Consolación a la madre Helvia
- Idioma:
- latín
- Estado:
- Obra completa
- Autoría:
- Escrita por el autor
- Estado del texto:
- Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
- Extensión:
- ~11.800 palabras · 56 pasajes
Cita esta obra
- APALucio Anneo Séneca. (n.d.). Ad Helviam matrem, de Consolatione [Consolación a la madre Helvia]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/seneca/ad-helviam-matrem-de-consolatione
- MLALucio Anneo Séneca. Ad Helviam matrem, de Consolatione [Consolación a la madre Helvia]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/seneca/ad-helviam-matrem-de-consolatione.
- ChicagoLucio Anneo Séneca. Ad Helviam matrem, de Consolatione [Consolación a la madre Helvia]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/seneca/ad-helviam-matrem-de-consolatione.
Referencia de la edición que reproduce SigPhi: SigPhi es su reproducción digital, no el editor. El año de la edición no consta en los metadatos (por eso «n.d.») y el traductor solo aparece cuando consta.
De qué trata
Escrito desde el destierro en Córcega para consolar a su propia madre de la desgracia de su hijo: la pieza consuela a quien se quedó, no a quien se fue.
Contexto e historia
Una inversión del género y el texto más personal de Séneca. Sostiene que el destierro no es un mal porque la mente se lleva consigo todo lo que importa, escrito desde una isla donde pasó ocho años. Esta entrada es el original latino; el catálogo tiene también la traducción inglesa como obra aparte. Cítese el original.
Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.
mentium error est, cum tam exiguum capias, cupere multum? Licet itaque augeatis census, promoueatis fines, numquam tamen corpora uestra laxabitis. Cum bene cesserit negotiatio, multum militia rettulerit, cum indagati undique cibi coierint, non habebitis ubi istos apparatus uestros conlocetis. Quid tam multa conquiritis? Scilicet maiores nostri, quorum uirtus etiamnunc uitia nostra sustentat, infelices erant, qui sibi manu sua parabant cibum, quibus terra cubile erat, quorum tecta nondum auro fulgebant, quorum templa nondum gemmis nitebant; itaque tunc per fictiles deos religiose iurabatur: qui illos inuocauerant, ad hostem morituri, ne fallerent, redibant. Scilicet minus beate uiuebat dictator noster qui Samnitium legatos audit cum uilissimum cibum in foco ipse manu sua uersaret -- illa qua iam saepe hostem percusserat laureamque in Capitolini Iouis gremio reposuerat -- quam Apicius nostra memoria uixit, qui in ea urbe ex qua aliquando philosophi uelut corruptores iuuentutis abire iussi sunt scientiam popinae professus disciplina sua saeculum infecit.' Cuius exitum nosse operae pretium est. Cum sestertium milliens in culinam coniecisset, cum tot congiaria principum et ingens Capitolii uectigal singulis comisationibus exsorpsisset, aere alieno oppressus rationes suas tunc primum coactus inspexit: superfuturum sibi sestertium centiens computauit et uelut in ultima fame uicturus si in sestertio centiens uixisset, ueneno uitam finiuit. Quanta luxuria erat cui centiens sestertium egestas fuit! i nunc et puta pecuniae modum ad rem pertinere, non animi. Sestertium centiens aliquis extimuit et quod alii uoto petunt ueneno fugit. Illi uero tam prauae mentis homini ultima potio saluberrima fuit: tunc uenena edebat bibebatque cum inmensis epulis non delectaretur tantum sed gloriaretur, cum uitia sua ostentaret, cum ciuitatem in luxuriam suam conuerteret, cum iuuentutem ad imitationem sui sollicitaret etiam sine malis exemplis per se docilem.…