SigPhiSigPhi

Tractatus Politicus

Baruch Spinoza

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~39.200 palabras · 186 pasajes
Cita esta obra
  • APABaruch Spinoza. (n.d.). Tractatus Politicus. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/baruch-spinoza/tractatus-politicus
  • MLABaruch Spinoza. Tractatus Politicus. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/baruch-spinoza/tractatus-politicus.
  • ChicagoBaruch Spinoza. Tractatus Politicus. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/baruch-spinoza/tractatus-politicus.

Referencia de la edición reproducida. SigPhi es la reproducción digital. Se incluyen año, editorial y traductor cuando constan; «n.d.» indica que no consta el año.

De qué trata

El último escrito de Spinoza, interrumpido por su muerte en 1677 justo cuando llegaba a la democracia.

Contexto e historia

Es una política escrita sin ninguna indignación: empieza diciendo que los filósofos conciben a los hombres no como son sino como querrían que fuesen, y que por eso sus teorías sólo sirven para la edad de oro. Spinoza quiere otra cosa: instituciones calculadas de modo que funcionen aunque quienes las ocupen sean malos, porque a un estado no se le pide virtud sino estabilidad. De ahí sale su análisis de la monarquía y de la aristocracia, con detalle de consejos, números y cargos. El capítulo sobre la democracia, que era adonde iba todo, se corta en la segunda página: Spinoza murió escribiéndolo, y el libro termina en mitad de una frase sobre quién tiene derecho a votar. Es el texto que leyó Rousseau y el que retomó el republicanismo moderno.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Extracto de la edición disponible
IV. Praeterea concipere etiam non possumus, quod unicuique civi liceat Civitatis decreta, seu jura interpretari. Nam si hoc unicuique liceret, eo ipso sui judex esset; quandoquidem unusquisque facta sua specie juris nullo negotio excusare, seu adornare posset, et consequenter ex suo ingenio vitam institueret, quod (per Art. praeced.) est absurdum. V. Videmus itaque, unumquemque civem non sui, sed Civitatis juris esse, cujus omnia mandata tenetur exequi, nec ullum habere jus decernendi, quid aequum, quid iniquum, quid pium, quidve impium sit sed contra, quia imperii corpus una veluti mente duci debet, et consequenter Civitatis voluntas pro omnium voluntate habenda est, id quod Civitas justum, et bonum esse decernit, tanquam ab unoquoque decretum esse, censendum est; atque adeo, quamvis subditus Civitatis decreta iniqua esse censeat, tenetur nihilominus eadem exequi. VI. At objici potest, an non contra rationis dictamen est, se alterius judicio omnino subjicere, et consequenter, an status civilis rationi non repugnat; ex quo sequeretur statum civilem irrationalem esse, nec posse creari nisi ab hominibus ratione destitutis, at minime ab iis, qui ratione ducuntur. Sed quoniam ratio nihil contra naturam docet, non potest ergo sana ratio dictare, ut unusquisque sui juris maneat, quamdiu homines affectibus sunt obnoxii (per Art. 15. praeced. Cap.), hoc est (per Art. 5. Cap. I.), ratio hoc posse fieri negat. Adde, quod ratio omnino docet pacem quaerere, quae quidem obtineri nequit, nisi communia Civitatis jura inviolata serventur, atque adeo quo homo ratione magis ducitur, hoc est (per Art. 11. praeced. Cap.), quo magis liber est, eo constantius Civitatis jura servabit, et summae potestatis, cujus subditus est, mandata exequetur. Ad quod accedit, quod status civilis naturaliter instituitur ad metum communem adimendum, et communes miserias propellendum, ac proinde id maxime intendit, quod unusquisque, qui ratione ducitur, in statu naturali conaretur, sed frustra (per Art.…

Lee esta edición →

← Volver a Baruch Spinoza