SigPhiSigPhi

Consolación a Polibio

Lucio Anneo Séneca

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~10.100 palabras · 48 pasajes
Cita esta obra
  • APALucio Anneo Séneca. (n.d.). Ad Polybium, de Consolatione [Consolación a Polibio]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione
  • MLALucio Anneo Séneca. Ad Polybium, de Consolatione [Consolación a Polibio]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione.
  • ChicagoLucio Anneo Séneca. Ad Polybium, de Consolatione [Consolación a Polibio]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione.

Referencia de la edición reproducida. SigPhi es la reproducción digital. Se incluyen año, editorial y traductor cuando constan; «n.d.» indica que no consta el año.

De qué trata

Una consolación a un liberto poderoso del emperador Claudio por la muerte de su hermano.

Contexto e historia

El texto más incómodo de Séneca: entretejidos con la consolación hay elogios a Claudio que se leen como escritos por alguien que buscaba volver del destierro, y probablemente lo eran. Vale la pena tenerlo para leer después la Apocolocintosis, donde Séneca se burla del mismo Claudio ya muerto. Esta entrada es el original latino; el catálogo tiene también la traducción inglesa como obra aparte. Cítese el original.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Extracto de la edición disponible
Diutius accusare fata possumus, mutare non possumus: stant dura et inexorabilia; nemo illa convicio, nemo fletu, nemo causa movet; nihil umquam ulli parcunt nec remittunt. Proinde parcamus lacrimis nihil proficientibus; facilius enim nos inferis dolor iste adiciet quam illos nobis reducet: qui si nos torquet, non adiuvat, primo quoque tempore deponendus est et ab inanibus solaciis atque amara quadam libidine dolendi animus recipiendus est. Nam lacrimis nostris nisi ratio finem fecerit, fortuna non faciet. Omnis agedum mortalis circumspice, larga ubique flendi et adsidua materia est: alium ad cotidianum opus laboriosa egestas vocat, alium ambitio numquam quieta sollicitat, alius divitias, quas optaverat, metuit et voto laborat suo, alium solitudo [alium labor] torquet, alium semper vestibulum obsidens turba; hic habere se dolet liberos, hic perdidisse: lacrimae nobis deerunt ante quam causae dolendi. Non vides, qualem nobis vitam rerum natura promiserit, quae primum nascentium hominum fletum esse voluit? Hoc principio edimur, huic omnis sequentium annorum ordo consentit. Sic vitam agimus, ideoque moderate id fieri debet a nobis, quod saepe faciendum est, et respicientes, quantum a tergo rerum tristium immineat, si non finire lacrimas, at certe reservare debemus. Nulli parcendum est rei magis quam huic, cuius tam frequens usus est. V. Illud quoque te non minimum adiuverit, si cogitaveris nulli minus gratum esse dolorem tuum quam ei, cui praestari videtur: torqueri ille te aut non vult aut non intellegit. Nulla itaque eius officii ratio est, quod ei, cui praestatur, si nihil sentit, supervacuum est, si sentit, ingratum est. Neminem esse toto orbe terrarum, qui delectetur lacrimis tuis, audacter dixerim. Quid ergo? Quem nemo adversus te animum gerit, eum esse tu credis fratris tui, ut cruciatu tui noceat tibi, ut te velit abducere ab occupationibus tuis, id est a studio et a Caesare? Non est hoc simile veri.…

Lee esta edición →

← Volver a Lucio Anneo Séneca