SigPhiSigPhi

Sull'anima (Tommaso d'Aquino)

Tommaso d'Aquino

Lingua:
latino
Stato:
Opera completa
Autorialità:
Scritta dall'autore
Stato del testo:
Nessun rumore di scansione rilevato (misura automatica su tutto il testo, non verificata a mano)
Estensione:
~19.600 parole · 93 passi
Cita quest'opera
  • APATommaso d'Aquino. (n.d.). De anima [Sull'anima (Tommaso d'Aquino)]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/thomas-aquinas/de-anima
  • MLATommaso d'Aquino. De anima [Sull'anima (Tommaso d'Aquino)]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/thomas-aquinas/de-anima.
  • ChicagoTommaso d'Aquino. De anima [Sull'anima (Tommaso d'Aquino)]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/thomas-aquinas/de-anima.

Riferimento dell'edizione che SigPhi riproduce: SigPhi ne è la riproduzione digitale, non l'editore. L'anno dell'edizione non figura nei metadati (da qui «n.d.») e il traduttore compare solo quando è noto.

Di che cosa tratta

Le questioni disputate sull'anima: che cos'è, che rapporto ha col corpo e se possa sussistere senza di esso.

Contesto e storia

Il problema che Tommaso doveva risolvere era difficile: l'anima è forma del corpo, come diceva Aristotele, ed è anche immortale, come richiede la fede. La sua soluzione — che sia una forma sussistente — è fra le sue invenzioni filosofiche più genuinamente originali. Testo in LATINO: l'originale. Tommaso scriveva in latino, ed è quello che va citato.

Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.

Come comincia
semper rotatione vertuntur nec ullis temporibus conquiescunt. Haec, ut mundani doctores exquirere temptaverunt, harmoniacis delectationibus inaestimabili modulatione volvuntur, quorum tinnitus atque concentus adunatum efficit dulcisonum melos. Desideramus etiam comprehendere altitudinem aetheris, mensuram telluris, nubigeras pluvias, saevae grandinis procellas, tremorem stabilium terrarum, naturam vagantium ventorum, profunditatem inconstantis maris, potestates virentium herbarum, quattuor elementorum per omne corpus dissociatas complexiones; et ferendum est ipsam sese scire non posse cui superne datum est tanta discutere? non enim aliquid contentione quaerimus, sed res profundissimas modestissime nosse desideramus. Discamus ergo primum quare anima dicatur, deinde qualis sit eius definitio; tertio, quae sit eius qualitas substantialis; quarto, si formam aliquam habere credenda est; quinto, quas virtutes habeat morales, quas graeci aretas vocant, ad decus eius et gloriam contributas; sexto, quae illi sint virtutes naturales ad substantiam scilicet corporis continendam; septimo, de origine animae disseratur; octavo, cum sit per omnia membra diffusa, ubi potius insidere credenda est; nono, de corporis ipsius forma et compositione noscamus; decimo, quas proprietates habeat anima peccatorum per competentia nobis signa declarentur; undecimo, qua noscantur discretione iustorum, quatenus quos oculis istis videre non possumus per indicia probabilia colligamus; duodecimo, in resurrectione, quam vere sapiens credit, quid de singulis fieri sentiatur maxime desideramus agnoscere, quatenus fragilia corda mortalium ad divinitus promissa desideria concitentur. Haec nobis, praestante Deo, ordine custodito responde, ut et nos facile possimus imbui et tu gloriam debeas invenire doctoris.

Leggi l'opera intera →

← Torna a Tommaso d'Aquino