tenti necessario uti, sed etiam student arripere quod potest fieri. 369. in summa autem quoniam non solam demonstrationem censent ex hypothesi pro- cedere Dogmatici, sed etiam totam propemodum philosophiam, tentabimus pauca persequi pro viribus adversus eos qui sumunt aliquid ex hypothesi. 370. ea enim quae dicunt se sumere ex hypothesi, si fide digna sunt pro- pterea quod ea sumpserint ex hypothesi, fide digua qnoque apparebunt quae sunt his contraria, sumpta ex hypothesi; et ea ratione ponemus quae inter se pugnaut. si autem in his, in contrariis, inquam, ad fidem faciendam imbecila est hypothesis, erit etiam in illis: quamobrem neutra ponemus per hypothesim. 371. hoc gutem quod ponit quispiam per hypothesim, aut est verunt et tale qnale ipsum ponit aut falsum. si vernm est, 3ibi ipsi fa- .cjt iniuriam qui hoc ponit per hypothesim; siquidem cum possit ipsum non petere, sed ex se sumere tamquam verum, confugit ad rem plenam suspi- cione, ut qui petat ad hypothesim rem quae ex se ipsa est vera. si est " falsa, non sibi sed rerum naturae facit iniuriam, qui utitur hypothesi, ut qui veligasibi id quod non est ex eo ipso concedi tamquam quod sit δὲ co- P 529 2) πρὸς τοὺς ἐξ ὑποϑέσεώς τινα λαμβάνοντας] ita 'scripsi ex ms Ciz.
1 pro τί, quoniam sequitur ταῦτα, conferendaque sunt quae de eodem ar- gumento noster 1 Psgrrhon. sect. 178 et adv. Geometras sect, 7 sq. et , hoc ipso libro supra sect. 343.
8) εἰς πρᾶγμα συμφεύγει] ms Ciz. ὡς πρᾶγμα, Hesych. ὡς ἡμᾶς Qc ἡμᾶς. sic in proverbio: τὸν ὅμοιον ὁ ϑεὸς ἄγει ὡς τὸν ὅμοιον. tamen puto hoc loco illud ὡς a librario ex antecedenti ὡς ἀληϑές repetitum.
h) αὐτῷ) ita ms Ciz. pro αὑτῷ, atque iam alibi notavi promiscue haec poni in veteribus libris αὐτῷ, αὐτῷ, ἑαυτῷ, ADVERSUS LOGICOS [Lib. vi — — 899 τὸ ψεῦδος! βιαζόμενος λαμβάνειν δ) ὡς ἀληϑές.͵ καὶ μὴν εἴπερ 9312 πᾶν τὸ ἀχολουϑοῦν τοῖς ἐξ ὑποϑέσεως ληφϑεῖσιν ἀξιοῖ “τις βέ- βαιον εἶναι, ὅλην συγχέει τὴν φιλόσοφον 5 — εὐθέως γὰρ ὑποϑησύμεϑα τὼ τρία τέσσαρα εἶναι, καὶ συνάξομεν ὡς üxe- — τὸ zd ἕξ ὀκτὼ ὑ “πάρχειν. ἔσται δὲ τοῦτο ἀληϑὲς τῷ à ἕξ δὶς τρίω ὑπάρχειν ). εἰ δὲ Aéyoity πρὸς' ἡμᾶς ὅτι ἀτοπόν 818. de τὸ τοιοῦτο" δεῖ γὰρ βέβαιον εἶχκαι τὸ ὑποτεϑέν, à ἵγα συνο- : μολογηϑῇ καὶ τὸ ἀκολουϑοῦν τούτῳ" καὶ τὸ παρ᾽ ἡμῶν ἀκού- σονται τὸ μηδὲν αὐτόϑεν ἀξιούντων λαμβάνειν, πᾶν δὲ τὸ τι- ϑέμενὸν UPC ἀχριβείας τίϑεσϑαι. πρὸς τούτοις εἰ τὸ ὑποτιϑέ- 374 μενον, 7j ὑποτίϑεται, βέβαιόν ἐστι καὶ ἀσφαλές, μ ταῦτα €70- τειϑέσϑωσαν ot δογματικῶς φιλοσοφοῦντες τὰ ἐξ ὧν συνάγουσι τὸ ἄδηλον, ἀλλ᾽ αὐτὸ τὸ ἄδηλον, τουτέστι μὴ τὰ λήμματα τῆς ἀποδείξεως ἀλλὰ τὴν ἐπιφοράν. ἀλλὰ κὰν μυριάκις τοῦϑ᾽ ὑπο- ϑῶνται, οὖκ ἔστι πιστὸν διὰ τὴν ἀδηλότητα καὶ τὴν περὶ αὐ-- τοῦ ζήτησιν. φανερὸν δήπουθεν, ὅτι οὐδὲ ἐὰν τὰ λήμματα τῆς ἀποδείξεως δίχα ἀποδείξεως αἰτήσωνται " ἀνύουσέ λτε πρὸς πίστιν, διὰ τὸ xal ταῦτα τῶν ἀμφισβητησίμων ὑπάρχειν. νὴ fía, ἀλλ᾽ 315 εἰώϑασιν ὑποτυγχάνοντες λέγειν, ὅτι πίστις ἐστὶ τοῦ ἐρρῶσϑαι P $80 τὴν ὑπόϑεσιν, τὸ ἀληϑὲς εὑρίσκεσθαι ἐκεῖνο τὸ τοῖς ἐξ ὑποϑέ- ὡς σεως ἢ) ληφϑεῖσιν ἐπεφερόμενον.. εἰ γὰρ τὸ τούτοις ἀχολουϑοῦν ᾿. ἔστιν ὑγιές; xáxeivo. οἷς ἀχολουϑεῖ ἀληϑῆ xal ἀναμφίλεκτα' xa9- — ἔστηκε. καὶ πόϑεν ἔχομεν, ἐρεῖ τις, δεῖξαι ὅτι τὸ ἀκολουϑοῦν 816 . τῷ ἐξ ὑποϑέσεως ληφϑέντι ἀληϑές ἐστιν; ἀρά γε ἐξ αὐτοῦ ἢ gat falsum sumere tamquam verum. 372, quin etiam δὶ quisquam velit fir- mum esse et stabile quidquid est consequens iis quae sumpta sunt ex hy-. pothesi, confundit universam philosophicam inquisitionem: statim enim po- nemus tria esse qnattuor, et colligemus tamquam consequeus sex esse octo. erit enim hoc verum, siquidem sex bis tría sunt. 373. quodsi nobis dicant hoc esse absnrdum, oportere enim firmum esse ac stabile quod positum est per bypothesim, nt confiteamur id quod est ei consequens: a nobis quoque audient, non oportere quidquam velle ex se ipso sumere, quidquid autem ponitur, accurate et exacte ponere. 374. praeterea si quod ponitur per hy- pothesim, quatenus ponitur, est firmum ac stabile, ne ea ponant qui phi- losophantur dogmatice, ex quibus colligunt id quod est obscurum, sed hoc ipsum obscurum potius, hoc est, non sumptiones demonstrationis, sed illa- tionem. verum etamsi hoc millies posuerint per hypothesim, non est fide dignum, propterea quod res sit obscura et quod de eo sit quaestio. unde perspicunm est utique, qmod nec si petierint sumptiones demonstrationis absque demonstratione, ad fidem faciendam nibil effcinnt, propterea quod ea quoque sint ex dubitabilibus. 375. atqui soleut respondere et dicere, sane vero, at hoc fidem facit quod firma ac valida »it hypothesis, quoniam verum invenitur illud quod infertur ex iis'quae sumpta sunt ex hypothesi, nam si recte se habet id quod est his conseqneus, illa quqQjjue sunt vera et minime dubia ex quibus consequitur. 376. sed unde, dicet quispiam, pote-: rimus ostendere quod verum sit id quod est consequens ei quod sumptum i) βιαζόμενος λαμβάνει» sic Exod. 19 294 μὴ βιαζέσϑωσαν ἀναβῆναι. Lwc. 16 16 πᾶς εἰς αὐτὴν βιάζεται, scil. εἰσελθεῖν, Clemens Alex. libro Quis dives salvetur c. 21 «bs μόνον βία xal, 9t0» βιάσασϑαι xal παρὰ JtoU ζωὴν ἁρπάσαι, ubi iungenda sunt βιάσασϑαι. ἁρπάσαι. K) τῷ τὰ Ἐξ δὶς τρία ὑπάρχει») sic lege pro ὀχτὼ ὑπάρχειν quod ex superiore librarius repetierat, et confer librum adv. Geometrus sect. 11. D τὸ τοὺς ἐξ ὑποϑέσους] ita recto ms Cin. pro τὸ τῆς. Ρὅ8 506 SEXTI EMPIRICI 506 SEXTI EMPIRICI ix τῶν λημμάτων οἷς ἀκολουϑεῖ; ἀλλ᾽ ἐξ αὐτοῦ μὲν οὐχ ἄν LN ἄδηλον γάρ ἐστιν. ἐκ δὲ τῶν λ μμάτων, οὐδ᾽ οὕτως" περὶ γὰρ τούτου ἐστὶν ἡ μάχη καὶ δεῖ αὐτὸ πρότερον κατασταϑῆναι. 37100 35v» ἀλλὰ ἔστω γε καὶ τὸ ἀχολουϑοῦν τοῖς ἐξ ὑποϑέσεως ληφϑεῖσιν ἀληϑές: οὐ μὴν παρὰ τοῦτο καὶ τὰ ἐξ ὑποϑέσεως ᾿ληφϑέντα γενήσεται ἀληϑῇ. εἰ μὲν γὰρ μόνον κατ αὐτοὺς τῷ ἀληϑεῖ ἕπετο ἀληϑές, προὔβαινεν ὃ λόγος, καὶ τοῦ ἀκολου- ϑοῦντος τῷ ἐξ ὑποθέσεως ληφϑέντι ὄντος ἀληϑοῦς γίνεσθαι τὸ 318 ἐξ ὑποϑέσεως ληφϑὲν ἀληϑές. voy δὲ ἐπεὶ καὶ ψεύδει ψεῦδος Ἢ φασίν, ἀκολουϑεῖ καὶ ψεύδει ἀληϑές "» οὐ κατ᾽ ἀνάγκην, tl τὸ λῆγόν ἐστιν ἀληϑές, καὶ τὸ ἡγούμενον ἔσται «ἀληϑές, ἀλλ᾽ ἐν- δέχεται, τοῦ λήγοντος͵ ἀληϑοῦς ὄντος, τὸ ἡγούμενον. ὑπάρχειν ᾿Ψεῦδος. ὁδοῦ μὲν οὖν πάρεργον," ὥς φασι, καὶ παρενϑήκης τοσαῦτα dorado. περὶ τοῦ μὴ δεῖν ἐξ ὑποϑέσεως κατάρχεσϑαι 819 ἐὴν ἀπόδειξιν. ἀχολούϑως δ᾽ ὑποδεικτέον, ὅτε, χαὶ εἷς τὸν óc ἀλλήλων τρόπον?) ἐμπέπτωκεν" ὃ ἔστιν ἀπορώτερον. ὅτε μὲν γὰρ τῶν ἀδήλων ἐστὶν ἡ ἀπόδειξις, προκατεστησάμεϑα. πᾶν δὲ ἄδηλον ἐπικρίσεως δεῖται, τὸ δὲ ἐπικρίσεως δεόμενον χριτηρίου χρήζει τοῦ παραστήσοντος, εἴτε ὑγιές ἐστιν εἴτε μὴ; τοιοῦτον. ὥσπερ γὰρ τὸ μετρηϑῆναι ὀφεῖλον οὐ χωρὶς μέτρου μετρεῖσϑαι" πέφυκε. καὶ πᾶν τὸ κανονιζόμενον᾽ οὐ χωρὶς κανόνος κανονίζε- ται" οὕτω. καὶ τὸ χρινόμενον οὐ χωρὶς χριτηρίου δοκιμάζεται. 880 ἐπεὶ οὖν χαὶ τὸ εἰ ἔστι κριτήριον P) ἐζήτηται, τῶν μιὲν μηδὲν εἶναι φαμένων, τῶν δὲ εἶναι, τῶν δὲ ἐκ ἐποχῇ τοῦτο φυλαξάνest ex hypothesi? numquid ex se ipso an ex sumptionibus e ἘΠΕ sequi- ' tur? sed ex se quidem minime possumus; est.enim obscurum. sed nec ex sumptionibus; de eo enim depugnatur et oportet ipsum prius conatitni. 377. verum. age, esto quod verum sit consequens ijs quae sümpta-sunt ex hypothesi: non tamen idcirco etiam ea quae sumpta sunt ex hypothesi erunt vera, nam, siquidem ex eornm senteutia ex vero solum sequeretur verum, procederet oratio, atque si sit verum id quod est consequens ei quod sumptum est ex hypothesi, verum quoque esset quod sumptum ex hypo- thesi, 378, nunc autem quoniam dicnnt etiam ex falso sequi falsum et ex falso verum, non ifecessario si consequens est verum, erit etiam verum antecedens, sed contingit aliquando cum sit verum cousequens, esse falsum antecedens. atque obiter quidem, ut aiunt, et digressionis loco hactenus dictum sit, quod non debeat demonstratio incipere ab hy pothesi. 379. con- sequenter autem ostendendum est, quod etiam incidit in vitiosum modum probandi mutuo alterum per alterum; quod quidem est gravius dabjum. nam quod demonstratio quidem sit ex iis quae sunt obscura, prius coustitnimus. quidquid autem est obscurum indiget diiudicatione, quod autem indiget di- iudicatione, eget eo quod sit iudicatnrum, idae sit probum an nom. quo- modo enim qpod est metiendum, id absqne mensura secundum natnram me- tiri non licet et quidquid est ad regulam dirigendum, absque regula non ' dirigitur; ita etiam quod indicatur, non iudicatur absque eo quod vim habet . jadicandi, 380. quoniam ergo quaesitum est an sit aliquid veri falsique cri- terium, cüm alii quidem dixerint nullum esse, alii vero esse aliquod, alii m) καὶ ψεύδει ψεῦδος, φασίν, ἀκολουϑεῖ] ut: δὲ ferra volat, alas λα- bet terra. supra sect. 113.
n) xal ψεύδει ἀληϑές] ut: δὲ terra volat, existit terra, ibid. sect. 114. o) elc τὸν δι᾽ ἀλλήλων τρόπον] 2 Ργειξοα. sect. 183. p) εἴ ἔστε κριτήρι0»} bac de re uberrime libro superiore sect. 47 sq.
EN .
ADVERSUS LOGICOS [Lib, VIII. 669 των, πάλιν δεήσει τὸ ὅτι ἔστι χριτήριον ἀποδειχϑῆναι διά τινος ἀποδείξεως. ἀλλὰ δὴ ἵν᾽ ἔχωμεν ἀπόδειξιν πιστήν, ἀναστρέφειν ἐπὶ τὸ χριτήριον δεήσει, καὶ οὕτω μήτε ταύτην πρὸ ἐκείνου ἔχον-- τες πιστὴν μήτε ἀχεῖνο πρὸ ταύτης βέβαιον ὁμολογεῖν τὴν περὶ ἀμφοτέρων ἐποχήν. ἐνέσται οὖν σὺν τοῖς εἰρημένοις κἀκ τῆς ἐπι- 881 yolac «κινεῖν τὴν ἀπόδειξιν. καίτοι εἰ ἐπενοεῖτο), οὐ πάντως ἄν P 631 ὑπῆρχε πολλὰ γάρ ἐστιν ἅπερ ἐπινοεῖται μέν, ὡς ἔφην "), oU μετέχει δέ τινος ὑπάρξεως. νῦν δὲ ὅταν καὶ 7) ἐπίνοια εὑρίσκηναί ἀδίνατος 7 τῆς ἀποδείξεως, «ἀναμφιλέκτως καὶ 7 τῆς ὑπάρξεως ἐλπὶς ἀποχόπτεται. δυοῖν οὖν οὐσῶν ἀποδείξεων, τῆς τε γενικ ς 388 καὶ τῆς εἰδικῆς), τὴν μὲν γενικὴν αὐτόϑεν εὑρήσομεν ἀνεπε- γύητον )" οὐδεὶς γὰρ ἡμῶν olós γενικὴν ἀπόδειξιν, οὐδὲ διὰ ταύτης πώποτέ τι δεδύνηται παραστῆσαι. καὶ ἄλλως ἄξιον 888 πυϑέσϑαι, πότερον λήμματα ἔχει καὶ ἐπιφορὰν ἡ τοιαύτη ánó-: δδιξις ἢ οὐκ ἔχει. καὶ εἰ μὲν οὐκ ἔχει, πῶς ἔτι δύναται νοηϑῆ- voi ἀπόδειξις, εἴγε ἢ πάσης ἀποδείξεως νόησις οὐ χωρὶς τῶν αὐτῆς λημμάτων καὶ τῆς ἐπιφορᾶς συνίσταται; εἰ δὲ ἔχει ἐκά- τερα, τουτέστι τὰ λήμματα καὶ τὴν ἐπιφοράν, εἰδική τίς ἐστιν ἀπόδειξις. εἰ γὰρ πᾶν τὸ ἀποδεικνύμενον καὶ πᾶν τὸ ἀποδεικνύον 384 “τῶν ἐπὶ μέρους ἐστίν, ἀνάγκη καὶ τὴν ἀπόδειξιν μέαν εἶναι τῶν. εἰδικῶν. ἦν δέ γε ἡμῖν ὃ λόγος οὐ περὶ τῆς εἰδικῆς ἀλλὰ τῆς γενικῆς" οὐκ ἄρα ἐπινοεῖται 1, γενικὴ ἀπόδειξις" καὶ μὴν οὐδέ γε 7 εἰδική. ἐλέγετο γὰρ τοῖς “ογματικοῖς T, ἀπόδειξις λόγος εἷ- 385 vero se continuerint in sustinenda assensione; rursus oportebit ostendere per àliquam demonstrationem quod sit aliquod criterium veri folsique. sed ut habeamus fide dignam demonstrationem, oportebit ad criterium reverti, - et ita cum nec eam ante illud babeamug fide dignam neque illud ante eam firmum ac stabile, fateri esse sustinendam de utrisque assensionem. 38], li- cehit antem praeter ea, quae dicta sunt, etiam ex ipsa illius notioue cou- vellere demonstrationem. qnamquam etsi mente concipi posset eius notio, non propterea statim existeret: multa enim sunt quae mente quidem conci- piuntur, ut dixi, non tamen habent ullam partem existentiae. nunc antem cum etiam conceptio demonstrationis iuvenitar non posse esse in mente, citra controversiam spes quoque existentiae eins abscinditur, 382, cum sint ergo duae deinoustrationes, nempe in genere et in specie, eam quidem quae est in genere, eo ipso: inveniemus mente concipi non posse; nemo enim nostrum novit demonstrationem in genere, neque per eam umqnam potuit aliquid . ostendere. 383. et alioqui operae pretium est interrogare, habeatne ea de- monstratio sumptiones et illationes an non. et si quidem nou habet, quo- modo potest adhuc mente concipi demonstratio, siquidem nullius demonstra- tionis notio constat absque suis sumptionibus et illatione? siu autem habet utraque, nempe sumptiones et illationem, est quaedam specialis demonstra- tio, 384. nam si quidquid demonstratur et quidquid demonstrat, est ex iis quae sunt singularia, necesse est etiam demonstrationem esse nnam ex spe- cialibus. sermo*autem erat nobis non de speciali, sed de demonstratione in genere: non ergo mente concipi potest demonstratio in genere; sed nec specialis. 385. dicebatur enim a Dogmaticis demonstratio esse argumentatio * 9) εἰ ἐπενοεῖτο] de distinctione inter ἔννοιαν sive πρόληψιν ατάλη- P 631 Vi» atque ὕπαρξιν dictum supra sect, 332 sq.
r) ὡς ἔφην] sect. 331. 4) τῆς τε γεγιχῆς xal τῆς dldixrgc] sect. 337 sq. 4) γενικὴν ἀνεπιγόητο»} confer 2 Pyrrhon, sect, 1X 3 610.—.. SEXTI EMPIRICI ναι χατὰ σονὰαγωγὴν διά τινων φαινομένων ἐκκαλύπτων τι ἄδηλόν. ἤτοι οὖν τὸ πᾶν σύστημα, τουτέστε τὸ ἐκ τῶν λημ- μάτων χαὶ τῆς ἐπιφορᾶς νοούμενον, ἀπόδειξις ἦν, ἢ τὰ μὲν λήμματα μόνον ἐστὶν ἀπόδειξις, ἡ δὲ ἐπιφορὰ τὸ ἀποδειχνύμε- vov. ὑπότερον δ᾽ ἂν εἴπωσι τούτων, σαλεύεται ἡ. τῆς ἀποδεί- 386 ξεως ἐπίνοια. εἰ μὲν γὰρ τὸ σύνϑετον ἐκ τε τῶν λημμάτων 5) καὶ τῆς ἐπιφορᾶς ἐστιν ἀπόδειξις, ἀνάγκη ἄδηλόν τε περεέχουgap τὴν ἀπόδειξιν εὐθὺς ἄδηλον εἶναι,. τοιαύτην δὲ καϑεστη- κυΐων δεῖσϑαί τινὸς ἀποδείξεως, ὅπερ ἄτοπον. τοίνυν οὐκ ἂν εἴῃ τὸ ἐκ τῶν λημμάτων καὶ τῆς ἐπιφορᾶς συνεστὼς ἀπόδειξις, εἶγε οὔτε ἄδηλον οὔτε ἀποδείξεως δεομένην νοοῦμεν τὴν ἀπό- 387 Quz. ἔτι ἡ ἀπόδειξις τῶν πρός τι) ἐστίν" o9 yàg εἰς ἑαστὴν νείει οὐδὲ κατὰ περιγραφὴν νενόηται ), ἀλλ᾽ Uyu τε οὗ ἔστιν P 632 ἀπόδειξις. εἰ οὖν ἢ ἐπιφορὰ ἐμπεριείληπταε αὐτῇ, πᾶν δὲ τὸ πρός τι ἐκτός ἐστιν ἐχείνου τοῦ πρὸς ᾧ λέγεται πρός τι, πρὸς οὐδέν ἐστιν ἡ ἀπόδειξις νοουμένη, ἐπείπερ ἡ ἐπιφορὰ ἐμπερὶ- 388 εἰχετο αὐτῇ. ἀλλὰ κἂν ἑτέραν ") ὑποστησώμεϑα ἐπιφορὰν ἐκτός, πρὸς ἣν ἡ ἀπόδειξις νοηϑήσεται, δύο γενήσονται ἐπιφοραὶ κατὰ τὸν τόπον.), μέα μὲν ἡ ἐν τῇ ἀποδείξεε περιεχομένη, δευτέρα δὲ ἡ ἐκτός, πρὸς ἣν νοεῖται y ἀπόδειξις ἄτοπον δέ ye ped ἀποδείξεως δύο λέγειν ἐπιφοράς. οὐκ ἄρα τὸ“ἐκ λημμάτων καὶ quae firmiter colligendo per quaedam quae apparent aperit obscurum. aut ergo universum compositum, hoc est quod intelligitur ex sumptiouibus et illatione, est demoustratio, aut sumptiones solum sunt demonstratio, illatio antem id qnod deinonstratur. otrumvis autem horum dixeriat, la- befactatur notio demonstrationis. 2386. nam siquidem id, quod est com- Rositum ex sumptionibns et illatione, est demonstratio, necesse est ut demonstratio quae continet aliquid obscnrum, sit protinus et ipsa obscura; si sit autem eiusmodi, necesse est ut egeat aliqua demonstratione, quod qnidem est absurdum. qnod ergo coustat ex propositionibms et illatione mequaqnam fuerit demonstratio, siquidem intelligimus demoustrationem . heque obscuram neque egentem demonstratione, — 387. praeterea. demon- ἦν. stratio est ex iis quae referuntur ad aliquid: neque enim ad se ipsam iuwclinat neque in se circamscribi intelligitur, sed habet aliquid cuius est demonstratio. si ergo illatio faerit iu eo comprehensa, quidquid autem re-. fertur ad aliquid est extra illud ad quod dicitur relatum; ad nibil refertur mente sic concepta demonstratio,. siquidem in ea iam comprebendebatur jilatio. 388. sed etsi aliam extrinsecus constitnerimus illationem, ad quam relata intelligetur demonstratio, dnae erunt rei demonstrandae loco illatio- nes, nna qnidem quae continetur in demonstratione, secunda antem quae extra, ad quam relata intelligitur ac mente concipitur demonstratio. absurdum est autem unius demonstrationis dicere dnas esse illatioues. nona est u) ἡ ἀπύδειξις λόγος εἶν fuit haec. definitio demonstrationis supra ,Sect. 301 sq. et 2 Pyrrhon. sect. 135 etc.. x) τὸ σύνϑετον lx λημμάτων) lib. 2 Pyrrhon. sect. 173 sq. y) ἡ ἀπόδειξις τῶν πρός τι] ib. 173. z) οὐδὲ χμτὰ περιγραφὴν vevonrei] demonstratio non concipitur tam- P $32 quam res absoluta, quae in se circumscribatur, neque ad aliam reium re- ' spiciat. sic infra sect. 392 οὐ τῶν xatd περιγραφὴν ταὶ ἀπολύεως voew- μένων ἐστὶν ἡ ἀπόδειξις, ἀλλὰ τῶν πρός τι. ΄ a) χἂν Ἑτέραν) ita recte editi pro ἑτέροις, quod legit IHlervetus atque est in ms Ciz. ΜῈ ᾿, | b) κατὰ τὸν τόπ0] al. τρόπον» koc pacto, vel AOoyey in arguraento eodem.
L] Φ ADVERSUS LOGICOS [Lib VIT. 611 ἐπκρορᾶς συνεστώς ἐστιν ἀπόδειξις. λείπεται τοίνυν τὸ ix τῶν 389 ᾿ λημμάτων λέγειν μόνον ἀπόδειξιν εἶναι" ὅπερ ἦν εὔηϑες. τοῖτο «γὰρ. οὐδὲ λόγος ἐστὶ τὴν ἀρχήν, ἀλλὰ πρᾶγμα ἐλλιπὲς χαὶ ἀδιανόητον, εἴγε οὐϑείς, φησι τῶν γοῦν ἐχόντων τὸ τοιοῦτον κατ᾽ ἰδίαν “ εἰ ἔστι κίνησις, ἔστε κενόν. ἀλλὰ μὴν ἔστι κίνησις᾽, ἢ λόγον ᾿ εἶναι ἢ διάνοιάν τινα σώζειν. εἰ οὖν ειἤτε τὸ ἐκ τῶν 890 λημμάτων καὶ τὸ ἐχ τῆς ἐπιφορᾶς σύνϑετον γοεῖται ἀπόδειξις, μήτε τὸ ἐκ τῶν λημμάτων μόνον, ἀνεπινόητός ἐστιν ἢ ἀπόδει-- ξις. ἔτε ἢ ἀποδεικνύίουσα ἀπόδειξις je: πρόδηλος οὖσα πρόδή-- 391 Aov") ἐστὶν ἀπόδειξις ἢ ἄδηλος ἀδήλου ἢ ἄδηλος προδήλου 5 πρόδηλος ἀδήλου" οὐδὲν δὲ τούτων, ὡς παραστήσομεν" οὐκ ἄρα ἔστε τι ἀπόδειξις. καὶ δὴ πρόδηλος μὲν προδήλου οὐ δύναται 8392 τυγχάνειν ἀπόδειξις, ἐπεὶ τὸ πρόδηλον οὐ χρήζει ἀποδείξεως, ἀλλ᾽ ἐξ αὐτοῦ γνώριμον καϑέστηκεν᾽ ἄδηλος δὲ ἀδήλου πάλιν οὐκ ἄν. εἴη ἀπόδειξις, nap ὅσον αὐτὴ χρείαν “ἕξει τοῦ παριστάγ- τος ἄδηλος οὖσα, καὶ οὐχ ἑτέρου τινὸς γενήσεται παραστατική. ὡσαύτως δὲ οὐδὲ ἄδηλος προδήλου: ἀμφότερα γὰρ συνδραμεῖ- 393 ται ἄπορα. τό τε γὰρ ἀποδεικνύμενον οὐ δεήσεταί τινος ἀποδεί- ξεως πρόδηλον Ó ὧν, ἢ τε ἀπόδειξις χρείαν ἕξεε τοῦ καταστήσο»- vog αὐτὴν ἄδηλος οὗαα. ὥστε οὐδὲ ἄδηλος προδήλου γένοιτ᾽ ἄν ποτε ἀπύδειξις. λείπεται λέγειν 6 ὅτε πρόδηλος ἀδήλου" ὃ καὶ αὐτὸ 894 τῶν ἀπόρων ἐτύγχανεν. εἶ γὰρ οὐ τῶν κατὰ περιγραφὴν e) καὶ ἀπολύτως νοουμένων") ἐστὶν ἡ ἀπόδειξις, ἀλλὰ τῶν πρός τι, τὰ ergo demenstratio id quod constat ex propositionibus et illatione. 889. te- .sf1at ergo nt id solum quod constat ex sumptionibus, dicatur esse demon- stratio. quod qnidem est stultum, hoc enim meque est omnino argunentatio, sed res manca ac deficiens et qnae intelligi non potest, siquidem nullns qni sspit dicet hoc “οἱ est motus, est inane; atqui est motus?, seianctim ita habere consecutionem aut.aliqnam servare sententiam. 390. si ergo ne- qne quod est tompositum ex sumptionibus et ex illatione, mente concipi pote»t demoastratio, neque id quod constat solnm ex sumptionibus, intel- Jigi ac mente concipi non potest demonstratio. 391. praeterea demonstratio aut manifesta est rei manifestae demonstratio aut obscurae obscura ant ob- scura manifestae aut manifesta obscurae, nihil est autem hornm, ut osten- demns;.non est ergo aliquid demonstratio. 292, nam manifesta quidem ma- nifestae rei demounstrátio esse non potest, quandoquidem manifestum non indiget demonstratione, sed ex se manifestum fit; obscura autem rei obscurae rursus non fnerit demonstratio, quondoqnidem ipsa iadigebit aliquo quod eam ostendat, cumque sit obscnra ipsa, noa aliud quidquam ostendet, 393. si- militer neqne obscnra rei manifestae; utraque enim concurrent. dubia, nam et quod demoustratur, non indigebit aliqna demonstratione, cum '5it mani- ' festum, et demonstratio indigebit eo quod sit eam ostensnrum, cum sit ob- scura. quamobrem neque obscuta roi manifestae umquam fuerit demoustratio. 394. restat ergo ut dicatur manifesta rei obscurae; quod ipsum quoque ^. est ex dubiis. si enim non ex rebus quae circumscripte et absolute intel- ' ligaotur est demonstratio, sed ex iis quae referuntur ad aliquid; quae anew 4 e) fj λόγον] ita legendum utique pro 5 λῆγο» ex 2 i ii sect, 176. in ms Ciz. &Àyror, nullo sensu.
d) ἤτοι πρόδηλος προδήλου] confer 2 Pyrrhon. sect. 177 sq. €) οὐ τῶν κατὰ περιγρὰφ ny] supra sect. 387. f) ἀπολύτως νοουμέγω»] ἀπόλυτα dixit sect. 973.
512 ᾿. ΒΕΧΤῚ EMPIRICI δὲ πρός τι, ὡς ἐδείξαμεν 5) ἐν τῇ περὶ σημείου ζητήσει, ovyxa- P ὀϑδδιεαλαμριβάνεται ἀλλήλοις, τὰ δὲ συγκαταλαμβανόμενα οὐχ ἐξ dÀ- λήλων ἐχχαλύπτεται, ἀλλ᾽ ἐξ αὐτῶν ἔστι πρόδηλα" οὐχ ἔσται ἡ ἀπόδειξις πρόδηλος ἀδήλου ἀπόδειξις διὰ τὸ κἀκεῖνο συγκατα- 395 λαμβανόμενον αὐτῇ δι᾽ αὐτοῦ προπίπτειν. εἰ οὖν μήτε ὡς φαι- γόμενον φαινομένου ἐστὶν ἀπόδειξις μήτε ὡς ἄδηλον ἀδήλου μήτε ὡς ἄδηλον φαινομένου μήτε ὡς φαινόμενον ἀδήλου, παρὰ δὲ ταῦτα οὐδέν ἐστι, λεχτέον μηδὲν εἶναι ἀπόδειξιν.
396 44xolovOug δὲ τοῖς εἰρημένοις, ἐπεὶ καὶ οἱ Στωϊχκοὶ μάλιστα δοχοῦσιν ^) ἐξηκριβωκέναι τοὺς ἀποδεικτικοὺς τρόπους, φέρε καὶ πρὸς τούτους δ) ὀλίγα διεξέλϑωμεν παριστάντες, ὅτι τὸ ὅσον ἐπὶ ταῖς ὑποϑέσεσιν αὐτῶν τάχα uiv") πάντα ἐστὶν ἀκατάληπτα, 397 διαίτερον δὲ ἢ ἀπόδειξις. ἔστι μὲν οὖν $ ἀπόδειξις, ὡς ἔστι ᾿ς παρ᾽ αὐτῶν ἀκούειν, καταληπτικῆς φαντασίας συγκατάϑεσις "), ἥτις διπλοῦν ἔοικεν εἶναι πρᾶγμα, καὶ τὸ μέν τι ἔχειν ἀχούσιον, τὸ δὲ ἑκούσιον καὶ ἐπὶ τῇ ἡμετέρᾳ κρίσει κείμενον. τὸ μὲν γὰρ φαντασιωϑῆναι ἀβούλητον ᾿, καὶ οὐκ ἐπὶ τῷ πάσχοντι ἔχειτο, ἀλλ᾽ ἐπὶ τῷ φαντασιαῦντι τὸ οὑτωσὶ διατεθῆναι, οἷον λευκαν- τικῶς λευκοῦ ὑποπεσόντος χρώματος, ἢ γλυκαντικῶς γλυκέος τῇ γεύσει προσαχϑέντρς. τὸ δὲ συγκαταϑέσθαι τούτῳ τῷ κινήματι tem referuntur ad aliquid, ut ostendimus cum disquireremes de signo, simul inter se comprehenduntur, quae autem simul comprehenduntur, non a se invicem aperinntur ac revelantur, sed snnt ex se ipsis manifesta; noa erit demonstratio manifesta rei obscurae demonstratio propterea quod id quoque quod simul oum illa comprebesditar per se incurrat. 395. si ergo ' meque ut res apparens rei apparentis est demonstratio neque at obscura obscurae « neque ut res obscura rei manifestae neque ut res apparens rei obseurae, praeter haec autem nihil est; dicendam est nihil esse demonstrationem.
. 896. Consequenter autem iis quae hactenus diota swat, quoniam Stoici maxime videntur callere modos demoustrativos, age adversus eos quoque paucis disseramus ostendamusque quod, si spectentur eorum hypotheses, for- tasse quidem omnia sunt iucomprelhensibilia, proprie autem maximeque de- monstretio, 397. atque est quidem demioustratio, ut ex eis licet andire, com- prehendentis phantasiae consensio, quae quidem videtur res esse duplex, et habere aliqnid quidem involuntarium, aliquid vero volunturium et síituta in mostro iudicio. nam phantasiae quidem visis moveri non est volantarium nec situm est in eo qni afficitur, sed in eo quod eum ut sic efficiatur mo- vet, verbi gratia album ut videat, si color albus ei se-obtulerit, aut sen- tiat dulcedinem, si gastwi dulce fuerit admotum, assentiri autem ]uic mog) ὡς ἐδείξαμεν} sect. 174 sq.
P533 A) oi Zrwixo) μάλιστα δοκοῦσι ms Ciz. μάλιστά xt, rectüm esset μάλιστά γε. de Stoicis notum ac saepe etiam a Sexto notatum, quod in dialecticis argutiis primas sibi libenter tribuerunt, Chrysippo prae- sertim in hoc elaborante, ut subtilitate oninibus anteiret, quod vel ex solo eius librorum dialecticorum titulo wpud Laértium T 189-198 constát.
ἢ πρὸς roUtovs] ita leg. pro τούτοις. T m X) τάχα μὲν) vocabulum Scepticis solenne, ut ἴσως ἔξεστι ἐγδέχεται etc. 1 Pyrrhon. sect, 194 τάχ᾽ ἴσως. infra sect. 459.
ἢ κχαταληπτικῆς φαντασίας συγχαιάϑεσις) sensus. est, illam rem pro demonstrata haberi, cui pbantasia quae rem comprebendit assentiri co- gitur. hanc enim pro criterio sive regula veri falsique habuere Stoici, ut dictum ad librum superiorem sect. 237.: ADVERSUS LOGICOS (25. πη. 618 ἔκειτο ἐπὶ τῷ παραδεχομένῳ τὴν φαντασίαν "). ὥστε 5j κατάλη» 398 quc προηγουμένην ἔχει τὴν καταληπτικὴν φαντασίαν, ἧς cti συγχατάϑεσις. ἢ δὲ χαταληπτεικὴ φαντασία προώγουσαν εἶχε τὴκ φαντασίαν, $c ἐστιν εἶδὸς " φαντασίας γὰρ μὴ otc οὐδὲ κατα- in ἐστὶ gayragín, παρ᾽ ὅσον τοῦ γένους μὴ ὄντος οὐδὲ τὸ εἶδός ἐστι. καὶ καταληπτικῆς μὴ οὔδης φαντασίας οὐδὲ συγχατάϑεσίς ἐστὶν αὐτῆς. τῆς δὲ καταληπτιχῆς φαντασίας τῆς συγκαταϑέσεως αἱρομένης αἴρεται καὶ ἡ κατάληψις. ἔνϑεν ἄν 899 ἐπιδειχϑῇ διὰ τῆς ἀποδείξεως, ὅτι οὐ δύναται φαντασία γενέσϑαι κατὰ τοὺς Στωϊκούς"), ἀῆλον ἔσται, ὡς οὐδὲ καταληπτικὴ φαν- τασία τις ὑποστήσεται τῆς ἀποδείξεως. ταύτης δὲ μὴ οὔσης οὐδ᾽ ἢ συγκατάϑεσις αὐτῆς, ὅπερ ἦν 7| κατάληψις. ὅτι δὲ οὐκ ἔστιν 400᾽ ἀποδείξεως — κατὰ τοὺς Στωϊκούς, δεέκνυται πρῶτον μὲν P 684 ἐκ τοῦ κοινότερον παρ᾽ αὐτοῖς διαπεφωνῆσϑαι τὸ τί ποτ᾽ ἔστιν 3 φαντασία. μέχρι γὰρ τοῦ τύπωσιν αὐτὴν λέγειν ἐν ἡγεμονικῷ 5) συμφωνήδαντες, περὶ αὐτῆς διαφέρονται τῆς τυπώσεως, KAeds- ϑους μὲν χυρίως ἀχούοντος τὴν μετὰ εἰσοχῆς καὶ ἐξοχῆς voov- μένην, Χρυσίππόυ δὲ καταχρηστικώτερον ἀντὶ τῆς ἀλλοιώσεως.
εἰ δὴ χαὶ κατ᾽ ἐκείνους αὐτοὺς 7 τύπωσις μέχρε τοῦ νῦν οὐχ 401 ὁμολογεῖται, ᾿ἀνάγκη καὶ τὴν φαντασίαν ἄχρι δεῦρο διαφωνου-- μένην ἐν ἐποχῇ φυλάσσεσϑαι καὶ τὴν ἐξηρτημένην αὐτῆς ἀπόtiooi situm est in eo gni admittit phaptasiam. 8398. quamobrem compre- hensio habet praecedentem comprehendentem pbhantasiam, cuius est assem- sio. comprehendens antem phantasia praecedentem habet phantasiam, cuius €est species: δὲ enim nonsi phantasia, nec est phantasia comprehendens, quoniam sj non sit genws, nec est apecies; et si non sit comprehendons., ——— nec est eius assensio. δὶ autem comprehendentis phantasiée tol- itur assensio, tollitur etiam comprehenaio. 399. binc δὶ ostensum fuerit per demonstrationem, quod nou possit esse phantasia ex seutentia Stoico- rum, erit perspicuum quod nec consistet aliqua quae demonstrationem com- prebendet phantasia, quodsi ea non sit, neque eins erit assensio, quod qui- deum erat comprehensio. 400. quod antem non sit phantasia demoustratiouis ex sententia Stoicorum, ostenditur primum quidem ex eo quod communiter apud eos dissentifur quidnam sit phantasia. nam cum hactenus consenserint *quod dicant eam esse impressionem in mente sive parte animae qnae tenet principatum, de ipsa dissident impressione, Cleanthe qnidem preprie acci- piente de ea quae intelligitur cum depressioue et eminentia, Chrysippo au* tem per abusionem pro alteratione. 401. si autem ex illorum ipsorum sen-. tentia hucusque apud eos non counstat de impressione, necesse est etiam de pheautasia, de qua hucusque dissentitur, sustinere assensionem et de dem) ἐπὶ τῷ παραδεχομένῳ τὴν φαντασία») recte ita editi, nec pro- bapdum quod in variis lectionibus a: Genevepsi typographo ex ms co- dice annotatum eet παρέχομένῳ: id enim esset τὸ (αντασιοῦν siye qay- πτασιόν, cum sermo sit de qarzagiouu£vo.
^) χατὰ τοὺς Xreixovg] non quod Stoici negaverint phantesiam dari, ed quod Sextus ex repugnantibus ipsorum dogmatibws atque ut sect. 408 vocat τεχνολογέαις hoc conatur evincere, intelligi illam concipique adeoque existere phentasiam non posse. | o) τύπωσιν - -- ἐν ἡγεμονιχῷ] est haec definitio phantasiae a Zenone P $34 Citieo proditá, quam retinuerunt quidem Stoici, sed diversimode eam explicarunt, ut notavi ad librum superiorem sect. 228 et $72, ubi Clean- this ac Chrysippi etiam mentio, et ad 3 Pyrrhon, sect. 70, ubi de εἰσοχῇ et ἐξοχῇ. 2 | " SEXTUS RKPIR. II, 2. ΚΑ - 402 δειξιν. εἶτα διδόσϑω καὶ εἶναι τὴν φαντασίαν ὁποίαν ποτὲ ϑέλου- σιν, &TE χυρίως τύπωσιν τὴν xcd τῆς εἰσοχῆς καὶ ἐξοχῆς εἴτε ἑτεροίωσιν " ἀλλὰ τὸ πῶς αὕτη γίνεται τῆς ἀποδείξεως τῶν ἀπο- ρωτάτων.᾽ ᾿,δῆλον γὰρ͵ ὅτι τὸ μὲν φανταστὸν ὀφείλει πριεῖν, TO δὲ φαντασιούμενον ἡγεμονικὸν πάσχειν" ἐκεῖνο! μὲν ἵνα. τυπώσῃ, τοῦτο δ᾽ ἵνα TUTO ἄλλως γὰρ οὐκ εἰκὸς συμβαίνειν φαντα- 403 σίαν.. τὸ. μὲν οὖν ἡγεμονικᾶν, τάχα συγχωρήσει τις δύνασϑαι πάσχειν, καίπερ ἀσυγχώρητον. ὄν. τὴν δὲ ἀπόδειξιν πῶς εἶκός “ἔστι ποιεῖν;, rot γὰρ σῶμα xat αὐτούς ἐστιν ἢ ἀσώματον.
φράσῶμα μὲν. οὖν οὐχ ἔστιν" ἐξ ἀσωμάτων yàe: λεχτῶν?) συνέστη- κεν" εἰ δὲ ἀσώματον, ἐπεὶ τὸ ἀσώματα κατ᾽ αὐτοὺς οὔτε ποι- εἶν τι πέφυχεν οὔτε πάσχειν". καὶ 7j ᾿ἀπόδειξις ἀσώματος οὖσα οὐδὲν “δυνήσεται ποιεῖν, μηδὲν δὲ ποιοῦσα οὐδὲ τυπώσει τὸ ἤγε- 405 μονικόν. μὴ τυποῦσα δὲ αὐτὸ οὐδὲ φαντασίαν αὐτῆς ποιήσει περὶ αὐτό" εἰ δὲ τοῦτο, οὐδὲ καταληπτικὴν φαντασίαν. μὴ οὔσης δὲ αὐτῆς περὶ τῷ ἡγεμονικῷ χαταληπτιχῆς φαντασίας οὐδὲ κατάλη- 406 ψις αὐτῆς γενήσεται. κατὰ τὰς τῶν Στωϊκῶν ἄρα τεχνολογέας ἀκατάληπτός ἐστεν 7 ἀπόδειξις. καὶ μὴν οὐδὲ i ἔνεστι. λέγειν ὅτε τὰ ἀσώματα οὐ ποιεῖ τι οὐδὲ φαντασιοῖ ἡμᾶς" ἀλλ᾽ ἡμεῖς ἐσμὲν οἱ ἐπ᾿ ἐκείνοις φαμτασιούμενοι...& γὰρ ὁμολογεῖται ὅτε πᾶν ἀπο- τέλεσμα οὐ χωρίς γε τοῦ δρῶντος καὶ τοῦ πάσχοντος συνίστα» ται, ὀφείλει καὶ ἢ φαντασία τῆς ἀποδείξεως ἀποτέλεσμα χαϑεστης- 407 κυῖα μὴ χωρὶς τοῦ δρῶντος τε καὶ πάσχοντος »οεῖσϑαι. τὸ μὲν.
P 6390 o?» πάσχον ὅτι ἡγεμονικόν ἐστι, δεδώκασιν οὗ ἀπὸ τῆς στοᾶς φιλόσοφοι. τὸ δὲ τυποῦν καὶ ποιοῦν τί ἂν εἴη κατ᾽ αὐτούς, ἄξιον δος monstratione quae ab ea dependet. 402. deinde detnr etiam qualem volunt esse phantasiam, sive proprie impressionem cum depressione et eminentia sive alterationem; sed quemadmodum fiat ipsa impressio demonstrationis, est maxime dubinm. est enim perspicuam quod id quidem quod pbantesiae visa movet, debet agere, mens autem sive pars auimae quae tenet priaci- patum, pati; illud qnidem ut imprimat, boc autem ut imprimatur. alioqui enim non est consentaneum evenire phautasiam, 403. atque meatom qnidem sive partem animae quae tenet principatum, fortasse concedet quispiam posse pati, etiamsi non sit concedendum. demonstrationem autem quomodo con· sentaneum est agere? aut enim ex eorum sententia est corpus aut incor- poreum. 404. atque corpus quidem non est: constat enim ex iis quae ipsi vocant dicta, quae snnt incorporea, sin autem incorporeum, quaudoquidem incorporea ex eorum sententia neqne a natura habent insitum ut aliquid agant neqne nt patiantur; et demonstratio cam sit incorpórea, nibil poterit agere, et si nihil agat, ia mentem sive partem qnae tenet principatum ani- mae nibil imprimet. 405. si iu eam, autem nihil imprimet, neqwe in ipsa efficiet phantasiam demonstrationis; quod si ita sit," neqne comprehendea- tem eius phantasiam. qnodsi non sit comprehendens phautasia in mente sive perte animae quae tenet principatum, neque eius erit comprehensio. 406, ex Stoicorum ergo qaae traduntur artis praeceptis demonstratio est eiusmodi ut noa possit comprehendi. sed neqmo dici potest quod incorporea mon agunt