y,7ε ἫΝ εἶχε γὰρ ἐν αὑτῷ λῆμμα ψεῦδος "") τό “νύξ dou. ιόπερ οὐδὲ ἀποδειχτιχός ἔστι. πάλεν ὃ ὃ τοιοῦτος, “εἰ ἡμέρα ἐστί "), 312 ὥς ἐστιν" ἡμέρα δέ ἐστι, φῶς ἄρα ἐστί", πρὸς τῷ συνακτι- ὺς *) ἔτει καὶ ἀληϑής ἔστιν, ἐπείπερ δοϑέντων αὐτοῦ τῶν λημ- άτων δίδοται καὶ ἡ 7 ἐπιφορά, καὶ ài ἀληϑῶν ἀληϑές τι δείκνυσι. οιοῦτος δὲ ὧν πάλιν οὐκ ἔστιν ἀπόδειξις, τῷ πρόδηλον ἔχειν : συμπέρασμα τό ᾿φῶς ἐστιν᾽, ἀλλὰ μὴ ἄδηλον. κατὰ ταῦτα 818. à καὶ ὃ οὕτως ἔχων, «i τίς σοι ϑεῶν ") εἶπεν ὅτι πλουτήσει οὗ-- T$ πλουτήσει οὗτος" H δὲ, ὁ ϑεὸς Ὁ εἶπέ σοι ὅτι πλουτήσει ὕτος, πλουτήσει ἄρα οὗτος᾽, ἄδηλον μὲν ἔχει συμπέρασμα. τό λουτήσειν τοῦτον" οὐκ ἔστι δ᾽ ἀποδεικτικόν, διὰ τὸ μὴ ἐκ τῆς sod sunt carnis meatus qui percipiuntur intelligentia hac ratione, propterea 10d ex corpore cui non sunt meatus, fieri non potest ut fluát humor;. fluit rtem sudor per corpus. non est ergo éolidum ac concretum corpus, sed bens poros sc meatus, 310, cum haec auteen Xa se habeant, demonstratio — Ke omnia debet esse argumentatio, secundo firmiter eolligeas tertio vera, — zarto conclusionem babens amfea nom manifestam, quinto ex ví sumptionum Τὸ anifestatam, 311, haec ergo argumentatio, cum sit dies, “δὲ nox est, sunt nebrae; atqui mex est, sunt ergo tomebrae", est quidem firmiter colligens: Mis enim eius sumptionibus "ürmiter colligitur etiam iMatio; sed mon eret wea, in se enim babebat falsam propositionem nempe nox est", quamobrem c est demonstrativa, 812. rursus vero heeo dio iew existente, *si dies t, lux est; dies est autem, ergo lux δὲ’. praeter id qmod est fÉrmiter gens, est etiam vera, quandoquidem datis eius summpüewibusy datur etiam atio, et per vera veri aliquid ostendit, eum awtem sit eimsmedi, rursus )n est demonstratio, propterea quod iam antea manifestam habet 'conclu- onem, nempe /lux est^, non autem de re non manifesta, 313. iis con- wemter oa quoque quae sic bebet, (sj quis deus tibi dixerit quod iste erit. ves, erit iste dives: iste autem deus tibi dixit qued iste erit dives, íste go erit dives?, manifestam quidem habet conclusiomem, faturaum eum dif) εἰ νύξ ἔστι, σχότος ἐστί») ne recte ms Ciz. pro ἡ νύξ. adde 2 Pyr- P $17 θαι. sect. 138.: Ite) ψεῦδος} immo ψευϑδές.]
τ εἰ uen Par] subintelligenda iterum verba, ἡμέρως οὔσης, uti ite-.— m etuntur infra sect. 414, vel supponendum haec dicta vel scripta se a Sexto cum dies esset, ut infra testatur sect, 316 οἷόν ἐστι νῦν ͵ ἡμέ α ἐστίν. nam si noctu aliquis ita argumentaretur, δὲ dies e«t, lut, falsum esset antecedens: atqui diee est.
x) πρὸς τῷ Ovrvaxrixóg] ms Vratislav. πρὸς τό, male.
y) εἴ τίς σοι ϑεῶν) supra sect. 308 et 2. Pyrrhon. sect. 141., z) εἰ dà ὁ ϑεὸς} legendum ὁ δέ aut potius ὅδϑε ὁ aut ὅδε " ὁ pto εἰ í etiam sect. 806, ie oU109) δέ w 8. Pyrrhon, - 400 | SEXTI EMPIRICI NE τῶν λημμάτων δυνάμεως ἐκχαλύπτεσθαι, ἀλλ᾽ Ix τῆς τοῦ ϑιοῦ 814 πίστεωξ παραδοχῆς τυγχάνειν. συνδραμόντων οὖν πάντων τούτων, τοῦ τε συναχτικὸν εἶναι τὸν λόγον καὶ ἀληθῆ καὶ ἀδήλου . -παραστατικόν, ὑφίσταται ἡ ἀπόδειξις. ἔνϑεν καὶ οὕτως αὐτὴν P BIS υπογράφουσιν. “ἀπόδειξίς ἔστι λόγος δι᾽ ὁμολογουμένων λημ- . ' μάτων κατὰ συναγωγὴν ἐπιφορὰν ἐκκαλύπτων ἄδηλον, οἷον ὃ τοιοῦτος “εἶ ἔστι κίνησις 5), ἔστι κενόν" ἀλλὰ μήν ἔστι κίνησις, οἰ ἔστιν ἄρα κενόν. τὸ γὰρ εἶναε κενὸν ἄδηλόν τ᾽ ἐστὶ καὶ δι᾽ ἀληϑῶν δοκεῖ τοῦ τε “εἰ ἔστε κίνησις, ἔστε κενόν’ καὶ τοῦ “ἔστι . ϑιδδὲ κίνησις᾽ κατὰ συναγωγὴν ἐκκαλύπτεσϑαι. ἃ μὲν οὖν οἰκεῖον ἦν προλαβεῖν περὶ τῆς τοῦ ζητουμένου. πράγματος ἐπινοίας ἐστὶ τοιαῦτα. τάξει δὲ ὑποδεικτέον καὶ τὸ ἐκ τίνος ὕλης ἐστίν.
"Ex τίνος ὕλης ἐστὶν ἡ ἀπόδειξις.
. 916 Τῶν πραγμάτων, dg πολλάκις προείπομεν, τὰ μὲν πεπί- στευται ἐναργῆ εἶναι, τὰ δὲ ἀδηλα" καὶ ἐναργῆ μὲν τὰ ἐκ φαντασίας ἀβουλήτως καὶ ἐκ πάϑους λαμβανόμενα, οἷόν ἐστι νῦν τό ἡμέρα ἐστίν, ὅτι voU9, ἀἄνϑρωπος ἐστιν, καὶ ἕκαστον διττῶν τοιούτων" ἄδηλα δὲ τὰ μὴ οὕτως ἔχοντα. καὶ τῶν ἀδήλων, ὡς τινὲς διαιρούμενοί φασιν, τὰ μέν ἐστι φύσει ἄδηλα, τὰ δ᾽ ὁμωνύμως τῷ γένει λεγόμενα ἄδηλα)" καὶ φύσει μέν ἐστιν ἄδη- λα 4), ἃ μήτε πρότερον καταληφϑέντα μήτε νῦν καταλαμβανό- μενα μήτε αὖϑις καταληφϑησόμενα, αἰώνιον δὲ ἔχοντα τὴν ἀγνωσίαν, οἷόν ἔστι τό ἀρτίους εἶναι τοὺς ἀστέρας 2) ἢ περισvitem; nom est ewtem demonstrativa, propterea quod non aperiatur ex vi sumptionum, sed sit ex eo quod dei fides admittatur, 514, cmm ergo haec omnia concurrerint, nempe quod sit et argumentatio firmiter colligens et vers et ostendat id quod non est apertum ac manifestum, consistit demonstratio, bino eam sic describunt: * demonstratio est argumentatio quae per sumptiones concessas firma collectione 'aperit obscuram illatiónem?, ut haec *si est mo- tus, est inane: atqui est motus, est ergo inane?, nam an sit inane et ob- . scurum est et per veras sumptiones, — «si est motas, est inane*, et ' fest autem mótus?, firma collectione videtur aperiri, 815. atque quae cou- venit quidenr preemitiere de rei quae.quaeritur notione haec sunt, ordime autem est iadicandum etiam ex qua sit materia.
V. Ex qua materia sit demonstggtio, 816, Ex rehus, ut saepe diximus, aliae creduntur osso evidentes, aliae ebscurse: et evidentes quidem, quae ex phantasiae visione percipiuntur ci- tra voluatatem et ex affectione, ut nunc est illud, dies est, quod boc es homo, et unumqubdque eorum quae sunt huiusmodi; obseureo autem quee mon sio se habent, 317. et ex rebus obscuris, ut quidam dividunt, aliae sunt matura obscurae, aliae per homonymiam seu aequivoce dicuntur esso ex eb- scurorum eere: et natura quidem Obscurae sunt, quae.neque prius sum compréh neque nuno comprehenduntur neque postea compreheadentur, sed aetermam habent igmorationom, πὶ est stellas esse pares eut impares, PSIS a) εἰ ἔστι κίνησιςἢ supra sect, 277. atque Epicuri hoc esse argumea- tam dicet sect, 329 et libro superiore sect, 218.: .b) τὰ μὲν ἐναργῆ εἶναι) supra sect. 141. ^ t) ὁμωνύμως τῷ γένει λεγόμενα ἄδηλα] ms Ciz. ὁμωνύμως λεγόμενα τῷ γένει a λα. d d) — ἄδηλα] supra sect. 186. pro ἃ potius τά. e) ἁρτέους τοὺς ἀστέρας) vide quae ad librum superiorem sect, 368, ADVERSUS:LOGÍCOS (Lib. VIII]. 401 0626. διὸ καὶ φύσει ἄδηλα λέγεται, οὐχ ὅτι αὐτὰ φύσιν ἔχει 815 ἄδηλον ὥς πρὸς ἑαυτά" ἐπεὶ μαχόμενόν τι ἐροῦμεν, τουτέστιν ἅμα καὶ ἀγνοεῖν αὐτὰ φάσκοντες καὶ τίνα ἔχει. φύσιν ὁμολογοῦν-- τες)" ἀλλ᾽ ὅτι τῇ ἡμῶν φύσει ἀδηλεῖται. ὁμωνύμως δὲ τῷ 819 γένει ἄδηλα προσαγορεύεται, ἅπερ xarà μὲν τὴν οἰχείαν φύσιν. ἀποκέχρυπται, διὰ δὲ σημείων ἢ ἀποδείξεων ἀξιοῦται γνωρίζε-- σθαι, οἷον τό ἄτομα εἶναε στοιχεῖα 9) ἐν ἀπείρῳ φερόμενα κενῷ. πλὴν τοιαύτης οὔσης ἐν τοῖς πράγμασι διαφορᾶς φαμὲν τὴν ἀπό- 830 δειξιν οὔτε πρόδηλον εἶναι — οὐ γὰρ ἐξ αὐτῆς καὶ Χζατηναγχασμέ-. νου πάϑους ") ἐγνωρίζετο ---- οὔτε φύσει ἄδηλον" οὐ γὰρ ἀπήλ- πιστᾶε 7] κατάληψις αὐτῆς, ἀλλὰ τῆς λειπομένης τῶν ἀδήλων εἶναι διαφορᾶφ, ἅπερ δεδυκυῖαν μὲν xal συνεσχιασμένην ἡμῖν ἔχεε τὴν φύσιν, τῷ δ᾽ ἐκ φιλοσοφίας λόγῳ δοκεῖ καταλαμβά- νεσϑαι. τοῦτο. δὲ οὐ βεβαίως λέγομεν" ἐπεὶ γελοῖον παραχωρή- 3231 σαντας τὴν ὕπαρξιν") ἔτι ἐπιζητεῖν περὶ αὐτῆς, ἀλλ᾽ ὅτι κατ᾽ P 819 ἐπίνοιαν τοιαύτη τυγχάνει. οὕτω γὰρ ἐκ τῆς τοιαύτης ἐπινοίας καὶ προλήψεως ἀνακύψει ὃ περὶ τῆς ὑπάρξεως λόγος "). ὅτι τοί- 823 vv» τῶν üdxAcv» κατὰ τὴν ἐπίνοιάν ἐστιν ἢ ἀπόδειξις καὶ οὐ.
818, et ideo etiam natura obscureo dicuntue, non quod ipsáe habeant natu- ram obscuram quod ad se attinet; alioqui dicemus aliquid quod repugnet, tut qui simul et eas dicamus ignorere et profiteamur qualem habeant naturam; sed quod nostrae quidem maturae sunt obscurae, 319. per homonymiam au- tem seu aequivoce ex obscurorum esse genere dicuntur res, quae sua quidem - Batura sunt occultae, per signa autem aut demonstrationes censentur cogno- scd, nt atoma esse elementa quae feruntur in infinito inam, 820, caeterum cum in rebus baec sit differentia, dicimus demonstretiomem neque esee me- mifestam — non enim cognoscitur ex seipsa et ex coacta affectione — neque matura obscuram: non enim desperatur de eius comprehensione, sed de ea quae restat obscurorum differentia, quae demersam et umbra obsitam respectu nostri habent naturam, videntur autem comprehendi ratione ex pbilesophia, 321. hoc autem non firmiter statuentes dicimus: esset enim ridiculum, cesserimus existentiam, de ea adhuc quaerere: $ed qmod notione ments ita concipi solet, est eiusmodi, sic enim ex notione e£ mentis amticipete com-. ceptione exsurget de illius existentia disputatio, 322. quod ergo ex rehus notione obscuris sit demonstratio et per ipsam nom possit quioquam cognesci, f) καὶ τίνα ἔχει φύσιν δμολογοῦντες͵ ita legendum e mss pro xal τινὰ ἔχειν φύσιν. sensus enim est, si dicamus xem aliquam in se 'ao matura eua obeeuram esse, dicere nos pugnantia professosque nescire quali res - matura. sit, mox affirmare talem esse quae sit in se ac per Batwram suam óbscura, cum modo respectu nostri obscuram esse intelligamus. —— g) ἄτομα εἶναι στοιχεῖα] notum Epicuri dogma, euius scitis libenter Sextus pro exemplis utitur, À) χατηναγχασμένου πάϑουςἿ res evidentes faciunt ut inviU etiam illis afficiamur et ἀβουλήτως. supra sect. 316.
4) παυαχωρήσαντας τὴν Ürtaobir] sit se illud tantum ex notione po- P $19 nere Dogmaticorum, non affirmare tamquam certum et cui ipse assen- tiatur, quod demonstrationes de rebus sint eiusmodi. alioqui enim se jam concesasurum dari vere atque existere demonstrationes, oum tamen in eo sit occupatus, ut ostendat nullas dari (confer infra sect. 387 aq.) ac ne concipi quidem illae posse aut comprehendi tales quales a Dogma- ticis iactantar ac describuntur. ] k) ἀνακύψει ὁ περὶ τῆς ὑπάρξεως λόγος} ex notione ipsa demonstre- tiosís qualem Dogmatici describunt, licebit existentiam eius oppugnare, 4 488.' 'SEXTI EMPIRICI ϑύναναο δι᾿ αὐτῆς γνωῤίζεσθαε, ἐπιλογεστέον οὕτως. τὸ μὲν πρό- δηλον καὶ ἐναργὲς πάντῃ πρόδηλόν ἐστι καὶ ἐν νηταί τε παρὰ πᾶσι καὶ οὐδεμίαν διολκὴν ἐπιδέχεξαε. κὸ δὲ ἀδ λον διαπεφωώνηταί τε xal εἷς διολκὴν πίπτειν πέφυκε" xai 388706. πᾶς γὰρ λόγος κρίνεται ὅτι ἀληθής ἐστιν ἢ ψευδὴς κατὰ τὴν ἐπὶ τὸ πρᾶγμα. τὸ περὶ οὗ κεκόμισται, ἀναφοράν. γὰρ εὑρίσκηταε σύμφωνος τῷ πράγματι τῷ περὶ οὔ κεκόμισται, ἀληϑὴς εἶναι δοκεῖ ἐὰν δὲ διάφωνος, ψευδής, οἷον ἀποφαίένε- ταέ τις ὅτε ἡμέρα ἐστίν. οὐκοῦν ἀναπέμψαντες τὸ λεγόμενον ἐπὶ τὸ πρᾶγμα καὶ γνόντες τὴν. τούτου ὕπαρξιν συνεπιμαρτυροῦ- 824 σαν τῷ λόγῳ φαμὲν ἀληϑὲς εἶναι τὸ λεγόμενον. διόπερ ὅταν μὲν ἐναργὲς 7 xal πρόδηλον τὸ πρᾶγμα τὸ περὶ οὗ ὃ λόγος κομί- ζεται, ῥάδιον ἀναπέμψαντας ἢ) ἐπ᾿ αὐτὸ τὸ λεγόμενον τόϑ᾽ οὕ- τως ἢ ὀληϑῆ λέγειν εἶναι τὸν λόγον ἐπιμαρτυρούμενον τῷ πράγματι ἢ ψευδῆ ἀντιμαρτυρούμενον. ὅταν δὲ ἄδηλον καϑεστήν χοι ") τὸ πρᾶγμα καὶ ἀποχεχρυμμένον ἡμῖν, τότε μηκέτε Óvya- μένης ἐπὶ τοῦτο βεβαίως γένεσϑαε τῆς τοῦ λόγου ἀνωπομπῆς λείπεται τὸ χαταπιϑανεύεσϑαι καὶ ἐκ τῶν εἰχότων ἐπισπᾶσϑω τὴν διάνοιαν εἰς συγχατάϑεσιν. ἄλλου δὲ ἄλλως εἰκάζοντος καὶ διαπιϑανευομένου φύεται ἧ διαφωνία, μήτε τοῦ ἀποτυχόντος εἰδότος ὅτε ἀπέτυχε, μήτε τοῦ ἐπιτυχόντος εἰδότος ὅτι ἐπέτυχε. 895r«Urd γέ τοι καὶ σφόδρα χαριέντως ἀπεικάζουσιν οἵ Σκεπτικοὶ τοὺς περὶ ἀδήλων ζητοῦντας τοῖς ἐν σκότῳ ἐπί τενα σκοπὸν to- ξεύουσιν. ὥσπερ γὰρ τούτων tixóc ἐστι τινὰ μὲν τυχεῖν τοῦ eue» » ποῦ, τινὰ δ᾽ ἀποτυχεῖν, τὸ δὲ τίς ἐπέτυχεν ἢ ἀπέτυχεν, ἄγνω- . στον οὕτως ἐν βαϑεῖ σχεδὸν σκότῳ *) τῆς ἀληϑείας ἀποκεχρυμ- . sic licet colligere. id quidem quod est evidens et manifestum, est cuilibet manifestum οἱ evidens et de eo apud omnes comvenit neque ullam edmitit distractionem ac dissensionem, de eo autem quod est obscurum, mom com venit caditque id sua natura in dissensionem et distractiónom; et mevim, 323. omnis enim oratio iudicatur esse vera aut falsa ex relatione ad rem de qua profertur, mam si invenitur consonans rei de qua enuntíata est, videte "esse vera; sin autem discrepans, falsa, ut quando pronuntet quispiam qued sjt dies, statim pkonuntiato ad rem comparato cognítoque illius existentíam orationi ferre testimonium, dicimus id quod enuntiatum fmit esse verum, 824. quamobrem quandp res fuerit evidens ac menifesta de qua affertur owa- tio, facile est ea ad rem comparsta tumc sic vel oretiomem dicere esse ve» ram, 3i rei ferat testimonium, aut fslsem, si comtra ferat, quando auwtem . wes fuerit obscura et nobis occulta, tunc cum non possit ad eam firmiter a6.
' stabiliter comparari oratio, restat ut probabiliter dicamus et ex verisimilibus ad assensionem mens attrahatur. alio autem aliter coniiciente et probabiliter loquente et verisimiliter, oritur dissensio, cum neque is qui aberravit, sciei se aberresso, neque qui est assecutus, sciat se esse assecutum, 325, ee de causa Sceptici admodum eleganter assimilant eos qui obseura imquirunt, is qui in tenebris ad aliquem scopum tela iaciunt: quomede enim est veriaimile aliquem quidem ex iis scopum attingere, aliquesh vero aberrare, ignore autem quis attigerit vel quis a scopb aberrarit; iia oum ia profandis. tenebris l) óédiov ἀναπέμψανταςἿ ita scribeudum pro dvanfmperrec. ἀν — hs prid tpi — i " $ ») ἔν βαϑεὶ σχεδὸν σκότῳ} ita ms Vratieláv, pro ἔν βαϑεῖ σκότῳ dor. non Rupe νυζεομαχίας vocat talia ΤᾺ obscutis rebus ΩΝ Socrates lib. 1 hist, àcclesiast. e. 23 et lib. 7 o. 92.
ADVERSPE LOGICOS [Lb. VIT). 408 μένης ἀφέεντω μὲν ἐπὶ ταύτην πολλοὶ λόγοι, τὸ δὲ τίς ἐδ αὐτῶν σύμφωνάς ἐστιν αὐτῇ καὶ τίς διάφωνος, οὐχ οἷόν st γινώσκειν, ϑέντος ἐκ τῆς ἐναργείας τοῦ —— καὶ κοῦτο susto Me Ξενοφάνης *) καὶ 5) và μὲν οὖν ὀκφὸς οὔτις ἀνὴρ δεν οὐδέ τις reu. 620 εἰδὼς ἀμφὶ Sev") ve καὶ ἅσσα λέγω περὶ πάντων. | εἰ γὰρ καὶ τὰ μάλιστα τύχοι τετελεσμένον εἰπών, αὐτὸς ὅμως οὐκ οἶδε, δοκὸς )ὴ δ᾽ ἐπὶ πᾶσι τέτυχται.
ὥστε εἶ μὲν τὸ πρόδηλον διὰ τὴν προειρημένην αἰτίαν ἐστὶ σύμ- 381 ὠνον, τὸ δὲ ἄδηλον διαπεφώνηται, δεήσει xal τὴν ἀπόδειξιν an ᾿αφωνουμένην ἄδηλον εἶναι. ὅτι δὲ. τῷ A διαπεφώνηται, οὐ — πολλῶν ἡμῖν λόγων δεῖ, βραχείας δέ τινος καὶ προχείρου ὕπομνήσεως, εἴ γε οἱ μὲν δογματιχοὶ τῶν φιλυσόφων καὶ οἷ λογικοὶ τῶν Ἰατρῶν τιϑέασιν αὐτήν, oi δὲ ἐμπειρικοὶ "y ἀναιροῦσι, τάχα δὲ xal Δημόκριτος)" ἰσχυρῶς γὰρ αὐτῇ διὰ τῶν κανόνων ἀντἐἔρηχεν. οἱ δὲ Σκεπτιχοὶ ἐν ἐποχῇ ταύτην ἐφύλαξαν, τῇ μιὴ 828 μᾶλλον 'J ἀποφάνσει χρώμενοι. τῶν τε τιϑέντων αὐτὴν. πάλιν ὃ.
lxayf; τίς ἔστι διαφωνία, καϑὼς προβαίνοντος τοῦ λόγου διδά- c ξομεν "Ὁ. τοίγυν ἄδηλόν τί ἐστιν 7 ἀπόδειξις. καὶ μὴν εἰ πᾶσα 329 ἀπόδειξις δόγμα ἐν τοῖς λήμμασιν *) αὐτῆς περιέχουσα εὐθύς fere abscondita sit veritas, ad eam quidem eruendam multae emitumtur ora- fones; sed quaenam ex ipsis ei consonet et quaenam discrepet, sciri nom , potest, cum ab evidentía remotum sit quod quaeritur. 326. hoc primum dixii Xemophanos:: gemo vir haec nevit clare neque noverit. umquam de diis ef cupctis aliis quae dixero rebua, mam sint saepius ista licet quae tradidit ille, , certa tamen non scit cunctia et opinio ἐμ bis est.
822. quamobrem aj de «o quidam qued est evidens Θὲ monicstum, emnes eouveniwat psoptes prs distans cansam, digesepent autem de oObstmeo; ἀμὸν» tebit etiam demonstsatienema de qua dissemtitur, ohscuremrt oso, qued antem revera dissentajar, nom maltis opus nehis est venhis, sed hbeowi aliqua et quae et in prompte commemoratione, si quidem dogmatici philesephi et re- - tionales medici eam ponunt, tolinat antem empirici, forfasse otiam Democsi- wu: nan in Gemnonibus oi vehementer vopugnavit, 8928. Sceptici sutem ite aervaruns u$ sustinesemi de ea assomaienem, wtentes enanietiene, nen magie ea quay. mom esse. iique qui ipsasa ponwm, wemms iter so velde discre- pant, sicut procedente docobizans opetiómo, est ergo. demanstassio aliquid ob- a&ORFWx) οἱ nom evidems, 2329, pmaeterea si emis demonsieaie eomünetdegme — ^ im suis sumptionibus, psotimus out degma; de omni entem degmate disaendd Arvepromc] huis philosophi eosdemr vereieulos bie sttelii mostes iqwe sect. 49 et 110, ubi dicta, si placet, vide, * coi fv. Ar pa s pao d — | — Ὁ ré confer 2 Pyrrhi on, pos 18.
r) οὗ dà ἐμπειριχοὶ}) supra sect. 191. ay — — quae de Democriti ϑαποιίδων d dixi ad librum eriovem sect. - t) τῇ μὴ uallo] vox Sceptioa mon m eet, quam?ton est, de qua rhon. secs. 188. ns. ἘΣ ᾿ * x) διδάξομεν) infra sect, 336 8 δὶ πᾶσα ἀπόδειξις δόγ T 1 — isi. ——— ibid τοῖς ἥμμασι»), — 2 Pyrrhon, θὲ..SEXTI EMNIMOE..
dou δόγμα πᾶν δὲ δόγμα διαπεφώνηται." xay ἀνάγκην πᾶσα ἀπόδειξις διαπεφώνηται καὶ τῶν ζητουμένων ἐστὶ" πραγμάτων, olov "Eníxovgoc δοκεῖ ἰσχυροτάτην τεϑεικέναι ἀπόδειξιν εἷς τὸ εἶναι χενὸν τοιαύτην. C6] ἔστι κένησις V), ἔστι κενόν" ἀλλὰ μ 330 ἔστι. κίνησις, ἔστιν «ἄρα κενόν". ταύτης δὲ τῆς ἀποδείξεως τὰ λήμματα. εἶ μὲν. συνεχωρεῖτο πρὸς πάντων, ἐξ ἀνάγκης ἄν xal τὴν ἐπιφορὰν. εἶχεν ἀκολουϑοῦσαν αὐτοῖς καὶ 9 ὑπὸ πάντων παρα- 381 χωρουμένην. νῦν δ᾽ ἐνέστησάν τινες. τούτῳ, φημὶ ^ TU μὴ συνάγεσϑαι toic λήμμασι τὴν ἐπιφοράν, οὐ διὰ τὸ μὴ ἀχολου- ϑεῖν αὐτὴν ἐκείνοις, ἀλλὰ διὰ τὸ ἐχεῖνα εἶναε ψευδῆ καὶ ἀνομό. 883 λογα. ἵνα γὰρ͵ μὴ πολ λὰς ἐπιτρέχωμεν συνημμένου χρίσεις, } A- γωμεν δ᾽ αὐτόϑεν ὑγιὲς εἶναι συνημμένον τὸ μὴ ἀρχόμενον dn ἀληϑοῦς 5) xal λῇγον ἐπὶ ψεῦδος τόδ᾽ “εἶ ἔστε κένησις, ἔστι κεγόν᾽, κατὼ μὲν Ἐπίκουρον ἀρχόμενον ἀπ᾽ ἀληϑοῦς τοῦ, εἰ ἔστι κίνησις, καὶ λῆγον ἐπ’ ἀληϑές, ἔσται ἀληϑές" κατὰ δὲ τοὺς Περιπατητικοὺς “) ἀρχόμενον ἀπ᾿, ἀληϑοῦς τοῦ εἰ ἔστε κένησις 838 καὶ λῆγον ἐπὶ ψεῦδος τό ἔστι κενόν ἔσται ψεῦδος. κατὰ δὲ 4ιό- Ρδ2Ι1 δωρον 3) ἀρχόμενον ἀπὸ ψεύδους τοῦ ἔστι κίνησις καὶ λῆγον ἐπὶ ψεῦδος τό ἔστι xtvóv, αὐτὸ μὲν d ἕσται ἀληϑές, τὴν δὲ πρόσλ 331 ψιν τήν ἔστι δέ ye κίνησις (ὡς ψευδῆ διελέγχει. κατὰ μέντοι τοὺς Σκεπτικοὺς λῆγον ἐπ᾿ ἄδηλον i ἔσται ἄδηλον" τὸ γὰρ ἔστε κενὸν κατ᾽ αὐτοὺς τῶν ἀγνώστων ἐτύγχανε. φανερὸν οὖν ix τούτων, ὅτι διαπεφώνηται, τὰ λήμματα τῆς ἀποδείξεως. διάφωνα. δὲ καὶ τὰ" ἄδηλά ἐστιν" ὥστε καὶ 7] ἐξ αὐτῶν ἀπόδειξις πάντως ἄδηλορ.
dear: meesasario 'dissentitue de omni demonstratione et est illa ex rebus quee im quaestione sunt, ut Epicurus videtur validiisimam posuisse demonstratio- nem huiusmodi, ad probandum quod sit inane «si est motus, est inane; atqui est motus, est ergo indne*, 880, hutas autem démonstrationis sumptiones ü — eomesderentur ab ommbus, necessario etiam ilintionem háberent consequentem et.-quae:ooncéderetur ab- omnibus, 331, nunc autem adversus eas obiecerunt aliqui, nempe quod ex sumptionibus non colligatur illatio, non quod ea ex iis nom sequatur, sed quod illae sint falsae et de illis non "constet, 332, nam ut de connexo multe' mom persequamur ijudícia, sed statim dicamus rectum eise connexum, quod non intipit a vero et desinit.in falsum illud *si mhotus est, est inane^, ex Epicuri quidem sententia incipiens a véro, nempe, si est "nitus; et desinens: in verum, erit verum. ex Peripateticorum autem sen- tentia incipiens a'vero nempe, si est motus et' désinens in falsum nempe est imano δεῖς falsum, 388, ex Diodori autem sententia incipiens a falso nempe est motus et desinens in falsum mempe est inane erit ipsum connexul» qui- dem verum, assumptionem autem nempe est dutem motus arguit tamquam falsam, 334. ex Scepticorum eutem sententia desinens in obscurum erit ob- scmrum: nam illud est inane ex eorum sententia est ex íis quae non possunt cognosci, ex his ergo est perspicuum, quod dissentitur de: sumptionibus démonstrationis, de quibes autem dissentitur,. ea obscara sant; ffaamobrem quae ΟΣ his quoque fit — — est omnino obscura, 385. — y) εἰ ἔστε κίνησις} supra sect. 213. 514 huims libri. - zx) ἀρχόμενον àn' ἀβληϑοῦς] ita recte mss péo ἐπ᾽ ἀληϑοῦς.. — wn autem pro falso connexo habebant Stoici, quod a vero incipiens desi- aeret in falso. sect. 114 et 968, 416. 450.
4) χατὰ dà τοὺς Περιπατηεικοὺς) a Peripateticis enim notum est aegiri, quod vacuum detur.
. b) χατὰ dà 4fiodeoor] Diodorus Cromus negabat saoveri: quicquam, | ut notatum ad 2 A Person. sect, 2465, ADVERSUS. LOGIOCOS [Eib. VIII]. 485 xal μὴκ τῶν πρός τι ἀστὴν ἡ ἀπόδειξις" οὐ yàp καϑ' ἑαυτὴν 335 φαίνεται, πρὸς δὲ τῶν ἀποδεικνυμένων ϑεωρεῖται. τὰ δὲ πρός τι εἰ ἔστιν), ἐζήτηται. καὶ πολὺς ἦν ὃ λέγων μὴ εἶναι αὐτώ. τὸ δὲ διολχὴν ἔχον ἐστὶν ἄδηλον" καὶ ταύτῃ τοίνυν ἄδηλός ἐστιν ἀπόδειξις 4). πρὸς τούτοις ἤτοι ἐκ φωνῆς 5) συνέστηκεν ἥ ànó- $38 lubic, ὡς Toig Ἐπικουρείοις εἴρηται, ἢ iE ἀσωμάτων λεχτῶν, ὡς τοῖς ἀπὸ τῆς στοᾶς. ἐξ ὁποτέρων δ᾽ ἂν συνεστήχοι), πὸλ- An» ἐπιδέχεταε ζήτησιν" τά τε γὰρ λεκτὰ εἰ ὑφέστηκε, ζητεῖται 5) καὶ πολὺς ὃ περὶ τούτου λόγος, αἵ τε φωναὶ εἰ σημαίνουσί vt^), διηπόρηται. εἰ δὲ ἐξ ὁποτέρας ἂν ὕλης ὑπάρχῃ ἡ ἀπόδειξις, ζη- τεῖται, τὸ δὲ ζητούμενόν ἐστιν ἄδηλον. πάντως 5 ἀπόδειξίς" ἐστιν ἄδηλος. | , Toro μὲν οὖν ὥσπερ τι στοιχεῖον τῆς μελλούσης ἀντιρ- ρήσεως ὑποχείσϑω. μετελϑόντες δὲ ἑξῆς σκοπῶμεν καὶ περὶ τοῦ" εἰ ἔστιν ἀπόδειξις.; Et ἔστιν απόδειξις. | ] Παρεστακότες καὶ τὸ ἐχ τίνος ὕλης ἐστὶν ἡ ἀπόδειξις, áxo λούϑως πειρασόμεθα καὶ τοὺς σαλεύοντας αὐτὴν λόγους προχεεοίσασϑαι, σχεπτόμενοι πότερον ἀκολουϑεῖ τῇ ἐπινοίᾳ καὶ ngo-.: λήψει ταύτης ἡ ὕπαρξις ἢ οὐδαμῶς. καίτοι τινὲς εἰώϑασιν. ἡμῖν, stratio est ex iis quae referantur ad aliquid: non euim per se apparet, sed.
consideratur relata ad ea quae demonstrantur, quae autem referuntur ad ali- quid, quaesitum est an sint, fueruntque multi qui dixerunt ea non esse, quod autem habet sententiarum distractionem, est obscurum: ergo hac quo- - que ratione est obscara demonstratio, 386. ad haec acoedit, quod demon. stratio aut constat ex voce, ut docuerunt Epiourei, aut ex dictis incorporeis, quae Stoicorum est sententía, ex utrislibet autem constet, magnae est quae« süoni obnoxia: nam οἱ dicta incorporea an consistant, quaeritur et multum de ea re agitatur, et an voces significent aliquid, dubitatur, si autem quae- rítur ex utra materia sit demonstratio, et quod quaeritur est obscurum; erit omnipo obscura demonstratio, Atque hoc quidem ponatur veluti elementum futurae contradictio transeamus autem deinceps et consideremus an sit demonstratio.; ἢ VÍ. An sit demonstratio.
837. Cum ostenderimus ex qua materia sit demonstratio, consequenteoe tentemus etiam tractare ratiomes quae eam labefactant, considerantes ntrum eius notionem et anticipstam mentis conceptionem consequatur eam existere, an non, quamquam nonnuli, et maxime qui suut ex secta Epicuri, solent c) τὰ dà πρός τι εἰ ἔσειν, ἐζήτηται} infra. sect. 453 sq.
d) ἀἄδηλός ἐστιν ἡ ἀπόδειξις. πρὸς τούτοιςἾ ita ex mss legendus et di- stinguendus hic locus. ia editis deerat articulus ἡ et interpunctio ante πρὸς.
e) 510. ἐκ φωνῆς} confer sect, 19 et 13 huius libri, ubi docet Sextus Epicurum cum Stratone physico docuisse verum falsumque (adeoque V B etiam demonstrationem) consistere in vocibus, quibus res vera et falsa "Ὁ significatur; Stoicos autem. in AexrQ sive idea incorporea rei per voces s συνεστήχοι) AL συνεστήχει, ut supra sect. 824. 410 χαϑεστήχει.
g) τὰ λεχεὰ εἰ ὑφέστηχε, ζητεῖται] Epicurus et Strato: negabant dari λεχτά. sivo. ii reas ideas eiusmodi a rebus signiflcatis vocibusque ἐΐgniBcantibus differentes, supra sect. 18 et 2. Pyrrhon. sect. 10T. ᾿ς À) φωναὶ εἰ σημαίνουσέ τι} voces non significare φύσει sed ϑέσει, a multis afürmatum, neo immerito; vide ad 3 Pyrzhon, sect. 314.
καὶ μάλιστα οὗ ἀπὸ τῆς Ἐπικούρου αἱρέσεως, ἀγροικύτεροΥ ἐνίστασθαι λέγαντες" ἤτοι γρεῖτο τί ἐστιν 7] ἥ ἀπόδειξις ὦ οὐ νοεῖτε" καὶ εἰ μὲν νοεῖτε xal. ἔχετξε ἔγγοιαν αὐτῆς, ἔστιν. ἀπόδειξις 05: εἰ 331*) δὲ οὐ ναεῖτε, πῶς ζητεῖτε τὸ μηδ᾽ ἀρχὴν ποούμενον ὑμῖν; ταῦτα P 62230 λέγοντες ὑφ᾽ ἑαυτῶν ἢ) σχεδὸν περετρέπονται" ἐπείπερ τὸ μὲν παντὸς τοῦ — πρόληψιν xal ἔννοιαν δεῖν προηγεῖ» σϑαι ὁμόλοχον ios πῶς γάρ τις καὶ ξητῆσαε δύναται μηδεμίαν ἔννοιαν ἔχων τοῦ ζηπουμένου πράγματος; οὔτε γὰρ ἐπιτυχὼν! εἴ. 888 σεται ὅτι ἐπέτυχεν, οὔτε ἀστοχήσας zt 30vóxvoiv. ὥστε τοῦτο μὲν δίδομεν, καὶ τοσοῦτόν γε ἀπέχομεν τοῦ λέγειν ἔννοιαν μὴ ἔχειν παντὸς τοῦ ζητουμένου πράγματος, ὡς καὶ ἀνάπαλιν' ποὶ- λάς γ᾽ ἐννοίας " αὐτοῦ καὶ προλήψεις ἔχειν ἀξιοῦν, xai χάριν τοῦ μὴ δύνασθαι ταύτας διαν ένειν καὶ τὴν ἐξ αὐτῶν χτειρεωτά- 388 τὴν ἀνευρεῖν εἰς ἐποχὴν καὶ ἀρρεψίων ") περιέστασϑαι. εὲ μὲν γὰρ μίαν εἰχομεν τοῦ ζητουμένου πράγματος πρόληψεν, "ἂν ταύτῃ συνεξαχολουϑήσαντες ") τοιοῦτ᾽ ἐπιστεύομεν 9 ὑπάρχειν ὁποῖον κατὰ μίαν προὔπιπτεν ἔννοιαν. νῦν δ᾽ ἐπεὶ πολλὰς ἔχομεν τοῦ ἑνὸς ἐγνροίας καὶ πολυτρόπους καὶ μαχομένας καὶ ἐπ᾿ ἴσης πιστὰς 5) διά τε τὴν ἐν αὐτοῖς πιϑανότητα καὶ. διὰ τὴν τῶν προϊσταμένων ἀν- δρῶν ἀξιοπιστέαν, μήτε πάσαις πιστεῦσαι δυνάμενοι διὰ τὴν μάχην μήτε πάσαις ἀπιστῆσαι τῷ μηδεμίαν ἄλλην ἔχειν αὐτῶν rusticius obiicere et dicere: aut intelligitis quid sit demonstratio aus men ie- telligitis; et sí quidem imselligitis et eius habetis notionem, est dexmonstratie; sin autem non intelligitis, quomodo quaoritis quod mec a vobis quidem omnis intelligitur? 831, haec vero dicemtes a se. ipsis psopemodum evertuntee: constat enim notionem et anticipatam mentis canceptiosem psaecedowe [7 quaestionem, quomodo enim posset quaerere is qui rei quae quaewitur áullem habet notionem? nam nec si fuerit assecutus, sciet se esae assocutum, neque si aberraverit, se ab. 932. quamebsom hec quidem damus, et tamium abest ut dicamns nos rei e quaeritux mulam habere netiognem, ut cam censeamus nos habere multas eius notiones et anticipates meutis ceneeptie- mnes, et propterea quod non possimus eas diseermere et invenire quaonam sit ésrum princeps, redigi ad sustinendam assemsiotem et ad hec u4 nom mei ad hanc quam ad illam partem propendeamus, 888, nam si rei quae quae- ritur, unam solam haberetnus anticipatam notionem, eam sequentes talem essa rem crederemus, qualis in nua incurreret notiene, manc autem quoniam unius multas habemus notiones mnltüplicesque ac vanes et inter 59 pugnantes et ex aequo credibiles propter quae iu ipsis ines probebilitastem et peopterea qued Sint viri fide digni qni eas defendunt, e4 neque omnihus possumus credere propteres quod inter se μι, neque omnibus non credere, quod his mul- -* gd — 4 -* gd — 4 "ἢ εἰ μὲν νοεῖτε, ἔστιν ἀπόάδειξι;) simile fere Cartesii argumentum, qao ex idea dei deum conatur ostendere. [? ἢ numeros retineri necesse erat; 331 sque ad 337 falso bis le- e ur P622 ὑφ᾽ ἑαυτῶ» ms TM ὑφ᾽ αὑτρῖν. πολλάς γ᾽ ἐννοίας] multas et divertasinotiones demonstrationis ait se babere, prout nempe ex diversa philosophorum sententia vario ex- licatur.: ᾿ m) ἀρρεψίαν} vox sceptica; de qua dictum ad 1 Pyrehon.. sect. 190. p) συνεξαχολουϑησαντερ) vocabulum quale κατεξανασεάνταις supra sect. 158. in ms Ciz. quidem, hoc loco est συναχολουϑήθδαντες. o) xa) μαχομένας καὶ ἐπ᾽ ἴσης mes ita legendum o mese pro μια- * χομέγας xc) ἐπίσης καὶ φπερτάᾳ, ADVERSUS LOGICOS [Lib. VII). 401 "haroríga»,: μήτε τινὶ μὲν πιστεῦσαι, τινὶ δὲ ἀπιστεῖν διὰ τὴν ἰσότητα, xar? ἀνάγκην ἤλθομεν εἰς τὸ ἐπέχειν. ἀλλὰ γὰρ προ- 331 λήψεις ἔχομεν τῶν πραγμάτων κατὰ τὸν ὑποδεδειγμένον τρόπον.
καὶ διὰ τοῦτο εἰ μὲν ἡ πρόληψις κατάληψις ὑπῆρχεν), ἴσως ἂν ἐν τῷ διδόντι τὸ πρόληψιν ἔχειν τοῦ πράγματος καὶ τὴν κατά- " ληψιν τούτου συνωμολογοῦμεν. νῦν δ᾽ ἐπεὶ ἡ πρόληψις καὶ ἢ ἔγνοια τοῦ πράγματος οὐχ ὕπαρξίς ἐστίν, ἐπινοεῖν μὲν αὐτὸ φα- μέν, καταλαμβάνεσϑαε δὲ μηδαμῶς διὰ τὰς προεχκειμένας αἰτίας. ᾿ἐπείτοι εἰ αἱ προλήψεις εἰσὶ καταλήψεις, παρὰ μέρος καὶ ἡμεῖς 896 πευσόμεθα αὐτῶν, πότερον ἔχει ἀρόληψιν καὶ ἐπίνοιαν "Eníxovρος τῶν τεττάρων στοιχείων ἢ οὐχ Eye. καὶ εἰ μὲν οὐκ ἔχει, πῶς ἀντιλήψεται τοῦ ζητουμένου πράγματος, καὶ τοῦτο ζητήσει οὗ μηδὲ ἐπένοιαν ἔχει; εἰ δὲ ἔχει, πῶς οὐ κατείληφε τὸ τέσσαρα P 028. εἶναι στοιχεῖα?); ἀλλ᾽ οἶμαι ὅτι ἀπολογούμενοι φήσουσιν, ὡς 938 ἐπινοεῖ μὲν "Enulxovgoc τὰ τέσσαρα στοιχεῖα, οὐ κατείληφε δὲ ^ — πάντως. ψιλὸν γὰρ κίνημά ἐστι τῆς διανοίας ἡ ἐπίνοια, ης dyó- μενος ἀντιλέγει τῷ εἶναι") τέσσαρα στοιχεῖα. τοίνυν. καὶ ἡμεῖς ἔχομεν ἐπίνοιαν τῆς ἀποδείξεως, καὶ ἀπὸ ταύτης ἐξετάσομεν, sre ἔστιν εἴτε καὶ μή. ταύτην δὲ ἔχοντες οὐχὶ καὶ τὴν κατάληlam aliam habeamus magis flde dignam, neque alicui quidem credere alicui vero non propter áequalitatem; necessario eo venimus, ut sustineremus assen- sionem, 334, igitur rerum quidem anticipatas notiones utique habemus eo modo quo ostendimus, et propterea si anticipata notio esset quoque statim existentiae comprehensio, fortasse in eo qui se habere diceret anticipatam rei notionem, fateremur etiam eius comprehensionem, nunc autem quoniam notio et anticipata conceptio non est rei existentia, nos quidem dicimus nos eius rei habere notionem, quod autem existat, minime comprehendere propter enusas quas prius diximus. 335, nam si anücipatae notiones sunt comprehen- siones, nos quoque vicissim eos rogabimus, utrum Epicurus habeat antici- patam, notionem et conceptionem quattuor elementorum, an non, et si qui- dem non habet, quo modo comprehendet rem de qua quaeritur, et eam in quaestionem vocabit, cuius ne habet quidem notionem? sin autem habet, quo modo non comprehendit esse quattuor elementa? 336, sed ut arbitror, dicent respondebuntque, quod Epicurus quidem mente agitat quattuor ele- menta, sed non omnino ea comprehendit existere: illa enim mentis agitatio ext nuda et simplex motio cogitationis, cui inhaerens contradicit quattuor ele- menta esse affirmanti, igitur nos quoque mente agitamus demonstrationem, et ex ea mentis agitatione examinamusg, sitne an non, eui autem eam habee-. mus mentis agitationem, non etiam fatebimur nos quod eistat demonstratio, (p) εἰ μὲν ἡ πρόληψις κατάληψις} bene distinguit πρόληψιν sive anti- cipatam ex descriptione rei alicuius ἔννοια» ac notionem, ἃ χαταλήψει sive comprehensione assentiente quod res ita se revera habeat qualis no-. tio eius animo offertur, et. ab ὑπάρξει sive ipsa rei illius existentia. sic verbi causa notionem habeo de dubitatione sceptica, neque autem ipse comprehendo aut assentior dubitandum esse de omnibus, neque res ipsae omnes existunt dubiae et tales ut de illis dubitandum esse videatur. confer quae noster infra sect. 381 sq., ubi eliam τὴν ἐπίγοια» sive con- ceptionem demonstrationis oppugnat. — q) πῶς οὐ χατείληφε τὸ τέσσαρα εἶναι groiy.] notum est ab Epicuro P 693 non quattuor admissa perinde ut a Pythagoricis et aliis quibusdam phi- losophis rerum elementa naturalia, sed unum sive infinitas potius ato- - mos minimaque corpuscula. |. 1 r) ἀνειλέγει τῷ εἶναι] ita legendum e mss pro τὸ εἶναι. SEXTUS EMPIR. Il. i 408 Pg SEX TI EMPIBICI 331 ψὲν ὑμολογήσομεν. ἀλλὰ πρὸς μὲν τούτους *) καὶ αὖϑίς, ποτὲ λεχϑήσεται." ἐπεὶ δὲ ἐμμεϑόδους προσήχει ποιεῖσϑαι τὰς évrig- φήσεις, ζητητέον τίνι μάλιστα δεῖ ἀποδείξει ἐνέστασϑαει. καὶ δὴ ἐὰν μὲν ταῖς ἐπὶ μέρους καὶ xa9' ἑκάστην τέχνην ἀποδείξεσιν ἐνίστασθαι ϑέλωμεν, ἀμέϑοδον sinc du τὴν ἔνστασιν, ἀπεί- 33800» οὐσῶν τῶν τοιούτων ἀποδείξεων. ἐὰν δὲ τὴν ᾿γενικὴν áno- | δειξιν ἀνέλωμεν, ἥτις δοχεῖ πασῶν τῶν ἐπ᾽ εἴδους εἶναι περιεκτιχή, δῆλον ὅ ὅτι ἐν ταύτῃ πάσας ἕξομεν ἀνῃρημένας. ὥσπερ͵ γὰρ ζῴου μὴ óvrog οὐδὲ ἄνϑρωπός ἐστι, καὶ ἀνθρώπου «μὴ ὑπάρχοντος οὐδὲ “Σωκράτης ὑφέστηκε,. συναναιρουμένων τοῖς γένεσε: τῶν εἰ- δῶν" οὕτως μὴ οὔσης γενικῆς ἀποδείξεως οἴχεται xol ἅπασα T 339 ἐπ᾿ εἴδους ἀπόδειξις. τῷ μὲν γὰρ elder οὐ πάντως συναναιρεῖται ES τὲ γένος, χαϑάπερ τῷ “Σωκράτει ὃ ἄνϑρωπος * τῷ γένει δ᾽, ὥσπερ εἶπον, συμιπεριγράφεται ")» τὸ εἶδος. dvayxaiov οὖν ἐστι xal τοῖς τὴν ἀπόδειξιν σαλεύουσι μὴ ἄλλην τινὰ κινεῖν ὅτι. μὴ