Consolazione a Polibio
- Lingua:
- latino
- Stato:
- Opera completa
- Autorialità:
- Scritta dall'autore
- Stato del testo:
- Nessun rumore di scansione rilevato (misura automatica su tutto il testo, non verificata a mano)
- Estensione:
- ~10.100 parole · 48 passi
Cita quest'opera
- APALucio Anneo Seneca. (n.d.). Ad Polybium, de Consolatione [Consolazione a Polibio]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione
- MLALucio Anneo Seneca. Ad Polybium, de Consolatione [Consolazione a Polibio]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione.
- ChicagoLucio Anneo Seneca. Ad Polybium, de Consolatione [Consolazione a Polibio]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione.
Riferimento all’edizione riprodotta. SigPhi è la riproduzione digitale. Anno, editore e traduttore compaiono quando noti; «n.d.» indica un anno sconosciuto.
Di che cosa tratta
Una consolazione a un potente liberto dell'imperatore Claudio per la morte del fratello.
Contesto e storia
Il testo più scomodo di Seneca: dentro la consolazione sono infilati elogi di Claudio che si leggono come scritti da un uomo che cerca di tornare dall'esilio — e probabilmente lo erano. Vale la pena averlo per leggere poi l'Apocolocyntosis, dove Seneca si fa beffe dello stesso Claudio una volta morto. Questa scheda è l'originale latino; il catalogo porta anche la traduzione inglese come opera a parte. Si citi l'originale.
Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.
Diutius accusare fata possumus, mutare non possumus: stant dura et inexorabilia; nemo illa convicio, nemo fletu, nemo causa movet; nihil umquam ulli parcunt nec remittunt. Proinde parcamus lacrimis nihil proficientibus; facilius enim nos inferis dolor iste adiciet quam illos nobis reducet: qui si nos torquet, non adiuvat, primo quoque tempore deponendus est et ab inanibus solaciis atque amara quadam libidine dolendi animus recipiendus est. Nam lacrimis nostris nisi ratio finem fecerit, fortuna non faciet. Omnis agedum mortalis circumspice, larga ubique flendi et adsidua materia est: alium ad cotidianum opus laboriosa egestas vocat, alium ambitio numquam quieta sollicitat, alius divitias, quas optaverat, metuit et voto laborat suo, alium solitudo [alium labor] torquet, alium semper vestibulum obsidens turba; hic habere se dolet liberos, hic perdidisse: lacrimae nobis deerunt ante quam causae dolendi. Non vides, qualem nobis vitam rerum natura promiserit, quae primum nascentium hominum fletum esse voluit? Hoc principio edimur, huic omnis sequentium annorum ordo consentit. Sic vitam agimus, ideoque moderate id fieri debet a nobis, quod saepe faciendum est, et respicientes, quantum a tergo rerum tristium immineat, si non finire lacrimas, at certe reservare debemus. Nulli parcendum est rei magis quam huic, cuius tam frequens usus est. V. Illud quoque te non minimum adiuverit, si cogitaveris nulli minus gratum esse dolorem tuum quam ei, cui praestari videtur: torqueri ille te aut non vult aut non intellegit. Nulla itaque eius officii ratio est, quod ei, cui praestatur, si nihil sentit, supervacuum est, si sentit, ingratum est. Neminem esse toto orbe terrarum, qui delectetur lacrimis tuis, audacter dixerim. Quid ergo? Quem nemo adversus te animum gerit, eum esse tu credis fratris tui, ut cruciatu tui noceat tibi, ut te velit abducere ab occupationibus tuis, id est a studio et a Caesare? Non est hoc simile veri.…