SigPhiSigPhi

De tranquillitate animi (ed. 2)

Lucio Anneo Séneca

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~12.600 palabras · 60 pasajes
Cita esta obra
  • APALucio Anneo Séneca. (n.d.). De tranquillitate animi [De tranquillitate animi (ed. 2)]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/seneca/de-tranquillitate-animi
  • MLALucio Anneo Séneca. De tranquillitate animi [De tranquillitate animi (ed. 2)]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/seneca/de-tranquillitate-animi.
  • ChicagoLucio Anneo Séneca. De tranquillitate animi [De tranquillitate animi (ed. 2)]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/seneca/de-tranquillitate-animi.

Referencia de la edición reproducida. SigPhi es la reproducción digital. Se incluyen año, editorial y traductor cuando constan; «n.d.» indica que no consta el año.

De qué trata

Un amigo le escribe que se siente inquieto sin saber por qué, y Séneca le diagnostica el estado y le receta: ni retirada total ni consumirse en la actividad, sino encontrar la medida.

Contexto e historia

El texto antiguo que mejor describe algo que no tenía nombre: el malestar de quien tiene la vida resuelta y no está bien. Séneca lo llama displicentia sui, disgusto de uno mismo. Esta entrada es el original latino; el catálogo tiene también la traducción inglesa como obra aparte. Cítese el original.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Extracto de la edición disponible
1 Transeamus ad patrimonia, maximam humanarum aerumnarum materiam. Nam, si omnia alia quibus angimur compares, mortes, aegrotationes, metus, desideria, dolorum laborumque patientiam, cum iis quae nobis mala pecunia nostra exhibet, haec pars multum praegrauabit. 2 Itaque cogitandum est quanto leuior dolor sit non habere quam perdere, et intellegemus paupertati eo minorem tormentorum quo minorem damnorum esse materiam. Erras enim si putas animosius detrimenta diuites ferre: maximis minimisque corporibus par est dolor uulneris. 3 Bion eleganter ait non minus molestum esse caluis quam comatis pilos uelli. Idem scias licet de pauperibus locupletibusque, par illis esse tormentum: utrique enim pecunia sua obhaesit nec sine sensu reuelli potest. Tolerabilius autem est, ut dixi, faciliusque non adquirere quam amittere, ideoque laetiores uidebis quos numquam fortuna respexit quam quos deseruit. 4 Vidit hoc Diogenes, uir ingentis animi, et effecit ne quid sibi eripi posset. Tu istud paupertatem, inopiam, egestatem uoca, quod uoles ignominiosum securitati nomen impone: putabo hunc non esse felicem, si quem mihi alium inueneris cui nihil pereat. Aut ego fallor, aut regnum est inter auaros, circumscriptores, latrones, plagiarios unum esse cui noceri non possit. 5 Si quis de felicitate Diogenis dubitat, potest idem dubitare et de deorum immortalium statu, an parum beate degant quod nec praedia nec horti sint nec alieno colono rura pretiosa nec grande in foro faenus. Non te pudet, quisquis diuitiis astupes? Respice agedum mundum: nudos uidebis deos, omnia dantes, nihil habentes. Hunc tu pauperem putas an diis immortalibus similem, qui se fortuitis omnibus exuit? 6 Feliciorem tu Demetrium Pompeianum uocas, quem non puduit locupletiorem esse Pompeio? Numerus illi cotidie seruorum uelut imperatori exercitus referebatur, cui iamdudum diuitiae esse debuerant duo uicarii et cella laxior.…

Lee esta edición →

← Volver a Lucio Anneo Séneca