SigPhiSigPhi

Sobre el seu consolat

Ciceró

Idioma:
llatí
Completesa:
Obra completa
Autoria:
Escrita per l'autor
Estat del text:
Text net
Extensió:
~1.050 paraules · 5 passatges
Cita aquesta obra
  • APACiceró. (n.d.). Sobre el seu consolat. SigPhi. https://sigphiai.com/ca/works/cicero/de-consulatu-suo
  • MLACiceró. "Sobre el seu consolat." SigPhi, https://sigphiai.com/ca/works/cicero/de-consulatu-suo.
  • ChicagoCiceró. Sobre el seu consolat. SigPhi. https://sigphiai.com/ca/works/cicero/de-consulatu-suo.

De què tracta

Poema èpic que Ciceró va escriure sobre el seu propi consolat. Només se'n conserven fragments, citats per ell mateix en altres obres.

Context i història

És l'obra que li va costar més burles a l'antiguitat, per un vers on es lloa ell mateix, i n'hi ha prou fragments per entendre per què. Val la pena tenir-la: ensenya que el Ciceró prudent dels tractats i el Ciceró vanitós són el mateix home. Entrada fragmentària a posta —el poema sencer s'ha perdut.

Context editorial, no una font citable: a diferència dels passatges de l'obra, aquestes dades no es poden contrastar amb el corpus.

Com comença
M. TVLLI CICERONIS De Consulatu Suo De consulatu suo, frg. 2 (De divinatione I. xi-xiii) Principio aetherio flammatus Iuppiter igni vertitur et totum conlustrat lumine mundum menteque divina caelum terrasque petessit, quae penitus sensus hominum vitasque retenta[n]t, aetheris aeterni saepta atque inclusa cavernis. Et si stellarum motus cursusque vagantis nosse velis quae sint signorum in sede locatae, quae verbo et falsis Graiorum vocibus errant, re vera certo lapsu spatioque feruntur, omnia iam cernes divina mente notata. Nam primum astrorum volucris te consule motus concursusque gravis stellarum ardore micanti[s] tu quoque, cum tumulos Albano in monte nivalis lustrasti et laeto mactasti lacte Latinas, vidisti et claro tremulos ardore cometas; multaque misceri nocturna strage putasti, quod ferme dirum in tempus cecidere Latinae, cum claram speciem concreto lumine luna abdidit et subito stellanti nocte perempta est. Quid vero Phoebi fax, tristis nuntia belli, quae magnum ad columen flammato ardore volabat, praecipitis caeli partis obitusque petessens? Aut cum terribili perculsus fulmine civis luce serenanti vitalia lumina liquit? Aut cum se gravido tremefecit corpore tellus? Iam vero variae nocturno tempore visae terribiles formae bellum motusque monebant, multaque per terras vates oracla furenti pectore fundebant tristis minitantia casus; atque ea quae lapsu tandem cecidere vetusto, haec fore perpetuis signis clarisque frequentans ipse deum genitor caelo terrisque canebat. Nunc ea Torquato quae quondam et consule Cotta

Llegeix l'obra sencera →

← Torna a Ciceró