SigPhiSigPhi

Sulle congetture

Niccolò Cusano

Lingua:
latino
Stato:
Opera completa
Autorialità:
Scritta dall'autore
Stato del testo:
Testo pulito
Estensione:
~36.600 parole · 174 passi
Cita quest'opera
  • APANiccolò Cusano. (n.d.). Sulle congetture. SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/nicholas-of-cusa/de-coniecturis
  • MLANiccolò Cusano. "Sulle congetture." SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/nicholas-of-cusa/de-coniecturis.
  • ChicagoNiccolò Cusano. Sulle congetture. SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/nicholas-of-cusa/de-coniecturis.

Di che cosa tratta

Le congetture: tutto quel che la mente umana produce è congettura.

Contesto e storia

Il seguito tecnico della Dotta ignoranza. Se la verità esatta è irraggiungibile, il sapere è approssimazione — e Cusano costruisce una teoria di come si approssimi, con figure geometriche e numeri. È il più difficile dei suoi libri. Testo in LATINO: l'originale di Cusano, ed è la versione da citare.

Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.

Come comincia
€ Deo amabili Reuerendiffimo patri domino Iuliano fanatæapoftolicæ fedís dignifimo cardinali præceptori fuo metuendo,N,Cufa, CAP. ee el Ata nunc qualicãg opportunítate:de cõieãurís cõceptű pandã, SAN E iqué guiscõmuni humanarű adinučtionű vitio latg fpecíalíorib? i Xlfeculentiis obtufiorís ingenii adumbratG fciam: tribí tamen patri optimo atg oîm líterarū eruditiffimo cõfidéter explicui vt ille Pipene diuino lumineadmíirabilis refplédétiæ pbatiffimí tuí intel-AN Jea? poffibilé purgationé accipere queat, Scio em hãc indagãdaa rűartiű formulã/ í rudítate fua occâbere nõ poffe:fi vír oim clarifim? eãacceptae tiõe dignã correctionis lima facere dignabit, Præbe igit tua ornatiftima auãoríta te:intråtíb? anímű/ad breuë planiffimã viä /altiflima quæg patédís CAPI, HE W Vania autë í priorib? doãtæ ígnorãtiæ libellis Iimulto guidé altí? ilympíz Lo NES oa itp Jegoipe nifu meo/præcifionem veritatis inattingibílē intuitus es: ASZ A confegués eft omnem humanã verí pofitiuã affertionč effe cõiekurã; non ením inexhauribiliseft:adau&ãtio appræhéfionis veri, hinc ipfam maxím humanitus inattingibilé fcientiã/ d a&ualis noftra inulla proportione refpeđãet : ínfirmæ appræhēfionís incertus cafus a veritatis puritate ipofitiões noftras! verí fubinfert cõie&uras, Cognofcitur igit ínattingibilis veritatis vnitas/alterítate cõíeãuralí: atg pofthac clarius ġ iph alterítatis cõieã&tura ! ín fimpliciffima verítatís vnitate eius notítiá íntuebímur,Quoniã auté creata ínteiligētia finitæ a&ualitatis/ín alio! nõ nífi aliter exiftít/ita vt omnit cõieturåtiű differétía remaneat:non poterit nifi

Leggi l'opera intera →

← Torna a Niccolò Cusano