SigPhiSigPhi

Trattato sull'emendazione dell'intelletto (ed. 2)

Baruch Spinoza

Lingua:
latino
Stato:
Opera completa
Autorialità:
Scritta dall'autore
Stato del testo:
Testo pulito
Estensione:
~14.100 parole · 67 passi
Cita quest'opera
  • APABaruch Spinoza. (n.d.). Trattato sull'emendazione dell'intelletto (ed. 2). SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/baruch-spinoza/tractatus-de-intellectus-emendatione-et-de-via-qua-optime-in-veram-rerum-cognit
  • MLABaruch Spinoza. "Trattato sull'emendazione dell'intelletto (ed. 2)." SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/baruch-spinoza/tractatus-de-intellectus-emendatione-et-de-via-qua-optime-in-veram-rerum-cognit.
  • ChicagoBaruch Spinoza. Trattato sull'emendazione dell'intelletto (ed. 2). SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/baruch-spinoza/tractatus-de-intellectus-emendatione-et-de-via-qua-optime-in-veram-rerum-cognit.

Di che cosa tratta

L'originale latino del trattato incompiuto di Spinoza sull'emendazione dell'intelletto, pubblicato postumo nel 1677.

Contesto e storia

Comincia con una pagina che non somiglia a nient'altro di Spinoza: una confessione in prima persona d'aver visto che ricchezza, onore e piacere non danno nulla che duri, e d'aver deciso di cercare un bene che duri. Quel che segue basta a mostrare il metodo: distinguere i modi in cui conosciamo — per sentito dire, per esperienza vaga, per ragionamento, e il quarto, la percezione d'una cosa per la sua essenza — e mostrare che solo l'ultimo vale. Il trattato rimase incompiuto; Spinoza lo abbandonò per scrivere l'«Etica», che il metodo lo applica invece di spiegarlo. Per questo è la migliore porta d'ingresso: si vede che cosa cercava, prima che la geometria coprisse tutto.

Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.

Come comincia
1. Postquam me experientia docuit, omnia, quae in communi vita frequenter occurrunt, vana et futilia esse ; cum viderem omnia, a quibus et quae timebam, nihil neque boni neque mali in se habere, nisi quatenus ab iis animus movebatur ; constitui tandem inquirere, an aliquid daretur, quod verum bonum et sui communicabile esset, et a quo solo reiectis ceteris omnibus animus afficeretur ; imo an aliquid daretur, quo invento et acquisito continua ac summa in aeternum fruerer laetitia. 2. Dico me tandem constituisse. Primo enim intuitu inconsultum videbatur, propter rem tunc incertam certam amittere velle. Videbam nimirum commoda, quae ex honore ac divitiis acquiruntur, et quod ab iis quaerendis cogebar abstinere, si seriam rei alii novae operam dare vellem, et si forte summa felicitas in iis esset sita, perspiciebam me ea debere carere ; si vero in iis non esset sita eisque tantum darem operam, tum etiam summa carerem felicitate. 3. Volvebam igitur animo, an forte esset possibile ad novum institutum, aut saltem ad ipsius certitudinem pervenire, licet ordo et commune vitae meae institutum non mutaretur, quod saepe frustra tentavi. Nam quae plerumque in vita occurrunt, et apud homines, ut ex eorum operibus colligere licet, tamquam summum bonum aestimantur, ad haec tria rediguntur : divitias scilicet, honorem atque libidinem. His tribus adeo distrahitur mens, ut minime possit de alio aliquo bono cogitare. 4. Nam quod ad libidinem attinet, ea adeo suspenditur animus, ac si in aliquo bono quiesceret ; quo maxime impeditur, ne de alio cogitet. Sed post illius fruitionem summa sequitur tristitia, quae si non suspendit mentem, tamen perturbat et hebetat. Honores ac divitias prosequendo non parum etiam distrahitur mens, praesertim ubi hae non nisi propter se quaeruntur , quia tum supponuntur summum esse bonum. 5.…

Leggi l'opera intera →

← Torna a Baruch Spinoza