5) ὅπερ οὐχ ἂν τῇ φύσει] fortasse Sextus scripserat οὐχ ἦν. -. T 4“) 310r. αὐτὸ τὸ αἱρεῖσϑαι] confer 3 Pyrrhon. sect. 183...P100 d) τοῦ ἔτε αἱρεῖσθαι" ὥσπερ γὰρ τὸ πίνειν ij, ἐσϑέειν,.)] haec ita con-- ungenda sunt atque interpretanda ut in versione expressi. nam in edi- is per intempestivam dispunctiohem, ac si a vocula ὥσπερ nova inci- eret periodus, sensus auctoris obscuratus fuit atque perversus, ut ἰδ Torreti quoque interpretatione licet animadvertere, — | e) ἐν * n» βάσανο»] nota βάσανον proprie dici de siti, ut Lu- — ss yezoi τυχεῖν πλούτου, ἵνα ἀπαλλαγῇ τοῦ ἔτι αἱρεῖσθαι. εἰ δ᾽ ἕξερόν τί ἔστι") τὸ αἱρετὸν παρ᾽ αὐτὸ τὸ αἱρεῖσθαι, ἤτοι τῶν κεχωρισμένων ἐστὶν ἡμῶν 3 τῶν περὶ ἡμᾶς. καὶ εἰ μὲν κεχώ- ἐισται ἡμῶν καὶ ἐκτός ἔστιν, ἤτοι συμβαίνει τε περὶ ἡμᾶς ἐξ -᾿αὐτοῦ ἢ οὐδὲν συμβαίνει" οἷον ἀπὸ τοῦ φίλου ἢ τοῦ σπουδαίου ἀνθρώπου ἢ réxyov ἢ ἄλλου τινὸς τῶν ἐχτὸς εἶναε λεγομένων ἀγαθῶν" ἢ συμβαίνει τι περὶ ἡμᾶς ἐξ αὐτοῦ χίνημα καὶ ἀπο- οἡδεχτὸν κατάστημα καὶ ἀγαϑὸν πάϑος, ἢ οὐδὲν συμβαένει τοιοῦ- τον" οὐδέ ἐσμεν ἐν διαφόρῳ κινήματι, ὅτε αἱρετὸν ἡγούμεϑα 81 τὸν φίλον ἢ τὸ τέκνον. καὶ εἰ μὲν οὐδὲν ἁπαξαπλῶς γίνεταί τι τριοῦτον περὶ ἡμᾶς, οὐδ᾽ 5.) ὅλως ἔσται τὸ ἐκτὸς αἱρετὸν $i». πῶς γὰρ πρὸς ὃ οὐ χινητῶς. διακείμεθα 9), τούτου οἷόν τε atpt- 85 σὲν παιεῖσϑαι ἡμᾶς; καὶ γὰρ ἄλλως, εἴπερ τὸ μὲν χαρτὸν γε- état ἐκ τοῦ χαίρειν ἡμᾶς ἀπ᾽ αὐτοῦ, τὸ δὲ- λυπηρὸν ἐκ τοῦ λυπεῖσϑαι, τὸ δὲ ἀγαϑὸν ἐκ τοῦ ἄγασθαι"), ἀκρλουϑήσει ἐξ ῬΊΟΥ οὗ μήτε χαρά τις ἡμῖν ἐγγίνεται μήτε. ἀγαστὴ διάϑεσεις μήτε ἀσμένιστὸν τί κίνημα, ἐκ τούτου μὴ υρεσίν τινὰ ἐμφίύεσϑαι. Set) δὲ γίνεταί τὸ περὶ ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ χτός, οἷον τοῦ φίλου ἢ τοῦ τέανου, προσηνὲς κατάστημα καὶ ἀσμένιστον πάϑος, ἔσται οὐ διλ αὐτὸν αἱρετὸν ὃ φίλος ἢ τὸ τέχνον, διὰ δὲ τὸ προσηνὲς τοῦτο' κατάστημα καὶ ἀσχμιένιστον πάϑος. ἀλλ᾽ ἦν ye τὸ τοιοῦτό κατάστημα οὐκ ἐκτός, ἀλλὰ περὶ ἡμᾶς" οὐδὲν ἄρα τῶν bak 87 δεῖ. αὑτὸ αἱρετόν ἔστιν ἢ ἀγαϑὸν "καὶ μὴν οὐδὲ τῶν περὶ ἡμᾶς ἔᾳτε τὸ αἱρετὸν καὶ ἀγαϑόν" ἤτοι yàp σωματικόν ἔστι j τοῦτο alücitue, properat assequi divitios, ut liberetur ab eo ut euplius liga. 85. ἱ ejt autem aliquid aliud eligendum quam ipsum eligere, aut est ἐς iis quae suüt'A nobis separata aut ex lif quae sunt in nobis. et si est qué - dém a nobis separatum et extra, ant aliquid $n nos ab 60 accidit, aut aibi atcidit. verbi gratía ab amico sut a viro bono aut ἃ filio ant ab aliqw aliu sx iis quae extra dicuntur esso bono, aut accidit aliquà iu nos ab ee motio àut aljquis gratus et acceptus sjatus et bona. affectio, aut 'nibil ac cldit eiusmodi: neque sumus io differenti motione quando amienm exístims- mds eligendum aut Glium. 84. et si hihi] quidém omnino ih nos existit he- iusmedi, neqne erit omnino quod extra est nobis elgendum. quomodo enin eins ad quod mulla motioné afficimur fieri. potest at Taciamuá electionem!. . 85. num alloqui si delectabilé qaiddm 'utellfgitne ex eo qnod hós ab ip» déléctfmur; molestum autem ex eo quód'molestía sfficiamor, bouümque nempe ἀγαθὸν ἀπὰ toU ἄγασϑαι, id est ab eo quod Taudürbas δὲ admire .— mut: sejuitur ut a qua "nobis non iageneratur ἴδοι δ΄ ác deléctátio, uec qui - ad ]aüdandam ac admirandam rem ducimur affectio, nequé Ídcaada et Libes aliqua motio, ex eo neque ingeneratnr electio. 86. si auteth ab'aliquo qued extra' ést, ütpote Amico aut filio, in nos lit jiícnuda aliqua cónstitutio aut 16- béuter su&ceptá affectio, erit non propter sé eligendus amicus ant filius, sed propter constitutionem hanc iacundam lubenterque susceptam affoctignexé, sed Frat quidem eiasmodi coustitutio non extre, sed in aobis. nihil ergo ex iis UUY Quae sunt extra ést propter se eligendum aat bonum, 87. sed WeWiwe ex lis quae sunt in nobis est eligeudum aut bonum, aut enim hoc est corpo- LI Ad τί ἐστιἾ im ms Cis, pto fü ZEN T4 legebatur οἴ — iA DUE &) πὼς γὰρ ἀρὸς ὃ ob χινητῶς διαχείμεϑα) ἴα legere wehbos postu- lat, licet in editis et mss deest negativa particula οὗ, ὁ Ἢ) ἀγαϑὸν Ix τοῦ ἄγασϑαι} supra sect. 86 et 8 Pyrrhon. séct. 1 P101 1) ἤτοι γὰρ σωματικον]} sect. 185 eiusdem tertii Pyrzbon, libri.
-* ἃ ADVERSUS ETHIQOS [Lib, XI]. ^85 pióvoy, j ψυχικόν. ἀλλὰ͵ σωματικὸν μὲν μόνον oix ἂν di à γὰρ σωματικὸν μόνον ὑποχέοιτο, οὐχέτι δὲ καὶ ψυχικὸν πάϑος, ἐκφεύξεται τὴν γνῶσιν ἡμῶν" ψυχῆς γάρ ἐστὶ πᾶσα γνῶσις * καὶ ἴσον ἔσται τοῖς ἐχτὸς ὑποχειμένοις͵ καὶ μηδεμίαν ἔχουσι πρὸς ἡμᾶς συμπάϑειαν. εἰ δὲ διατείγουσαν ἔχει τὴν εὐαρέστησιν εἰς 88 ψυχήν, ἔσται xar αὐτὴν αἱρετὸν καὶ ἀγαθόν, ἀλλ᾽ οὐ χαϑ᾽ ὃ ψιλῶς σωματικόν ἐστι χίνημα, πᾶν γὰρ αἱρετὸν κατὰ αἴσϑησιν ἢ νόησιν κρίνεται, οὐ κατ᾽ ἄλογον σῶμα. ἀλλ᾽ εἴ γε τὸ αἱρετὸν λαμβάνουσα αἴσϑησις ἢ διάνοια ψυχῆς ἐστι κατὰ τὸν ἴδιον λό- γον ἢ), οὐδὲν ἄρα τῶν περὶ σῶμω͵ συμβαινόντων δι᾽ αὑτὸ ἢ αἷ- ρετόν. ἐστε xol ἀγαθόν" ἀλλ᾽ εἰ ἄρα τῶν περὶ Vvxijv, ὃ πάλινϑ9 εἰς τὴν ἀρχῆϑεν χυλέεται ἀπορίαν ") τῆς γὰρ éxáatov διανοίας ἀσυμφώνους ἐχούσης τὰς χρίσεις πρὸς τὴν τοῦ πέλας, ἀνάγκη ἕχαστον τὸ φαιγύμενον αὐτῷ ἀγαϑὸν ἡγεῖσθαι" οὐκ ἦν δὲ τὸ ἑχάστῳ φαινόμενον ἀγαϑὸν φύσει ἀγαϑόν. οὐδὲ ταύτῃ τοίνυν τί ἐστιν ἀγαϑόν.. ὃ δ᾽ αὐτὸς λόγος καὶ περὶ κακοῦ. δυνάμει γὰρ90 ἀποϑέδοται τῇ περὶ τοῦ ἀγαϑοῦ ζητήσει. πρῶτον. μὲν ὃ ὅτι ἐπεὶ τοῦ ἑτέρου ἀναιρουμένου συναναιρεῖται καὶ τὸ ἕτερον, ἑκάτερον γὰρ κατὰ “τὴν ὡς πρὸς τὸ ἕτερὸν σχέσιν γενόηται" εἶτα ἐπεὶ χαὶ Ἀροηγουμένως 8) ἔνεστι τὸ τοιοῦτον πάλιν ini ἑ ἑνὸς ὑποδείγματος καταστήσασϑαε τὸν λόγον, καϑάπερ, τῆς ἀφροσύνης, ἣν μύνην φασὶν εἶναι καχὸν?) οἱ ἀπὸ τῆς στοᾶς. εἰ γὰρ φύσει κακόν ἐστιν 91.
ἡ ἀφροσύνη, δεήσει, ὃν τρόπον, τὸ ϑερμὸν P) γνωρίζεται à ὅτι ϑερ- - μόν ἐστε φύσει ἐκ τοῦ τοὺς προσπελάσαντας αὐτῷ ϑερμαίγε-- reum solum, aut animae, sed corporis quidem solum non fuerit. si enim poustur solam corporis et non animae, effngiet nostram coguitionem, est enim omnis cognaitio animae, et erit par externis subiectis et quae nullam habent cum nobis consensionem. 89, si autem babet aliquid inenndum et gra- tüm quod pertingit usque ad asimam, ex eo erit eligendum et bonum, aon autem quateuus est solummodo metio corporea, qnidquid.est euim eligendum, judicatmr seusu ant intelligentia, non autem corpore experte rationis. si ergo qai eligendum capit sensus aut animae cogitatio est secugdaem pro- priam rationem, nibil ergo ex. iis quae accidunt ia corpore est propter se eligendum aut bonam. 89, si antem sit ex jis quae sunt in anima, id rursus devolvitur ad eam qnae ab initio fuit dubitationem. nam eum ubiuscuius- que cogitatio habeat iudicia quae míwime conveniunt cum cogitatioue pro- Ximi, necesse est ut unusquisque existimet id esse bonum quod sibi videtur. mon est autem quod uaicnique videtnr bonum. natura bemum, aec hac ergo rajione est aliquid: bonum. 90, eodem est ratio etiam de malo. in boni enim inquisitione id vi ac potestate traditum est. primum quidem, quouijsm aero sublato simal etiem tellitur alterum:- mirumque euim intelligitur ex habita. dine et relatione ad alterum. deiade quoniam rursus licet etiam directe wno exemplo confirmare quod volumus, ut insipientiae, quam solam esse malum dicuat Stoici. 91. ai enim natura malnm est insipientia, oportebit, quomodo calidum cognoscitur esse calidum naturaliter, quod qui ad. id ac-, Δ) Ζατὰ τὸν ἴϑιον λόγον} supra sect. 79 seq.
Ὦ δι᾿ αὑτὸ] ita ms Ciz. pro δε᾽ αὐτό, sed passim haec promiscue po- guntur.
m) τὴν ἀρχῆϑεν ἀπαρίαν supra sect, ΤΊ huius libri, n) προηγουμένως directe, primario, vide ad 1 contra Phys. sect. 390, o) μόνην εἶναι xaxóv] vide Lipsium lib. 3 manuduot. diss. 20.
p) ὃν τρόπον τὸ ϑερμό»] supra sect. 69, SEXTUS EMPIR. i INE Ddd 86. -. SEXT EMPIRICI σϑάι, xal τὸ ψυχρὸν ἐκ τοῦ ψύχεσϑαι ἢ, οὕτω καὶ τὴν ἀφρο- ῬΎΟΒ σύνην φύσει κακὸν ὑπάρχουσαν γνωρίζεσϑαι ἐκ τοῦ χακοῦσϑαι. ἤτοι οὖν οἱ λεγόμενοι ἄφρονες κακοῦνται ὑπὸ τῆς ἀφροσύνης "), 927] οἱ φρόνιμοι. ἀλλ᾽ οἱ μὲν φρόνιμοι οὐ καχοῦνταε" ἐκτὸς yap εἰσι τῆς ἀφροσύνης" ὑπὸ δὲ τοῦ μὴ παρόντος αὐτοῖς χαχοῦ, ἀλλὰ κεχωρισμένου, οὐκ ἂν κακωϑεῖεν. εἶ δὲ τοὺς ἄφρονας κακοῖ ἡ ἀφροσύνη, ἤτοι πρόδηλος αὐτοῖς οὖσα κακοῖ αὐτσὲς ἢ ἄδηλος.
93 χαὶ ἄδηλος μὲν αὐδαμῶς" εἰ γὰρ ἀδηλός ἐστιν αὐτοῖς, οὐδὲ χα- κὸν οὐδὲ φευχτόν ἐστιν αὐτοῖς ). ἀλλ᾽ ὡς τὴν μὴ φαινομένην λύπην καὶ ἀνεπαίσϑητον ἀλγηδόνα οὔτ᾽ ἐχφεύγει τις οὔτε ταράσσεται ἢ), ὧδε καὶ τὴν ἀνυπόπτωτον ") ἀφροσύνην καὶ τὴν ἀδη- 94 λουμένην οὐδεὶς ὡς κακὸν περιστήσεται. εἰ δὲ προδήλως αὐτοῖς γινώσκεται xal ἔστι φύσει καχόν, ὥφειλον οἱ ἄφρονες φεύγειν αὐτὴν ὡς φύσει κακόν. οὐχὶ δέ γε οἵ ἄφρονες τὸ λεγόμενον ὑπὸ χῶν ἐκτὸς ἀφραίνειν ὡς προδηλον xdxóv φεύγουσιν, ἀλλ᾽ ἕκαστος τὴν μὲν ἰδίαν χρίσιν ἀποδέχεται, τὴν δὲ τοῦ τὸ ἐναντίον δοξά- ϑύζοντος κακίζεται. ὥστ᾽ οὐδὲ πρόδηλός ἔστι, τοῖς ἄφρασιν, ὡς φύσει κακὸν 7] ἀφροσύνη. ὅϑεν εἴπερ οὔτε οἱ φρόνιμοι κακοῦνταί τι πρὸς τῆς ἀφροσύνης, οὔτε τοῖς ἄφροσι gevxróv ἐστιν ἢ - ἀφροσύνη, ῥητέον μὴ equ φύσει κακὸν τὴν ἀφροσύνην. εἰ δὲ φομὴ ταύτην, οὐδ᾽ ἄλλο τι τῶν λεγομένων κακῶν: ἀλλ᾽ εἰωϑασὶ - Tütg τῶν ἀπὸ τῆς ᾿Ἐπιχούρου αἱρέσεως πρὺς τὰς τοιαύτας cesserint, calefiant, et frigidum ex 60 quod frigefiant; ita etiam insipientiam si sit natura malum, cognosci ex eo quod male afficiantur. aut ergo qai dicuntur insipientes male afficiuntur ab insipientia, aut sapientes, 92. sed sapientes quidem non male afficioutur, snnt enim extra insipientiam: a malo autem quod eis non adest, sed est ab eis separatum, male affci non po- taerint, si autem insipientes male afficit insipientía, ant cum manifesta ip- sis est, male eos afficit aut latens et non evidens. 93. et latens quidem et non evidens minime eos male afficit: nam si eos lateat nec sit evidens, ' son est malum illis, nec fogiendum. sed quomodo molestiam quae non ap- paret et dolorem qui est insensilis non fogit nec eo pertnrbatur quisquam, Ma etiam insipientiam, quae non est snspecta et non apparet, memo vitabit ut malum. 94. si autem manifeste et evidenter ab eis cognoscitur et est na- tura malum, debebant insipientes eam fugere tamquam natara inalem.- μα» * pientes antém non fagiunt tamquam malum evidens id qued ab aliis dicitur fesipere, sed nausquisque suum amplectitar iudicium, eias entem qui. contra sentit, iudicium vituperat.. 95, quamobrem nec insipientibus est evidens 1.» sipientia (unquam natura malum. quo fit, ut si neque sapiemtes male aífici- mntur ab 'insipiemta, neque ea insipientibus res est fugienda, dicendum sit Ansipientiam mon esse natura malum, qued si nom eem, neque aliquid alisd ex malis quae dicuntur, 96, solemt autem ex secta Epicuri occurremtes δὰ — q) x τοῦ ιϑύχεσϑθϑαι7 ita recte Ciz. pro?x τοῦ τούς. PTOS 7) ὑπὸ τῆς ἀςρροσύνης ms Savil. ἀπό. | 4) oUd? χαχὸν οὐδὲ φευχτόν ἔστιν αὐτοῖς] ita mss Savil. et Ciz. nam in editis verba οὐδὲ xaxór deerant. spectat huc Wilhelni TTemplei dictum quod memini me legere in postumis eius opusculis: a fool, happier in thinking well of. himself, than a wise man in others thinking well of him.
4) οὔτε ταρίσσεται] ita leg. pro vitioso παράσσεται.
o x) ἀνυπόπτωτον») Ciz. ἀνύποπτον, ut interpres. — « 5) τῶν ἀπὸ τῆς ᾿Επιχούρου αἱρέσεως] iam omittit de insipientia vitio- rum matre dicere quam solam pro malo Stoici habuerunt, convertitque se ad sententiam Epicuri, cui summum malum dolor, quod probare sole- * - ADVERSUS ETHICOS [Lib XI. —' — 3181 ἀπορίας ἀπαντῶντες λέγειν, ὅτι φυσιχῶς καὶ ἀδιδάκτως τὸ ζῷον φείγει μὲν τὴν ἀλγηδόνα, "διώκει δὲ τὴν ἡδογήν. γεννηϑὲν yoty, καὶ μηδέπω τοῖς κατὰ δόξαν" δουλεῦον ἅμα τῷ ῥαπισϑῆναι ἀσυνήϑει ἀέρος ψύξει ἔκλαυσέ τε καὶ ἐκώκυσεν ᾽). εἰ δὲ φυσικῶς ὁρμᾷ μὲν πρὸς ἡδονήν, ἐκκλίνει δὲ τὸν πόνον, φύσει φευκτὸόν τί ἐστιν αὐτῷ 0 πόνος καὶ αἱρετὸν 7 ἡδονή. οὐ συνεῖδον gr δὲ οἱ ταῦτα λέγοντες τὸ μὲν πρῶτον, ὅτι xal τοῖς ἀτιμοτάτοις ζῴοις μεταδιδόασι τἀγαϑοῦ" πολλὴ γὰρ μετουσία κἀκείνοις ἐστὶν ἡδονῆς" εἶϑ᾽ ὅτι οὐδὲ τὸ χαϑάπαξ ζφευχτόν ἐστιν ὃ πόνος. καὶ yàp πόνῳ npavverat πως καὶ ὑγείᾳ 5), ἔτε δὲ ῥῶσις καὶ ϑρέψις p 409 γίνεται ὃ σωμάτων διὰ πόνων, τέχνας τε καὶ ἐπιστήμας τὰς ἀχριβεστάτας ἀναλαμβάνουσιν ἄνδρες οὐ χωρὶς πόνου. ὥστ᾽ οὐ πάντως φύσει. φευχτὸν ὃ πόνος. καὶ μὴν οὐδὲ τὸ δοκοῦν ἡδὺ gg φύσει. πάντως αἱρετόν. πολλάκις γοῦν τὰ κατὰ τὴν πρώτην ἐμ; . πέλασιν ἡστικῶς ἡμᾶς διατιϑέντα, ταῦτα ἐκ δευτέρου *), καίπερ ὄντα τὰ αὐτά, ἀηδὴ νομίζεται" ὡς ἂν τοῦ ἡδέος οὐ φύσει ὄντος τοιούτου, ἀλλὰ παρὰ τὰς διαφόρους περιστάσεις, ὅὃτὲ μὲν οὕτως ὁτὲ δ᾽ ἐκείνως. κινοῦντος ἡμᾶς. ναί. ἀλλὰ καὶ oi μόνον τὸ κα- 99 has dubitationes dicere, quod nmaturaliter et absque ullo magistro animal fugit dolorem persequiturque voluptatem, cum primum enim est natum et necdum servit opinionibus, pulsum insueto frigore aéris flet et lamentatur, si autem naturaliter quidem appetit voluptatem, declinat autem dolorem, est ei aliquid natura fugiendum nempe labor ac dolor, et eligendum voluptas. 97, non animadverterunt autem qui haec dicunt, quod etiam vilissimis et abiectisaimis ' enimalibus de bono impertiunt, illis enim voluptatis magna est participatio; deinde quod neque omnino fugiendus est labor. labore enim melius se ha- bet sanitas, roboranturque et alungir corpora laboribus, artes etiam accura- tissimasque scientias non absque labore accipiunt homines, quamobrem labor non est omnino fugiendus nature. 98. sed neque quod natura videtur iucun. dum est omnino eligendum, saepe quidem certe accidit, ut quae nos primo occursu voluptate affecerant, ea secundo, etsi sint eadem, iniucunda existi- mentur: utpote quod iucundum non sit natura eiusmodi, sed pxo diversis cir- cumstantiis nos aliquando quidem sic aliquando eutem aliter moveat, 99, sane bat ex' eo, quoniam. a ματα edoctae animentes illum universae fugiunt, wide Laértium 10 137, Ciceronem lib. 1 de finibus cap. 9 et nostrum 3 ' Byrrhon, sect. 194. ut contra sectantur voluptatem eaedem animemtes, omni studio, Lucretius lib. 1 vers. 1: ο. “ inde ferae pecudes persultant pabula laeta et rapidos tranant amneis, ita capta-lepore illecebrisque tuis omnis natura animantum —..te sequitur cupide quo quamque inducere pergis etc.
) μηϑέπω τοῖς xarà δόξα» articulum τοῖς e mss Savil, et Ciz, resti- tui. quod vero hoc loco Sextus ait de opinione, ad hominem epeciatim pertinet, quem ait jam a teneris dolorem ut summum malum quantum possit a se repellere, idque facere, ut est apud Ciceronem loco iam lau- dato, nondum depravatum (opinionibus nimirum) ipsa natura incorrupte atgue integre iudicante, *— ox) ἔχωχυσε»] recte ita editi, nam ms Savil. perperam ἔχώλυσεν.
a) xal γὰρ πόνῳ πραὔνεταί πὼς καὶ ὑγεία) ita leg. pro πραὔγεται zto— γος, quae verba in Ciz. plane desiderantur.: — b) xal ϑρέψις γίγνεται] deest γίνεται in Savil, et Ciz. salroque sensu p 409: potest abesse, -: €) ταῦτα ἔχ δευτέρου] ita recte ms Ciz. pPo οὐ ταῦτα, etiam illud οὐ pdd2 in codice suo non legit Herve*us.
188 SEXTI EMPIBICI λὸν ") ἀγαϑὸν δοξάζοντες δείχνυσϑαι νομίζουσιν, ὅτε φύσει τοῦτο αἱρετόν ἐστι, καὶ ἀπὸ τῶν ἀλόγων ζῴων. δρῶμεν γάρ, φασίν, ὡς τινὰ γενναῖα ζῷα, καϑάπερ ταῦροι“) καὶ ἀλεκτρυόνες ), ἅπερ μηδεμιᾶς αὐτοῖς ὑποκειμένης τέρψεως καὶ ἡδονῆς, διαγωνίζεται τοο μέχρι ϑανάτου ")..xal τῶν ἀνθρώπων δὲ oi vnéo πατρίδος ἢ γονέων ἢ τέκνων εἰς ἀναίρεσιν ἑαυτοὺς ἐπιδιδόντες οὐκ ἄν ποτε τοῦτ᾽ ἐποίουν, μηδεμιᾶς αὐτοῖς ἐλπιζομένης μετὰ ϑάνατον ") ἡδονῆς, εἰ μὴ φυσικῶς. τὸ καλὸν καὶ ἀγαϑὸν τούτους τε καὶ πᾶν 101 τὸ γενναῖον ἀεὶ ζῷον ἐπεσπᾶτο πρὸς τὴν αὐτοῦ αἵρεσιν. λέληϑε δὲ καὶ τούτους ὅτι τελέως ἐστὶν εὔηϑες τὸ νομέζειν τὰ προειρη- μένα τῶν ζῴων ἐννοίᾳ τἀγαθοῦ μέχρι τῆς ἱστάτης ἀναπνοῆς quidem, sed et qui solam honestum bonum opinantur, existimant etiam a brutis ostendi quod id sit natura eligendum. videmus enim, inquiunt, quod quaedam generosa animantia, ut tauri et galli, cum nulla eis voluptas et de- lectatio sit proposita, decertant usque ad mortem, 100, ex hominibus quoque, qui pro patria aut parentibus aut liberis se ad mortem offerunt, hoc numquam facerent, cum post mortem nulla ab ipsis speretur voluptas, nisi naturaliter honestum et bonum eos et quodvis generosum animal semper attraheret ad se eligendum, 101, sed hos quoque latet quod plame est insipientia, existi- mare prius dicta animantia boni consideratione mota ad extremum usque spid) οὗ μόνον τὸ xalor] Stoici. víde Ciceronem paradoxo 1.
e) χαϑάπερ ταῦροι] caveae in circo, in qua tauri pugnare solebant, meminit Varro lib. 3 de re rustica: cap. 5. Ovidius Metamorpbos. 72, 109: haud secus exarsit quam circo tauros aperto. * Virgilius Aeneid. 12 716; cum duo conversis inimica in praelia tauri.
Írontibus incurrunt | quis pecori imperitet, quem idla armenta sequantur, Plinius 8 45 tauris in aspectu. generositas, torva fronte — - sidimus ex imperio (ita Ilarduim alii de imperio) dimicantes etc. vide et Aelianum G 1 et quae de taurorum pugna apud Madritenses in foro maiore quotab- nis solenniter a rege et omnis condicionis hominibus spectari solita le- guntur in illustris Áunoiae descriptione itineris Ilispanici part. 3 epit 10. etiam Venetiis boalia eiusmodi atque uliis quibusdam Ttaliae locis celebrari notavit Ulysses Aldrovandus de quadrupedibus bisulcis lib. 1 p. 136 edit. a. 1647. quemadmodum olim solenni ritu obtinuisse in Ae- gypto spud Memphitas scribit Strabo lib. 17.
f) ἀλεχτρυόνες] exstat galli gallinacei encomium disertissima oratióne descriptum a V. C. Petro Francio, quae est inter eius orationes quarta, ubi ἀλεχιρυομαχίαν, qua Anglorum gens inclita etiamnum delectotur, gallique pro gloria decertantis virtutem elegantibus coloribus depingit. e veteribus videndus Aelianus lib. 2 Var. c. 28.
8) διαγωγνίζεταε μέχρι 9avatov] Plinius 10 21 Ilist. de gallis: dimi- cqtione paritur hoc quohue inter ipsos, velut ideo tela agnata cruribus suia intelligentes, nec finis aaepe commorientibus, quod ad phrasin attinet qua iterum utitur sect. 102, simile illud Apostoli ad Hebr. 12 4 οὕπω μέχρις αἵματος ἀντικατέστητε πρὸς τὴν ἁμαρτίαν ἀνταγωνιζόμενοι. Al- ciphron epist. p. 402 xal δὴ μέχρι τινὸς ἀντέστην γενναίως. noster infra sect. 101 μέχρε τῆς ὑστάτης ἀναπγοῆς διαγωνίζεσθαι et sect. 107. μεέχρι τελευτῆς ἀριστεύοντες.
͵ 1) ἐλπιζομένης μετὰ ϑάνατον)] non pauca in hanc sententiam e vete- rum scriptis observarunt praeclari viri Godíridus Olearius, ehem nuper acerbo fato ereptus nobis, in exercitatione de morte non metuende, et . Tho. Bartbolinus, fi]. in libris«tribus de causis contemptae a Danis adhuc gentilibus mortis, vide et nostrum infra sect, 107. P- ADVERSUS ETHICOS [Lib, XI]. 189 διαγωνίζεσϑανν αὐτῶν γὰρ πάρεστιν ἀκούειν λεγόντων, ὅτι 7 φρονίμη διάϑεσις μόνη βλέπει τὸ καλόν τὲ καὶ ἀγαϑόν, 4j δὲ ἀφροσύνη τυφλώττει περὶ τὴν τούτου διάγνωσιν. ὅϑεν καὶ ὁ — ἀλεκτρυὼν καὶ ὃ ταῦρος, μὴ μετέχοντα τῆς φρονίμης διαϑέσεως, οὐχ ἂν βλέποι τὸ καλόν τε xal ἀγαθόν. ἄλλως vt εἰ ἔστι τι 102 περὶ οὗ διαγωνίζεται ταῦτα τὰ ζῷα μέχρι ϑανάτου, τοῦτο οὐκ ᾿ἄλλο τί ἐστιν ἢ τὸ νικᾶν καὶ τὸ ἡγεῖσθαι"). ἔσϑ᾽ ὅτε δὲ τὸ vi-. κᾶσθϑαι καὶ τὸ ὑποτάσσεσθαι κάλλιόν ἔστιν, ὅπου γε ἑχάτερόν ἐστιν ἀδιάφορον. οὐ τοίνυν φύσει ἀγαθόν ἐστιν, ἀλλ᾽ ἀδιάφο- P 710 ον τὸ νιχᾶν καὶ τὸ ἡγεῖσϑαι. ὥστε εἰ φαϊεν καὶ τὸν ἀλεχτρυόνα 103 ἢ ταῦρον ἢ ἀλλο τι τῶν ἀλχίμων ζῴων τοῦ καλοῦ ἐφίεσθαι, πόϑεν ἔτι xal ὃ ἄνϑρωπος ἢ) τοῦ αὐτοῦ στοχάζεται; οὐ γὰρ ἕν, τι ἐκεῖνα δεῖξαι τούτου προνοούμενα καὶ ὃ ἄνϑρωπὸς τοιοῦτος ὧν δέδεικται. ἐπεί Tot εἰ ὅτι τινὰ τῶν ζῴων ἄλχιμά ἔστι καὶ 104 καταφρονητιχὰ μὲν τοῦ ἡδέος, κατεξαναστατικὰ ἢ δὲ τῶν ἀλ- γηδόνων, λέγεται xal ὃ ἄνθρωπος ἢ προνοεῖσϑαι τοῦ καλοῦ" ἐπεὶ τὰ πολλὰ λίγνα ἐστὶ καὶ γαστρὸς ἥττονα, τοὔμπαλιν ἐροῦ- μὲν καὶ τὸν ἄνθρωπον τοῦ ἡδέος μᾶλλον ἀντιποιεῖσθαι. εἰ δὲ 105 λέγοιεν εἶναε μέν τινα ζῷα φιλήδονα, τὸν δ᾽ ἄνϑρωπον μὴ πάν- τως τοιοῦτον ὑπάρχειν, ἀναστρέψαντες καὶ ἡμεῖς ἐροῦμεν, οὐκ εἴ τινα τῶν ζῴων κατὰ φυσικὸν λόγον μεταδιώκει τὸ καλόν, εὖ- ϑέως καὶ ὃ ἄγϑρωπος τοῦ αὐτοῦ στοχάζεται τέλους. ἄλλος δέτοθ τις φήσει) περιμάχητον. εἶναι. τὸ νιχᾶν xol τὸ ἡγεῖσϑωι τοῖς ζῴοις δι᾽ -αὐτό, ἀνθρώπῳ δ᾽ οὔ δι᾽ αὐτό, διὰ δὲ τὴν ἐπακολουritum decertare. ipsos enim audire licet dicentes, quod sola sapfens affectio aspicit bonum 'et honestum, insipientia autem caecá est ad id discernendum, quamobrem gallus et taurus qui sapientis nihil habent affectionis, honestum et bonum non intuentur. 102. et alioqui si est aliquid de quo üsque ad mor- tem certant haec animantia, id non est allüd quam vineere et praeesse: gregi. aliquando autém vinci et subiici esi pulchrius ac honestius, cum sit ntrumque eorum indifferens, nom est ergo natura bonum, sed indifferens victoria et prin- cipatus, 103. de caetero si dicant gallum ↄut taurum aut aliquod alind ex forübus animalibus honestum expetere, unde probant quod home quoque id sibi scopum proponit? non enim eo quod ostenderint illa huius curam gerere, ostensum est hominem quoque esse talem, 104 mam si, quoniam quaedam sunt animalia fortia et quae volttptatem quidem despiciunt, doloribus autem se offerunt et contra eos exsurgunt, dicitur etiim homo honesti curam gerere: quoniam multa vicissim sunt animalia gulae véntrique servientia,. dicemus contra hominem magis amplecti voluptatem, 105, si autem dicant esse quidem aliqua animantia voluptati dedita, homines autem non 6546 om- mino huiusmódi: nos quoque retorqderies dicémüs, non sí aqua animantia honestum persequuntur naturaji ratione, protinus homo quoque eum sibi finem proponit, 106, dicet autem alius quispiam animantibus rem certamine dignam haberi victoriam et principatum propter s6, homini eutem non propter se, ΄“Ὗ toc - 9 ἡγεῖσϑαι] Virg. quis pecori Tmperitet quam tota armenta sequantur. k)-nó9«» ἔτι xal ὁ ἀνϑρωπος] sic emendatum ex Savil. pro πόϑεν ὅτι. P 410 ἢ κατεξαναστατιχα)] vide quae dixi ad lib. 2 contra Logicos sect. 158, uhi occürrit verbum χατεξαγασταγτες. simile verbum συνεξαχολουϑεῖν infra sect. 194.
m) λέγεται xol ὁ ἄνθρωπος] articulum 0 revocavi ex ms Ciz, n) ἄλλος δέ τις φήσει) ita puto scripsisse Sextum pro gzo..— ο, 490 BEXTI EMPIRICI ϑοῦσαν αὐτῷ » κατὰ ψυχὴν τέρψιν καὶ. γῆϑος προσηνές τι Ty άνον κατάστημα. καὶ μᾶλλον 7ε. τοῦτο ἐπ᾿ ἀνϑρώπων ἐστὶν ὑπολαβεῖν, ἐφ᾿ ὧν καὶ τιμ καὶ ἔπαινος χαὶ δωρεαὶ καὶ δόξαι ἱκανά ἔστιν ἥδειν καὶ duel τὴν διάνοιαν, xal παρ΄. αὐτὸ τοῦτο /107 χατεξαναστατικὴν 2). αὐτὴν τῶν ὀχληρῶν ὑπάρχει». ὅϑεν χαὶ οἱ μέχρι τελευτῆς ἀριστεύοντες καὶ ὑπὲρ πατρίδος εἰς ἀναίρεσιν ^ αὑτοὺς ἐπιδιδόντες διὰ ταύτην ἰσως τὴν αἰτίαν ἐπάνδρως ἀγωγίζονται καὶ ϑνήσχουσι. καὶ γὰρ εἰ τελευτῶσι χαὶ. τοῦ ξῆν μεϑίστανται, ἀλλά, τοί γε ὅτε ζῶσιν ἥδονται καὶ γήϑονταε πρὸς τοὺς 108 2 énaivovg.. εἰχὸς δ᾽ ἔστιν ἐνίους αὐτῶν καὶ προσδορξάζοντας ὃ üt μετὰ τελευτὴν ὁμοίως αὐτοὺς ἔπαινος περιμένερ, προῦπτον αἷοεῖσϑαι Jüvarov. οὐκ ἀπίϑανον ὁ᾽ ἄλλους, τοῦτο πάρχειν βλέ.
ποντας ὅτι δυσυπομένητα͵ ded αὐτοῖς ἔστωι τὰ κατὰ τὴν ζωὴν ϑεασαμένοις,: .vlág v ὀλλυμένους P) ἑλκυσϑείσας τε ᾿ϑύγατρας καὶ ϑαλάμους χεραϊξομένους 4) καὶ νήπια τέκνα βαλλόμενα ποτὶ γαίῃ ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι, | 109 διὰ πολλοὺς οὖν τρύπους τὸν μὲν ἐξ εὐκλείας τινὲς αἱροῦνται ϑάνατον, καὶ οὐ διὰ τὸ περισπούδαστον ἡγεῖσϑαι τὸ παρά Τίσι P 711 τῶν “ογματικῶν ϑρυλούμενον καλόν. ἀλλὰ τὰ d περὶ τούτων ἐπὶ τοσούτων ἠἡπορήσϑω. ᾿ Εἰ ὑποτεϑέντων. φύσει ἀγαθῶν καὶ κακῶν. Pdé£gevas εὐδαιμόνως βιοῦν. m 110 Περὶ μὲν οὖν τοῦ μηδὲν. εἶναι φύσει dyaSó» τε xol xax sed propter consequentem in anima delectationem et Taetitiam, quae est quse- dam grata et expetenda constitutio. hocque esse magis existimandum in ho- e minibus, in quibus et honor et laus et dona et gloria animum magis possunt delectare et gaudio perfundere, et ideo impellere ut adversus aspera et mo- lesta alacriter exsurgant, 107, unde etiam qui se fortiter gerunt usque ad mortem et se pro patria devovent et occidendos offeruut, propter hanc ἴοι- tasse causam strenue decertant et moriuntur, nam etsi quando obeunt, vitam amittunt, attamen quando vivunt, gaudent et laetantur dum celebrantar lau- dibus. 108, est entem vesisinilo nonnullos quoque eorum opinantes quod post mortem similes eos laudes exspectent, praevisam mortem eligere, est etiam satis probabile, alios hoc pat?, videntes quod in vita essenf tole- raturi perpessu longe difficiliora, sj essent contemplatur,. raptari miseras matas natosque perire aífligi thalamos, prosterni deiicierqne . in terram infantes, dum praelia tristia miscent, | 100. propter multas igitur rationes quidam gloriosam mortem malumt ofpe- tere, et non quia honestum, quod adeo iactant Dogmaticij, tantopere expetamt et tanto studjo persequantur, sed de his quidem hactenus sit dubitatum, IV. An positis natura bonis et. malis contingat beate et feliciter vivere. , 110, Hactenus quod natura nibil sit bonam et malum, satis disputavimus; 0) κατεξαναστατιχή») ita recte » editi, ut paullo: ente sect. 204. mam ía Ciz. vitiose “κατεξαναστιχήν.
p) υἱάς τ᾽ ὀλλυμένους] ex Homeri Iliad. z; 62. pro ἑλχυσϑείσας Eu- stathius legit ἐλχηϑείσας. mox pro ποιὶ γαίῃ codices Homeri habent προτὶ γαέη.
9) ϑαλαμους ARA vide quae nojavi ad 2 Pyrrhon, sect. 241, ADVERSUS ETHICOS [Lib X]. ' 491 . κὠτάρκως ἐσκεψάμεϑα" νυνὶ δὲ. ξητῶμεν καὶ" εἰ συγχωφηϑέντων αὐτῶν δυνατόν ἐστιν εὐρόως 7) ἅμα καὶ. εὐδαιμόνως. "βιοῦν. “οὗ ἐν οὖν δογματιχοὶ τῶν φιλοσόφων οὐδ᾽ ἄλλως φασὶν ἢ. οὕτως ἔχειν. ὁ γὰρ τυγὼν τοῦ ἀγαϑοῦ κατ᾽. αὐταὺς͵ χαὶ͵ ἐχελίνωγ τὴ καχόν, ὁ τὸς ἐστιν εὐδαίμων". παρ᾽ ἃ καὶ ἐπιστήμην τινὰ περὶ τὸν βίον» εἶναι. λέγουσιν. τὴν φρόγησιν., διακριτικὴν δ) μὲν, οὖσαχ τῶν. τε ἀγαϑῶν xoi κακῶν, περιπριητικὴν. δὲ. τῆς εὐδαιμονίας. οὗ δ᾽ ἀπὸ τῆς σχέψεως μηδὲν εἰκῆ τεϑέντεᾳ ῆ- ἀναιροῦντες, VEN i ἅπανϑ᾽ ὑπὸ ἢ) τὴν σχέψιν εἰσάγοντες, διδάσχουσιν. ὡς τοῖς μὲ φύσει ἀγαϑὸν. καὶ κακὸν ὑπαστησαμένοις ἀχολουϑεῖ τὸ κακοδαι- - μόνως βιοῦν, τοῖς δ᾽ ἀοριστοῦσι καὶ ἐπέχουσι ῤηίστη. βιοτὴ")} - πέλει ἀνϑδιρώποισι. καὶ τοῦτο μάϑωμεν ^) üv, μικρὰν, ἄγωϑεν 112 προλαβόντες. πᾶσα τοίνυν κακοδαιμηνίω γίνεται, διώ τινα ταρα- χήν. ἀλλὰ καὶ πᾶσα ταραχὴ παρέπεται ") τοῖς ἀνθρώποις, ἤτοι διὰ τὸ συντόνως τινὰ διώκειν 3, ἢ καὶ διὰ τὸ αὐυντόνως͵ τινὰ φεύ- yu». διώκουσι δέ. γε συντόνως πάντες ἄγνγϑρωποι τὸ δοξαζόμενον 118 αὐτοῖς ἀγαθὸν καὶ φεύγουσι τὸ ὑποσταϑὲν. κακόν. πᾶρα. ἄρα Ἀλαχοδαιμονία γίνετοι παρὰ τὸ τἀγαϑὰ. εμὲν διώκειν. ὡς ἀγαϑά, τὰ δὲ κακὰ φεύγειν ὡς κακά. ἐπεὶ οὖν ὃ. δογματικὸς πεπίστευκεν x ὅτι τόδε ἐστὶ φύσει ἀγαϑὸν καὶ τόδε.) ἐστὶ φύσιπ κακόν, ἀεὶ ὸ — μὲν διώχων τὸ δὲ ἐύγων καὶ διὰ. τοῦτο τμραττόμενος οὐδέ- πότε εὐδαιμονήσει.. τοι γὰρ πᾶν ἢ διώκε τις, τοῦτ᾽ ed DG καὶ 114 nunc quaeramus an etiam his concessis fieri possit ut bene ac beate vivamus. ac. dogmatici quidem philosophi ita rem.se habere; non aliter,. effirment, qui enim, ut ipsi. volupt, bonum est assecutus,ot malum declinat, is est felix ac baatus: quandoquidem vitae recte agendae scientiam dicunt esse pruden- Uam, quae boua et mala discernit ac conciliat beatitudinem,. 111, Sceptici autem nihil tenere ponentes aut tollentes et omnia considerantes docent, quod. jis quidem qui natura bonum aut malum dari statuunt, consequens est ut mi- sere vivant et infeliciter, iis antem qui nihil definiunt et cobiben assensionem «6 ost felix longeque facillima vita", 112. hoc autem didioerimus, si rem paulo altius prius sumpserimus, omuis ergo existit énfelicitas prepter quandam porjur- bationem, omnis autem hominibus obvenit pertgrbatio aut propterea, quod quae- dam intepse et vehementer persequantur, aut propterea quod wehgmenter porro et intense fagiant, 113. vehementer porrq et intense persequuntur omaqs homines, id quod i ipsi opinantur bonum et fugiunt quod atatunnt esse malum: omnis ergo, exeo existit infelicitas, quod bona quidem persequantur ut bona, mala autem. fugiant ut mala, quoniam ergo credit dogmaticus quod hoc quidem est natura illud vero malum, semper hoc quidem persequens illud vero fugiens, et — perturbatus numquam erit beatus, 114, aut enim omne quidquid n" r) εἰρόως omnibus: bene et ex vota Bvontibus, Stoici felicitatem aie- P 711 baut esse εὔροιαν βίου supra sect, 31.
e) τὴν φρόνησιν, διαχριτι χήν) contra Stoicos fiotissimum divputat. φρό- γησιν eiusmodi iactantes, vide.3 Pyrrhon. sect. 240 et ad PAEDE 7.92.
“) ὥπανϑ' bno] ita ms Savil. pro ἅπαν.Ό τ’ ΠΕ ο ^ w) δηίστη βιοτῇ) ex Hómeri Odyss. δ΄ 565. pulchre Sextus doe: loco exponit qua ratione Sceptici fnem esse σχέψεως existiment ἀταραξίαν sive εἰρηναῖον Bíov, ut infra sect. 130 loquitur et sect. 100 τελειοζάτην. ἐὺ δαιμονέαν appellat. adde sect, 14] et quae dixi ad 1 Pyrrhon. sect. 26.
[uw) μάϑοιμε» 3] x) παρέπεται!) ms Savil, παρέχεται.
y) καὶ τόδε} ms Ciz. omisso xot scribit τ τὸ df, τῇ το: ἀγαϑόν ἐστι, καὶ πᾶν ὃ φεύγει Tic ὡς φευχτὸν τοῦτο τῷ ὄντε τοιοῦτόν ἔστιν" ἢ τι τῶν διωχομένων ἐστὲν. αἱρετὸν καὶ οὔ πᾶν καὶ τὶ τῶν φευγομένων φευχτόν, ἢ ἐν τῷ πρός τί πως ἔχειν ἐστὶ ταῦτα.. »0i ὡς μὲν πρὸς τόνδε") τόδ᾽ ἐστὶν αἱρετὰν ἢ φευκτόν, ὡς δὲ πρὸς τὴν φύσιν τὴν τῶν πραγμάτων οὔτι αἵρετόν ἐστὶν οὔτε' quvitróv, ἀλλὰ γυνὶ μὲν. ὠἰρετὸν νυνὶ δὲ φευ- 11δχτόν. εἰ μὲν οὖν πᾶν. τὸ ὁπωσοῦν ὑπό Tog διωχόμενον ὑπό- P 7129oró. τὶς φύσει ἀγαθὸν. καὶ τὸ φευγόμενον φύσεε φευχτῦν, ἀβίωτον ἕξει τὸν βίον. “Ὑ., -ἀναγκαζόμενος τὸ αὐτὸ διώχειν ἅμα καὶ φεύγειν" καὶ διώπειψ μέν, ἧ πρός τένων αἱρετὸν ὑπείληπται, 116 φεύγειν «δέ, παρ᾽ ὅσον ἑτέροις φευκτὸν δεδόξασταμν. εἰ δὲ πᾶν ...μὲν τὸ διωκόμενον ἢ φευγόμβιενον μὴ λέγοε αἱρετὸν καὶ φευχτόν, τὶ δὲ αὐτῶν αἱρετὸν καὶ τὶ φευκτόν, βιώσεται μέν, οὐ χωρὶς δὲ ταραχῆς βιώσεται. διὰ πωντὸς γὰρ τὸ δοξασϑὲν αὐτῷ φύσει ruyxdvtiv ἀγαϑὸν διώχων. καὶ τὸ ὑποληφϑὲν xüxóv σπερεισεάμε- 90e, οὐδέποτε ἀπαλλαγήσεξαι ταραγῆς. ἀλλὰ. καὶ μήπω δραξά- μένης τἀγαθοῦ), διὰ τὴν τοῦ τυχεῖν ἐπιϑυμέαν σφαδρῶς τα- ϑαχϑήσεται, καὶ τυχὼν -διὰ τὴν ὑπερβολὴν τῆς γαρᾶς ἢ διὼ 117 τὴν φρουρὰν τοῦ kinBévroc^) οὐδέποτε ἠρεμήσει. ὃ δ᾽. αὐτὸς λόγος καὶ περὶ κακοῦ. οὔτε yàp ὃ ἐκτὸς ὧν αὐτοῦ ἀμέρεμνός ἐστιν, ἱκανῶς ποινηλατούσης αὐτὸν τῆς. τε κατὰ τὸ φεύγειν καὶ τῆς κατὰ τὸ προφυλάττεσϑαι ταραχῆς οὔτε ὁ ἐν. αὐτῷ καϑεοτὼς séquitwe quisplaem, id statim et natura est bonum et quidquid fugit quispiem ' tamquam fajiendum, íd fe vera ἘΜ vitirmodi, aut aliquid eotwm quab pers. quantur homines est eligeiüdin ét non omhe et aliquid éotutà quae fegitatee est fagleudem, aut nt ea cónditfone ut réferantue ad aliquédt- ec ut od Humecé illad quideti relatum sit eligendum aut fogiendum, "wt ad rertrm àe- tem naturam neqde ait eligenütttn neque fugiendum, 568. tbule quidem οἴου. dum, nume tero fuffhdem: 115; atque si quidquid quispiam quomodócemque persequitur, pósteris natura bonam et quod furit, notutui fagiendtm, mon vi- talem ages vitam, wt qui Weeesie'habeás idem simul persequi &t ſagere: ef persequi quideifi, quatenus homini fd dlicetdtmm. exisfitant, füpere &umten quatenus opinantur alil: fuplenddii,: 116, sí antem 'non. quidquid -peérsequimter aut fayinht nonnulli dixeris- esie eMoondum eut fuglendam, sed ex 3iy ali- quid eise dEuéndemá et aliquid fujfiendum, vives «eidem, séd nos vives ube- que perfüfBatione, perpetuo ὁ persequens id quód natira Ópinatus es bo- nem et quód esistitesii ἐπάϑασι fugiens, matus Tiber érís^d 1: sed δὲ crm bonuit nondum apprtehenderis, proptee asséquendi τ Hititt vilde pertuybaberis; et assecutus propter nimiém Iwetitiant iut propter eius qaod acquisivisti soliiefráta eustodiitm nhinquem: quiésces, LTV. eadem eit. etiem de malo retio, neque enim cum es a malo remotus, es expers curae, cmm de te satis sumat supplioli quae est ih fugiendo e&t im cavendo pertarbatio, ne- ^04 DEIN t - x) ὡς μὲν πρὸς τόνδεἾ ita mss Savil; et Cfz. pró ὡς μὲν πρὸς τόδε, quod possit referti ad τί, quod praecesserat. P712 a) ἀβίωτον ἕξει τὸν βίο») Plato Apologia: ἀνεξέταστος ὃ βίος οὐ βιω- '' τὸς ἀνϑρώπῳ, Philemon.: ἡμεῖς δ᾽ ἀβίωτον ζῶμεν ἄνϑρωποε βίον. Cicero Lael:o c. 6: cui potest ease. vita vitalis, ut ait Ennius, qui non in amici mutua benevolentia conguiescat? Eusebius lib. 1 de vita Constantini c. 96 οὐδὲ βιωτὸν αὐτῷ τὴν ζωὴν εἶναι εἰπὼν, εἰ τὴν Banda πόλεν οἴιω xapurovocy παρέδοι. | bou | b) δραξάμενος τἀγαϑοῦ] sic Psalm. 2 12 in Graeco: δράξασϑε παιδέίας. 4) τοῦ χτηϑέντος}) uve Ciz. χτησϑέγτος. male, | | 4 ADVERBSUS ETHICOS [Lib X]. ' *9$