SigPhiSigPhi

Pro Archia poeta

Cicerone

Lingua:
latino
Stato:
Opera completa
Autorialità:
Scritta dall'autore
Stato del testo:
Nessun rumore di scansione rilevato (misura automatica su tutto il testo, non verificata a mano)
Estensione:
~4000 parole · 19 passi
Cita quest'opera
  • APACicerone. (n.d.). Pro A. Licinio Archia poeta [Pro Archia poeta]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/cicero/pro-a-licinio-archia-poeta
  • MLACicerone. Pro A. Licinio Archia poeta [Pro Archia poeta]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/cicero/pro-a-licinio-archia-poeta.
  • ChicagoCicerone. Pro A. Licinio Archia poeta [Pro Archia poeta]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/cicero/pro-a-licinio-archia-poeta.

Riferimento all’edizione riprodotta. SigPhi è la riproduzione digitale. Anno, editore e traduttore compaiono quando noti; «n.d.» indica un anno sconosciuto.

Di che cosa tratta

Una difesa della cittadinanza di un poeta greco. La questione giuridica è debole e Cicerone lo sa, così passa il discorso a difendere a che cosa serve la letteratura.

Contesto e storia

62 a.C. La digressione sul valore delle lettere — che lo studio nutre la giovinezza, allieta la vecchiaia e ci resta vicino nelle avversità — è il testo che Petrarca riscoprì nel 1333 e che accese la miccia dell'umanesimo. Un discorso giuridicamente minore diventato uno dei testi fondativi della cultura europea.

Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.

Estratto dell’edizione disponibile
Sit igitur, iudices, sanctum apud vos, humanissimos homines, hoc poetae nomen, quod nulla umquam barbaria violavit. Saxa et solitudines voci repondent, bestiae saepe immanes cantu flectuntur atque consistunt: nos, instituti rebus optimis, non poetarum voce moveamur? Homerum Colophonii civem esse dicunt suum, Chii suum vindicant, Salaminii repetunt, Smyrnaei vero suum esse confirmant, itaque etiam delubrum eius in oppido dedicaverunt: permulti alii praeterea pugnant inter se atque contendunt. Ergo illi alienum, quia poeta fuit, post mortem etiam expetunt: nos hunc vivum, qui et voluntate et legibus noster est, repudiabimus? praesertim cum omne olim studium atque omne ingenium contulerit Archias ad populi Romani gloriam laudemque celebrandam? Nam et Cimbricas res adulescens attigit, et ipsi illi C. Mario, qui durior ad haec studia videbatur, iucundus fuit. Neque enim quisquam est tam aversus a Musis, qui non mandari versibus aeternum suorum laborum facile praeconium patiatur. Themistoclem illum, summum Athenis virum, dixisse aiunt, cum ex eo quaereretur, quod acroama aut cuius vocem libentissime audiret: "Eius, a quo sua virtus optime praedicaretur." Itaque ille Marius item eximie L. Plotium dilexit, cuius ingenio putabat ea quae gesserat posse celebrari. Mithridaticum vero bellum, magnum atque difficile et in multa varietate terra marique versatum, totum ab hoc expressum est: qui libri non modo L. Lucullum, fortissimum et clarissimum virum, verum etiam populi Romani nomen inlustrant. Populus enim Romanus aperuit Lucullo imperante Pontum, et regiis quondam opibus et ipsa natura et regione vallatum: populi Romani exercitus, eodem duce, non maxima manu innumerabilis Armeniorum copias fudit: populi Romani laus est urbem amicissimam Cyzicenorum eiusdem consilio ex omni impetu regio atque totius belli ore ac faucibus ereptam esse atque servatam: nostra semper feretur et praedicabitur L.…

Leggi questa edizione →

← Torna a Cicerone