Pro Cluentio
- Lingua:
- latino
- Stato:
- Opera completa
- Autorialità:
- Scritta dall'autore
- Stato del testo:
- Nessun rumore di scansione rilevato (misura automatica su tutto il testo, non verificata a mano)
- Estensione:
- ~34.500 parole · 164 passi
Cita quest'opera
- APACicerone. (n.d.). Pro Aulo Cluentio Habito [Pro Cluentio]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/cicero/pro-aulo-cluentio-habito
- MLACicerone. Pro Aulo Cluentio Habito [Pro Cluentio]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/cicero/pro-aulo-cluentio-habito.
- ChicagoCicerone. Pro Aulo Cluentio Habito [Pro Cluentio]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/cicero/pro-aulo-cluentio-habito.
Riferimento dell'edizione che SigPhi riproduce: SigPhi ne è la riproduzione digitale, non l'editore. L'anno dell'edizione non figura nei metadati (da qui «n.d.») e il traduttore compare solo quando è noto.
Di che cosa tratta
Una difesa in un processo per avvelenamento dentro una famiglia di provincia, con una trama di eredità, incesti e giurie comprate lunga otto anni.
Contesto e storia
Il discorso più lungo di Cicerone e il più rivelatore su come funzionasse davvero la giustizia romana. Più tardi ammise che in quel processo aveva gettato fumo negli occhi ai giudici — una frase che i retori citano da allora come la confessione di che cosa faccia un avvocato.
Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.
sceleri Oppianici vendidit. Nihil posse iam ad hanc improbitatem addi videtur: attendite exitum. Quae mulier obtestatione viri decem illis mensibus ne domum quidem ullam nisi socrus suae nosse debuit haec quinto mense post viri mortem ipsi Oppianico nupsit. Quae nuptiae non diuturnae fuerunt; erant enim non matrimonii dignitate, sed sceleris societate coniunctae. Quid? illa caedes Asuvi Larinatis, adulescentis pecuniosi, quam clara tum recenti re fuit, quam omnium sermone celebrata! Fuit Avillius quidam Larino perdita nequitia et summa egestate, arte quadam praeditus ad libidines adulescentulorum excitandas accommodata: qui ut se blanditiis et adsentationibus in Asuvi consuetudinem penitus immersit, Oppianicus continuo sperare coepit hoc se Avillio tanquam aliqua machina admota capere Asuvi adulescentiam et fortunas eius patrias expugnare posse. Ratio excogitata Larini est, res translata Romam; inire enim consilium facilius in solitudine, perficere rem eius modi commodius in turba posse arbitrati sunt. Asuvius cum Avillio Romam est profectus: hos vestigiis Oppianicus consecutus est. Iam ut Romae vixerint, quibus conviviis, quibus flagitiis, quantis et quam profusis sumptibus, non modo conscio sed etiam conviva et adiutore Oppianico, longum est dicere mihi, praesertim ad alia properanti: exitum huius adsimulatae familiaritatis cognoscite. Cum esset adulescens apud mulierculam quandam, atque ubi pernoctarat ibi diem posterum commoraretur, Avillius, ut erat constitutum, simulat se aegrotare et testamentum facere velle. Oppianicus obsignatores ad eum, qui neque Asuvium neque Avillium nossent, adducit et illum Asuvium appellat. Ipse testamento Asuvi nomine obsignato discedit: Avillius ilico convalescit: Asuvius autem brevi illo tempore, quasi in hortulos iret, in harenarias quasdam extra portam Esquilinam perductus occiditur. Qui cum unum