SigPhiSigPhi

Sobre el ente y la esencia

Tomás de Aquino

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~10.100 palabras · 48 pasajes
Cita esta obra
  • APATomás de Aquino. (n.d.). De ente et essentia [Sobre el ente y la esencia]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/thomas-aquinas/de-ente-et-essentia
  • MLATomás de Aquino. De ente et essentia [Sobre el ente y la esencia]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/thomas-aquinas/de-ente-et-essentia.
  • ChicagoTomás de Aquino. De ente et essentia [Sobre el ente y la esencia]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/thomas-aquinas/de-ente-et-essentia.

Referencia de la edición que reproduce SigPhi: SigPhi es su reproducción digital, no el editor. El año de la edición no consta en los metadatos (por eso «n.d.») y el traductor solo aparece cuando consta.

De qué trata

El ente y la esencia: el texto breve donde Tomás distingue lo que una cosa es del hecho de que sea.

Contexto e historia

Escrito antes de los treinta años y probablemente la mejor puerta de entrada a todo su pensamiento: unas pocas páginas que contienen la distinción entre esencia y existencia sobre la que se sostiene todo lo demás. Quien lo lee entero suele decir que es lo más claro que escribió. Texto en LATÍN: el original. Tomás de Aquino escribió en latín y es lo que hay que citar.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Cómo empieza
aliquibus non recipit praedicationem earum rerum, ex quibus constituitur, ita nec intellectus recipit praedicationem eorum intellectuum, ex quibus constituitur. Non enim dicimus quod diffinitio sit genus aut differentia. Quamvis autem genus significet totam essentiam speciei, non tamen oportet ut diversarum specierum, quarum est idem genus, sit una essentia, quia unitas generis ex ipsa indeterminatione vel indifferentia procedit, non autem ita, quod illud quod significatur per genus sit una natura numero in diversis speciebus, cui superveniat res alia, quae sit differentia determinans ipsum, sicut forma determinat materiam, quae est una numero, sed quia genus significat aliquam formam, non tamen determinate hanc vel illam, quam determinate differentia exprimit, quae non est alia quam illa, quae indeterminate significabatur per genus. Et ideo dicit Commentator in XI metaphysicae quod materia prima dicitur una per remotionem omnium formarum, sed genus dicitur unum per communitatem formae significatae. Unde patet quod per additionem differentiae remota illa indeterminatione, quae erat causa unitatis generis, remanent species per essentiam diversae. Et quia, ut dictum est, natura speciei est indeterminata respectu individui sicut natura generis respectu speciei, inde est quod sicut id quod est genus, prout praedicabatur de specie, implicabat in sua significatione, quamvis indistincte, totum quod determinate est in specie, ita etiam et id quod est species, secundum quod praedicatur de individuo, oportet quod significet totum id quod est essentialiter in individuo, licet indistincte. Et hoc modo essentia speciei significatur nomine hominis, unde homo de Socrate praedicatur. Si autem significetur natura speciei cum praecisione materiae designatae, quae est principium individuationis, sic se habebit per modum partis. Et hoc modo significatur nomine humanitatis; humanitas enim significat id unde homo est homo.…

Lee la obra completa →

← Volver a Tomás de Aquino