Ideen zur Philosophie der Geschichte der Menschheit
- Idioma:
- alemany
- Completesa:
- Obra completa
- Autoria:
- Escrita per l'autor
- Estat del text:
- Amb errors d'escaneig · 7 passatges il·legibles, exclosos de les respostes
- Extensió:
- ~160.000 paraules · 739 passatges
Cita aquesta obra
- APAJohann Gottfried Herder. (n.d.). Ideen zur Philosophie der Geschichte der Menschheit. SigPhi. https://sigphiai.com/ca/works/johann-gottfried-von-herder/ideen-zur-philosophie-der-geschichte-der-menschheit
- MLAJohann Gottfried Herder. "Ideen zur Philosophie der Geschichte der Menschheit." SigPhi, https://sigphiai.com/ca/works/johann-gottfried-von-herder/ideen-zur-philosophie-der-geschichte-der-menschheit.
- ChicagoJohann Gottfried Herder. Ideen zur Philosophie der Geschichte der Menschheit. SigPhi. https://sigphiai.com/ca/works/johann-gottfried-von-herder/ideen-zur-philosophie-der-geschichte-der-menschheit.
De què tracta
L'obra major de Herder, en quatre parts entre el 1784 i el 1791: una historia de la humanitat que comenca amb la posicio de la Terra al sistema solar i acaba amb els pobles d'Europa.
Context i història
La idea que la va fer influent es que cada poble te una manera propia de ser humana, amb la seva llengua, la seva poesia i el seu clima, i que no es pot mesurar amb la vara d'un altre: no hi ha un unic cami cap a una civilitzacio, sino moltes formes igualment legitimes. Herder ho oposava explicitament a l'eurocentrisme dels seus contemporanis, i defensava els pobles colonitzats. La mateixa idea, sense la seva part universalista, va alimentar despres el nacionalisme romantic, cosa que ell no hauria volgut. Kant, que havia estat el seu mestre, la va ressenyar amb duresa, i la polemica va marcar tots dos.
Context editorial, no una font citable: a diferència dels passatges de l'obra, aquestes dades no es poden contrastar amb el corpus.
2Borum foU man biefe „3bßcn", bic if)rcn ?Ramcn mit fo t'ielcm ^ct()te fuhren, lefen? 2Ber [otl fie (cfcn? ^an fotl fie Icfen, lüeil fic unö in ben ganjen Umfreiö oon fragen f)ineinfüf)rcn, bie baö geben bcr SJJcnfc^^eit flcüt. Scfen foU fic jcber, ber cö für bic grogc ber ^rogen fnilt unb für bie 2(iifgabc ber 2(ufgoben ju begreifen, \va^ bic 5)fenfc^^eit ifl in i^rcn SInlogen, Soten unb fielen, ©enn Jperberö ^ud) tonnte cbcnfo gut unb nocf) bcffcr ^f;itofop^ie ber älienfc^f^eit ^^ei^en. ^m vollen Umfang unb @inn il^rcß gonjen gefcl^icl^tticf;en ©e^altö ift bie ?}icnfcl^[)cit l)\cx cigent; \\d} jum erften Wlak jum ©egenfianb eineö eigenen pl)Uofopbifcl^en QBerfö gemacf;t. 5Bir fonncn bei bcn ©ebanfen iperbcrö nirf;t flcl^en bleiben, baö ifi gciui§. 2Iber mir mcrben bocf; mit 6taunen fe^en, mic oiel überrofcf;cnbe Sinficbt fic entf^attcn, unb mclcf;c 2^icfe ber ^ilbung f)ier an ber 2(rbeit ifi. 2)ieö erfcnnen mir ganj hc^ fonberö, menn mir ^erberö SBerf mit fo mancl^em popu(drpf;i{ofo; p^ifc^en 93crfuc^ bcr ©cgcnmart, ctma auö bem Sager beö 5}?oniö: muö, öcrgleicf^en. 5(ucl^ bei if;m arbeitet jo baö fidrffte Semüf;en, ju einem 5ßcr|ldnbniö beö 5)fcnfcf;cnlcbcnö ju fommen, baö inner; III. Der SJicnfcl^ tfl ju feinem ©innen, jur ^unjl unb jut <t>pxad)e orgonifiert 2)?it bem aufgcricf;tetcn ©ange »rurbc ber ^en\d) ein ^unfts ge[rf)6pf: bcnn burrf) il)n^ bie erfte unb fcf)n)erfte ^unfl, bie ein 9}?en[c^ lernet, rcirb er eingeleitet, olle ju lernen unb gleic^fom eine lebenbige jlunft ju rcerben. ©iefje baö 2:ier! ei ^ot jum 2:eil [cl^on ginger mie ber 9}?en[c^; nur finb fie f;ier in einen .^uf, bort in eine Mam ober in ein onber ©ebilbe eingefd^Ioffen unb tutd) ©d^n^ielen üerberbct. Duxd) bie ^ilbung jum aufrechten ©ange befam ber 5[Ren[cf) freie unb fünfllic^e ^dnbe; ©erfjeugc ber feinflen Hantierungen unb eineö inunerma^renben Xaflenö naä) neuen Hören ^tiee"-