'σϑαι" ἐάν τε γὰρ ἀπ᾿ ἀληϑοῦς ἀρχόμενον Y) ἐπ᾿ ἀληϑὲς λήγῃ, ἐστὶν᾽ ἀληϑές"' ἐάν τε ἀπὸ᾽ ψεύδους. ἐπὶ ψεῦδος, πάλιν ἀληϑές᾽ ὡσαύτως δὲ. κἂν ἀπὸ ψεύδους ἐπ᾿ ἀληϑές. xa9' ἕνα δὲ μόνον γίνεσθαι ψεῦδος, ὅταν ἀπ᾿ ἀληϑοῦς ἀρχόμενον *) λήγῃ ἐπὶ ψεῦ- δος. τούτων δὲ οὕτως ἐχόντων ἀγαζητητέον φασὶ τὸ σημεῖον, 348 οὐχ ἐν τῷ μοχϑηρῷ τουτῳ συνημμένῳ ἀλλ᾽ ἐν τῷ ὑγιεῖ" εἰρη- ται γὰρ «ἀξίωμα τὸ ἐν ὑγιεῖ συνημμένῳ καϑηγούμενον. ἀλλ᾽ ἐπεὶ οὐχ i ἕν ἦν ὑγιὲς συνημμένον, “τρία δέ, καϑάπερ τὸ ἀπ ἀληϑοῦς ἀρχόμενον xal ἐπ᾿. ἀληϑὲς λῆγον, καὶ τὸ ἀπὸ ψεύδους ἐπὶ ψεῦ-- δος, καὶ τὸ ἀπὸ ψεύδους ἐπ᾿ ἀληϑές, σκεπτέον πότερόν ποτε ἐν πᾶσι ζητητέον τοῖς ὑγιέσε 4j συνημμένοις τὸ σημεῖογ," ἢ ἔν τισιν ἢ ἔν τινι. οὐκοῦν εἰ τὸ σημεῖον ἀληϑὲς εἶναι δεῖ zai ἀλη- 240 Joc παραστατικόν, οὔτε ἐν τῷ ἀπὸ ψεύδους ἀρχομέν καὶ ἐπὶ ψεῖδος λήγοντι οὔτε ἐν τῷ ἀπὸ ψεύδους ἐπ᾿ ἀληϑὲς ὑποκείσε- ται. λείπεται οὖν ἐκείνῳ μόνον αὐτὸ τυγχάνειν,; τῷ ἀπὸ τοῦ ἀληϑοῦς τε ἀρχομένῳ, καὶ ἐπ᾿ ἀληϑὲς λήγοντι, ὡς ἂν καὶ αὐτοῦ ὑπάρχοντος καὶ τοῦ σημειωτοῦ. συνυπάρχειν ὀφείλοντος αὐτῷ. τοίνυν ὅταν λέγηται τὸ σημεῖον ἀξίωμα εἶναι ἐν ὑγιεῖ συνημμένῳ 250 καϑηγούμενον, δεήσει ἐν. μόνῳ ἀχούειν αὐτὸ καϑηγούμενον συν- - ημμένῳ τῷ ἀπ᾿ ἀληϑοῦς τε ἀρχομένῳ καὶ ἐπ᾿ ἀληϑὲς λήγοντι. καὶ μὴν οὐκ Su τι ἡγεῖται ἀξίωμα ἐν ὑγιεῖ συνημμένῳ án ᾿άλη- ϑοῦς τε ἀρχόμενον καὶ ἐπ᾿ ἀληϑὲς λῆγον, τοῦτό ἔστι σημεῖον. αὐτίχα γέ τοι"). τὸ τοιοῦτο συνημμένον *&) ἡμέρα ἐστί, φῶς 251 lo:»' ἀπ᾽ ἀληϑοῦς μὲν ἄρχεται τοῦ “ἡμέρα ἐστί’ καὶ ἐπ᾿ ἀληϑὲς λήγει τό “φῶς ἐστιν᾽. οὐχ εἶχε δέ τι ἐν αὐτῷ ἡγούμενον ἀξίωμα σημεῖον τοῦ λήγοντος" οὐδὲ γὰρ ἐκκαλυπτικόν ἐστι τοῦ N et si a vero incipiens desinat in verum, est verum, et.si a falso in falsum, rursus verum; similiter quoque si a falso in verum. uno antem solo modo esse falsum » nempe quando ἃ vero incipiens desinit in falsum. 218. cum haec autem ita babeant, signum dicunt esse quaerendum; non in hoc pravo connexo sed in recte se babente: dictum est enim, sigaum esse pronuntia- tum, quod est antecedens in connexo recte se babente, sed quoniam non suum tantum erat connexum sahum, sed tria, nempe quod incipit a vero et desinit in verum, et quod a falso iu falsum, et quod a falso in verum, quaerendum est utrummam sigmum quaerendum sit ia omnibus connexis recte se habentibus, an in aliquibns an in uno aliquo. 249. ergo si siguum opor- tet esse verum et verum ostendere, neque in connexo quod incipit a falso et desinit in falsum neque in eo quod a falso iu verum, seso offeret. restat ergo ut id sit in illo solo, quod et incipit a vero et desinit jin verum, ut- pote quod et ipsum existat et cuius signatum simul 'existere debeat. 250. quando ergo dicitnr signum esse pronuntiatum antecedens in counexo reete se habente, oportebit intelligere antecedens ia eo solo connexo, quod et a vero incipit et desinit in verum. atqui ne quidem si quod antecedit pronuntiatum in recto connexo et a vero incipieas in verum desinit, hoo: est signum, 261. iam enim a vero quidem certe incipit connexum istud *si dies est, lax est', a vero, inquam, nempe *dies ost? et in verum desinit nempe *lux est'. non habet autem in se antecedens pronantiatum quod sit sit signum cousequentis: neque enim illud dies est? aperit et revelat esse y) ἀπ᾿ ἀληϑοῦς ἀρχόμενο» ita legendum e mss pro ἀρχομένου. ' P506 x) ὅταν ἀπ’ ἀληϑοῦς ἀρχόμενον) male editi ἐπ᾽ ἀληϑοῦς. confer — sect. 114 et lib. 9 Pyrrhon. sect. 105.
4) τοῖς vyiíci] articulum revocavi e ms Ciz., qui in editis éberat.
b) αὐτέκα — 3€] ita ms Ciz. pro αὐτίκα 7: | — {φῶς iori! τό “ἡμέρᾳ. Zavív', ἀλλ᾽ ὡς αὐτὸ δι᾽ αὐταῦ προῦπε- 41tv, οἴτῳ καὶ τὰ φῶς 2x τῆς idíag ἐλαμβάνετο περιφοωνεέᾳς.
2520 ὥρᾳ τὸ σημεῖον οὐ. μάνον ἐν. ὑγιεῖ εἶναι συνημμένῳ ἡγούμεγον, τουτέστι τῷ ἀπ᾽ ἀληϑοῖς ἀρχομένῳ καὶ Lue ἀληθὲς ijvovri, ἀλλὰ καὶ ἐκκμαλωπτικὴν ἔχειν φύσιν τοῦ λήγοντες, olov ἐστι τὲ ἐν ταῖς τοιούτοις σῳνημμέμοις “εἰ γάλα ἔχει ἐν μαστοῖς ἦϑε, κεχύηκεν (ide, καί "εἰ βρόγχιαμ ") ἔπτυχεν οὕτος, ἕλκος ἔχει iv 263 πγεύμρνι obrog'. τουτὶ γὰρ τὸ συνημμένον ὑγιές ἔστιν, ἀρχά- Ῥδθθμιένον uiv") ἀπ᾿ ἀληϑαῦς τοῦ “βρέγχιον ἔπτυκεν οὗτος᾽, λῆγον δὲ ἐπ᾽ ἀληϑές “ἕλκος ἔχεε οὗτος ἐν πνεύμονε᾽ μετὰ τοῦ ἐκχαλυπτιχὸν &i»«4 τὸ πρῶτην τοῦ δευτέρον" ἐκείνῳ yàg προσβάλλο».- 2:4 reg κατάληψιν τούτου ποιούμεθα. ἔτι φασέ, τὸ σημεῖον παρὸν παρόνέος εἶναι δεῖ αημεῖρμ" ἔνιαι ydg ἐδαπατώμενοι καὶ π πρρῳχημένου ϑέλουσιν εἶναι σημεῖον, ὡς ἐπὶ τοῦ “εἰ οὐλὴν ἔχει οὗτος, ἕλκος ξαχηκὲν οὗτος". εἰ μὲν γὰρ οὐλὴν ἔχει, παρόν ἐστι, ᾿φαίνετωι γάρ' τὸ δὲ ἕλχος ἐσχηκέναι παρωχημένον 2)" οὐκέεε γάρ ἐστιν ἕλχος. xal παρὸν μέλλοντος, ὡς τὸ περιεχόμενον τῷ τοιούτῳ συνημμένῳ “εἰ καᾳρδίᾳν τέτρῳται Π) οὕτας, ὀποϑανεῖεαι οὕτος᾽- τὸ γὰρ τημῦμα τῆς καφδίας εἶναί φασιν ἤδη, τὸν dé 9δ ϑάγαταν μέλλειν. ἀγνοοῦσι δὴ οἱ τὰ τοιαῦτα λέγοντες, ova ἀλλ᾽ Α ἐστὶ τὰ παρῳχημένᾳ καὶ τὰ μέλλοντα" τὸ μέν «or σημεῖον καὶ lucem, sed ut ipsum per se ἴδηι antea se offert, itá etiam lux percipitur ex sus claritate et evidentia, 950. opostet ergo sigaum noa solum esse an- tecedeng in connexq recte sg habente, sed etiam habere netpram quae ept- riat ceusequens, cuiusmodi est in his connexis “πὶ ista babet lac ἐπ ubenri- bus, concepit, et “δὲ iste exspuit crassum et viscidum ex pulmone humo- rem, ulcus habet ἐπ pulmoae?. 253. hoo enim sanum est connexam, ut quod. incipiat a vero nempe *iste exspuit crassum et viscidum humorem'e pul- mone!, desinatque in verum nempe *iste habet ulcus in pnlmone', ac prae- terea ἃ priore aperiatur posterius: ad illud enim attendentes hoc compre- bendimus. 2351. praeterea, iaquiwnt, oportet signum praesens esse signum praesentis: nonnulli euim decepti etiam praesens volunt esse signum prae- terii, at im hoo “δὲ iste habet cicatricem, iste habnit ulcus*. nam si habet cicatricem, est praeseus, apparet enim; ulcus autem habuisse, praeteritum: nóu est enim amplius ulcus. et praesens futuri, ut jd quod continetur hoc counexo “δὲ iste fuit corde sauciatus, morietur iste": nam cordis quidem vulnus iam esse dicunt, mortem autem futuram. 255. ignorant autem qai haec dicumt, quod haec non sunt praeterita füturaque: signum enim et sigva- ΄ ΄ c) βρόγχιον͵ notavit Galenus quarto de locis affectis t. 3 p. 398 Bo0y- P 606 για ab anatomicis appellari τοὺς χόνδρους τῆς τραχείᾳς ἀρτηρίας, αἰγμοει- δεῖς ὑπάρχοντας τῷ Oynunti, carti|aginosas particulas sigmiformes ad- haerentes asperae arteriae pst totum pulmonem diépersose, χαξαγσχιζομέ- νης γὰρ εἰς olov τὸν πνεύμονα ὥσπερ τῆς δείας ἀρτηρίᾳς; οὕτῳ xci tüc τραχείας, ἢ τῶν βρογχέων οὐσία x«9^ ὅλογ igi) τὰν πγεῦμονᾳ, Coelius Aurelianus de morbis auctis lib, 2 c. 99 eas pulmouie partes pati, quae arteriae sunt adhaerentes, quas appellant bronchia. pro 8goyauor ut ubi- que apud Hippocratem Galenum et alios scriptum igyeniq, $n Sexti co- dicibus erat Booyytior, dicitur autem βρόγχιον a Bgoyxoc, quo. vocabulo asperam arteriam significant, licet alibi etiam fames speciatim ac gut- tur, ut notatum Fo£sio iu Anatomia Hippecratis.. d) ἀρχόμενον piv] ita ms Ciz.: nam im editis μέν abest. e) za0tynu£voyr] ita rectius msg pro. φαρωχηβέψον. Jf) χαρϑέαν. τέτρωται) εἰς legandum e mee psa καρδίᾳ. ox iisdem me reposui: τὸ ui» γὰρ τραῦμα, liget μέμ iterum in editis exeularet.
ADVERSUB LOGICON [Lib VI] — 433 σημειιονὸν «ἂν τούτοις παρὸν παρόγτος ἐσείν’ ἐν ve γὰῤ τῷ ; ἐρῳ τῷ “εἰ οὐλὴν iyu οὗτος, ἕλκος ἔσχηκεν οὗεος᾽, τὸ μὲν ἕλκος γέγονεν Td καὶ παρῴχησε" τὸ δὲ ἕλκος ἐσχηκέναι τοῦτον ἐξίωμα χαϑεστηκὸς 5) ἐνέστηκε περὶ γεγονότος τινὸς λεγόμενον. ἐν τε τῷ “ εἰ καρδίαν τέτρωται οὗτος, ἀποθανεῖται οὗτος᾽, ὁ μὲν ϑάνατος. μέλλει. τὸ δὲ ἀποθανεῖσθαι τοῦταν ἀξίωμα ἐνέστηκε περὶ μέλλοντος λεγόμενον. παρ᾽ ὃ καὶ νῦν ἐστιν ἀληϑές. ὥστε 556 ᾿ καὲ ἀξίωμά ἔστε τὸ σημεῖον καὶ ἐν ὑγιεῖ συνημμένῳ καϑηγεῖτιμ τῷ ἀρχομένῳ ἀπὸ ἀληϑοῦς «καὶ λήγοντι ἐπὶ ἀληϑές, ἐκκαλυπει- κὸν τέ ἐστι τοῦ λήγοντος, χαὶ διὰ παντὸς παρὸν παρόντος ἐστὶ σημεῖον. Τούτων δ᾽ ὑποδεδειγμένων κατὰ τὰς αὐτῶν ἐκείνων τέχνα. 251 λογίας, πρῶτον μὲν ἄξιόν ἐστι τὸ τοσοῦτον εἰπεῖν πρὸς αὐτούς" εἰ xa" οὕς μὲν αἰσϑητόν") ἐστι τὸ σημεῖον, καϑ᾽ οὖς δὲ νοητόν"), x«i s περὶ τούτου διαφωνία μέχρε τοῦ νῦν ἀνεπίκριτός ἐστιν, ἄδηλον εἶναι ῥητέον ἀχμὴν τὸ σημεῖον. ἄδηλον δὲ ὃν χρήζει τῶν ἐχκαλυψόντων, ἀλλ᾽ οὐχ αὐτὸ ἑτέρων δεῖ ὑπάρχειν ἐκκαλυπτικόν. | καὶ μὴν εἰ τὰ σημεῖον κατ᾿ αὐτοὺς ἐν AexrQ ^) τὴν ὑπόστασιν 258 ' ἔχει, τὰ δὲ λεκτὰ εἰ ἔστι ζητεῖται, ἄτοπον πρὶν ὁμολογηϑῆναε ᾿ τὸ γένος, ὡς βέβαιον λαμβάνειν τὸ εἶδος. ὁρῶμεν δὲ εἰσί P ὅογΥ τινες οἱ ἀνῃρηκότες τὴν ὕπαρξιν τῶν λεχτῶν, xal οὐχ οἱ ἑτερό-, ἄοξος μύγχον '), οἷον οἱ ᾿ΕἘπιχούρειοι, ἀλλὰ x«l οἱ Στωϊκοί, ὡς οἱ tum etjam in bis est praésens praesentis: nam et in illo priori *si iste ha- bet cicatricem, habwit ulcus', ulcus quidem jam fuit et praeteriit. quod au- tem iste habuerit nlcus, est praeseus pronantiatum, quod dieitur de aliquo quod fuit. et in illo *3sj iste vulneratus est corde, morietur?, futura quidem est mors. quod iste eutem sit moriturus, est praesens pronuntíatum quod dicltur de futuro. unde etiam nunc est verum. 256. quamobrem et signum . est pronnntiatum et est antecedens jn connexo recte 86 hebente jucipiente- que a vero et desinente jn vernm, aperit autem et revelat id quod est con- sequens, et semper praeseus est praesentis signum. 251, Cum baec ita exposuerimus congruenter iis quae ab illis tredunter artis dialecticae praeceptis, primum quidem hoc solnm ad eos dicere fes est; si, ut alii quidem volunt, siguum est sensile, ut alil autem volunt, cadit sub intelligentiam, et quae de ea re est controversia hucusque non potuit diindicari, dicendum est sfgnum plane esse obscuram. cum. antem obscurum sit, indiget iis quae id suut apertura ac detectura, neque oportet ipsam esse quae alia aperiat ac detegat. 258. praeterea si ex eorum sen- tentia signum subsistit in eo quod vocant díctum, quaeritur autem an sínt - dicta etusmodi, absurdum est priusquam constet de geuere, tamquam firmam ac stabilem accipere speciem. videmus antem, quod sunt quidam qui ne- garunt existere eiusmodi dicta, nec solum ii qui sunt diveysae sectae, wt - - g) xadeornxoc) male editi καϑεστηχώς. À) xa0' οὕς μὲν αἰσϑητόν»} secundum Epicureos sect. 177 sq. i) xe9' οὖς δὲ νοηεὺ»] cecandum Btoicos, quorum sententiam haete- nus T gavit a sect. 244. | Δ) fv àixr(] siguum enim £toici alunt esse ἀξέωμα, supra sect. 945. ἀξίωμα autem. definiunt lexróv perfectum, seot. 12, ἢ οὐχ οἱ ἐτερόδοξοι uovo*] non tantum alieni a Btoicorum sesta Epi- P 501 cmrus et Strato negarunt dari λεχτόν, hoe est inoorpoream ídeam a τὸς. bis significantibus et re ipsa significata diversam, iq qua veritas vel fel- citas preauntisti consisteret, ut dietum supra seet. 18. ézsgodolley pro beminibus alterius sectae fuit etiam sect. 169. 306. voculam eror bis , ropetitam semel expunxi, | 4e 414. BSEXTI EMPImiCI "περὶ τὸν Βασιλείδην "), οἷς ἔδοξε μηδὲν slyas ἀσώβιατον *). τοί- 259vvy ἐν ἐποχῇ φυλαχτέον ἐστὶ τὸ σημεῖον. ἀλλ᾽ ἀποδεέξαντες, φασί; πρότερον τὴν τῶν λεχτῶν ὕπαρξιν ἕξομεν βεβαίαν καὶ τὴν τοῦ σημείου φύσιν. οὐχοῦν ὅταν ἀποδείξητε, ἐρεῖ τις, τότε καὶ τὸ πιστὴν εἶναε τὴν τοῦ σημείου ὕπαῤξιν λαμβάνετε. yo: δὲ ἐπὶ ψιλῆς μένετε τῆς ὑποσχέσεως, ἀνάγκη καὶ ἡμᾶς ἐν ἐποχῇ 260 μένειν. εἶτα καὶ πῶς οἷόν τέ ἐστιν ἀποδεικνύναι τὴν τῶν λεκεῶν ὕπαρξιν; ἢ γὰρ διὰ σημείου δεήσεε τοῦτο ποιεῖν ἢ di^ ἀποδεί- ξεως. ἀλλ᾽ οὔτε διὰ σημείου τινὸς οὔτε δι᾿ ἀπὸόδεέξεως δυνατὸν τοῦτο ποιεῖν"" ταῦτα γὰρ καὶ αὐτὰ λεκτὰ ὄντα παραπλησίως τοῖς 326] ἄλλοις λεκτοῖς ἐζήτηται. xal τοσρῦτον ἀπέχει τοῦ δύνασθαι βε- βαίως τι παριστᾶν, ὡς καὶ ἀνάπαλιν αὐτὰ χρήζειν τοῦ παραστή- Epicurei, sed etiam Stoici, ut Basilides, qui in hac fuit opinione nt exi- w»timaret nihil esse incorporeum. de signo ergo sustinenda est assemsio. 259. sed »i prius, inqniunt, demonstraverimus dicta existere, habebimus firmam ac stabilem signi natnram. qnando ergo id. demoustraveritis, inquiet quispiam, tunc quoque sumite esse credibilem sigui existentiam. — quamdiu antem manetis in nuda promissione, necesse est quoque nos manere in su- stinenda assensione, 260. deinde quomodo fieri potest ut dictorum demon- stretur existentia? nam aut per sigunm hoc oportebit facere aat per ἐδ. monstrationem. sed neque per signum aliquod neque per demonstrationem Beri hoc poterit: nam cum haec itidem sint e dictorum mumero, similiter una cum aliis dictis controversa sunt. 261. et tantnm abest ut possint aliquid ᾿ firmiter ac stabiliter ostendere, ut contra ipsa quoqne! indigeant eo quod . m) ol περὶ Maddie puto Dasilidem Scythopolitanum philoso- phum intelligi, quem cum Apollonio Stoico Verissimi Caesaris prae- ceptorem fuisse scribit 5. Hieronymus in Chronico, et Syncellus p. 351 M. Antonini, quod perinde est: Marcus Antoninus enim idem dictus Verissimus, ut constat ex lulio Cepitolino in eius vita c. 1 et 4. fuere caeteroqui plures Basilides, veterum scriptis celebrati, ut 1) Basilides Ajexsadrinos (saeculo 2 post natum Christum) haeresiarcha, Isidori pa- ter, auctor Besilidianorum, de cuius scriptis dixi lib. 5 bibl. Graecae c. l p. 200. 2).Basilides Alexandrinus, pater philosophi Sallustii, cla- rus sexto post natum Christum saeculo, Suid. in Σαλλουστ. 3) Baailides Asturicensis in Hispania Tarraconensi, episcopus, sed quod libellaticas esset depositus, de quo S. Cyprianus Epist. 68 et Sam Besnage ad A. C. 254 n. 3 sq. 4) Basilides sacerdos dei Carmeli, memoratus Tacito 9 28 Hist. 5) Besilides Epicureus, Laért. 10 25. 6) Basilides Grammati- cus, cuius opus περὶ Ὁμηρικῆς λέξεως in compendium misit Cratinus, laudatum Etymológico Magno in ἀρέζηλος. T) Basilides libertus, de quo Suetonius in Vespasiano c. T. 8) Basilides martyres, de quibus Ruse- bius 6 5 Hist. et Martyrologia 10 et 12 lunii, 9) Bbasilides Milesius so- phista, cui libros quosdam σοφιστικῶν suarum παρασχευῶν dicaverat Phrynichus tebte Photio cod. 108. 10) Basilides Paphlago, de quo 8. Basilius epist. 72 73. 11) Basilides patricius ex praefecto praetorio-Orien- tis, quem Iustinianus imp. una cum aliis viris clarissimis delegit ad ao- vum codicem ex Gregorieno Hermogeniano ac Theodosiano' faciendam. vide Baronium ad A. C. 519 n. 23. 12) Basilides Pentapolitanus epi- scopus, ad quem scripsit Dionysius Alexandrinus apud Eusebium 7 26 Hist. 13) Basilides "Tyrius geometra, cuius meminit Euclides praefat. ^ [libri 14.- his denique accedit Βασιλις, qui Indiam et Aethiopiam desori- psit, laudatus Agatharchidi apud Photium cod. 2590 Plinio 6 99 Athe- n) μηδὲν εἶναι àoouaroy] dum itaque nibil dari incorpozeum statuit Beasilides, negavit etiam Aéxrov, quod esse ἀσώματον Stoici docebant, ut saepius iam innuit, atque iterum dicet Sextus sect, 398 sq. 404.
ADVERSUS LOGICOS [Lib. Vin. 4)ὅ Φοντος. λελήϑασι. δὲ αὑτοὺς οἱ ἀπὸ τῆς στοᾶς εἰς τὸν διαλλήλων ἐμπέπεοντες τρύπον. ἵνα γὰρ τὰ λεκτὰ ὁμολογηθῇ, ἀπόδειξιν sivo.: ài καὶ σημεῖον" ἵνα δὲ 7 ἀπόδειξις καὶ τὸ σημεῖον προ- φεστήχοι, προπεπιστεῦσϑαε ἀνάγκη τὴν τῶν ᾿λεκεῶν φύσιν. εἰς ηλα οὖν συννεύοντα καὶ τὴν ἐξ ἀλλήλων περιμένοντα πίστιν ἐπ᾿ ἴσης ἐατὲν ἀπιστα. ἀλλ᾽ ἔστω ye καὶ ἐκ περιουσίας 0vyxtχωρήσϑω ἕνεχα τοῦ. προβαίνειν τὴν ζήτησιν, ἐν ὑπάρξει τυγχά-- E νειν τὰ λεκτά j xaínto,Avqvórov καϑεστώσης τῆς,ntol αὐτῶν μάχης. οὐκοῦν. d ταῦτά ἐστιν, ἤτοι σώματα ἢ ἀσώματα λέξου- σιν. εἶναι. xal σώματα μὲν οὐκ ἂν φαῖεν", εἰ δὲ ἀσώματα, ἤτοι ποιεῖ τὶ κατ᾽ αὐτοὺς ἢ οὐδὲν ποιεῖ. καὶ ποιεῖν μὲν οὐκ ἂν ἀξεώσειαν. τὸ γὰρ ἀσώματον. κατ᾽ αὐτοὺς | οὔτε ποιεῖν τε πέφυκεν οὔτε πάσχειν. μηδὲν. δὲ ποιοῦντα, οὐδὲ οὗ ἐστι σημεῖα, vbei- ξεταί τι καὶ ΠΡΟΣ τὸ γὰρ ἐνδείκνυσϑαί τι καὶ δηλοῦν ἔστι ποιεῖν. τε. ἄτοπον δέ γε; τὸ σημεῖον μήτε ἐνδείκνυσϑαί τι μήτε δηλοῦν. οὐχ ἄρα νοητόν ἐστιν οὐδὲ ἀξίωμα -τὸ σημέϊον. ἄλλως τε καϑὼς ἐν πολλοῖς πολλάχις ὑπεδείξαμεν?), ἃ μὲν σημαίνει, ὦ δὲ σημαίνεται. σημαίναυσι μὲν αἱ φωναί, σημαίνεται δὲ τὰ λεκτά, ἐν οἷς ἐστι καὶ τὰ ἀξιώματα. πάντων δὲ τῶν ἀξιωμάτων σημαινομένων, ἄλλων σημαινόντων, οὐκ ἂν εἴη τὸ σημεῖον ἀξίωμα. πάλιν παρακεχωρήσϑω τὰ — φύσιν ἔχειν ἀσώματον. ἀλλ᾽ ἐπεὶ τὸ σημεῖον ἐν ὑγιεῖ συνημμένῳ "). χαϑηγεῖσϑαί φασι, δεήσει. προεπιχεχρίσϑαι: τὸ ὑγιὲς συνημμένον καὶ προεξητάσϑαι᾽ . eMe τὸ. κατὰ. Φίλωνά 4) ἐστι τὸ τοιοῦτον εἴτε κατὰ “4]΄:ὁδωρον r) ἢ τὴν συνάρτησιν ἢ ἄλλως πὼς χρινόμενον. πολλῶν γὰρ καὶ si illa stabiliturum. οἱ imprudentes inciderunt Stoici in vitiosum modum probandi mutuo alterum. per alterum. nam ut dicta existere in confesso sit, et demonstrationem et sigonm esse oportet; ut antem demonstratio et signum anatea.coneistat, necesse est ut prius fidem invemiat eorum quae dicta appelleat natura. cum ergo ia se invicem auauant et exspecteut mutuam inter se probationem, ex aequo sunt inoredibilis. 262, sed age conacedatur ex abendaatia, nt procedat quaestio, existere illa quae dicta appellant, licet wumae de iis est controversia, miaime possit decidi. si ergo dicta sunt,. ant cerpora ea ease dieent aut incorporea, et corpora quidem non dixerint; sia aeter iücorporeas, ant ex eorum sententia aliquid agunt ant nihil agunt. et agere quidem nea ceosnmerimt. 263. iacerporeum. enim, ut ipsi volun$, ne« qne. nt. aliquid. agat neque. κέ aliquid patiatur, habet ἃ nafura iasitum. si aetom. nibil agant, nec cuius sunt signa aliquid iudicarint et signifücavorint: aliqnid enim indicare et signifücare est aliquid agere. 264, absurdum est autem, signum nec indicare aliquid nec significare. sigmum ergo non cadit sub intelligentiam nec est pronuntiatum, maxime cum, «ut alibi saepe et multis ostendimus, olía significent, alia significentur. significant quidem vo- 496..Siguificantur autem quae vocant dicta, in quibus suat etiam pronun- tiata, cum aatem Omnia signifigentur pronuntiata, noa autem sigeiücent, sigeam minime est proauatíatnm, 265. rarsus coacedantur quae vocaat dicte maturam habere incorpoream..sed quoniam dicunt sigoum antecedere in oon- nexo recte se habente, oportebit ecquod tale sanum connexum sit, prius esse dijudicatum et exeminatum, utrum. id sit, ut vult Philo, sive πὶ vult Diodorus, ant num ex colligationo, aut aliquo elio modo iudicare debeat.
o) ὑπεϑείξαμε» supra sect. 12 huius libri. - p) ἐν ὑγιεῖ συνημμένῳ] ex Stoioa sigui denitione sect. 245. 4) τὸ κατὰ Φίλωνα] supra sect. 118.: ,) καξὰ diódeoor] sect. 115.
ats | SEXTI EMPIRICI - περὶ τούνων διαστάσεων οὐσῶν οὐκ ἔνεστι λαβεῖν βεβαίως τὸ 266 σημεῖον, ἀνεπιχρέτου τυγγανούσης τῆς διαφωνίας. ἔτι «ρὸς τοῖς , εἰρημιένοις κἂν δῶμεν σύμφωνον εἶναι τὸ ὁγεὲς χρικήρφιον καὶ ὁποῖόν ποτ᾽ ἂν ἐκεῖνοι ϑέλωσι, τοῦτο ἀμάχως ὑπάρχειν, οὐ o» τὸ περιεκτικὸν τοῦ σημείου ἀνεπέχρετον ὁμολογεῖν ἔστιν , ἀνάγκη τὸ γὰρ σημειωτὸν ἤτοι πρόδηλον ϑέλουσιν εἶναι ἢ ἄδη- 267 λον, καὶ εἰ μὲν πρόδηλον “), οὐκ ἔσται σημειωτόν, οὐδὲ exuas- ϑήσεται ὑπό τινος, ἀλλ᾽ αὐτὸ δι᾽ αὐτοῦ προσπεσεῖταε" εἰ δὲ ἄδηλον, πάντως ἄγνωστον ἔσται τοῦτο dire ἀληϑές ἔστιν elu ψευδές. ἐπεὶ γινωσκόμενον, ὃ τι ποτὲ τούτων ἐστί, γενήσεται ϑδβδπρύδηλον. τὸ οὖν περιεκτικὸν τοῦ τε σημείου καὶ τοῦ 'σημειωτοῦ, - συνημμένον λῆγον, ἐπεὶ. ἀδηλοῦ, ἐξ ἀνάγκης ἐστὶν ἀνεπέχρετον. ὅτε μὲν γὰρ ἀπ᾽ ἀληϑοῦς. ἄρχεται, γνώριμόν ἐστι, λήγει δὲ ἧ ἄγνωστον. δεῖ δὲ πρὸ παντὸς ἡμᾶς εἰς τὴν ἐπίχρισιν αὐτοῦ γινώσκειν τὸ εἷς τί λήγει, ἵνα, ἐὰν μὲν ele ἀληϑὲς λήγῃ, ϑώ- μεϑὰ τοῦτ᾽ ἀληϑὲς διὰ τὸ ἀπ᾿ ἀληϑοῦς τε ἄρχεσϑαε καὶ εἰς ἀληϑὲς λήγειν. ἐὰν δὲ εἰς ψεῦδος, ἀνάπαλιν λέγωμεν ψεῦδος 4i τὸ ἀπ᾿ ἀληϑοῦς ἄρχεσθαι καὶ ἐπὶ ψεῦδος λήγεων ἢ). οὐ τοί »v» ἀξίωμα ῥητέον εἶναε τὸ σημεῖον οὐδὲ ἐν ὑγιεῖ καϑηγούμενον. mS 249 Flooc9eréov δὲ τούτοις, ὅτι xal ταῖς ἐναργείαις μώχονται P δθθοΐ ταύτης προεστῶτες τῆς δόξης" εἰ γὰρ ἀξίωμά ἐστι τὸ σημεῖον xul ἐν ὑγιεῖ συνημμένῳ καϑηγεῖται, ἐχρῆν τοὺς μηδὲ ἀρχὴν ἔχον- . tug ἔννοιων ἀξιώματος μηδὲ τὰς διαλεχτικὰς τέχνας ἢ) ἐπεληλοnam cum de his sint multae dissensiones, non licet sumere signum firmiter ae stabiliter, si decidi ac terminari non possit illa coatroversia, 266. ad ea quae diximus, aocedít quod etiam si dederiigs eos iater 50 consebtiro de genuine sasui conaexi criterio et citra coatroversiam id esse quod illi velint, aihile secius necesse est ut id quod «eontinet signum, fateeatur noa posse diludicari: sigaetum enim aut manifestam osse voluat aut obscuram. 267. et si quidem ost manifestum, nen erit siguatem, noque ab aliquo signi- ficabitur, sed ipsum per se icurret; sín autem obscurum, erit cmsino hoc jgaoi&m sitne vernm δὴ falsum. mam sí eogmoacatur quidnam sit horam, ert manifestum. 269. quo igiur counexo ooatiuetur signum et siguatum, eius vonssquens, quoniam nou est maaifestum, necessario non poterit diiudiceri. "am quod a vero quidem incipit, est notum, desinit autem la ignoto. opor $et vero nos ante omnia ad eonnexeam dífadicandum nosse in quid. desinat,, ut si ia vorum quidem desinet, hoc pouamus 6060 vorum, preptesea qued lacipiat a vere ot in verem desinat; sin autem in falsam, e ſontrario di- camus falsum, quod a vero incipiat et ja falsum desinat, non est ergo di- cendmm signum δεθ pronwatiatum, meque ín ooanexo secto 5e habete 200. His sddendem est, quod etíam psgaant cum evidentia qui sut ancteses huius sentegtiae: οἱ onim signum est pronuntiatem et in conaexe veste se habeate antecedit, oporteret eos qui wullam habent omaíao netio- 6m prenestieti neque praecepta didicerumt artís dialecticae, 655€ remotos 4) el p προ ad. confer sect. 174 sq.?: t) xal ἐπὶ ψεῦδος λήγειν) huiusmodi vero connexum solum ἁσολ]ό- , y1010» maximeque falsum esse pronuntiabant Stoici, quod a vero incipit ac desinit in falso. sect. 114 et aliis in locis. ] P400.) διαλεχτιχὰς τέχνας) sect. 95T (ut 485. 442.) dizit τὰς αὐεῶών (διαλεχτιχῶ») τεχνολογέας, praecepta artis. dialecticae, mox Sialexiixa ϑεωρήματᾳ sect, 270. pro χαϑηγεῖσθαι ἐχρῆν. τοὺς δὲ uh τὴν ἀρχὴν / ADVEB&US LOGICOS (Lib. VIII]. 40 9órac ἐκτὸς εἶναι πάσης σημειώσεως. οὐχὶ δέ ye τοῦτο. καὶ yág210 ἀγφώμρατοι πολλώκις κυβερνῆτας καὶ ἄπειροι πολλώκις τῶν δια- λεκτικῶν ϑεωρημάτων γεωργοὶ ἄκρως σημειοῦνται, οὗ μὲν τὰ κατὰ θάλασσαν, ἀνέμους v6 καὶ νηνεμίας, χειμῶνάς τε καὶ yaÀsj- νας, οἱ δὲ κατὼ γεωργίαν ὥσπερ εὐχαρπίαν καὶ ἀκωρπίων, αὐχμούς ta «ai ἐπομβρίας. καίτοι ví περὶ ἀνθρώπων λέγομεν, ὅτε καὶ τοῖς ἀλόγοις ζῴοις τινὲς αὐτῶν μεταδεδώκασι τῆς τοῦ σημείον᾽ φοήσεως; καὶ γὰρ ὃ κύων ὅτε ἐκ τοῦ ἴχνους στιβεύει 5), τὸ 95-211 φέον σημειοῦται" ἀλλ᾽ οὐ διὰ τοῦτο ἀξιώμωτος ἕλκει φαντασίων. τό “εἴπερ ἴχνος ἐστὶ τοῦτο, ϑηρίον ἐστὶν ivOude', καὶ ὃ ἵππος κωτὼ τὴν τοῦ μύωπος προσβολὴν ἢ τὴν τῆς μάστιγος ἐπανά-. — sadw ἐξάλλεταε μὲν καὶ ὀρούει") πρὸς δρόμον, ovx ἐπικρένει δὲ τὸ τοιοῦτον συνημμένον διαλεχτικῶς “εἰ μάστιξ ἐπωνατέταται, ᾿ δραμητέον ἐστί μοι᾿, οὐχ ἄρα ἀξίωμά ἐστι τὸ σημεῖον ἐν ὑγιεῖ συνημμένῳ καϑηγούμενγον..
Ταῦτα μὲν ἰδιαίτερον πρὸς τοὺς νοητὸν ἀξιοῦντως εἶναι τὸ 312 σημεῖον εἰρήσϑω. κχοινότερον δὲ ἐνέσται πρὸς αὐτοὺς λέγειγ͵ καὶ τὰ πρὸς τοὺς αἰσϑητὸν αὐτὸ φάσκοντας εἶναι εἰρημένα "). εἴπερ yàg ἀξίωμά ἐστι τὸ σημεῖον ἐν ὑγιεῖ συνημμένῳ καϑηγούμενόν, xal ἐν παντὶ συνημμένῳ ἀκολουϑεῖ τὸ λῆγον τῷ ἡγουμένῳ, αἵ τε ἀκολουϑίαι παρόντων εἰσὶ πραγμάτων" ἐξ ἀνάγχης τὸ σημεῖον sel τὸ σημειωτὸν ὑφ᾽ ἕνα καιρὸν παρόντα συνυπάρξει ἀλλήλοις, καὶ οὐδέτερον οὐδετέρου γενήσεται μηνυτικόν, ἀλλ᾽ ἀμφότερω ἐξ αὐτῶν γνώριμα κατασεήσεξαι. C τὸ σημεῖον ἐκκαλυπτικὸν ἐστι 118 ub' oti signatione. 870. non ita est autem. nam saepé gtbernatores iH térad et seepé dialecticorum praeceptorum imperíti- agricolae praeclare yi« gnant.et observant; illi quidem in mari ventos et soeenitates, tempestates- que e? tranquillitates, bi autem in agricultura fertilitatem et sterilitatem, Miecitatemque ét impres. quamquam quid loquimur de hominibus, cum qui- δεῖν δὲ ipsis etia brata impertiant signi intelligentia? 271. mam tania querdo δὰ vestipio figit pedein, signat feram; sed non ideo pronuntiati at- ΘΝ pháantesiam hoc modo “πὶ hoc est vestiginns, fera est hic', et equas eunt sdrhovetat calcar aut intentutur scatica, exsailit quidem et ad curtim Iuéitatur, non dii&üdicat autem dialectice huiusmodi cohtexüm *si iatentatum est fisgéMluta, est miht cutendam?. nón ergo sigtum est proauntiatum aán- técedens ih connexo récte se habeate. "E ' 2912. Haec quidem privatim dicta sint adversus eos qui censent aignui eadlere sob itielligentiam. communiter autem licebit etiam adversus eos di- tere ea quáe dicta sunt adversus eos qui dicant fpetrm esse sqensile: $1 enfrà sigeum ést pronuntiatum in rtecte se habente tonnexo antecedens, et 18 omui cotmuexo consequens sequitur ex antecedente, et consequentiaé gunt reram praesentinm; necessario et signum et signatum in uno tempore prée« settia simal existent, et neutrüm'a neutro indicabitur eut significabitur, sed Whbo nota erant ex se ipsis. 5275. praeteream signam est indicatórium cotí- — legendum καϑηγεῖται, ἐχρῆν τοὺς μηδὲ τὴν ἀρχήν, ut interpres [quod recepimus].
x) Ex τοῦ ἴχνους στιβεύει] ms Ciz. πιστεύει, male, στιβεύειν est lyvev- ει», ut Hegyschius etiam annotavit, caeterum haec de canis sagacitate . ex Chrysippi observatione Sextus. unde quod modo dinerat 1.vig αὐτῶν, do Stoicis ac speciatim Chrysippo accipe. ' y) ópovt] ms Ciz. ὠρύει male, — a) εἰρημῶνα} eupra sect, 174.
ToU λήγοντος σημειωτοῦ, τὸ δὲ σημειωτὸν "ἐκκαλύπτεται' Ἡρὸς τοῦ σημείου. ταῦτα δὲ οὐ τῶν ἀπρλύτων “) ἐστὶν ἀλλὰ τῶν πρός T. πρὸς γὰρ τῷ ἐχκαλύπτοντι νοεῖται τὸ ἐκκαλυπτόμενον, καὶ πρὸς τῷ ἐχκαλυπτομένῳ νοεῖται τὸ ἐκκαλύπτον. εἰ δὲ ἀμφότερα πρός τι ὄντα κατὰ τὸν αὐτὸν πάρεστε χρόνον, ἀμφότερα συν- υφέστηκχεν' ἀλλήλοις" εἰ δὲ συνυφέστηκεν, ἑκάτερον ἐξ. αὐτοῦ 214 χαταληπτόν ἔστι καὶ οὐδέτερον ἐκ ϑατέρου. λεκτέον δὲ κἀκεῖνο, - ὅτε. ὑποῖόν ποτ᾽ ἂν jj τὸ σημεῖον, ἤτοι αὐτὸ φύσιν ἔχει πρὸς τὸ P 010 ἐνδείκνυσϑαι καὶ μηνύειν τὸ ἄδηλον, ἢ ἡμεῖς ἐσμὲν μνημονιχοὶ τῶν συναναγυμνωθέντων αὐτῷ. οὐχὶ δὲ ἐκεῖνο φύσιν ἔχει ἐνδει- κτικὴν τῶν ἀδήλων" ἐπεὶ ὥφξειλε πᾶσιν in? ἴσης ἐνδείκνυσθαι τὰ ἄδηλα.- ἡμεῖς ἄρα ὡς ἂν ἔχωμεν μνήμης, οὕτω περὶ τῆς τῶν $16 πραγμάτων ὑποστάσεως᾽ φερόμεϑα. ἀλλ᾽ εἴπερ οὔτε αἰσϑητόν ἐστι τὸ σημεῖον, ὡς ἐδείξαμεν"), οὔτε νοητόν, ὡς κατεστησά- . μεϑα, παρὰ δὲ ταῦτα οὐδέν ἐστι τρίτον, λεκτέον τε μὴ εἶναι σημεῖον. οἱ δὲ Δογματικοὶ πρὸς ἕκαστον μὲν τῶν οὕτως ἐπικε- χειρημένων πεφίμωνται. τοὐναντίον δὲ χατασκευάζοντές φασιν ὅτε ἄνθρωπος “) οὐχὶ τῷ προφορικῷ λόγῳ διαφέρει τῶν ἀλόγων ζῴων — καὶ γὰρ κόρακες καὶ Ψιττακοὶ καὶ κίτται ἐνάρϑρους 9:6 προφέρονται φωνάς --- ἀλλὰ τῷ ἐνδιαϑέτῳ. οὐδὲ τῇ ἁπλῇ μό- voy φαντασίᾳ --- ἐφαντασιοῦτο γὰρ κἀκεῖνα --- ἀλλὰ τῇ uesa- βατικῇ καὶ συνϑετικῇ. διόπερ ἀκολουϑίας ἔννοιαν ἔχων εὐϑὺς καὶ σημείου νόησιν λαμβάνει διὰ τὴν ἀχολουϑίαν. xal γὰρ αὐτὸ τὸ σημεῖόν ἐστι τοιοῦτον “εἰ τόδε, τόδε᾽. ἕπεται ἄρα τῇ φύσει καὶ sequeutis signati, et signatum a signo indicatur, talia autem non suat éx absolutis, sed ex iis quae referuntur ad aliquid: ex eo enim quod detegit, intelligitur quod detegitur, et ex eo quod detegitur intelligitur id quod de- tegit. si autem ambo cum referantur ad aliquid, adsunt eodem tempore, ambo simul consistunt inter se; si autem simul consistunt, utrumque est ex ae ipso comprehensibile et neutrum ex altero. 274. illud quoque dicendam est, quod cuiusmodicumque sit siguum, aut id habet naturam ad indicandum et significandum id quod est obscurum, aut nos modo recordamur eorum quae simul cum illo sunt aperta ac denudata. sed naturam queidem obsce- rorum indicatricem uon habet; deberet enim omuibus pariter manifestare ob- scura. nos igitar prout tenemus memoria, ita ad rerum substantiam cogse-, scendam ferimur. 275. sed si neque est sensile signum, πὲ ostendimus; ne- que cadit sub intelligentiam, ut probavimus, praeter haec autem nihil est tertium, dicendum est nullum dari signum. Dogmaticis autem adversus wnumquodque horum argumentornm est os obstructum. probare tamen insti- tnentes contrarium dicunt quod homo non differt a brutis oratione quae pro- fertur — nam et corvi et psittaci et picae voces proferunt articulatas — ^ sed quae intrinsecus sita est ratione. 276. neque simplici solum phantasia — nam ílla quoque imaginantur et visa concipiunt — sed discurrente et com- ponente. quamobrem uotionem habens consequentiae protinus habet etiam iatelligentiem sigui propter conseqnentiam. etenim ipsum signum est bhuius- modi *si hoc est, ilind est'. hominis igitur naturam et constitntionem sea) oU tà» ἀπολύτω»] signum est ex relatis sive τοῖς πρός T1, non ex rebus absolutis, quae a nostro modo χατὰ διαφοράν ut sect. 37 et 163, modo ἀπόλυτα, modo χατὰ περιγραφὴν καὶ ἀπολύτως γοούμενα ut sect, 881 et 394. appellantur. NN P510 ^?) ὡς ἐδεέξαμεν) signum e sensilibus non esse disputavit a sect. 188, neque ex insensilibus a sect. 944 buius libri,: EY ὅτε &y9Qu7z0;] haec oppugnantur a nostro infra sect. 370 8q.
ADVERAUS: LOGICOS, (Lib. VIIIy 419 | κατασκευῇ τἀνθρώπου τὸ καὶ σημεῖον ὑπάρχειν. ἀνωμολόγηταρατ δὲ ἡ. ἀπόδειξις τῷ “γένει σημεῖον 4) εἶναι" δηλωτικὴ γάρ ἐστι τοῦ συμπεράσματος, xal ἔσται ἡ διὰ τῶν λημμάτων αὐτῆς συμπλοκὴ σημεῖον τοῦ ὑπάρχειν τὸ συμπέρασμα, οἷον ἐπὶ τῆς τοιαύτης, “εἰ t ἔστι xlvnoic, ἔστι κενόν ")* ἔστι δὲ χίνησις, ἔστιν ἄρα κενόν᾽.
τὸ τοιοῦτον. συμπεπλεγμένον “εἰ ἔστι κίνησις, ἔστι χενόν᾽ διὰ τῶν λημμάτων συμπεπλεγμένον. εὐθὺς καὶ σημεῖόν oTt: τοῦ συμπεράσματος τοῦ “ἔστι κενόν". ἤτοι οὖν ἀποδεικτικοί εἰσι λό-- 218. ots φασίν, οἱ κατὰ τοῦ σημείου κομισϑέντες ὑπὸ τῶν ἀπορη- τιχῶν ἢ οὐχ ἀποδεικτικοί. καὶ εἰ μὲν οὐκ εἴσιν ᾿ἀποδεικτικοί, ἄπιστοι καϑεστᾶσιν, ὅπου γε καὶ ἀποδεικχτικοὶ τυγχάνοντες μόλις ἂν ἐπιστεύϑησαν᾽ εἰ δὲ ἀποδεικτικοί, δῆλον ὃ ὅτι ἔστε τι σημεῖον. ὦ 5 γὰρ ἀπόδειξις σημεῖον ἦν κατὰ τὸ γένος. «εἶπερ δὲ οὐδὲν οὐ-- 419 δενός ἐστι σημεῖον, “ἤτοι σημαίνουσί τι) αἱ κατὰ τοῦ σημείου ἐχφερόμεναι φωναὶ 7 οὐδὲν σημαίνουσι...καὶ εἰ μὲν οὐδέν, οὐδὲ τὴν τοῦ σημείου ὕπαρξιν ἂν ") ἔχουσι. πῶς γὰρ οἷζν τε τὰς μηδὲν σημαινούσας πιστεύεσϑαι περὶ τοῦ μηδὲν εἶγαι σημεῖον; εἰ. δὲ σημαίγουσι, μάταιοι καϑεστᾶσιν οἱ ἀπὸ τῆς σκέψεως, λόγῳ εὲν ἐκβώλλοντες τὸ σημεῖον, ἔργῳ δὲ τοῦτο παραλαμβάνοντες. ΡδΙΙ καὶ μὴν d μηδέν ἐστι ϑεώρημα τέχνης ἴδιον, οὗ διοίσει τῆς 980 ἀτεχνίας 7 «τέχνη. εἰ δέ ἐστι “ϑεώρημα τέχνης ἰδιον ᾿ ἤτοι φαι- vóntvóv ἐστιν ἢ ἢ ἄδηλον. ἀλλὰ φαινόμενον μὲν οὐκ ἂν εἴη" τὰ γὰρ purus πᾶσιν ὁμοίως καὶ ἀδιδάκτως φαίνεται. εἰ δὲ ἄδη-