Commentaria in quatuor libros Sententiarum (Opera, tomus IV, ed. 1609)
- Lingua:
- latino
- Stato:
- Scelta o opera parziale
- Autorialità:
- Scritta dall'autore
- Stato del testo:
- Con errori di scansione (misura automatica su tutto il testo, non verificata a mano) · 2 passi illeggibili, esclusi dalle risposte
- Estensione:
- ~510.000 parole · 2446 passi
Cita quest'opera
- APABonaventura. (n.d.). Commentaria in quatuor libros Sententiarum (Opera, tomus IV, ed. 1609). Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/bonaventure/commentaria-in-quatuor-libros-sententiarum-opera-tomus-iv-ed-1609
- MLABonaventura. Commentaria in quatuor libros Sententiarum (Opera, tomus IV, ed. 1609). Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/bonaventure/commentaria-in-quatuor-libros-sententiarum-opera-tomus-iv-ed-1609.
- ChicagoBonaventura. Commentaria in quatuor libros Sententiarum (Opera, tomus IV, ed. 1609). Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/bonaventure/commentaria-in-quatuor-libros-sententiarum-opera-tomus-iv-ed-1609.
Riferimento all’edizione riprodotta. SigPhi è la riproduzione digitale. Anno, editore e traduttore compaiono quando noti; «n.d.» indica un anno sconosciuto.
Di che cosa tratta
Il commento di Bonaventura alle Sentenze di Pietro Lombardo, nell'edizione latina del 1609.
Contesto e storia
Commentare le Sentenze era ciò che ogni aspirante maestro in teologia doveva fare: era l'esercizio obbligato, come oggi una tesi, e per questo ne esistono a decine. Bonaventura scrisse il suo a Parigi verso il 1250-1252, e Tommaso d'Aquino il proprio negli stessi anni e nella stessa università: letti l'uno contro l'altro, mostrano dove francescani e domenicani cominciano a separarsi.
Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.
cileis animi compiseat,ac foztuul adzoetr auda deuot ionis pietatis f. dulcedine perfundat. Denique difWutationes omnes tum robore Aucoritatirquam non folum e fantfis Ecclefre veteribus patribus , fed etiam t l'eripateticia 4c Platontcis febolus alfa, dic iplinis ACCCpTEE UP v 4T ionum cómunimit «diurnentis. Hi ygitur deo ffrenut, 41ent ifümi obttmid, tbeologze [cbolasiice duces,etate equales,quaft eemini inChristofratres, g[/dem fludgs dedidiparid, corona condecoratiqui eximia fancl itatimaanam pv effantis docirina laudemadinanxerunt, cum vevirobur flabilierint theologie nertuseey hareticorum «udaciametuderint folidioribus artibus, prefforid, argumentandi acuere:diuint quidem cb peroportun? fafum es,vt bis luctuofifitmis temporibus.quibus mobilifd« tna prouincia olim fidei Catholica p florentiffüme Germania, Anglis Belgium, amplifimum Gallia reg: pum,t amio bere(umtempekiati ut turbulentig, fluctibus agitantur eo bereticaruns opinionum erróribus, quafi tribunit ys furoribm concutiuntur.optimum dotérine Catbolice ducem,ad berefes reflinquendas iuffruifüimi in acie Sanct iffimnus D. N perduceret.Is enim àprima etate theologia fIudys femper. floruit. tantus, in fis pfecityvt nemo vna aliqua tam perfecte fsentia didicerit quam ille omms prevellentis difciplinari corpi-) ) ) ) tonem eji adeptus. Diuinari autemrerb fcientia co illa ipfa fludia,que funt Chrif iamo bomine diana fit retfe| - Quouityvt non modo cum d5,qui noff ra memoria floruerunt comparandus ,. fed veteribus etiam illis Chriffiaue theologie principibus anmumerandas videatur Et quontam fi dotrine tnmocentia vite deesi propemodum bomini est frenilisque altero oculo captus fit..Scite enim apud Naz4anzenum er «ce feriprum eff : oi pd 9 9 (dior udn 71 À0J9Y RU TRR FUIXÓ TES TO £npo óc Aéfzroyrc ,oUÀEy TOY ense uua, £peoi dexéiv dia Diosa. Six 1s eit ur ,vt Vere dicam,cüm Qo tbevlogie perfetf ionem. facraruim litterarum perfeétam cogntionem.e [antie vita perfecfa|