SigPhiSigPhi

Epístolas

Baruch Spinoza

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Texto limpio
Extensión:
~20.800 palabras · 99 pasajes
Cita esta obra
  • APABaruch Spinoza. (n.d.). Epístolas. SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/baruch-spinoza/epistolae-benedictus-de-spinoza
  • MLABaruch Spinoza. "Epístolas." SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/baruch-spinoza/epistolae-benedictus-de-spinoza.
  • ChicagoBaruch Spinoza. Epístolas. SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/baruch-spinoza/epistolae-benedictus-de-spinoza.

De qué trata

El original latino de la correspondencia de Spinoza, publicada por sus amigos dentro de la «Opera posthuma» de 1677.

Contexto e historia

Los editores escogieron las cartas que tenían valor de doctrina y suprimieron lo personal, así que esto no es la vida de Spinoza sino su pensamiento puesto a prueba por corresponsales reales: Oldenburg, secretario de la Royal Society, que pregunta y se asusta a la vez; Blyenbergh, el comerciante calvinista con quien se discute el mal en las cartas que son su mejor exposición; Boxel, con quien se habla de fantasmas; Tschirnhaus, que hace las preguntas más agudas sobre la «Ética». En las cartas se ve lo que los tratados esconden: Spinoza dudando, rectificando, negándose a publicar. Quien quiera saber qué significan de verdad algunas tesis de la «Ética» a menudo tiene que venir a buscarlo aquí.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Cómo empieza
ARG. Spinozae scientia et humanitate laudata Oldenburgius mentionem facit colloquii Rhenoburgi de Deo, de extensione al. habiti, super quibus rebus ut fusius exponat philosophum enixe rogat. Clarissimo viro B. D. S. H E N R I C U S O L D E N B U R G I U S. CLARISSIME DOMINE, AMICE COLENDE, Tam aegre nuper, cum tibi in secessu tuo Rhenoburgi adessem, a latere tuo divellebar, ut quam primum in Angliam factus sum redux, tecum rursus uniri, quantum fieri potest, commercio saltem epistolico annitar. Rerum solidarum scientia, coniuncta cum humanitate et morum elegantia (quibus omnibus natura et industria amplissime te locupletarunt) eas habent in semet ipsis illecebras, ut viros quosvis ingenuos et liberaliter educatos in sui amorem rapiant. Age itaque, vir praestantissime, amicitiae non fucatae dextras iungamus, eamque omni studiorum et officiorum genere sedulo colamus. Quod quidem a tenuitate mea proficisci potest, tuum iudica. Quas tu possides ingenii dotes, earum partem, cum sine tuo id fieri detrimento possit, me mihi vindicare sinas. 2. Habebamus Rhenoburgi sermonem de Deo, de extensione et cogitatione infinita, de horum attributorum discrimine et convenientia, de ratione unionis animae humanae cum corpore; porro de principiis philosophiae Cartesianae et Baconianae. 3. Verum cum quasi per transennam et in transcursu duntaxat de tanti momenti argumentis tunc loqueremur, atque interim ista omnia menti meae crucem figant, ex amicitiae inter nos initae iure tecum agere nunc aggrediar, ac peramanter rogare, ut circa subiecta praememorata tuos conceptus nonnihil fusius mihi exponere, imprimis vero in hisce duobus me edocere non graveris, videlicet, primo, qua in re extensionis et cogitationis verum discrimen ponas; secundo, quos in Cartesii et Baconis philosophia

Lee la obra completa →

← Volver a Baruch Spinoza