similiter otrmes, quor sensibas xihil obehstit, 188, 910 a:awtm rarsos. δαὶ duke ton affer quidem hic gustat, allo entem modo iste, sed similiter gu- stet anusquisque ex fis qui supt affecit simfliter. signem autem ut sfytuta von cernitur similiter movere eos qui sunt similiter affecti, sed aliis quidem mi- mime est signum reí alicuius, etiamsi hoc evidenter iis sese oflerat; aliquibus autem signum quidem est, sod non eiusdom rei, verum diversae: eadem onim si appareant (exempli gratia) in arte medendi, hwic quidem sunt elterius vei signa, ut Etesíttreto, alterius vero isti, ut Herophilo, alterius autem illi, ut Asclepiadi, non est ergo dicendum sigwwm esse sensite: s enhn soutíle mo- vet omnes similiter, signum autem non movet omnes similiter; signum mi- nime est sensile, 189, rursus si signum e«t semsile, oportebat, sicut igmi cwm sit sensilis, urit omnes Qu pouesi cum Mi MNA, AQ facit omnes qui,possunt frigefieri; ita etiam ipsum, si quidem est ex sensi- — libus, debebat omnes deducere ad idem sigmatum. mom deducit amtém; mon est ergo sensile, 190. ad haec accedit, quod, si signum est sensile, att δ mobis compreheadi obscura possunt aut non comprehendi. si noh possunt com- prehendi, perit signum: nam cum sint duo rerum genera, allud evidentium, aliad obscurarum, si neque evidentes signum habent, per se enim deprehen- duntr, neque obscurae, propterea quod non possint comprehendi, nullum k) ἀπαρεμποδίσεουςἾ ita leg. pro ἐπαραπ. ut Ciz, vel ἀπαραμιποδ. ut editi et hoc loco et ixfra sect. 218. 240. Ξ 1) xa9' ἕτερον») ms Vrat. una voose χαϑέξερον, υἱὲ inox οὐδόλως pto οὐδ᾽ ὅλως...; 1) 'Eoauwtoáéto, - - Ἡροφίλῳ, - - ᾿Ασχληπιάϑη] tees bi celebres me- diei, Dogmaticl omnes sed di eris ín plerisque — ac ditersaram auctores sectatum, de quibus accatate díctum libro 6 bibliothetae Grae- cae, porro exemplum diversae de eodem signo sententiae trium horum medicorum affertur infra sect, 320. pto χαϑάπερ Ἡροφίλῳ in τον Vite- tistav, hic legitur οἷον 'Hooqí4ov, nulla momenti ullius differentia.
rr E SEXTI EMPIRICI 191 vu», οὐδέν ior. σημεῖον. εἰ δὲ καταληπτά, πάλιν ἐχρῆν, ἐπεὶ ᾿ αἰσθητόν ἐστι τὸ σημεῖον, τὸ δὲ αἰσϑητὸν ἐπ᾽ ἴσης πάντας κινεῖ, πᾶσι τὰ ἄδηλα χαταλαμβάνεσθαι. ἀλλ᾽ οἱ μέν φασιν αὐτὰ μὴ καταλαμβάνεσθαι, ὥσπερ oi ἀπὸ τῆς ἐμπειρίας ἰατροὶ ") καὶ οἱ ἀπὸ τῆς σκέψεως φιλόσοφοι. oi δὲ “) καταλαμβάνεσϑαι μέν, οὐχ 192 ὁμοίως δέ." οὐκ ἄρα αἰσϑητόν ἐστι τὸ σημεῖον. ναί, φασίν. ἀλλ᾽ ὡς τὸ πῦρ αἰσθητὸν καϑεστὼς παρὰ τὰς διαφορὰς τῶν ὕποκει- μένων ὑλῶν διαφερούσας ὑποφαίνει δυνάμεις, καὶ πρὸς μὲν χηρῷ τήκει P), πρὸς δὲ πηλῷ πήσσει, πρὸς δὲ ξύλῳ καίει" τὸν αὐξὸν τρύπον εἰκός ἐστι καὶ τὸ σημεῖον αἰσϑητὸν ὑπάρχον παρὰ τὰς διαφορὰς τῶν ἀντιλαμβανομένων αὐτοῦ διαφόρων εἶναι πραγμά-- Ιθϑτων μηνυτικόν. καὶ οὐ παράδοξον 1"), ὅτε καὶ ἐπὶ τῶν ὑπομνη- στικῶν ") σημείων ϑεωρεῖτωι οὕτω γιγνόμενον" ὃ γὰρ ἀνατεινό- μενος nvggóg?) τισι πολεμίων ἔφοδον σημαίνει, τισὶ δὲ φίλων ἄφιξιν δηλοῖ" xai ὃ τοῦ κώδωνος ψόφος 1) οἷς μὲν ὄψου πρά- » » est signum, 191, sin autem possunt comprehendi obscura, rursus oportebat, quoniam signum est sensile, sensile autem ex aequo omnes movet, obscura comprehendi ab omnibus, sed alii quidem dicunt a se illa 'non comprehendi, ut medici Empirici et Sceptici pbilosopbi; alii autem comprehendi quidem, sed non similiter, non est ergo signum sensile. 192. imo est, inquiunt. sed sicut ignis, licet sit sensilis, pro materiae subiectae diversitate diversas osten- dit facultates, et ceram quidem liquefacit, lutum autem cogit et facit con- crescere, lignum autem urit; eodem modo est consentaneum quod signum quoque, sensile existens, pro diversitate eorum quae illud apprehendunt, res diversas indicat, 193. nec est hoc adeo mirand&m, cum in signis commoni- toriis hoc quoque cernatur fieri: fax enim quae sustollitur, significat aliqui- bus incursionem hostium, aliquibus vero indicat adventum amicorum; et cam- penulae sonus apud alios quidem significat venditionem piscium, apud alios P494:) οἱ ἀπὸ τῆς ἐμπειρίας ἰατροὶ] medici Empirici, inter quos et ipse nomen professus est suum Sextus noster, aspernati signa rationalium medicorum, de quibus supra sect.- 156. o) oí δὲ) medici rationales ac methodici et philosophi Dogmatici. p) πρὸς — χηρῷ τήκει] Virgilius eclog. 8 80 | imus ut hic durescit et haec ut cera liquescit uno eodemque igni. : confer lib. 1 adversus Physicos sect. 247, 4) καὶ οὐ παράδοξον, ἐπε] ita ante χαί interpungunt et pro ὅτε legunt ὅτε codices, mss. sic infra sect. 212 ὅτε xal τὸ τούτου ἔγγιὸν ἀπελπίσειεν . ἄν τις νοὺν ἔχων. "ἢ r) τῶν ὑπομνηστιχῶν] hoc alterum. genus signorum est de quo sect. 151 sq. a Sexto non oppugnatum, qui adversus signi ἐνδειχτιχοῦ exi- stentiam modo disputare se profitetur sect. 158.
4) ὁ ἀνατεινόμενος πυρσύς) de usu multiplici πυρσῶν sive facium agua e specula belli tempore, quae pro modo diverso non modo advbntum hostium vel amicorum, sed et alia varia quae quidem vellent * — accurate siguificabant, videndus Polybius 10 39 sqq., quem locum respi- eit Suidas scribens de Aenea 'l'actico: Zflre(«c οὗτος ἔγραψε περὶ πυρο σῶν, ὥς φησι Πολύβιος. et de Cleoxeno ac Demoolito: Kieeteroc: χαὶ 4fnuóxitizoc ἔγραψαν nto) πυρσῶν, ὧν τὴν πραγματείαν ἐπεξειργάσατο Πολύβιος ὃ Μεγαλοπολίτης, ὡς λέγει ἐν τοῖς ἑσταρουμένοις. singularem Isaaci Casauboni epistolam de hao argumento vulgavit separatim Poachi- mus Morsius Rostoch. 1617. 4., quae est in editione epistolarum Casau- boni Almeloveeniana 1065. — | ὀψοπωλέαν ἐψόιρησε. Plutarchus 44 Sympos, ὀψοφάγους describit τοὺς 4 ADVERSUS LOGICOS [Lib VI]. - 455.
σεώς ἔστιν, οἷς δὲ τοῦ δεῖν ῥαίνειν τὰς ὁδούς"). καὶ τὸ ἔνδει-- χκτικὸν ἄρα σημεῖον δυνήσεται φύσιν αἰσθητὴν ἔχον ἄλλων xol ἄλλων εἶναι μηνυτικόν. ἀξιώσειε δ᾽ ἄν τις xai ἐνταῦϑα τοὺς ι94 μὲν τῇ ἀπὸ τοῦ πυρὸς μετιβάσει") χρωμένους, τοῦτο δὲ δεικνύ-- ναι γινόμενον ἐπὶ τοῦ σημείου, ὅπερ καὶ ἐπὶ τοῦ πυρὸς γίνεσθαι συμβέβηκε. τουτὶ μὲν γὰρ ὁμολόγους ἔχει τὰς προειρημένας δυνά- P 498 peg, καὶ οὐδείς ἐστιν ὃς διαφέρεται περὶ αὐτοῦ, τὸν μὲν κηρὸν τήκεσϑαι, τὸν δὲ πηλὸν πήσσεσϑαι, τὸ δὲ ξύλον καίεσθαι. ἐπὶ 195 δὲ τοῦ ἐνδειχτικοῦ σημείου ἐὰν τὸ ἀνάληγον προσδεχώμεϑα γίνε- σϑαι, εἷς τὴν μέγίστην ἀπέμφασιν περιστησόμεθα, λέγοντες ἕκα-- στον τῶν ὑπ᾽ αὐτοῦ ἐνδεικνυμένων ὑπάρχειν, ὥστε, “εἰ οὕτω τύχοι, καὶ πλῆϑος νόσων ποιεῖν ν) καὶ δριμύτητα καὶ autora) vero vias esso rigandaes, ergo signum quoque indicatorium etiamsi sensilem habeat naturam, alia et alia poterit significare et indicare, 194. rogaverit autem hic quoque quispiam eos qui utuntur illa quae fit ab igne comperatione, πὶ ostendant hoc fieri in signo, quod in igne fieri contingit, constat enim eum habere dietas illas facultates, nec est ullus qui non fateatur ceram ab igne liquefieri, lutum cogi et.concrescere, lignum vero uri, 195, in signo autem indicatorio si admittamus fieri simile aliquid, ad maximam deducemur absurditatem, professi unumquodque ex iis quae ab eo indicantur vere etiam existere, quo flet, ut, exempli gratia (ignis) multitudinem morborum faciat et vehementiam et corporis constitutionem ab acri exercitatione; quod quidem περὶ τὴν ᾿ἰχϑυοπωλίαν ἀναδιϑόντας ἑχάστοτε xol τοῦ χωϑωνος ὀξέως dxov- — o»1ag. videndus. lieronymus Magius libro de tintinnabulis et Franciscus. Sweertius notis ad Magium. apud Romanos non nolae sive tampanulae sonitu sed clamore vociferantium dabatur signum piscium vendendorum, ut in hac etiam civitate Ilamburgi hodie fit. vide Grangaeum ad haec Iuvenalis 4 32 à s iam princeps equitum, magna qui vece solebat vendere municipes pacta mercede siluros.
w) δαίνειν τὰς ὁδούς. pulveris restinguendi ac compescendi causa. Suetonius Caligula c. 43 μέ octophoro veheretur atque à propinquarum urbium plebe verri sibi vias εἰ conspersi propter pulverem | exigeret, Phaedrus 2 5 &alveolo coepit ligneo conspergere umum aestuantem, come officium iactitans, x) τῇ ἀπὸ toU πυρὸς “μεταβάσει] in ms Ciz. male deest μεταβάσει. in- telligit autem Sextus per μετάβασιν comparationem sive similitudinem ab igne petitam, vocabulo trito Empiricis medicis de quorum μεταβάσει τοῦ ὁμοίου vide quae ex Gorraeo notat Henricus Stephanus in vocabulo πεῖρα.
y) πλῆϑος νόσων ποιεῖν) Hervetus multitudinem unum faciant, quasi P 4905 legieset évozrottiv, male. melius alii codices et editi yocoztoitiv, pro quo, lego νόσων ποιεῖν. ut πλῆϑος νόσων intelligat varios morbos quos calor significat, febres, ieflammationes etc.: possit etiam legi πλῆϑος vocor ποιεῖ. ut plethora intelligatar, de qua Galenus libro zo πλήϑους. sed; praefero illud alterum, et per δριμύτητα intelligo morborum vehemen- tiam ac παροξυσμόν, qui et ipse intensiore calore solet indicari. denique κατασχευὴ σωματιχή est διάθεσις ab acri ac vehementi exercitatione, ut^ apud Galenum sub init, libri tertii ὑγεεινῶ»ν. solet enim corpus etiam motu certaminum et exercitationum agitatione gravi admodum calescere. docet itaque Sextus si valeat illa ab igne repetita similitudo, necesse | esse ut quemadmodum idem ignis eodem tempore et lutum indurat et ^ liquefacit ceram lignuenque comburit, sic et quoniam a ealore signifi- centur morbi varii eorumque παροξυσμοί et vehementiores corporis exer- M Ó 496 —— SEXTI EMPIRICE 196 κατασκευήν" ὅπερ ἄτοπον, τὰς γὰρ οὕτω μαχομένας καὶ ἀγα- σκευαστικὰς ἀλλήλων αἰτίας οὐχ οἷον τε συνυπάρχειν. ἢ τοῦτο οὖν ὁμολογείτωσαν, καίπερ 4 ὃν ἀδύνατοη, οὗ δογματικῶς φιλο- σοφοῦντες, ἢ ὅτι τὸ σημεῖον αἰσϑητὸν ὃν οὐδενὸς τὸ ὅσον ἐφ᾽ 197 ἑαυτῷ ἐνδεικτικόν toti. ἡμεῖς δὲ διαφόρους ἔχοντες διωϑέσεις οὐχ ὡσαύτως ἐπ᾿ αὐτῷ κινούμεϑα. ὅπερ οὐχ ἂν ὑπομείναιεν ὁμολογεῖν, πρὸς τῷ καὶ Tác τοιαύτας τοῦ πυρὸς δυνάμεις μὴ 198 εἶναι “συμφώνους; ἀλλ᾽ ῥὑπορῆσϑαι. εἰ γὰρ καυστικὴν ἔχει φύσιν τὸ πῦρ, ὦφειλε πάντα καίειν, καὶ μή τινα μὲν. καίειν, τινὰ δὲ μηδαμῶς. καὶ εἰ τηκτικὴν εἶχε ᾿δύναμιν, πᾶν ᾿ ὄφειλε διαλύειν, καὶ 199 μή τινὰ μέν, τινὰ δ᾽ οὔ. νῦν δὲ ταῦτα ἔοικε ποιεῖν oU παρὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, $ ἀλλὰ παρὰ τὰς προσομιλούσας αὐτῷ τῶν καιομένων ὕλας, οἷον τὸ ξυλον xaít?)s οὐχ ὅτε αὐτὸ καυστικόν ἔστιν, ἀλλ᾽ ὅτι τὸ ξύλον ἐπιτηδείως ἔχει δυνεργοῦ λαβόμενον ἐχείγου xaijvat, καὶ TX τὸν κηρὸν οὐχ ὅτι τηχτιχὴν ἔχει δύνα- μιν, ἀλλ᾽ ὅτι ὃ κηρὸς ἐπιτηδειότητα ἐχέκτητο πρὸς τὸ συνεργοῦ λαβόμενον ». ἐχείγου τήκεσϑαι. ἀκριβέστερον δὲ περὶ τούτων δι- δάξομεν 2» ὅταν περὶ τῆς τῶν τοιούτων ὑπάρξεως σχεψώμεϑα.
Τὰ νῦν δὲ καὶ πρὸς τοὺς μετιύντας ἀπὸ τοῦ ὑπομνηστικοῦ σημείου χαὶ τὸν πυρσὸν παραλαμβάνοντας; ἔτι δὲ τὸν τοῦ χώ- ὅωνος ψόφον 7), λεχτέον ἐστὶν ἡμῖν, ὅτι οὐ παράδοξο», εἰ τὰ τοιαῦτα τῶν σημείων πλειόνων ἐστὶ δηλωτικά. ϑεμένων yàp »ó- — vc, ὥς φασιν, ὥρισται") καὶ ἐφ᾽ ἡμῖν κεῖται, ἐών vt ἑνὸς est absurdum, 196, fieri enim non potest, ut quae sic pugnant causae et se inter se perimunt, simul sint, aut ergo hoc fateantur qui dogmatico philoso- phantur more, licet rem quae fieri non potest, aut signum, si sit senxile, concedamt per se nihil indicare, 197. nos autem (inquient) cum diverse simus affecti, non similiter eo movemur δὲ hoc quidem fateri in animum minime induxerint, cum praeterea nec de ipsis illis ignis viribus constet, sed res sit im dubio. 198, si enim ignis habet urendi naturam, debebat omnia urere, et non aliqua quidem urere, aliqua vero minime, et si vim habet liquefaciendi, debebat ommia dissolvere, et mon aliqua liquefacere, eliqua vero minime, 199, nunc autem videtur hoc facere non ex sua natura, sed propter riam appropinquantium ad illum rerum quae uruntur, ut ligni, hoc enim uri- tur, non quod ignis vim habeat urendi, sed quoniam lignum aptum est quod illo cooperante uratur, et liquefacit ceram ignis, non quod vim habeat Jique- faciendi, sed quod cera apta sit ut liquescat eius ope. de his autem doce- bimus accuratius, quando de huiuscemodi rerum existentia disputaturi sumas, 200, Nunc autem adversas eos qui a signo commonitorio argumehtantar et assumunt facem et sonum nolae, dicere fas nobis est, non esse'miren- dum, si eiusmodi signa plura indicent et significent, nam eorum qui leges ferunt est, ut aiunt, haec definire et in nostra potestate est situm, velimnsne citationes; ut haec quoque universa existant J— signum, caler in corpore humano observatur. | 2) «góc 19] ms Ciz. πρὸς 10, minus bene.
a) τὸ ξύλον xaít.,] ita recte mse. in editis erat vitiose τὸ ξύλον, καὶ εἰ ovy etc. - b) λαβύμενο»] ms Vratüislav. λαμβανόμενον.
c) ntgi τούτων dida outv] infra sect. 208 sq.
d) τὸν πυρσὸν, ἔτι dà τὸν τοῦ χώϑωψγος ψόφο»] sect. 193.
e) ὥρισται) malim ὁρίσαι" atque id. in versione seoutus sum. aut le- € gendum erat ϑεμένων γὰρ ἡμῶν ὥρισται, ut infra sect, 902 ὡς ἄν ἡμεῖς . ϑεματίσωμεν. οἱ mox pro érog potius ὅν. ' - ADVERSUS LOGICOS [Lib. VIII.: 41 ωμεν αὐτὰ μηνύειν ἐάν τε καὶ πλειόνων ὑπάρχειν δῃλωτικά. δὲ ἐνδεικτικὸν σημεῖον ἐκ φύσεως ὑπαγορευτιχὸν εἶναι δοκοῦν 201 ὅ σημειωτοῦ κατ᾽ ἀνάγκην ἑνὸς δεῖ πράγματος ἐνδεικτικὸν P 400 "Ut καὶ τούτου πάντως μονοειδοῦς " ἐπείτοι ἐὰν χοινὸν πολλῶν") εάρχῃ, οὐκ ἔσται σημεῖον. ἀμήχανον γὰρ ἕν βεβαίως διά τινος ᾿βάνεσϑαι, πολλῶν ὄντων τῶν ἀδηλουμένων, οἷον τὸ ἐχ πλου-- ov πένητα γενέσϑαε κοινόν ἐστι, καὶ τοῦ ἠσωτεῦσϑαι 5) καὶ ὦ κατὰ ϑάλασσαν ἑπταικέναι καὶ «τοῦ φίλοις μεταδεδωκέναι. γλλῶν. δὲ κοινὸν ὑπάρχον ") οὐχέτι τινὸς αὐτῶν ἐξαιρέτως μηνὺ- κὸν εἶναι δύναται. εἰ γὰρ τούτου. τί μᾶλλον τούτου ἢ ἐκείi$ ἢ); καὶ εἰ ixslvov, τί 'μᾶλλον ἐχείνου ἢ rovrov? καὶ μὴν οὐδὲ 908 ἐγτων" ἀσυνύπαρχτα γάρ ἐστὶ τὰ πάντα. διαφέρει τοίνυν τοῦ τομνηστιχοῦ σημείου τὸ ἐνδεικτιχόν, xoi οὐ μεταβατέον ἐστὶν τ᾽ ἐκείνου ἐπὶ τοῦτο, παρ᾽ ὅσον τὸ μὲν ἑνὸς μόνου ") δεῖ ηνυτιχὸν ὑπάρχειν, τὸ δὲ πλειόνων δύναται εἶναε παραστὰατιχὸν d ὡς ἂν ἡμεῖς ϑεματίσωμεν, σημαίνειν, ἔτι πᾶν αἰσϑητὸν ὡς 353. σθητὸν ἀδίδακτόν ἐστιν " οὔτε γὰρ τὸ λευζὸν χρῶμα διδάσχεεἰ τις ὁρᾶν οὔτε τοῦ γλυχέος μανθάνει γεύεσθαι'), οὐ ϑερμοῦ νειλαμβάνεσθϑαι, οὐκ ἄλλου τινὸς τοιούτου, ἀλλ᾽ ἐκ φύσεως d ἀδιδάκτως πάντων αὐτῶν πάρεστιν ἡμῖν ἡ γνῶσις. τὸ δὲ ἡμεῖον ὡς σημεῖον μετὰ πολλῶν ὥς φασι μόχϑων διδάσχεται, . unum significare an plura, 20], signum vero indicatorium rem signatam sua matura videtur indicare, itaque necessario oportet ipsum esse unius rei dicstoriam eiusque omnino uniformis: nam si sit commune multorm, noa it signum, fieri enim non potest, ut unum certo illius ope percipiatur, si ura obscura sint, ut ex divite fieri pauperem commune est, et eius qui xuriose vivendo sua prodegerit et qui passus sit naufregium, et qui amicis ἃ erogarit, cum autem sit multorum commune, non potest praecipue aliquod imm indicare, nam sí hoc, cur magis hoc quam illud? et si illud, cur ma- s illud quam hoc? 202. sed néc omnia indicare potest: non possunt enim mul esse omnia, alia igitur ratio est signi indicatorii quam commonitorii, »que est ab illo ad hoc transemumdum, quandoquidem oportet illud quidem "ám solum indicare, hoc autem potest plura ostendere et prout nos insti- imus, significare, 203, porro quidquid est sensile, quatemus senusilo est, ctrina non indiget: neque enim album colorem docetur quisquam videre "que dulce discit gustare neque calidum tactu percipere, neque aliquid eliud usmodi, sed a natura et sine doctrina horum omnium adest nobis cognitio, gnum autem, nut signum, cum multis, ut aiunt, docetur laboribus, ut in F f) χοινὸν πολλῶν] ita e mss emendavi pro xov. P 496 &) ἡσωτεῦσϑαι) apud S. Lucam 15 13 hoc dicitur ζῆν ἀσώτως. apud lartialem 4 9 ἀσώτως ἔχειν. est autem ἄσωτος Aristoteli 4 1 Nicomacb. δι᾿ αὑτὸν ἀπολλύμενος, qui nihil ex rebus euis servat sive σώζει, sed ixu contra pudorem et supra modum omnia profundit, ut Nonii Mar- »lli verbis utar, uti nepotatum describit. est autem in glossis Philoxeni epotatus ἀσωτία;: hanc Isidorus Pelusiota 4 210 Epist. opponit φειδω-. (ᾳ sive parsimoniae, Alcinous c. 29 avaritiae. idem p. 622 ἐλευϑεριό-- πα᾿ mediam ponit inter μεχρολογίαν sordesque avari hominis et dou- fg» hoc est profusionem, quam τῇ ἀχρασίᾳ iungit Cebes in tabula.
À) χοινὸν ὑπάρχον» sic iterum legendum, non xot», ut paullo ante οινὸν πολλῶν ὑπάρχη.. Ξ, i) τέ μᾶλλον τούτου ἢ ἐχείνου) ms Vratislav. τί μᾶλλον ἢ τούτου, ἐχείνου. K) παρ᾽ ὅσον τὸ μὲν ἑνὸς uovov] idem ms παρόσον τὸ μὲν ἑνὸς μόνον, D μανϑάνει γεύεσϑαι} ita. recte editi. idem hic est μανϑαγεὶ cum eb wod praecessit διδάσχεταί τις. ἔπει Vratislav. et Ciz, vitiosé μαγϑαγειν, asbs SEXTI EMPIRICI οἷον τὸ xarà κυβερνητικήν, ὅτε ἀνέμων ἐστὶ δηλωτικὸν καὶ yu- 904 ovo» ἢ εὐδίας. ὡσαύτως δὲ καὶ παρὰ τοῖς τὰ οὐράνια πραγμαa τευσαμένοις, καϑάπερ “ράτῳ καὶ MAstavóop τῷ diro"). κατ᾽ αὐτὰ δὲ καὶ τοῖς ἐμπειρικῶς ἰατρεύουσιν "), οἷον. τὸ ἔρευ- Sog xal 3| χυρτότης τῶν. αἰτίων καὶ τὸ δίψος καὶ τὰ ἄλλα, 805 ὧν ὃ μὴ διδαχϑεὶς οὐχ ἀντιλαμβάνεται ὡς σημείων. οὐκ ἄρα αἰσθητόν ἐστε τὸ σημεῖον" εἰ γὰρ τὸ μὲν αἰσϑητὸν ἀδίδακχτον ἢ), τὸ δὲ σημεῖον ὡς σημεῖόν ἔστι διδακτόν, οὐκ ἂν εἴη τὸ σημεῖον 406 αἰσϑητόν. τό τε αἰσθητόν, 5j αἰσθητόν ἐστε, κατὰ διαφορὰν ἢ P 491 voto, οἷον τὸ λευκόν, τὸ μέλαν, γλυχύ, πικρόν, πᾶν τὸ τοιουτῶδες. τὸ δὲ σημεῖον, ἧ σημεῖόν ἐστι, τῶν πρός τι καϑέστηχε" κατὼ γὰρ τὴν ὡς πρὸς τὸ σημειωτὸν σχέσιν ἐθεωρεῖτο. οὐκ ἄρα Φοτῶν αἰσϑητῶν lor τὸ σημεῖον. καὶ μὴν πᾶν αἰσθητόν, ὡς L κλῆσις παρίστησιν, αἰσθήσει ληπτόν ἐστι, τὸ «δὲ σημεῖον, ὡς σημεῖον, οὐκ αἰσϑήσει λαμβάνεται, ἀλλὰ διανοίᾳ. λέγομεν. γοῦν arte gubernandi, quod ventos significet et tempestatem aut serenitatem.
201. similiter apud eos qui versantur in tractandis rebns coelestibus, at «pud Áratum et Alexandrum Aetolum. eodem modo eti»sm apud medicos mon empiricos, ut rubor et tumor in causis et sitis et alia, quae qui noa didicerit, ea non apprehendit ut signa. 205. signum ergo non est sensile: nam δὶ sensile quidem, non indiget doctrina; signum autem ut signum doctrise lodiget; sigaum uon est senaile. 206. sensile quoque, quatenus est sensile, intelligitur absolute, ut album, nigrum, dulce, amarum et quidquid est eiusmodi, siguum autem, qnatenus signum, est ex iis quae referuntur ad aliquid: consideratur enim ex babitudine ac relatione, quae est tamquam ad signatum. non est ergo »igoum ex sensilibns. 207, praeterea quidquid est sensile, ut ipsum ostendit vocabulum, apprehenditur sensu; signum au- tem, ut signum, non sensu apprehenditur, sed mente ac cogitatione. dici- m) “Δράτῳ καὶ ᾿Αλεξάνδρῳ τῷ «ΑΑϊτωλῷ) Arati “ιοσημεῖα sive progno- stica exstant, sed Alexandri Aetoli, qui eadem aetate teste Suida in "Ἄρατος vixit, poéma huius argumenti intercidit, e quo versus quosdam de planetis servavit Theo Smyrnaeus parte inedita de Astrologia et la- tine expressit Chalcidius p. 155, male illos referens ad Alexandrum Po- lyhistorem. Greecos edidit Thomas Galeus notis ad Parthenium p. 149 sq. vide si placet quae ad laudatum Chalcidii locum ἃ me sunt annotata. m) toic ἐμπειριχῶς Ἰατρεύουσιν) ita recte ma Vratislav. pro ἐμπειρι- xoig. cum autem supra sect, 191 dixerit noster τοὺς ἀπὸ τῆς ἐμπειρίας ᾿͵ζατρούς negasse quod comprehendi signa possint, suspicor legendum hoc loco esse τοῖς μὴ ἐμπειρικῶς ἰατρεύουσιν, idque in versione sum secutus, o) 7) χυρτότης τῶν αἰτίων] ita mss Vratislav. et Ciz. pro ἄρϑων ut ha- bent editi sive &oSbor, ut legit Hervetus qui vertit articulorum curii- tas. sed αἰτίων legendum patet ex sect. 219 ἐπὶ τῶν πυρεσσόντων ἔρευ- Sog xal ἡ τῶν αἰτίων προπάλεια xol ὁ ἔνιχμος χρῶς. idem itaque de- signant verba xvugrotne et προπάλεια, hoc est tumor ac praecedens lucta humorum, ex qua tumor ille oritur in causis, hoc est in διαϑέσεσι prae- ternaturalibus morbum antecedentibus. has enim αἰτέας vel αἴτια medici appellant, ut ex Galeno iam notavit HStephanus in vocabulorum Me- dicorum expositione p. 417 in voce γόσος. sic causam pro διαϑέσει morbum antecedente ponit Coelius Aurelianus lib. 5 c. 10 tardarum persionum p. 588. | s p) ἀδίδακεον») ἃ natura ipsa tributum doctrina non indiget διϑασκα- Mac οὐχ Eyes χρείαν sect. 213. nulla etiam doctrina percipiendum neque addiscendum si natura negaverit. supra sect. 209.
4) χατὰ διαφορὰ») in memoriam revocanda distinctio rorum im abso- lutas sive τὰς χατὰ διαφοράν et relativas τὰς πρός τι. supra sect. 168.
4 . ADVERSUS LOGICOS [Lib. vij. 439 ἀληϑὲς εἶναι σημεῖον xol ψεῦδος, τὸ δὲ ἀληϑὲς xol ψεῦδος οὗκ. ἔστιν αἰσϑητόν" ἀξίωμα γὰρ ἑκάτερον. τὸ δὲ ἀξίωμα οὐ τῶν αἀἰσϑητῶν 7); ἀλλὰ τῶν νοητῶν ὑπῆρχε"). λεκτέον ἄρα μὴ εἶναι τῶν αἰσϑητῶν τὸ σημεῖον. ἐπιχειρητέον δὲ καὶ οὕτως’ εἴπερ 208 αἰσθητόν ἐστι τὸ ἐνδειχτιχὸν σημεῖον, πολὺ πρότερον ὀφείλει *) τὸ αἰσϑητύν τινος ἐνδειχτικὸν ὑπάρχειν" ὅπερ, οὐχ οὕτως εἶχεν. εἰ γὰρ ἐνδείκνυταί τι τὸ αἰσθητόν, ἤτοι τὸ ὁμογενὲς τοῦ ὅμο- γενοῦς ἔσται ἐνδεικτικὸν ἢ τὸ ἀκομογενὲς τοῦ ἀνομογενοῦς " οὔτε δὲ T0. ὅμο ὁμογενὲς τοῦ ὁμογενοῦς οὔτε τὸ. ἀνομογενὲς τοῦ ἀνομογε- νοῦς" οὐχ ἄρα ἐνδειχτιχύν τινός ἐστι τὸ αἰσϑητόν. οἷον ἔστω $00 μηδέποτε. ἡμᾶς καϑ' ὑπόϑεσιν λευκῷ περιπεπτωκέναι χρώματι μηδὲ μέλανι, πρώτως δὲ ὁρᾶν τὸ λευχόν. ἀλλ᾽ οὐκ ἂν ἰσχύσαι-. μεν ἀπὸ τῆς τούτου καταλήψεως τὸ μέλαν καταλαμβάνεσϑαι χρῶμα.. ἔννοιαν μὲν γὰρ ἔχειν τοῦ ἕτερον εἶναι γρῶμα τὸ μέλαν 910 xai μὴ τοιοῦτο οἷόν ἐστι τὸ λευχόν, τάχα δυνατόν ἐστι. κατά- ληψιν δὲ ποιεῖσϑαι τοῦ μέλανος «χρώματος éx τῆς τοῦ λευκοῦ παρουσίας, τῶν ἀμηχάνων. καὶ ἐπὶ τῆς φωνῆς ὃ αὐτός ἐστι λόγος καὶ κοινῶς ἐπὶ τῶν ἄλ λων αἰσϑητῶν. οὐκοῦν τὸ ὁμοχενὲς αἰσϑητὸν οὐκ ἂν εἴη τοῦ ὁμογενοῦς ἐνδεικτιχόν, τουτέστι τὸ δρατὸν τοῦ ὁρατοῦ 7 τὸ ἀκουστὸν τοῦ ἀκουστοῦ ἢ τὸ γευστὸν τοῦ,7ευστοῦ. καὶ μὴν οὐδὲ τὸ ἀνομογενὲς τοῦ ἀνομογενοῦς, οἷον 811 τὸ ὁρατὸν τοῦ ἀκουστοῦ ἢ τὸ ἀκουστὸν τοῦ γευστοῦ 7 ὀσῷραν- τοῦ" οὐ γὰρ ἐὼν ὀαφραίνηταί 5) τις εὐώδους τινός, εἰς κατάλη- ψιν ἔρχεται τοῦ λευχοῦ χρώματος" οὐδὲ φωνῆς ἀντιλαμβανόproc γλνκαίνεται τὴν γεῦσιν. καίτοι μακρόν ἐστι ζητεῖν, εἰ 818 mus quidem certe verum esse eignum et falsam, verum autem et falsum J non est sensile; utrumque enim est pronuutiatum, pronuntiatum autem nou est ex seusilibus, sed ex iis quae cadunt sub iutelligeatiam. dicendum est ergo signum non esae ex sensilibus. 208. sic quoque licet argumentari: si sigsum indicatorium est res sensilis, longe magis debet res sessilis esse signum indicatorium alicoins rei. hoo autem non ita hebet. ai eaim sen- sile aliquam rem indicat, aut id quod eiusdem generis est, indicabit rem eiusdem generis, aut id quod est diversi generis, rem diversi ge- meris. atqui nentrum fit. non ergo sensile rem quampiam indicet. 209. ita ponamus, numquam nos iucidisse in colorem album nec in nigrum, pri- snum autem videre album: sed non poterimus ex huius comprehensione colorem nigrum comprehendere. 210. habere enim uotionem, nigrum esse alterum colorem et non talem qualis est albus, fortasse est ex iis quae possunt fieri. nigrum autem colorem comprehendere ex prae- sentia albi, est plaoe eiusmodi nt nulla ratione possit fieri. in voce quoque est eadem, ratio et communiter.in aliis sensilibus. sensile ergo eiusdem generis ab eo quod est eiusdem generis non potest indicari, ut aspectabile ab aspectabili, audibile ab audibili aut gustabile a gustabili. 211. sed àec quod est diversi generis indicari potest ab eo quod est diversi generis, ut aspectabile ab audibili aut,audibile a gustabili aut. odorabili: nom euim si qnispiam olfaciat aliquid suave olens, venit ad comprehensionem albi colo- ris; neque qui vocem apprehendit, gustu sentit dulcedinem. 212. — r) ἀξίωμα οὐ τῶν κἰσϑητῶν)} Stoicorum hoc scitum, quibus — 262 huius libri omae λεχεύν est incorporeum, ἀξίωμα autem eive pronuntia- tum defniunt quod sit λεχτόν perfectum, supra sect. 12.
s) ὑπῆρχε] ms Ciz. ὑπάρχῆ.
1). ὀφείλει) ms. Vratislav. ὀφείλη.
u) $oqoateqiai] me Vratisl. ὀσφρήσηται.
469 | BRYXTI RMPIRIOI δύναται τὸ ὁμογενὲς τοῦ ὁμογενοῦς xpi τὸ ἀνορμογενὲς χοῦ dvo- μογενοῦς εἶναι σημεῖον, ὅτε καὶ τὸ τούτυυ ἔγγιον ἀπελπίσειεν dy Ὁ 498 ric γοῦν ἔχων, φημὶ δέ, τὸ μηδὲ ἑαυτοῦ δύνασθαι ἐνδεικτικὸν, εἶναι τὸ αἰσϑητόν. τῶν γὰρ περὶ τούτου σκεψαμένων, ὡς πὸλ- λάκις ἐδείξαμεν *), οἱ μέν φασιν αὐτὸ Y) μὴ τοιοῦτο λαμβάνεσϑαι ὑπὸ τῆς αἰσθήσεως οἷόν ἐστι φύσει. οὔτε γὰρ λευκὸν στε μέλαν σὔτε ϑερμὸν o)*) ψυχρὸν οὐ γλυχὺ οὐ πικρὸν οὐκ ἄλλην τοιαύ- τὴν ἔχον ποιότητα ἑαυτὸ καϑεστάναι 5), uidi d Lit δὲ καὶ ψευδομένης ἡμῶν τῆς αἰσθήσεως τοιοῦτο δοκεῖν *)- ὑποκεῖσϑαι. ot δὲ τινὰ μὲν 4) τῶν αἰσθητῶν ἔδοξαν κατ᾽ ἀλήϑειαν ὑποκεῖ- σϑαι, τινὰ δὲ μηδαμῶς ἄλλοι δὲ πᾶσι") τὴν ὕπαρξιν ἐπ᾽ ἴσης προσεμαρτύρησαν. τοσαύτης οὖν καὶ ἀδιαχρίτου-στάσεως ^) οὔ- σης περὶ τῆς τῶν αἰσϑητῶν ὑποστάσεως πῶς οἷόν τε λέγειν αὐ- τοῦ mapacrarixóv εἶναι τὸ αἰσϑητίν; ὅτε οὐδέπω γενιόσκετεαι τίς ἐστιν ἡ ἀληϑὴς τῶν οὕτως διαφωνούντων 5) στάσις. ἀλλ᾽ ἐκεῖνό ye κρατεῖν χρή, ὥσπερ οὔτε τὸ δμογενὲς αἰσϑητὸν τοῦ Opoyt- γοῦς αἰσθητοῦ οὔτε τὸ ἀνομογενὲς τοῦ ἀνομογενοῦς, οὔτ᾽ αὐτὸ . longum est quaerere, an quod est eiusdem generis possit esse signum elus quod est eiusdem generis et quod est diversi, eius quod est diversi, cum etiam de eo quod est propius, quispiam desperaverit qui sapuerit, nempe de eo quod sensile ne se ipsum quidóm possit indicare. 313. ex iis eaim qui de eo dispntarunt, ut saepe ostendimus, alii quidem dicunt ipsum nes apprehendi a sensu quale est natura: neque enim existere album nec nigraa nec calidum nec frigidum nec dulce nec amarnm nec huinsmodi alia prae ditum qualitate, sed cum nudus et inanis sit affectus et fallacia nostri ses- sus, videri subiectum esse huiusmodi. alii autem existinaruut qnaedám qui- , dem ex sensilibus vere esse et nobis offerri, aliqua autem minime; alii autem ex aequo omnibus tribuerunt existentiam. 214. cum sit ergo taota et judicio necdum decisa dissensio de existentia sensilium, dici non potest sea- 4110 se ipsum ostendere,:cnm nondum coguoscatar quaenam sit xera seatea- tía eorum qui sic dissident. sed illnd potius utique tenendum est, qas neque sensile eiusdem generis indicatur a senmsili eiusdem generis ueque quod est diversi generis, ab eo quod est diversi generis, neque ipsem a P 498' x) ὡς πολλάκις ἐδείξαμεν) ut 1 Pyrrhon. sect. 49. 213. 214 lib, 1 adr, » Log. sect. 135. 293 et hoc lib. 2 sect. 18£ etc.
y) αὐτὸ] ms Ciz. αὐτὸ τό, cum articulo supervacaneo. respicit autem hoc loco Sextus ad Democritum,.qui res quales revera essent a sansü apprehendi negavit, supra sect. 184.
2 οὐ] ita mss pro οὔτε.; a) ἑαυτὸ xa9tottyai] ms Vratislav. αὐτό, et passim ista promiscue poni video.:!
b) χενοπαϑούσης] lib. 1 Pyrrhop. sect. 49 τινὲς μὲν χενοπαϑεῖν τὰς αἰσθήσεις φασίν, οὐδὲν γὰρ ὑποκεῖσθαι ὧν ἀντιλαμβάνεσθαι δοχοῦσιν, vocant autem χεγροπαϑεῖν inani affici specie et phasmate átque umbra rei, non re ipsa.
c) τοιοῦτο δοχεῖν] sic legendum e mss pro*doxti. | d) ol δὲ τινὰ μὲν] haec sententja. Aristotelis et Stoicorum, supra sect.
e) ἄλλοι δὲ πᾶσι] ita. Epicurus, sect. 9 et 185. ἀδιαχρίτου στασεὼως} hoc loco στάσι» ponit pro διαστάσει, ut alibi o περιστάσει. vide ad sect. 6B lib. 1 contra Log. proprie autem in una ἀδιαχρίτῳ διαστάσει plures στάσεις sive pugnantes sententiae oceprrant, in quibus mox ait incertum esse Sextus, τίς ἔστιν ἡ ἀληϑὴς τῶν οὕτως διαφωνούντων στάσις. | &) τῶν οὕτως διαφωγούγεω» ms Ciz. ὄγτος pro oUtec, vitiose.
L4 ADVERSUS ΠΟΘΙΟΘΒ BAV —— 4 δαυτοῦ ἐνδεικτικόν ἐστιν. ἀδύνατον ἄρα λέγειν αἰσϑητὸν εἶναι 315 τὸ σημεῖον. ὁ δὲ Αἀϊνησίδημος ἐν τῷ τετάρτῳ τῶν ἸΠυρριυνξίων λόγων") εἰς τὴν αὐτὴν ὑπόϑεσιν xal ἀπὸ τῆς αὐτῆς σχεδὸν δυνάώ- μεως λόγον ἐρωτᾷ τοιοῦτον εἰ τὰ φαινόμενα nici τοῖς ὁμοίως διαχειμένφις παραπλησίως φαίνεται καὶ τὰ σημεῖά ἐστι φαινόμενα, τὰ φυῃμεῖα πᾶσι τοῖς ὁμοίως διαχειμένοις παραπλησίως φαίγεξω. οὐχὶ dé yc) τὰ. σημεῖα πᾶσι τοῖς ὁμοίως διακειμένοις παραπλη- σίως φαίνεται" τὰ δὲ φαινόμενα πᾶσι τοῖς ὁμοίως διακμμένοις παραπλησίως φαίνεται. οὐχ ἄρα φαινόμενά ἔστι τὰ σημεῖα. καὶ 816 δὴ τοίνυν φαινόμενα μὲν ἔοιχε καλεῖν à Αϊνησίδημος τὰ — λογον δὲ ἐρωτᾷ καϑ᾽ ὃν δεύτερος ἀναπόδειχτος ") ἐπιβάλλει τρίτῳ, οὐ τὸ σχῆμά ἐστι τοιοῦτο’ εἰ τὸ πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον, τὸ Xgírov: οὐχὶ δὲ τὸ τρίτον, ἀλλὰ καὶ τὸ πρῶτον" ovx ἄρᾳ τὸ δεύτερον. xal ὅτι τῷ ὄντι οὕτως ἔχει, μικρὸν ὕστερον ") δεδά-- p 499 ἕομεν. μῶν δ᾽ ὡς ὑγιῆ ἐστιν αὐτοῦ τὰ λήμματα καὶ ἕπεται τρύ-- a1 τοις ἡ ἐπιφορά, ἁπλούστερον ἀποδείξομεν. αὐτίχα τοίνυν τὸ συνημμένον ἀληϑές ἐστιν" ἕπεταε yàg τῷ κατ᾽ αὐτὸ συμπε-: πλεγμέγῳ τὸ λῆγον, τουτέστι dj") τὰ φαρνόμενα πᾶσι τοῖς ὁμοίως se ipso indicatur. 215, nullo modo igitur affirmare licet siguum esse e rebus bus. Aeuesidemus autem ín querto libro Pysshoneorum de eodem arguwmente ex eadem fere vi ac virtule aic interroga: δὲ quae appareat,: omnibas similiter 9ffectis aimiliter apparent signaque aunt ex illis quae ap» parent, signa quoque omnibus similiter affectis apparere est necesse. at signa moa similites appareut omnibus similiter affectis, quae apparent autem ofhpibas similiter affectis similiter apparent, non itaque signa suat ex illis qnae apperent, 216. atque nunc per apparentia Aenesidemus res sensibus ohrias intelligere videtur. utitur autem argumenti genere quo secundus medus indemonstrabilis eoniunctus est cam tertio; forma eius haec est: si primum et secubdnum est, est quóque tertium; atqui non est tertium, sed primum demtaxM: non est itaque secwndam. quodquo revera sic se babeat, panllo infra docebimus. 917. nnno quod assompta argumeuti recte posite sint illatioque ex ills optime sequatmr, simplíciore quadam ratione ostendemus.
ac conuexum statim verissimum est: sequitur enim consequems ex antece-- dente, nam si apparentia omnibus similiter affectis apparent similiter et signa À) ὁ “Ἰ᾽Ἰ᾽νησίδημος ἐν τῷ τετάρτῳ τῶν Πυρρωνείων λόγων] diversum hoc, fuisse videtur L. Tuberoni inscriptum opus ab ὑποτυπώσει Aenesidemi efe τὰ ΠΟυρρώνεια, quam Aristocles apud Eusebium 14 18 Praeparat, evangel. et Laertius 9 78 allegant, constitit autem libris octo, ut prge- ter Photium codice 212 testatur idem Laértius 9 116, qui librum primum laudat sect. 106 eiusdem libri.
i) οὐχὶ δέ ys] ita ms Ciz. pro οὐχὶ dé. hoc loco magnus eset in Hea- veti versione hiatus, quem e Graecis supplevi. ] K) xa9' ὃν δεύτερος ἀναπόδειχτος ἐπιβάλλει τρίτῳ] de quinque modis exgumentorum quae ἀναπόδειχτα sivo demonstratione non indigentia ap- peliubaat Stoici, diotum 3 Pyrrhon. sect. 157 sq. ex his secundus eet, AK Oonaexo et conirario consequentis contrarium antecedentis colligit, ut “εἰ dies est, lucet; non lucet autem, nona igitur est dies), tertius; qui ex negativa copujativa et positione unius eqrum quae in copulativa &uni, contrarium reliqui colligit, ut * non simul dies eat et nox est; dies autem est, non igitur nox est? haec duo colligendi genare ab Aeneaei- demo in allata argumentatione quodammodo coniunguptur. verba dm- βάλλειν hac natione. iterum utitur sect. 240, pro τρέγυν τὸ γῦν, ut vesti.
ἢ μιχρὸν ὕστερον] infra sect. 234 sq. ᾿ | | m) tqvtíqm τῷ jt& recte ms Vratis]av, pro τό...ον P490 C διακειμένοις —— φαίνεσϑαι. καὶ τὰ σημεῖα ἐ ἦστι φαινόμενα, τὸ τὰ σημεῖα ") πᾶσι τοῖς ὁμοίως διακειμένοις παραπλησίως φαίνε- 318 σϑαι. εἰ γὰρ τοῦ λευκοῦ χρώματος πάντες οἵ ἀπάρεμ ποδίστους") ἔγον- τας τὰς ὄψεις ὁμοίως ἀντιλαμβάνονται ἀλλ᾽ οὐ διαφόρως, καὶ εἰ τοῦ γλυκέος πάντες οἱ κατὰ φύσιν τὴν γεῦσιν ἔχοντες γλυκαντικῶς ὦ ἄντι- λαμβάνονται, κατ᾽ ἀνάγκην ὀφείλουσι καὶ τοῦ σημείου, εἴπερ ἐστὶ τῶν αἰσϑητῶν καϑάπερ τὸ λευκὸν ἢ γλυχύ, πάντες oí χατὰ τὴν ὁμοίαν ὄντνς διάϑεσιν ὁμοίως ἀντιλαμβάνεσθαι. ὥστε τὸ μὲν συνημμέξ 219 vov v ὑγιές; ἐστιν. ἀληϑὲς δέ γε xcl τὸ δεύτερον λήμμα,, τὸ οὐχὶ δέ ye τὰ σημεῖα πᾶσι τοῖς ὁμοίως διαχειμένοις παραπλησίως φαί- γεται. τὸ γοῦν ἐπὶ τῶν πυρεσσύντων ἔρευθος xai ἢ τῶν αἰτίων προπάλεια P) xal ὃ ἔνιχμος χρὼς καὶ 7 πλείων ϑερμασία καὶ ] σφοδρότης τῶν σφιγμῶν καὶ τὰ λοιπὰ σημεῖα τοῖς ὁμοίως. κατά τε τὰς αἰσϑήσεις καὶ τὴν ἄλλην «σύγκρισιν διακειμένοις οὐ τοῦ 220 αὐτοῦ προσπίπτει σημεῖα οὐδ᾽ ὡσαύτως πᾶσι φαένεται. ἀλλ᾽ Ἡροφίλῳ μὲν ἡ λύγου χάριν ὡς ἄντικρυς χρηστοῦ αἵματος ση- ^ μεῖα, Ἐ ασιστράτῳ δὲ ὡς μεταπτώᾳεως τῆς ἐκ φλεβῶν εἰς ἀρ- τηρίας, ““σκληπιάδῃ δὲ ὡς ἐνστάσεως νοητῶν ὄγκων ") ἐν νοητοῖς 921 ἀραιώμασι. τοίνυν καὶ τὸ δεύτερον. λῆμμα ὑγιές ἐστιν. ἀλλὰ δὴ καὶ τὸ τρίτον, τὸ τὰ φαινόμενα πᾶσι τοῖς ὁμοίως διακειμένοις παραπλησίως φαίνεσϑαι" τὸ γὰρ λευκόν, εἰ τύχοι, χρῶμα τῷ μὲν ἱκτεριῶντι καὶ τῷ ὑφαίμους ) ἔχοντι τοὺς ὀφϑαλμοὺς xai τῷ κατὰ φύσιν διακειμένῳ οὐχ ὡσαύτως προσπίπτει, ἀνομοίως γάρ διέκειντο. παρ᾽ ἣν αἰτίαν τῷ μὲν φαίνεται ὠχρόν, τῷ δὲ' ἐνερευϑές, τῷ δὲ λευκόν. τοῖς μέντοι χατὰ τὴν αὐτὴν. διάϑεσιν sunt ex apparentibus, signa etiam omnibus similiter" affectis similiter appa- rent, 218. si enim omnes qui videndi facultate. iutegra nec impedita. utun- tur, album colorem non diverso modo sed similiter. percipiunt, si omnibas naturali gustatus sensu gaudentibus dulcia dulce sapiunt, necessario etiam aigna, siquidem sunt.ex rebus senailibus ut albüám et dulce, debent δὴ X omnihus similiter affectis similiter percipi. connexum igitur recte se habet. 219. sed verum quoque est assnmtum alterum, quod nempe signa neutiquam omnibus similiter affectis similiter appareant. rubor certe qui apparet ia . febricitantibus et causarum praecedens luctatio et cntis hamida et calor maior et pulsns vehementior et: caetera signa iis qui similiter sunt effecti et sen- sibus et alía coustitutiond, non einsdem rei se praebent signa neque aimi- Bter apparent omnibus; O0. sed Herophilo quidem, exempli causa, tam- quam signa aperte boni sanguinis, Erasistrato antem tamquam tranaitionis a venis in arterias, Asclepiadae autem tamquam signa vehementioris intéa- sionis corpnscnlorum intelligibilium in raritatibus intelligibilibus. est ergo recta etiam secunda ponouno) He sed et tertia, quod quae apparent si- «niliter apparent omnibus similiter affectis: color enim, exempli causa, elbaí ei quidem qui morbo laborat regio et ei qui sanguine suffusos habet oculos et ei qoi secundnm naturam est affectus, non similiter se offert, nom subt enim similiter affecti. quamobrem illi quidem apparet fulvus, haic ruber, hnic albos, iis vero omnibus qui sunt in eadem affectione, nempe. sanis, ») τὸ τὰ σημεῖα) sic ex eodem ms legendum pro xal rà σημεῖᾳ. o) ἀπαρεμποϑδίστους] ita scripsi pro ἀπαραμποδίστους, ut sect. 188et 140. p) ἡ τῶν αἰτίων spomidera] confer dicta ad sect. 204. ES Ἡροφέλῳ μὲν} supra sect. 188. p) νοητῶν ὄγκων] ms Vratislav. νοητῶν τῶν. ferri posset τῶν γοητῶν, de hac Asclepiadis sententia dictum ad 3 Pyrrhon. sect. 32. vi,) τῷ μὲν rdi xh) τῷ ὑφαίμους) confer ad 1 Pyrrhon. sect, δὲ, ' ADVERSUS LOGICOS (Lib. VIII).. 408 οὖσι, τουτέστι τοῖς ἱγιαίνουσι, Aevxóv μόνον φαίνεται. τοίνυν 222 ἀληϑέσιν οὖσι τοῖς λήμμασι͵ συνεισαχϑήσεται καὶ 7j ἐπιφορά. οὐκ ἄρα φαινόμενόν ἐστι τὸ σημεῖον. αὐτόϑεν uiv. οὖν ἐφοδεύσα- o» ') ἡμῖν ἀληϑὴς ó λόγος ὑποδέδεικται. ὅτι δὲ καὶ ἀναπόδεικτός, ἔστι καὶ συλλογιστικός "), ἀναλύσασιν αὐτὸν φανήσεται. εὐθέως 223 γάρ, ἵνα μικρὸν ἄνωθεν ἢ προλάβωμεν, ἀναπόδεικτοι λέγοντα P δ00 ᾿ διχῶς, οἵ ve μὴ ἀποδεδειγμένοε καὶ οἱ μὴ χρείαν ἔχοντες ἀπο- δείξεως, τῷ αὐτόϑεν εἶναι περιφανὲς ἐπ᾿ αὐτῶν τὸ ὅτι συνάγου- σιν. ἐπεδείξαμεν δὲ πολλάχις "), ὡς. κατὰ τὸ δεύτερον σημαινόύ-- μένον ταύτης ἠξίωνται τῆς προσηγορίας οὗ κατ᾿ ἀρχὴν τῆς πιρρώτης περὶ συλλογισμῶν εἰσαγωγῆς ὃ παρὰ τῷ XQvoínng τεalbus solum apparet. 222. si ergo verae sunt hae propositioues, simul etiam inferetur illatio. non est ergo signum ex apparentibus. atque nobis quidem hac via et ratione procedeutibus ex se vera ostensa est haec argumentatio. 223. quod autem sit etiam indemoustrabilis sive ex illis quae nulla iudigent demoustratione et firmiter colligat, perspicuum erit si eam resolverimus. iam euim, ut paulo altius rem sumamus, iudemonstrabiles dicuntur argu- mentationes duobus modis, nempe vel quae uon possunt demonstrari vel quae non opus habent demonstratione, quod ex se in eis sit perspicuum quod colligant. saepe autem osteudimns, quod in secundo significato ita sunt ap- pellatae, quae locatae sunt a Chrysippo 8 principio primae institutionis de