Gaudeamus igitur
- Lingua:
- latino
- Stato:
- Opera completa
- Autorialità:
- Scritta dall'autore
- Stato del testo:
- Nessun rumore di scansione rilevato (misura automatica su tutto il testo, non verificata a mano)
- Estensione:
- ~10.900 parole · 52 passi
Cita quest'opera
- APALucio Anneo Seneca. (n.d.). De brevitate vitae [Gaudeamus igitur]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/seneca/de-brevitate-vitae
- MLALucio Anneo Seneca. De brevitate vitae [Gaudeamus igitur]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/seneca/de-brevitate-vitae.
- ChicagoLucio Anneo Seneca. De brevitate vitae [Gaudeamus igitur]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/seneca/de-brevitate-vitae.
Riferimento dell'edizione che SigPhi riproduce: SigPhi ne è la riproduzione digitale, non l'editore. L'anno dell'edizione non figura nei metadati (da qui «n.d.») e il traduttore compare solo quando è noto.
Di che cosa tratta
La vita non è breve: la sprechiamo. Un saggio sul tempo come unico vero possesso, e su come lo perdiamo al servizio di ambizioni, affari e attese che non finiscono mai.
Contesto e storia
Scritto verso il 49 d.C. e indirizzato a Paolino, responsabile dell'approvvigionamento granario di Roma — un uomo sepolto negli affari altrui, come il lettore che Seneca immagina. L'autore sapeva di cosa parlava: la sua stessa vita fu tutto il contrario di un ritiro tranquillo, tra l'esilio in Corsica, il potere immenso come precettore e ministro di Nerone, e il suicidio che questi gli ordinò nel 65. Forse per questo è il suo saggio invecchiato meglio: venti secoli dopo si legge come se fosse stato scritto ieri.
Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.
Mirari soleo, cum video aliquos tempus petentes et eos, qui rogantur, facillimos. Illud uterque spectat, propter quod tempus petitum est, ipsum quidem neuter; quasi nihil petitur, quasi nihil datur. Re omnium pretiosissima luditur; fallit autem illos, quia res incorporalis est, quia sub oculos non venit, ideoque vilissima aestimatur, immo paene nullum eius pretium est. Annua, congiaria homines carissime accipiunt et illis aut laborem aut operam aut diligentiam suam locant. Nemo aestimat tempus; utuntur illo laxius quasi gratuito. At eosdem aegros vide, si mortis periculum propius admotum est, medicorum genua tangentes, si metuunt capitale supplicium, omnia sua, ut vivant, paratos impendere! Tanta in illis discordia adfectuum est. Quodsi posset quemadmodum praeteritorum annorum cuiusque numerus proponi, sic futurorum, quomodo illi, qui paucos viderent superesse, trepidarent, quomodo illis parcerent! Atqui facile est quamvis exiguum dispensare, quod certum est; id debet servari diligentius, quod nescias quando deficiat. Nec est tamen, quod putes illos ignorare, quam cara res sit; dicere solent eis, quos valdissime diligunt, paratos se partem annorum suorum dare. Dant nec intellegunt; dant autem ita, ut sine illorum incremento sibi detrahant. Sed hoc ipsum, an de trahant,ande traant A2: unde detrahant Madvig, Hermes. nesciunt; ideo tolerabilis est illis iactura detrimenti latentis. Nemo restituet annos, nemo iterum te tibi reddet. Ibit, qua coepit aetas, nec cursum suum aut revocabit aut supprimet; nihil tumultuabitur, nihil admonebit velocitatis suae. Tacita labetur; non illa se regis imperio, non favore populi longius proferet. Sicut missa est a primo die, curret; nusquam devertetur, nusquam remorabitur. Quid fiet? Tu occupatus es, vita festinat; mors interim aderit, cui, velis nolis, vacandum est.