Pro Caecina
- Lingua:
- latino
- Stato:
- Opera completa
- Autorialità:
- Scritta dall'autore
- Stato del testo:
- Testo pulito
- Estensione:
- ~13.700 parole · 65 passi
Cita quest'opera
- APACicerone. (n.d.). Pro Caecina. SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/cicero/pro-aulo-caecina
- MLACicerone. "Pro Caecina." SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/cicero/pro-aulo-caecina.
- ChicagoCicerone. Pro Caecina. SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/cicero/pro-aulo-caecina.
Di che cosa tratta
Una causa civile sul possesso di un podere e sulla questione se la minaccia di usare la forza valga come forza effettivamente usata.
Contesto e storia
Poco drammatico e molto utile: è una delle migliori fonti che abbiamo sul diritto civile romano in funzione, con interdetti, servitù e il problema della cittadinanza. Lo leggono più i giuristi che gli storici.
Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.
[1] Si, quantum in agro locisque desertis audacia potest, tantum in foro atque in iudiciis impudentia valeret, non minus nunc in causa cederet A. Caecina Sex. Aebuti impudentiae, quam tum in vi facienda cessit audaciae. Verum et illud considerati hominis esse putavit, qua de re iure disceptari oporteret, armis non contendere, et hoc constantis, quicum vi et armis certare noluisset, eum iure iudicioque superare. [2] Ac mihi quidem cum audax praecipue fuisse videtur Aebutius in convocandis hominibus et armandis, tum impudens in iudicio, non solum quod in iudicium venire ausus est—nam id quidem tametsi improbe fit in aperta re, tamen malitia est iam usitatum—sed quod non dubitavit id ipsum quod arguitur confiteri; nisi forte hoc rationis habuit, quoniam, si facta vis esset moribus, superior in possessione retinenda non fuisset, quia contra ius moremque facta sit, A. Caecinam cum amicis metu perterritum profugisse; nunc quoque in iudicio si causa more institutoque omnium defendatur, nos inferiores in agendo non futuros; sin a consuetudine recedatur, se, quo impudentius egerit, hoc superiorem discessurum. Quasi vero aut idem possit in iudicio improbitas quod in vi confidentia, aut nos non eo libentius tum audaciae cesserimus quo nunc impudentiae facilius obsisteremus. [3] Itaque longe alia ratione, recuperatores, ad agendam causam hac actione venio atque initio veneram. Tum enim nostrae causae spes erat posita in defensione mea, nunc in confessione adversarii, tum in nostris,