Academica Priora
- اللغة:
- اللاتينية
- الحالة:
- عمل كامل
- التأليف:
- كتبه المؤلف بنفسه
- حالة النص:
- لم يُرصد تشويش في المسح الضوئي (قياس آلي على النص كله، لم يُراجَع يدويًا)
- الحجم:
- ~23,800 كلمة · 113 مقطعًا
استشهد بهذا العمل
- APAشيشرون. (n.d.). Academica Priora. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/ar/works/cicero/academica-priora
- MLAشيشرون. Academica Priora. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/ar/works/cicero/academica-priora.
- Chicagoشيشرون. Academica Priora. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/ar/works/cicero/academica-priora.
إحالة إلى الطبعة التي يستنسخها SigPhi: SigPhi هو نسختها الرقمية لا ناشرها. سنة الطبعة غير مذكورة في البيانات الوصفية (لذلك «n.d.»)، ولا يُذكر المترجم إلا إذا كان مسجلًا.
عمّ يتحدث
الأصل اللاتينيّ للطبعة الأولى: الكتاب الباقي منها، وهو «لوكولّوس».
السياق والتاريخ
كُتبت سنة 45 ق.م، وهي كتاب شيشرون في السؤال: أيمكن أن يُعلم شيء؟ دفاعٌ عن شكّيّة الأكاديميّة الجديدة، المدرسة التي تخرّج فيها هو نفسه. والخصومة مع الرواقيّين، القائلين إنّ من الإدراكات ما هو من الوضوح بحيث لا يمكن أن يخدع، وإنّ للحكيم أن يصدّقه بيقين؛ وضدّ ذلك يبسط شيشرون حجج كارنياديس — الأحلام، والأوهام، والتوأمين اللذين لا يُفرَّق بينهما — لينتهي إلى أنّ اليقين لا يُنال، وأنّ الباقي ليس الصمت بل الراجح: يمكن أن يعيش المرء ويقرّر على ما يُشبه الحقّ من غير أن يجزم به. وقد أعاد شيشرون كتابة العمل كلّه بعد أسابيع قليلة، فلذلك له طبعتان، لم تصل أيٌّ منهما تامّة. وهو المصدر الرئيس لجدل المعرفة الهلّينستيّ كلّه، ولمّا أراد أوغسطين محاربة الشكّيّة فضدّ هذا الكتاب كتب.
سياق تحريري، لا مصدر قابل للاقتباس: بخلاف مقاطع العمل نفسه، لا يمكن التحقق من هذه المعلومات في المدونة.
Similiter uos, cum perturbare, ut illi rem publicam, sic uos philosophiam bene iam constitutam uelitis, Empedoclen, Anaxagoran, Democritum, Parmeniden, Xenophanen, Platonem etiam et Socraten profertis. Sed neque Saturninus, ut nostrum inimicum potissimum nominem, simile quicquam habuit ueterum illorum nec Arcesilae calumnia conferenda est cum Democriti uerecundia. Et tamen isti physici raro admodum, cum haerent aliquo loco, exclamant quasi mente incitati, Empedocles quidem, ut interdum mihi furere uideatur, abstrusa esse omnia, nihil nos sentire, nihil cernere, nihil omnino quale sit posse reperire; maiorem autem partem, mihi quidem omnes, isti uidentur nimis etiam quaedam adfirmare plusque profiteri se scire quam sciant. Quod si illi tum in nouis rebus quasi modo nascentes haesitauerunt, nihilne tot saeculis, summis ingeniis, maximis studiis explicatum putamus? Nonne, cum iam philosophorum disciplinae grauissimae constitissent, tum exortus est ut in optima re publica Ti. Gracchus qui otium perturbaret, sic Arcesilas qui constitutam philosophiam euerteret et in eorum auctoritate delitisceret, qui negauissent quicquam sciri aut percipi posse? Quorum e numero tollendus est et Plato et Socrates, alter, quia reliquit perfectissimam disciplinam, Peripateticos et Academicos, nominibus differentis, re congruentis, a quibus Stoici ipsi uerbis magis quam sententiis dissenserunt; Socrates autem de se ipse detrahens in disutatione plus tribuebat eis, quos uolebat refellere. Ita, cum aliud diceret atque sentiret, libenter uti solitus est ea dissimulatione, quam Graeci @ei)rwnei/an uocant; quam ait etiam in Africano fuisse Fannius, idque propterea uitiosum in illo non putandum, quod idem fuierit in Socrate. ---- VI.