SigPhiSigPhi

De la providencia (ed. 2)

Lucio Anneo Séneca

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~6530 palabras · 31 pasajes
Cita esta obra
  • APALucio Anneo Séneca. (n.d.). De providentia [De la providencia (ed. 2)]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/seneca/de-providentia
  • MLALucio Anneo Séneca. De providentia [De la providencia (ed. 2)]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/seneca/de-providentia.
  • ChicagoLucio Anneo Séneca. De providentia [De la providencia (ed. 2)]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/seneca/de-providentia.

Referencia de la edición que reproduce SigPhi: SigPhi es su reproducción digital, no el editor. El año de la edición no consta en los metadatos (por eso «n.d.») y el traductor solo aparece cuando consta.

De qué trata

¿Por qué les pasan cosas malas a las personas buenas si el mundo lo gobierna la providencia? La respuesta estoica: la adversidad es el entrenamiento, y el sabio no es el que no sufre sino aquel a quien el sufrimiento no dobla.

Contexto e historia

Dirigido a Lucilio y escrito bajo Nerón, hacia el año 64, por un hombre a quien se ordenaría matarse. Que el problema del mal lo plantee alguien a quien iba a alcanzar poco después no es una casualidad literaria. Esta entrada es el original latino; el catálogo tiene también la traducción inglesa como obra aparte. Cítese el original.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Cómo empieza
cum uideris bonos uiros acceptosque dis laborare sudare, per arduum escendere, malos autem lasciuire et uoluptatibus fluere, cogita filiorum nos modestia delectari, uernularum licentia, illos disciplina tristiori contineri, horum ali audaciam. Idem tibi de deo liqueat: bonum uirum in deliciis non habet, experitur indurat, sibi illum parat. 1. 'Quare multa bonis uiris aduersa eueniunt?' Nihil accidere bono uiro mali potest: non miscentur contraria. Quemadmodum tot amnes, tantum superne deiectorum imbrium, tanta medicatorum uis fontium non mutant saporem maris, ne remittunt quidem, ita aduersarum impetus rerum uiri fortis non uertit animum: manet in statu et quidquid euenit in suum colorem trahit; est enim omnibus externis potentior. 2. Nec hoc dico, non sentit illa, sed uincit, et alioqui quietus placidusque contra incurrentia attollitur. Omnia aduersa exercitationes putat. Quis autem, uir modo et erectus ad honesta, non est laboris adpetens iusti et ad officia cum periculo promptus? Cui non industrio otium poena est? 3. Athletas uidemus, quibus uirium cura est, cum fortissimis quibusque confligere et exigere ab iis per quos certamini praeparantur ut totis contra ipsos uiribus utantur; caedi se uexarique patiuntur et, si non inueniunt singulos pares, pluribus simul obiciuntur. 4. Marcet sine aduersario uirtus: tunc apparet quanta sit quantumque polleat, cum quid possit patientia ostendit. Scias licet idem uiris bonis esse faciendum, ut dura ac difficilia non reformident nec de fato querantur, quidquid accidit boni consulant, in bonum uertant; non quid sed quemadmodum feras interest. 5. Non uides quanto aliter patres, aliter matres indulgeant? illi excitari iubent liberos ad studia obeunda mature, feriatis quoque diebus non patiuntur esse otiosos, et sudorem illis et interdum lacrimas excutiunt; at matres fouere

Lee la obra completa →

← Volver a Lucio Anneo Séneca