SigPhiSigPhi

Gaudeamus igitur

Lucio Anneo Séneca

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~10.900 palabras · 52 pasajes
Cita esta obra
  • APALucio Anneo Séneca. (n.d.). De brevitate vitae [Gaudeamus igitur]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/seneca/de-brevitate-vitae
  • MLALucio Anneo Séneca. De brevitate vitae [Gaudeamus igitur]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/seneca/de-brevitate-vitae.
  • ChicagoLucio Anneo Séneca. De brevitate vitae [Gaudeamus igitur]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/seneca/de-brevitate-vitae.

Referencia de la edición reproducida. SigPhi es la reproducción digital. Se incluyen año, editorial y traductor cuando constan; «n.d.» indica que no consta el año.

De qué trata

La vida no es corta: la malgastamos. Un ensayo sobre el tiempo como única posesión verdadera, y sobre cómo lo perdemos sirviendo ambiciones, negocios y esperas que no acaban nunca.

Contexto e historia

Escrito hacia el 49 d. C. y dirigido a Paulino, responsable del suministro de grano de Roma — un hombre enterrado en trabajo ajeno, como el lector que Séneca imagina. El autor sabía de qué hablaba: su propia vida fue todo lo contrario de un retiro tranquilo, entre el exilio en Córcega, el poder inmenso como preceptor y ministro de Nerón, y el suicidio que este le ordenó el año 65. Quizá por eso es su ensayo que mejor ha envejecido: veinte siglos después se lee como si se hubiera escrito ayer.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Extracto de la edición disponible
Mirari soleo, cum video aliquos tempus petentes et eos, qui rogantur, facillimos. Illud uterque spectat, propter quod tempus petitum est, ipsum quidem neuter; quasi nihil petitur, quasi nihil datur. Re omnium pretiosissima luditur; fallit autem illos, quia res incorporalis est, quia sub oculos non venit, ideoque vilissima aestimatur, immo paene nullum eius pretium est. Annua, congiaria homines carissime accipiunt et illis aut laborem aut operam aut diligentiam suam locant. Nemo aestimat tempus; utuntur illo laxius quasi gratuito. At eosdem aegros vide, si mortis periculum propius admotum est, medicorum genua tangentes, si metuunt capitale supplicium, omnia sua, ut vivant, paratos impendere! Tanta in illis discordia adfectuum est. Quodsi posset quemadmodum praeteritorum annorum cuiusque numerus proponi, sic futurorum, quomodo illi, qui paucos viderent superesse, trepidarent, quomodo illis parcerent! Atqui facile est quamvis exiguum dispensare, quod certum est; id debet servari diligentius, quod nescias quando deficiat. Nec est tamen, quod putes illos ignorare, quam cara res sit; dicere solent eis, quos valdissime diligunt, paratos se partem annorum suorum dare. Dant nec intellegunt; dant autem ita, ut sine illorum incremento sibi detrahant. Sed hoc ipsum, an de trahant,ande traant A2: unde detrahant Madvig, Hermes. nesciunt; ideo tolerabilis est illis iactura detrimenti latentis. Nemo restituet annos, nemo iterum te tibi reddet. Ibit, qua coepit aetas, nec cursum suum aut revocabit aut supprimet; nihil tumultuabitur, nihil admonebit velocitatis suae. Tacita labetur; non illa se regis imperio, non favore populi longius proferet. Sicut missa est a primo die, curret; nusquam devertetur, nusquam remorabitur. Quid fiet? Tu occupatus es, vita festinat; mors interim aderit, cui, velis nolis, vacandum est.

Lee esta edición →

← Volver a Lucio Anneo Séneca