Les paradoxes dels estoics
- Idioma:
- llatí
- Completesa:
- Obra completa
- Autoria:
- Escrita per l'autor
- Estat del text:
- Text net
- Extensió:
- ~6.740 paraules · 32 passatges
Cita aquesta obra
- APACiceró. (n.d.). Les paradoxes dels estoics. SigPhi. https://sigphiai.com/ca/works/cicero/paradoxa-stoicorum
- MLACiceró. "Les paradoxes dels estoics." SigPhi, https://sigphiai.com/ca/works/cicero/paradoxa-stoicorum.
- ChicagoCiceró. Les paradoxes dels estoics. SigPhi. https://sigphiai.com/ca/works/cicero/paradoxa-stoicorum.
De què tracta
L'original llatí de l'opuscle del 46 aC en què Ciceró defensa sis tesis estoiques que semblen increïbles.
Context i història
Les sis paradoxes són les que els mateixos estoics anomenaven així: que només l'honest és bo; que la virtut basta per ser feliç; que totes les culpes són iguals; que tot insensat està boig; que només el savi és lliure; i que només el savi és ric. Ciceró no hi fa filosofia d'escola sinó un exercici declarat: provar si aquestes tesis, que la Stoa demostrava amb lògica seca, es poden defensar amb l'eloqüència del fòrum, davant de gent normal i amb exemples romans. Ho dedica a Brut i ho presenta ell mateix com un joc seriós. És el text més curt del Ciceró filosòfic i una porta lateral esplèndida a l'estoïcisme: s'hi veu què afirmava l'escola quan encara calia convèncer algú que no fos deixeble.
Context editorial, no una font citable: a diferència dels passatges de l'obra, aquestes dades no es poden contrastar amb el corpus.
Animadverti, Brute, saepe Catonem, avunculum tuum, cum in senatu sententiam diceret, locos graves ex philosophia tractare abhorrentes ab hoc usu forensi et publico, sed dicendo consequi tamen, ut illa etiam populo probabilia viderentur. Quod eo maius est illi quam aut tibi aut nobis, quia nos ea philosophia plus utimur, quae peperit dicendi copiam, et in qua dicuntur ea, quae non multum discrepent ab opinione populari, Cato autem, perfectus mea sententia Stoicus, et ea sentit, quae non sane probantur in volgus, et in ea est haeresi, quae nullum sequitur florem orationis neque dilatat argumentum, minutis interrogatiunculis quasi punctis, quod proposuit, efficit. Sed nihil est tam incredibile, quod non dicendo fiat probabile, nihil tam horridum, tam incultum, quod non splendescat oratione et tamquam excolatur. Quod cum ita putarem, feci etiam audacius quam ille ipse, de quo loquor. Cato enim dumtaxat de magnitudine animi, de continentia, de morte, de omni laude virtutis, de dis inmortalibus, de caritate patriae Stoice solet oratoriis ornamentis adhibitis dicere, ego tibi illa ipsa, quae vix in gymnasiis et in otio Stoici probant, ludens conieci in communes locos. Quae quia sunt admirabilia contraque opinionem omnium [ab ipsis etiam parãdoja appellantur], temptare volui possentne proferri in lucem [id est in forum], et ita dici, ut probarentur, an alia quaedam esset erudita, alia popularis oratio, eoque hos locos scripsi libentius, quod mihi ista parãdoja quae appellant maxime