SigPhiSigPhi

Brutus (ed. 2)

Cicerone

Lingua:
latino
Stato:
Opera completa
Autorialità:
Scritta dall'autore
Stato del testo:
Testo pulito
Estensione:
~43.200 parole · 205 passi
Cita quest'opera
  • APACicerone. (n.d.). Brutus (ed. 2). SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/cicero/brutus
  • MLACicerone. "Brutus (ed. 2)." SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/cicero/brutus.
  • ChicagoCicerone. Brutus (ed. 2). SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/cicero/brutus.

Di che cosa tratta

L'originale latino del «Brutus», del 46 a.C.: la storia dell'oratoria romana raccontata come un catalogo di oratori.

Contesto e storia

Cicerone percorre, oratore per oratore, due lunghi secoli d'eloquenza romana fino ad arrivare a sé stesso, ed è quasi tutto ciò che sappiamo di quella storia: senza questo libro, la maggior parte di quei nomi sarebbero soltanto nomi. La forma è un dialogo con Bruto e Attico nel giardino di casa, ma il tono lo dà il momento: Cesare è dittatore, i tribunali non decidono più nulla, e il libro è insieme una storia e un lutto — la cronaca di un'arte scritta mentre all'arte manca l'aria. Di qui le pagine su Ortensio, il rivale di tutta la vita, che chiudono il libro come un elogio funebre del mestiere intero. Con l'«Orator», scritto lo stesso anno e dedicato allo stesso Bruto, forma un dittico: questo guarda indietro, l'altro disegna l'ideale.

Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.

Come comincia
Cum e Cilicia decedens Rhodum venissem et eo mihi de Q. Hortensii morte esset allatum, opinione omnium majorem animo cepi dolorem. Nam et amico amisso cum consuetudine jucunda tum multorum officiorum conjunctione me privatum videbam, et interitu talis auguris dignitatem nostri collegii deminutam dolebam; qua in cogitatione et cooptatum me ab eo in collegium recordabar, in quo juratus judicium dignitatis meae fecerat, et inauguratum ab eodem; ex quo augurum institutis in parentis eum loco colere debebam. Augebat etiam molestiam quod magna sapientium civium bonorumque penuria vir egregius conjunctissimusque mecum consiliorum omnium societate alienissimo reipublicae tempore exstinctus et auctoritatis et prudentiae suae triste nobis desiderium reliquerat; dolebamque quod, non, ut plerique putabant, adversarium aut obtrectatorem laudum mearum, sed socium potius et consortem gloriosi laboris amiseram. Et enim si in leviorum artium studio memoriae proditum est, poetas nobiles poetarum aequalium morte doluisse, quo tandem animo ejus interitum ferre debui, cum quo certare erat gloriosius quam omnino adversarium non habere? cum praesertim non modo nunquam sit aut illius a me cursus impeditus aut ab illo meus, sed contra semper alter ab altero adjutus et communicando et monendo et favendo.

Leggi l'opera intera →

← Torna a Cicerone