηλα τῶν πραγμάτων αὐτόϑεν ἀληϑῆ. εἰ δ᾽ ὡς ἀποδειχϑέντα, πάντως ἢ ἐξ ἀδήλου ἢ ἢ ἐχ φαινομένου ἀποδειχϑέν. τος ἔσται ἀληϑές. καὶ εἰ μὲν ἐξ ἀδήλου; ἐκεῖνο πάλιν ἐξ ἄλλου : τινὸς δεήσει κεχρίσϑαι, καὶ τὸ τρίτον ἐκ τετάρτου. xal οὕτως 43 εἷς ἄπειρον. εἰ δὲ ἐκ φαινομένου, εἷς τὸν δι᾽ ἀλλήλων 4) ἐχπε-