b) Bruchstücke der ἐπιχειρήματα, unter denen sich auch vielleieht κεφάλαια befinden. Es sind kurze Sütze, die den didaktischen Zweck der Propádeutik haben und weit- tragende Gedanken knapp zusammenfassen. Hierher ge- hóren die unter Nr. I—XXXII!) aufbehaltenen Stücke." Quam sententiam probari sibi persuasit doctissimus ille vir Olympiodori quodam loco, qui comm. ad Plat. Phae- donem (62 B ὡς £v τινε φρουρᾷ ἐσμέν) laudat Porphyrium ἐν τῶ ὑπομνήματι. Quo ex Olympiodori loco, cum haec Platonis verba ὡς £v τινι φρουρᾷ ἐσμέν in libri nobis superstitis capite XL sint, effici caput XL ex ὑπομνήμασι sumptum esse argumentatur.
Sed quamvis arguta sit haec Richteri argumentatio, tamen his Olympiodori verbis non librum illum (i. e. c. XL) sed commentarium ad Platonis Phaedonem quendam Por- 1) i e. secundum editionem Holstenii, b E , w Praefatio. XXVII hyrii dici puto, in quo sane eadem sententia ex Plato- nis libro excerpta erat.
De quo Porphyrii commentario quamquam nihil certi traditum est, tamen conicere licet Porphyrium ut ad alios ?latonis dialogos ita ad Phaedonem commentarios serip- ssse, ut qui commentarios componendi usus floreret pos- erioribus illis temporibus praecipue in schola Neopla- jonica. Quin etiam Richter, cum hoc concedat, sibi ipse contradicit p. 235:,Aber abgesehen davon, dab die Pla- jnischen Worte sehr háufig angeführt werden, ebensogut 50 auch in anderen Schriften des Porphyrius sich finden kónnen, so kann nur mit Sicherheit aus jener Stelle des Olympiodor geschlossen werden, daB c. XLI (i. e. c. XL meae editionis), das aus dem Codex Lolinus genommen ist, ein Bruchstück der ὑπομνήματα des Porphyrius ist."
»- . Sed priusquam de quaestione, utrum huic an illi an jeutri horum librorum Porphyrii ἀφορμαί respondeant, di- jiudicemus, necesse est examinare, quaenam sit ratio ac consilium libri.
— Iam Holstenius librum esse brevem Plotini magistri disciplinae descriptionem ex illius Enneadibus excerptam et quasi in Plotini philosophiam introductionem intellexit; cf. p. 84: *est autem hie libellus στοιχείωσις ϑεολογική seu prima quaedam institutio theologica brevibus aliquot apho- "ismis animum ad pleniorem rerum divinarum contem- plationem excitans. Et ut Arrianus ex prolixioribus Epic- teti dissertationibus enchiridium suum composuit..., ita Porphyrius hasce sententias ex Plotini ferme libris excerp- 5t, quibus non male mea quidem sententia εἰσαγωγῆς loco )oraefigerentur'. Eandem vero sententiam aliis verbis elo- tus est Richter l. c. p. 236/7:,Das vorliegende Buch...ient der Einleitung und Einführung in die Begriffswelt c meuplatonischen Philosophie...Auch gingen dem uc jum gróDerer Abhandlungen und Schriften wohl die iprügung und Erlüuterung kurzer Sütze vorher, die in nig Worten weite Gedankenkreise zusammenfaDten.»
v ἜΞ XX VIII Praefatio.
Quod genus scribendi apud hune philosophum mon primum oceurrit, sed iam ante Porphyrii tempora videmus tales introductiones in philosophiam scriptas essel).
Rectissime Holstenius ἀφορμάς comparat cum Arriani enchiridio, cuius libri, quae sit ratio ac consilium, ex Simplicii comm. in Epict. Ench. praef. init. (ed. Schenkl test. III p. XIV sq.) cognoscitur: Περὶ μὲν τοῦ βίου Ἔπι- κτήτου...τὸ δὲ βιβλίρν τοῦτο. τὸ ᾿Επικτήτου ᾿Ἐγχειρίδιον ἐπιγεγραμμένον. καὶ τοῦτο αὐτὸ συνέταξεν ὃ "Aogiavóg, τὰ κυριώτατα καὶ ἀναγκαιότατα ἐν φιλοσοφίᾳ καὶ κινητικώτατὰ τῶν ψυχῶν ἐπιλεξάμενος ἐκ τῶν Ἐπιχτήτου λόγων. ὡς αὐτός...ἔγραψεν ὁ ᾿“ρριανός. Arrianus eodem modo ac Porphyrius brevibus sententüs ex magistri dissertationibus sumptis Epicteti philosophiae summam reddit.
Deinde huc pertinere arbitror Sexti Empirici ᾿Πυῤῥώ- 1) Praeterea huc spectant plurimae illae epitomae, quas auctores εἰσαγωγῆς loco ex amplioribus seu ipsorum seu alio- rum libris excerptas ediderunt; ut exempla afferam: Theophrasti nomine apud Diog. Laert. V 42—50 afferuntur ἐπιτομαὶ "Aorovo- τέλους περὶ ζώων, νόμων ἐπιτομή, φυσικῶν δόξων ἐπιτομή; porro Posidonii “μετδορολογικὴ στοιχείωσις᾽ breviarium libri amplioris “περὶ μετεώρων᾽ videtur esse, quamvis Martini (Leipz. Stud. XVII p. 357 sqq.) id refutare studeat; Hephaestion quadraginta octo libros “περὶ uéroo? scriptos saepius excerpsit, quarum epito- marum “ἐγχειρίδιον περὶ uéroov', quod unum librum complec- titur, memoriae nostrae traditur (cf. Longin. Prol. ad Heph. p. 88,, W.: ἰστέον δὲ ὅτι πρῶτον ἐποίησε περὶ μέτρων μὴ βιβλία, εἶθ᾽ ὕστερον ἐπέτεμεν αὐτὰ εἰς ἕνδεκα, εἶτα πάλιν εἰς τρία, εἶτα πλέον εἰς ἕν τούτου τοῦ ἐγχειριδίου).
Denique, ut alias epitomas praetermittam, quas omnes hic enarrare longum est, Lactantius "Divinarum Institutionum? composuit compendium, quod inscribitur ἐπιτομή (cf. Brandt, Stzb. d. Wien. Akad., philos. histor. Kl. 125 a. 1892 p. 521sqq.), qui liber accuratissime respondet ἀφορμαῖς Porphyrii, nisi quod Lactantius proprium librum excerpsit, Porphyrius autem Plo- tini magistri libros. Uterque enim scriptor eadem enuntiata adhibet in compendio, atque in libro ampliore, praeterea non omnes libros excerpsit ac postremum in epitoma nova argu- menta profert, quae in uberiore libro desideramus.
Praefatio. XXIX 10 | ὑποτυπώσεις. qui liber, etsi non ex Pyrrhonis quo- um libro excerptus est, attamen εἰσαγωγῆς loco principis ji ec doctrinam breviter (£v τύπῳ vel ὑποπτώσει) ex- Bed florere coepit haec scriptio in secta Platonica )osterioris aetatis, in qua Platonis praecipue libris com- pentarii addebantur et introduetiones edebantur. Eo qui- em consilio Albinus!) philosophus Platonicus s. IL. eom- 'osuit introduetiones suas: εἰσαγωγὴν εἰς τὴν τοῦ Πλάτω- νος βίβλον et λόγον διδασκαλικὸν τῶν Πλάτωνος δογμάτων...Ex Neoplatoniea vero schola primus Porphyrius scripsit alem introduetionem, librum, de quo dicimus, ἀφορμὰς τρὸς τὰ νοητά. Àc postrema huius generis exempla sunt ?rocli Neoplatoniei introductiones in rem physicam et in 'em theologicam (στοιχείωσις φυσική et στοιχείωσις ϑεολο- y a1); ex quibus στοιχείωσις ϑεολογική est brevis compre- ensio recentiorum Neoplatonicorum doctrinae et artissime ohaeret cum illis ἀφορμαῖς. Sed inter se differunt duo ἢ libri, et quod Porphyrii sententiae dispositionem via c ratione institutam non habent, Procli autem introductio heologica certo ordine singulas Neoplatonieorum disci- )inas et sententias: de anima, de mente, de Uno etc. )stendit, et quod Porphyrius eisdem fere vocabulis et t t y. 1) cf. de hoc philosopho Freudenthal, Hellen. Studien III...9) Eiusdem saeculi duo libri, qui ad nos pervenerunt, miro modo cum hoe Albini libro consentiunt: Apulei liber *de dog- nate Platonis? (cf. Sinko, de Apulei et Albini doctrinae Pla- onicae adumbratione Crac. 1905 p. 42/3) et commentarius quidam nonymus ad Platonis Theaetetum scriptus (cf. Diels, Anonymer ommentar zu Platons Theaetet, Berlin 1905). Et Sinko, qui ipuleium consentire cum Albino probavit hae necessitudine um à G. Krollio reperta, et Dielsius, qui necessitudinem inter binum et commentarium anonymum intercedentem ostendit, monstrare studuerunt tres hos auctores ex eodem fonte, ex scholis de Platonis doctrina scriptis hausisse. Sed quam- um tres illos libros ex communi fonte fluxisse constat, attamen δα Gaium recedant in dubium vocavit Immisch (D. L. Z.
-" e XXX Praefatio.
sententiis ae Plotinus magister utitur (i. e. Plotini libros. quasi excerpsit) Proclus autem propria adhibens vocabula et enuntiata non epitomam sed introductionem tantum composuit. ἐν Iam vero quoniam rationem ace consilium ἀφορμῶν, perspeximus et librum eum ceteris eiusdem generis scriptis | contulimus, nunc diiudieemus, quo nomine hie liber aptis- sime sit nominandus, utrum ὑπομνήματα an κεφάλαια an ἐπιχειρήματα; quam ad quaestionem dissolvendam nos quae- rere oportet, quid haec vocabula significent illo ipso loeo | (Plot. vita e. XXVI). | Primum quid sint ὑπομνήματα, facile cognoscitur et ex - Porphyrii ipsius verbis apparet: sunt adnotationes et com- mentarii, quos Porphyrius discipulis instantibus ad obscu- | riores Plotini locos illustrandos scripsit. Prorsus non necesse esse caput XL haustum esse ex ὑπομνήμασιν supra demonstravi; longiora autem illa eapita XXXII—XLIV, | quae Richter ὑπομνήμασιν attribuit, si inspexerimus, facile nobis persuadebimus, in commentariis non esse numeranda, cum haee capita, velut XXXITI, XL ete., quae ex Plotini libris sunt excerpta, eisdem vocabulis et sententiis Plotini textum reddant, commentariorum autem sit, obseuriores locos non iisdem sed amplioribus sententiis explicare.
Deinde etsi Creuzerum 1. e. haud ita falso iudicasse concedo ἐπιχειρήματα idem fere significare posse atque ἀφορμάς. tamen examinare nos oportet, quid sint et x&gd- | λαια et ἐπιχειρήματα in illo ipso capite XXVI eommemo- rata. Dicit Porphyrius se ad omnes Enneadum libros praeter eum, qui sit de Pulehro, rà κεφάλαια composuisse | iisque τὰ ἐπιχειρήματα quae pro χεφαλαίοις habenda sint | (ἃ ὡς κεφάλαια συναρυϑμεῖται) inseruisse. Iam quid sint κεφάλαια, facile diiudieatur; sunt Plotini librorum argu- menta brevibus sententiis expressa. Eodem sensu saepis- sime in commentariis ad Aristotelis libros scriptis verbum | κεφάλαια usurpatur, velut Arist. com. I p. 544, (Alexandri Aphrod. in Metaph. comm. ed. Haydück): λέγει δὲ, ὅτι, Praefatio. XXXI Praefatio. XXXI υλλογίσασϑαι δεῖ, καὶ τί τὸ συλλογίσασϑαι σημαίνει 8 ἐπήγαγεν. jr. συναγαγεῖν τὸ κεφάλαιον ἤτοι τὰ κυριώτατα καὶ τέλος ἐπιϑεῖναι (κεφ. — τὰ κυριώτατα καὶ τέλος); ut alia exempla praetermittam, permultis locis scribitur: τὰ κεφάλαια τῶν εἰρημένων (i. e. summa), ὡς ἐπὶ κεφαλαίων εἰπεῖν etc. Sed si ἀφορμάς ipsas inspexerimus, capita I—XXX, juamquam sane licet generatim appellare κεφάλαια, tamen nea quidem sententia non sunt eiusdem generis cum illis κερραλαίοις, quae philosophus in eapite XXVI laudat. Nam c κεφάλαια ad unumquemque Plotini librum seeundum tempora, quibus edebatur, se composuisse auctor ipse affir- met, capita illa, velut I—"VI ete. non uni sed tribus Enneadibus respondere supra disserui. Ac cuius libri pp. VIII et IX sunt κεφάλαια Immo cum nullo libro Enneadum cohaerent ila. Capita denique longiora, quae asdem fere sententias ac Plotini libri exhibent, κεφάλαια ippellari non possunt.
Restat, ut quid sint ἐπιχειρήματα quaeramus, quam ad em cognoscendam commentarios in Aristotelis libros com- positos perscrutemur. In eis enim hoe verbum, quid sibi velit, definitur, cf. IL, p. 126, (Alexandri Aphr. in top. com. ed. M. Wallies) ἔστε δὲ ὁ τόπος ἀρχὴ καὶ ἀφορμὴ ἐπιχειρήματος: ἐπιχείρημα δὲ καλοῦσι τὸν διαλεχτικὸν συλλο- γισμόν: ἐπιχειρήματα igitur sunt conclusiones vel syllo- eismi. Ut autem apertius intelligas, quid sint ἐπιχειρή- ματα, cf. XIX 1 p. 56, 8qq. (Aspasii 1 in Ethic. Nic. com. ed. E eylbut): τῷ μὲν γὰρ ἀσώτῳ δοκεῖ ἀνείμενος δ ἀνελεύϑερος εἶναι. τῷ δὲ ἀνελευϑέρῳ ἀνείμενος ὃ ἄσωτος. ὃ δὲ ᾿Αριστο- τέλης τρισὶν ἐπιχειρή ἵμασιν εἰς τὸν τοιοῦτον χρῆται. ἕνὶ μὲν 5 παραβολῆς" ὡς γὰρ τὸ μέγα τοῦ μικροῦ πλέον ἀφίστησι τῆς μεσότητος. ἔτι ἐκ τοῦ πρὸς τὸ μέσον τοῖς ἄκροις ὁμοιό- η εἶναι. ἀλλήλοις δὲ πᾶσαν ἀνομοιότητα. τρίτον ἐκ τοῦ 0p. σμοῦ τῶν ἐναντίων κ. τ. Δ. IIT, p. 118,9 εὐπορεῖν ἐπι- χειρημάταν et λόγους ποιεῖσϑαι et μύϑους διεξέρχεσϑαι: erum alteri opponitur. XVIII, p. 49.ς (Eliae in Porph. ag. et Arist. Categor. comm. ed. Busse) in oppositione XXXII Praefatio.
stant ἐπιχειρήματα et προβλήματα. XXI, p. 84, (Anonymi et Stephani in art. rhetor. com. ed. Rabe) ἐπιχειρήματα con- feruntur cum πίστεσι (E argumenta, Beweismittel); XXI, 9515 ἐπιχειρήματα et τόποι comparantur: ἐκ τούτων οὖν τῶν τόπων ἤτοι ἐπιχειρημάτων. XXL, p. 291, ἐπιχειρ. una - eum δικαιολογίαις dicuntur (argumentationes): εἶπον ἂν ἐγὼ ἐνταῦϑα καὶ τὰ ἐπιχειρήματα καὶ τὰς δικαιολογίας.
In XXVI igitur eapite Plotini vitae ἐπιχειρήματα, quae Porphyrius affert, sunt disputationes vel expositiones de Plotimi eonclusionibus vel argumentationibus in Emneadi- bus adhibitis. Iam vero quamquam multa capita ἀφορ- μῶν ἐπιχειρήματα recte appellantur, tamen, cum Porphyrium in eodem libro ad unumquemque Plotini librum non solum κεφάλαια sed etiam ἐπιχειρήματα composuisse, quae illis simillima erant (ἃ ὡς κεφάλαια GvvegrOusivor), ex cap. XXVI appareat, iisdem fere de causis, quas de κεφαλαίοις attuli, sequitur, ut libro nostro ἐπιχειρήματα a Porphyrio laudata non contineantur.
Quare ut summam complectamur, neque ὑπομνήματα neque κεφάλαια neque ἐπιχειρήματα haec capita esse mihi persuasi, sed alius Porphyrii liber nobis praesto est, cuius consilium ae rationem iam Holstenius intellexit: est quae- dam in Plotini philosophiam introductio, cuius libri frag- menta tantum àd nostram memoriam pervenerunt.
Tabula siglorum.
Holst. vel Holsten — Holstenii editio librorum περὶ ἀποχῆς ἐμψύχων. de antro nympharum, ἀφορμαὶ πρὸς τὰ νοητά. Romae 1630.
Cr. — Enneades cum Marsilii Ficini interpretatione casti- gata edider. COreuzer et Moser; primum accedunt Por- phyrii institutiones Plotinianae...Paris. 1855.
Wachsmuth — Stobaei Florilegia I et II ed. Wachsmuth.
Bouille& — Les Ennéades de Plotin traduites par Bouillet, Paris 1857.
PonPHvymiUs ed Mommert. e ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΑΦΟΡΜΑΙ IIPOC ΤᾺ NOHTA.
. Πᾶν uiv σῶμα iv τόπῳ, οὐδὲν δὲ τῶν καϑ᾽ αὑτὰ V,O μάτων ἤ τι τοιοῦτον £v τόπω. — Il Τὰ xe9' αὑτὰ ἀσώματα αὐτῷ, ᾧ κρείττονα παντός jrL σώματος καὶ τόπου. πανταχῇ ἐστιν, οὐ διαστατῶς ἀλλ᾽ Y It oos. Ill. Τὰ x«9' αὑτὰ ἀσώματα, οὐ τοπικῶς παρόντα τοῖς γώμασι, πάρεστιν αὐτοῖς, ὅταν βούληται, πρὸς αὐτὰ ῥέ jo), 0, ταις πρὸς αὐτὰ Qéwovro πέφυκε δέπειν᾽ καὶ τοπικῶς αὐτοῖς οὐ παρόντα τῇ σχέσει τάρεστιν αὐτοῖς. £ , IV. Τὰ καϑ᾽ αὐτὰ ἀσώματα ὑποστάσει μὲν καὶ οὐσίᾳ οὐ ἄρεστιν οὐδὲ συγχίρναται τοῖς σώμασι. τῇ δὲ ἐκ τῆς δο- Ὥς ὑποστάσει τινὸς δυνάμεως μεταδίδωσι προσεχοῦς τοῖς ἡμασιν᾽ ἣ γὰρ ῥοπὴ δευτέραν τινὰ δύναμιν ὑπέστησε προσχῆ τοῖς βώμασιν.
V. Ἢ μὲν ψυχὴ τῆς ἀμερίστου καὶ περὶ τὰ σώματα Y o Sto εριστῆς οὐσίας μέσον TL, ὁ δὲ νοῦς ἀμέριστος οὐσία μόνον. (μοὶ. ΠΣ e. V. cf. Plot. IV 2, ὥστε ἐμσρρυμόνον τῶν σωμάτων μερί- σϑαι μὲν. χαὶ τὸ ἐν αὐτοῖς εἶδος...ἅτε πάντη μεριστὸν γενό- f L bone: πρὸς τ. v. Ὁ Stob] ἔφοδοι εἰς τ. v. V 8 πᾶν α Ὁ ἐὰν μὲν σῶμα 4 τι om. V ὅ αὐτῷ ó] αὐτὸ ᾧ O ὑτὸ ὃ N?) κρεῖττον Ὁ 6 σώματος καὶ My n d διαστατιχῶς ὅ9. βούλονται Ν τρέψαντα V 7 0] & z καὶ ἡ praeb UT καὶ V] ἀλλὰ Ὁ — 18 οὐδὲ YI o? γὰρ O(U?) ΕΥ̓ 1217 τῆς post καὶ add. Wachsm., sed cf. Raderm. etr. 69. 18 ἐστίν post τι praeb. 0.
Eclri9z00c rà πάϑη τὰ Gm αὐτοῦ καὶ λύεται δὲ πάλιν διὰ τ θοὸς Tj τὰ δὲ σώματα μεριστὰ μόνον, αἵ δὲ ποιότητες καὶ τὰ vix εἴδη περὶ và σώματα μεριστά.
Vl. Οὐ πᾶν τὸ ποιοῦν εἰς ἄλλο πελάσει καὶ ἁφῇ ποιεῖ, ἃ ποιεῖ. ἀλλὰ καὶ τὰ πελάσεν καὶ ἀφῇ TL ποιοῦντα κατὰ συμβεβηκὸς τῇ πελάσει, χρῆται.
VIL ψυχὴ καταδεῖται πρὸς τὸ σῶμα τῇ ἐπιστροφῇ τῇ P ἀπὶ αὐτοῦ ἀπαϑείας. VIIL Ὃ ἔδησεν ἡ φύσις, τοῦτο φύσις λύει. καὶ ὃ ἔδη- σεν ἡ ψυχὴ. τοῦτο αὐτὴ λύει. ἔδησε μὲν φύσις σῶμα ἐν x ψυχῇ. ψυχὴ δὲ ἑαυτὴν ἐν σώματι. φύσις μὲν ἄρα λύει σῶμα ἐκ ψυχῆς, ψυχὴ δὲ ἑαυτὴν λύει ἐκ τοῦ σώματος. ΙΧ. Ὁ γοῦν ϑάνατος διπλοῦς᾽ ὃ μὲν συνεγνωσμένος; λυομένου τοῦ σώματος ἀπὸ ψυχῆς. ὃ ὁὲ τῶν φιλοσόφων; λυομένης τῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος" καὶ οὐ πάντως 1 ἕτερος ἑτέρῳ ἕπεται. ; X. Πάντα μὲν ἐν πᾶσιν, ἀλλὰ οἰκείως vij ἑκάστου οὐσίᾳ" 4 μενον᾽ οἷα χρόαι καὶ ποιότητες πᾶσαι...φύσιν εἰς μέσον ἀμ- φοῖν κατέστη τοῦ τε ἀμερίστου καὶ πρώτου καὶ τοῦ περὶ τὰ σώ- ματα μεριστοῦ τοῦ ἐπὶ τοῖς σώμασιν. Plot. IV1 τὸ οὖν ἐκ τῆς ἀμερίστου καὶ τῆς περὶ τὰ σώματα μεριστῆς ταὐτὸν...νοῦς μὲν οὖν ἀεὶ ἀδιάκριτος καὶ οὐ μεριστός. — Procl στοιχ. 804. CLXXI et OXC.
c. VL ἁφῇ: cf. πρὸς Γαῦρον XI2.
c. VII. cf. Plot. III 6,5 fin.
e. IX. ὁ δὲ τῶν φιλοσόφων: cf. Plot. ΥἹ 4,16 εἰ δὲ παντε- λῶς λύσειε φιλοσοφία...αὐτὴ δὲ καϑαρῶς ἐν τῷ νοητῷ οὐδενὸς ἐξηρτημένου αὐτοῦ..
e. X. ef. Procl. στοιχ. ϑεολ. CIIL πάντα ἐν πᾶσιν, οἰκείως δὲ ἐν ὁκάστῳ...ἀλλ᾿ ὅπου μὲν νοερῶς, ὕπου δὲ ξζωτικῶς, ὅπου 1 τὰ δὲ σώμ. uso. μόνον om. Ὁ 2 κατὰ τὰ cop. O(U?) μεριστά V i. mg. 3 πᾶν om. Holst. 6 τὸ om Stob. 7 ὑπ᾽ αὐτοῦ Stob. δὲ πάλιν om. Stob. 8 ἀπ᾽ αὐτοῦ om. Stob. 9 ὃ suprascr. V?. καὶ post τοῦτο praeb. U*MQT. 10 ἡ φύσις Ο. 11 ψυχὴν V! corr. V?.. αὐτὴν V? corr. V*u 19 ἀπὸ σώματος V. 17 ἄντα V (m oblitus est. rubrieator) νῶ μὲν γὰρ νοερῶς, ἐν ψυχῇ δὲ λογικῶς. ἐν δὲ τοῖς puroic σπερματικῶς. ἐν δὲ σώμασιν εἰδωλικῶς. ἐν δὲ rà τέχεινα ἀνεννοήτως τε καὶ ὑπερουσίως. - XL Aí ἀσώματοι ὑποστάσεις ὑποβαίνουσαι μὲν μερί. ἕονται καὶ πληϑύνονται εἰς τὰ κατὰ ἄτομον ὑφέσει δυνά- μεῶς. ὑπερβαίνουσαι δὲ ἑνίζονται καὶ εἰς τὸ ὁμοῦ ὃν χω- , σι δυνάμεως περιουσίᾳ.
ΧΙ. Οὐ μόνον ἐν τοῖς σώμασι τὸ ὁμώνυμον, ἀλλὰ καὶ ἡ ζωὴ τῶν πολλαχῶς ἄλλη γὰρ ξωὴ φυτοῦ. ἄλλη iu- ψύχου. ἄλλη νοεροῦ. ἄλλη φύσεως. ἄλλη ψυχῆς. ἄλλη νοερά. ἄλλη τοῦ ἐπέκεινα ξῇ γὰρ κἀκεῖνο, εἰ καὶ μηδὲν τῶν μετ χὐτὸ παραπλήσιον αὐτῷ ξωὴν κέκτηται.
δὲ ὄντως κχ. τ. Δ. cf. praet. Procl CXVIII, CLXXIH, CXCV, CXCVII.
c. XI. ef. Plot. V 3,16 ἐκεῖνα δὲ νῦν λεκτέον, ὡς, ἐπειδὴ ἐν τοῖς γεννωμένοις οὐκ ἔστι πρὸς τὸ ἄνω, ἀλλὰ πρὸς τὸ κάτω χω- ρεῖν καὶ μᾶλλον εἰς πλῆϑος ἰέναι, καὶ m ἀρχὴ ἑκάστων ἁπλου- στέρα ἢ αὐτά.
-. Procl στοιχ. ϑεολ. XXI. πᾶσα τάξις ἀπὸ μονάδος ἀρχομνένη πρόεισιν εἰς πλῆϑος τῇ μονάδι σύστοιχον, καὶ πάσης τάξεως τὸ πλῆϑος εἰς μίαν ἀνάγεται μονάδα κ.τ.}...εἰς τὸ πλῆϑος ὑπό- Becw...καὶ εἰς πλῆϑος ψυχῶν ὑποβαίνειν καὶ τὸ πλῆϑος εἰς τὴν μίαν ἀνάγειν.
. e. XII. ef. Plot. I, 4.5. εἰ μὲν συνώνυμον τὸ ξὴν ἐποιούμε- ἧ. πολλαχῶς τοίνυν τῆς ζωῆς λεγομένης...ὁμωνύμως τοῦ τὴν λεγομένου (ἄλλως μὲν τοῦ φυτοῦ. ἄλλως δὲ τοῦ ἀλόγου). cf. praeterea Plot. III 8.8.
πάντα μὲν £v müc.| οὐχ ὁμοίως ἐννοοῦμεν ἐν πᾶσιν Ὁ (μὲν voobus» U'Q. i. textu T). τῇ om. T. 1 ἐν δὲ τοῖς φυτοῖς — εἶδωλ. bis habet V. 3 ἀνενοήτως VT (N i. mg). 4 $zo- βαίνουσι QT (N') καὶ μερίξ. Holst. ὁ ὃν χωροῦσι Kroll) ψτιχωρ. Ὁ an ἀναχ. 8 τὸ om. V. 9 καὶ post φυτοῦ praeb. O. Ὁ τοῦ ἐπέκεινα post φύσεως hab. O ἄλλη ψυχῆς uncis incl. Holst. θερὰ] an νοητοῦ 11 ἄλλη τοῦ ἐπέκεινα Om. O. κακεῖνα O. 11/12 μετ᾽ αὐτὸ] παρ᾽ αὐτὸ O. 19 παραπλησίαν 0. αὐτῷ] , à UL αὐτοῦ N (sed. corr. i. mg).
E.
4 né dl 8 Oo vo vo ΧΠ]. Πᾶν τὸ γεννῶν τῇ οὐσίᾳ αὐτοῦ χεῖρον αὐτοῦ γεννᾷ, καὶ πᾶν τὸ γεννηϑὲν φύσει πρὸς τὸ γεννῆσαν ἐπι- στρέφει᾽ τῶν δὲ γεννώντων τὰ μὲν ovÓ ὅλως ἐπιστρέφει ὃς τὸ o X δὲ καὶ ἐπιστρέφει καὶ οὐκ ἐπιστρέ- πρὸς τὰ γεννηϑέντα, τὰ δὲ καὶ é ρέφει καὶ οὐ στρ φει, τὰ δὲ μόνον ἐπέστραπται πρὸς τὰ γεννήματα, εἰς ἑαυτὰ wijj ἐπιστρέφοντα. ᾿ Stob. XIV. Πᾶν γεννητὸν ἀπ ἄλλου τὴν αἰτίαν τῆς γενέσεως v. 319. ἔχξί, εἴγε μηδὲν ἀναιτίως γίγνεται. ἄλλα τῶν γε γεννητῶν, ὅσα μὲν διὰ συνϑέσεως κέκτηται τὸ εἶναι. λυτὰ ἂν εἴη καὶ διὰ τοῦτο φϑαρτά. ὅσα δὲ ἁπλᾶ καὶ ἀσύνϑετα ὄντα ivi τῷ ἁπλῷ τῆς ὑποστάσεως κέκτηται TO εἶναι ἄλυτα ὄντα, ἔστ μὲν ἄφϑαρτα, γεννητὰ δὲ λέγεται οὐ τῷ σύνϑετα εἶναι, ἀλλὰ τῷ Gm αἰτίου τινὸς ἀνηρτῆσϑαι. τὰ μὲν οὖν σώματα διχῶς γεννητὰ, καὶ ὡς &m αἰτίας ἠρτημένα τῆς παραγούσης x«l ὡς σύνϑετα᾽ ψυχὴ δὲ καὶ νοῦς γεννητά, ὡς ἄπ αἰτίας: ἠρτημένα μόνον, οὐ μὴν καὶ ὡς σύνϑετα. τὰ μὲν ἄρα σώματα γεννητὰ καὶ λυτὰ καὶ φϑαρτά, τὰ δὲ ἀγέννητα μὲν. ὡς ἀσύνϑετα xol ταύτῃ καὶ ἄλυτα καὶ ἄφϑαρτα, γεννητὰ ὡς αἰτίου ἠρτημένα. "- c. XIII. cf. Porph. πρὸς Γαῦρον VI2, praecip. XIV3: δέον ἄνωθεν xdro καὶ ἀπὸ τοῦ κρείττονος προάγειν τὸ ἧττον, ὅτι πᾶν τὸ γεννῶν τῇ αὐτοῦ οὐσίᾳ χεῖρον ἑαυτοῦ πέφυχε γεννᾶν οὐ κρεῖττον. καὶ διὰ τοῦτο ἡ ἐν ἡμῖν φυτικὴ χεῖρον ἐγέννα ἑαυτῆς - x. τ. À. — Plot. Υ 3.5) τοῦ δὲ γεννωμένου ἄλλην τάξιν λαμβάνοντος τὴν χείρονα...— ΚΟ 4. fin: καὶ τιμιώτατον εἶναι τὸ γεννῶν, τὸ δ᾽ 3 ἐφεξῆς γεννώμενον καὶ δεύτερον ἐκείνου τῶν ἄλλων ἄμεινον! εἶναι. — Procl crow. 9504. VIL, XV, XXXI. J c. XIV. cf. Plot. Ill 1,1 περὶ δὲ τῶν γιγνομένων ἢ ὄντων t μὲν...ἀεὶ κατ᾽ αἰτίας ἅπαντα λεκτέον γίνεσϑαι, τὸ δὲ ἀναίτιον í οὐ παραδεκτέον...— Procl. evowy. 9504. XI.!
i 1 πᾶν] ἐὰν V (errore rubricatoris). ὅ τὰ δὲ] τὰ μὲν NÉ i.mg. 8 có» ys] τῶν τε codd. — 9 λυτὰ Mein.| αὐτὰ codd.
15 ἁπλῶς post νοῦς ins. Mein. 11 νοητὰ post τὰ δὲ inser.
Mein. 19 ἀπ᾽ αἰτίου Mein.
. , XY. 'H μνήμη οὐκ ἔστι φαντασιῶν σωτηρία, ἀλλὰ τῶν V,O i ετηϑέντων ἐκ νέας προβολή. uv XVI. 'H Ψυχὴ ἔχει μὲν πάντων τοὺς λόγους. ἐνεργεῖ Ο, Stob. ὲ | xaT αὐτοὺς ἢἣ ὑπ᾽ ἄλλου εἰς προχείρισιν ἐκκαλουμένη UE 815).
ἣν εἰς υὐροὺς ἐπιστρέφουσα εἰς τὸ εἴσω. καὶ ὑπ ἄλλου δ ἢ ἐκκαλουμένη ὡς πρὸς τὰ ἔξω τὰς αἰσϑήσεις ἀποδίδωσιν. δὲ ἑαυτὴν εἰσδῦσα πρὸς τὸν νοῦν [ὡς] ἐν ταῖς νοή- toL γίνεται. οὔτε οὖν αἰσϑήσεις ἔξωϑεν οὔτε νόησις ἄλλη" δὲ ὡς τῷ ζῴῳ οὐκ ἄνευ πάϑους τῶν αἰσϑητικῶν ὁρ- γάνων αἱ αἰσϑήσεις. οὕτω καὶ cí νοήσεις οὐκ ἄνευ φαν- τασίας, ἵν 4 τὸ ἀνάλογον, ὡς ὃ τύπος λούϑ' σίας, qu OyOv, ὡς ὃ τύπος παρακολούϑημα ὥου αἰσϑητικοῦ. οὕτω τὸ φάντασμα ψυχῆς ζῴου ἑπόμενον m νοήσει.
τ cf. Plot. IV 6.1 οὐδὲ τὰς μνήμας πάντως τε καὶ &xo- ούϑως ἐροῦμεν κατοχὰς μαϑημάτων καὶ αἰσϑήσεων εἶναι τοῦ τύπο μείναντος ἐν τῇ ψυχῇ. llle μεμνῆσϑαι δὲ δεῖ, ὅτι καὶ DT μνήμας οὐκ ἐναποχειμένων τινῶν ἐλέγετο εἶναι ἀλλὰ τῆς "is οὕτω τὴν Óbovcuiw ἐγειράσης, ὥστε καὶ, ὃ μὴ ἔχει, ἔχειν. '—e. XVI. cf. Plot V3 ἀλλ᾽ si 1 ul ἑκάστου. ὧν διξεξέρ- ται. τοὺς λόγους ἔχει πάντων, πάντες αὖ ἐκεῖ. ef. praeterea l. 6 8qq.: cf. Plot. IV 3,30/31 ὅτι τὸ δεχόμενον οὐ μόνον δέ- — νοήσεις, ἀλλὰ καὶ αἰσϑήσεις...διτταὶ ἀεὶ αἱ φαντασίαι" οὐ i δὴ τὸ μὲν τῆς ἑτέρας τῶν νοητῶν, τὸ δὲ τῶν αἰσϑητῶν.
l. 10 ὀργάνων: cf. Plot. IV 4,22 ἢ οὐ τολμητέον καὶ ἄνευ 0p- 21 γίνεσϑαι αἰσϑήσεις.. — IV 423 δι΄ ὀργάνων δεῖ σω- κῶν τὰς αἰσϑήσεις γίνεσϑαι. cf. praet. IV 5,1. Procl. eroi. tol. CXCIV.
TS 'H om. MQ. 2) £x νέας προβαλέσϑαι προβολή V προ- ἄλλες Jot ἐκ νέας rand 0 προβαλέσϑαι del. Kroll. OC U'QN Stob. εἰς τὴν προχ. Stob. ἐνκαλ. N*.
δίδωσιν Stob.] εἰσάγειν δίδωσιν O εἴσω δίδωσιν Usener. ὕσα] εἰσιοῦσα Stob. πρὸς τὸν “νοῦν om. 0. ὡς om. . 8 οὖν om. U'MQStob. οὔτε οὖν αἰσϑήσεις ἔξω φαντα- ag γὔτε αἱ νοήσεις εἴπῃ τις ὡς τῷ ξώῳ O. 9 ἔτι Heeren| Btob. 11 (v 7] εἰ μὴ O. ὁ om. O.
C ξ O, Stob. (nel I 2 6 IIOPPTPIOT APOPMON XVII. Ἢ ψυχὴ οὐσία ἀμεγέϑης. ἄυλος, ἄφϑαρτος. ἐν vinto) σαρ᾽ ἑαυτῆς ἐχούσῃ τὸ ζῆν κεχτημένη. τὸ εἶναι.
0, Stob. (EcLI49, [XIX] XVIII. ΄ἅλλο τὸ πάσχειν τῶν σωμάτων, ἄλλο τὸ τῶν ἀσωμάτων τῶν μὲν γὰρ σωμάτων σὺν τροπῇ τὸ πάσχειν.
τῆς δὲ ψυχῆς «f οἰχειώσεις καὶ τὰ πάϑη ἐνέργειαι, οὐδὲν ἐοικυῖαι ϑερμάνσεσι καὶ ψύξεσι σωμάτων. διὸ. εἴπερ τὸ πάσχειν σὺν τροπῇ. δητέον ἀπαϑῆ πάντα τὰ ἀσώματα᾽ τὰ μὲν γὰρ ὕλης κεχωρισμένα καὶ τῶν σωμάτων ἐνεργείᾳ ἣν τὰ αὐτὰ. τὰ δὲ ὕλῃ πλησιάζοντα καὶ σώμασιν αὐτὰ μὲν ἀπαϑῆ. τὰ δὲ dq! ὧν ϑεωρεῖται πάσγει. ὅταν γὰρ τὸ fov τὶ l* Q € ὃ "CO EL. 7c ΟΝ αἰσϑάνηται. ἔοικεν ἡ μὲν ψυχὴ ἁρμονίᾳ γωριστῇ ἐξ ἑαυτῆς θυ λοις 7| μὲν ψυχὴ ἀρμονίὰ χωριστῆ 15 τὰς χορδὰς κινούσῃ ἡρμοσμένας, τῇ δ᾽ ἐν ταῖς χορδαῖς &- μονίᾳ ἀχωρίστῳ τὸ σῶμα. τὸ Ó αἴτιον τοῦ κινῆσαι τὸ ζῷον, διὰ τὸ εἶναι ἔμψυχον, ἀνάλογον δὲ τῷ μουσικῷ. διὰ, δα. ὁ. XVII et XVIII cf. Plot. ΠῚ 6,1—4.
ad. c. XVII cf. Procl. στοιχ. ϑεολ. CLXXXVI 86.
]. 8 sq.: οἵ. Plot. ΠῚ 6,1 καὶ ὅλως ὁ λόγος ἡμῖν καὶ τὸ βούλημα μὴ ὑποβαλεῖν τροπαῖς καὶ ἀλλοιώσεσι τὴν ψυχὴν τοιαύ- ταις, ὑποῖαν αἱ ϑερμάνσεις καὶ ψύξεις σωμάτων. cf. praet. Plot. 11 $9.
l. 11 sq. cf. Plot. IV 7,2 ubi anima et corpus cum ἁρμονίᾳ et χορδαῖς comparantur; praesert. οἵ, Plot. III o,4 oiov εἰ ἡ ἀρ- μονίᾳ ἐξ αὑτῆς τὰς χορδὰς ἐκίνει...τὰ δὲ αἴτια τοῦ κινῆσαι ἀνάλογον. τῷ μουσικῷ, τὰ δὲ πληγέντα διὰ πάϑους πρὸς τὰς χορ- “4 * & δὰς ἂν τὸν λόγον. ἔχοι. καὶ γὰρ κἀκεῖ οὐχ ἡ ἁρμονία πέπονϑεν. 1 t ἄλλ᾽ ἡ χορδή: οὐ μὴν ἐκινήϑη ἂν 7] χορδὴ μουσικῶς, εἶ καὶ ὃ μονσικπὸς ἐβούλετο, μὴ τῆς ἁρμονίας τοῦτο ῥδρύνοῆς, 2 καὶ κτωμένη U?M καὶ χτημένη ΟΕ καὶ κεχτημ. T 8 τὸ post. om. T Stob. 4 τῶν] τὸ Stob. σωμάτων] ἀσωμάτων Stob. ὅ αἱ οἰκεῖαι Μ. οὐδὲν] οὐδὲ O. {1 πάσχειν τῶν σωμάτων O δὲς (U'i.mg) ἀεὶ σὺν τροπ. L παντελῶς σὺν vo. Stob. ἀπαϑῆ ὁητέον Stob. πάντα] παντελῶς Stob. ὃ τῶν om Stob.
12 “κινοῦσα F κινοῦσιν P. τῇ δ᾽ ἐν ταῖς χορδαῖς om. Stob. ante ἁρμονίᾳ &y.lacunam statuer. Canter et Wachsm., qua maior pars alterius coli interciderit, talis fere: αὐτὴ 8 ἡ αἴσϑηόσις. 18 ἀχωρίστως QT τὸ σῶμα om. Stob. 14 εἶναι] εἶ μὲν L εἶναι μὲν QRM. δὲ om. Stob. écriv pro δὲ coni. Kroll.
h ibis - ky tap VR ἐκ φ b SOR E (Hl Tini uv. C εἶναι ἐναρμόνιον, τὰ δὲ πληγέντα σώματα διὰ πάϑος α κὸν ταῖς ἡρμοσμέναις χορδαῖς. καὶ γὰρ ἐκεῖ οὐχ ἡ ἁρμονία πέπονϑεν ἢ χωριστή; ἀλλ᾽ ἡ γδρδή. καὶ κινεῖ μὲν — ines κατὰ τὴν £v αὑτῷ ἁρμονίαν. οὐ μὴν ἐκινήθη / ἡ χορδὴ μουσικῶς, εἰ καὶ ὃ μουσικὸς ἐβούλετο. μὴ τῆς i μονίας τοῦτο βεγούσης. : XIX. Ἢ τῶν ἀσωμάτων προσηγορία οὐ κατὰ κοινότητα γ,0 νὸς καὶ ταὐτοῦ γένους προσηγύρευται, καϑάπερ τὰ σώματα, δ x ατὰ δὲ ψιλὴν τὴν πρὸς τὰ σώματα στέρησιν" ὅϑεν τὰ uiv ὑτῶν ὄντα. τὰ δὲ οὐκ ὄντα εἶναι οὐ κεκώλυται. καὶ τὰ ἐν πρὸ σωμάτων. τὰ δὲ μετὰ σωμάτων. καὶ τὰ μὲν χωριστὰ σωμάτων, τὰ δὲ ἀχώριστα, καὶ τὰ μὲν καϑ'᾽ ξαυτὰ ὑφεστη- κότα, τὰ δὲ ἄλλων εἷς τὸ εἶναι δεόμενα, καὶ τὰ μὲν ἐνερ- γείαις τὰ αὐτὰ καὶ ζωαῖς αὐτοκινήτοις, τὰ δὲ ταῖς ζωαῖς παρυφισταμέναις ταῖς ποιαῖς ἐνεργείαις. κατὰ γὰρ ἀπό- φασιν, ὧν οὐκ ἔστιν, οὐ κατὰ παράστασιν, ὧν ἐστι, προσ- )γόρευται. ΧΧ, Τῆς ὕλῃς τὰ ἴδια κατὰ τοὺς ἀρχαίους τάδε ν,0 ἀσώματος, ἑτέρα γὰρ σωμάτων, ἄξωος, οὔτε γὰρ νοῦς οὔτε e υχὴ o9 ζῶν x«9' £cvró, ἀνείδεος, ἀλλοῖος, ἄπειρος, ἀδύναad. c. XIX. οἵ. Plot. V 3,14 καὶ γὰρ λέγομεν, ὃ μή ἐστιν.
ὃ δέ ἐστιν οὐ λέγομεν.
ad. c. XX. cf. Plot. 1; praecip. ΠΟΤ οὕτω γὰρ τοῦ ὀνόματος. τετύχηχε τοῦ αὐτοῦ κατὰ τὸ ἀσώματον, ῦτι ἑκάτερον τό τὲ ὃν ij τε ὕλη ἑτέρα τῶν σωμάτων. οὔτε δὲ ψυχὴ οὖσα οὔτε Be οὔτε ξωὴ οὔτε εἶδος οὔτε im οὔτε πέρας ὀρ ιτη γὰρ. E δύναμις (τί γὰρ καὶ ποιεῖ)...μὴ ὃν δ᾽ ἂν εἰκότως λέγοιτο et πάϑους P. 23 οὐχ] οὔϑ᾽ Stob. 8 πέπονθε T. 4 αὑτῷ lem., αὐτῷ eodd. 6 τούτῳ ἐνούσης Wachsm. τοῦτο ϑελού- " ein. 8 ἑνὸς ταὐτοῦ Holst. οὕτως προσαγ. O. 9 ψιdi 0:* 16 vni üv V. παράστασιν ὃν προσηγ. Υ.
; r ^er σώματα M. ἄξωτος Holst. 20 o? ψυχή V. ξῶν] ἀλλοῖος cf. Schmid Atticismus IV 42 ΠῚ 46 μος. διὸ οὐδὲ ὃν καὶ οὐκ ὄν καὶ οὐχ ὅπερ κίνησις. μὴ — ᾿ ὃν ἢ στάσις μὴ ὄν, ἀλλ᾽ ἀληϑιενὸν μὴ ὄν, εἴδωλον καὶ φάντασμα ὄγκου, ὅτι τὸ πρώτως ἐν ὄγκῳ. τὸ avo xol ὕφεσις ὑποστάσεως καὶ ἑστὸς οὐκ ἐν στάσει καὶ τὸ (ἐναντίον ἀεὶ ἐφ᾽ ξαυτοῦ φανταζόμενον, μικρὸν καὶ μέγα, καὶ ἧττον L μᾶλλον, ἐλλεῖπον καὶ ὑπερέχον, ἀεὶ γινόμενον καὶ οὐ καὶ μ, Q£yov, ΦΈΡΟΝ, μένον, οὐδ αὖ φεύγειν δυνάμενον. ἐλλευμὶε παντὸς τοῦ ὄντος. διὸ πᾶν. ὃ ἐπαγγέλλεται; ψεύδεται, κἂν μέγα qs γεῦθτς e ἐστιν. οἷον γὰρ παίγνιόν fec props εἰς τὸ μὴ ὄν᾽ ἡ γὰρ φυγὴ οὐ τόπῳ. ἀλλὰ τῇ ἐκ τοῦ ὄντος ἀπολείψει. ὅϑεν καὶ τὰ ἐν. αὐτῇ εἴδωλά ἐστιν ἐν εἰδώλῳ χείρονι, ὥσπερ ἐν κατόπτρῳ τὸ ἀλλαχοῦ (Opvuévov ἀλλαχοῦ φανταζόμενον καὶ πιμπλάμενον, ὡς δοκεῖ, καὶ ἔχον οὐδὲν καὶ δοκοῦν (rà πάνταν.
e XXI. Τὰ πάϑη πάντα περὶ τοῦτο, περὶ ὃ καὶ ἡ φϑορά᾽" ὁδὸς γάρ ἐστιν εἰς φϑορὰν T παραδοχὴ τοῦ πάϑους, καὶ xc οὐχ ὥσπερ κίνησις μὴ ὃν ἢ στάσις μὴ ὄν, ἀλλὰ ἀληϑινῶς μὴ ὄν, εἴδωλον καὶ φάντασμα ὄγκου καὶ ὑποστάσεως ἔφεσις καὶ δ ἑστηκὸς οὐκ ἐν στάσει e. Xl τὰ ἐναντία ἀεὶ ἐφ᾽ ἑαυτοῦ φαντα-. ξόμενον, μικρὸν καὶ μέγα xol ἧττον καὶ “μᾶλλον, ἐλλεῖπόν τε καὶ | ὑπερέχον, εἴδωλον οὐ μένον οὐδ᾽ αὖ φεύγειν δυνάμενον.,. ἀλλ ἐν ἐλλείψει. τοῦ ὄντος παντὸς γενόμενον. διὸ πᾶν ὃ ἂν inoyγέλληται ψφεύδετανι κἂν μέγα φαντασϑῇ, μικρόν ἐστι...oiov - παίγνιον φεῦγον" ὅϑεν καὶ τὰ ἐν αὐτῷ ἐγγίγνεσθαι δοκοῦντα παίγνια, εἴδωλα ἐν εἰδώλῳ ἀτέχνως. ὡς ΄ἐν κατόπτρῳ τὸ ἀλλαχοῦ ἱδρυμένον, ἁλλαχοῦ φανταζόμενον. καὶ πιμπλάμενον, ὡς δοκεῖ, καὶ ἔχον οὐδὲν καὶ δοκοῦν τὰ πάντα.
ad c. XXI cf. Plot. IIL6,5—11, Procl. LXXX.
l. 15 sqq. cf. IlLe,s ὥστε, xol và πάϑη περὶ τοῦτο, περὶ ὃ καὶ ἡ φϑορά: ὁδὸς γὰρ εἰς φϑορὰν ἡ παραδοχὴ τοῦ πάϑους, l καὶ οὐκ ὄν] ἀλλ᾽ οὐκ ὄν O καὶ post. om. 0. 2 1 στάσις μὴ ὕν om. O. 8 ὅτε V. πρῶτον ἢ. 4 ὕφεσις Kroll] ἔφεσις codd. ἑστὸς correxi] ἑστώς codd. ἐναντίον addidit ex Plot. Holst. | 6 γιγνόμ. VM. 1 μένον] μόνον T. φεύγει 'T. 10 τόπος Q. 11 ἀπολήψει V. 14 τὰ πάντα add. ex Plot. Holst. 1ὅ Τὰ πάϑη περὶ τοῦτο πάντα O. 16 καὶ om. O.
NA, orn teca) τὸ φϑείρεσϑαι. οὗ xol τὸ πάσχειν φϑείρεται δὲ ἀσώματον᾽ τινὰ δὲ αὐτῶν ἢ ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν, ὥστε aM οὐδὲν. τὸ γὰρ πάσχον οὐ τοιοῦτον εἶναι δεῖ, ἀλλ᾽ ν ἀλλοιοῦσϑαι καὶ φϑείρεσϑαι ταῖς ποιότησι τῶν ἐπεισιόν- ον καὶ τὸ πάσχειν ἐμποιούντων. τῷ γὰρ ἐνόντι ἀλλοίωσις Υ͂ παρὰ τοῦ τυχόντος. οὔτε οὖν ἡ ὕλη πάσχει --- ἄποιος γὰρ καϑ᾽ ξαυτήν --- οὔτε τὰ ἐπ᾽ αὐτῆς εἴδη εἰσιόντα καὶ ἐξιόντα. ἀλλὰ τὸ πάϑος περὶ τὸ συναμφότερον. xcl ᾧ τὸ εἶναι ἐν τῷ συναμφοτέρῳ. τουτὶ γὰρ ἐν ταῖς ἐναντίαις δυ- νάμεσι καὶ ποιότησι τῶν ἐπεισιόντων καὶ τὸ πάσχειν ἐμ- ποιούντων ὑποχείμενον ϑεωρεῖται. διὸ καὶ οἷς τὸ ζῆν ἔξω- ev καὶ οὐ παρ᾽ ξαυτῶν, ταῦτα τὸ ζῆν καὶ τὸ μὴ ζῆν παϑεῖν οἷάτε. οἷς δὲ τὸ εἶναι ἐν ζωῇ ἀπαϑεῖ, κατὰ ζωὴν μένειν ἀνάγκη, ὥσπερ τῇ ἀξζωΐᾳ τὸ μὴ παϑεῖν, καϑ᾽ ὅσον ἀξζωΐα. ὡς οὖν τὸ τρέπεσϑαι καὶ πάσχειν ἐν τῷ συνϑέτῳ. τῷ ἐξ ὕλης re καὶ εἴδους, ὅπερ ἦν τὸ σῶμα, οὐ μὴν τῇ E τοῦτο προσῆν. οὕτω καὶ τὸ ζῆν καὶ ἀποϑνήσκειν καὶ καὶ τούτῳ τὸ φϑείρεσθϑαι, ὦ καὶ τὸ πάσχειν, τὴν δὲ ὕλην φϑεί- ρεσϑαι οὐχ οἷόν τε.
1. 8 sqq. cf. III 6,8 ὕλως δὲ τὸ πάσχον δεῖ τοιοῦτον εἶναι He ἐν ταῖς ἐναντίαις εἶναι δυνάμεσι καὶ ποιότησι τῶν ἐπεισιόν- τῶν καὶ τὸ πάσχειν ἐμποιούντων.
- 16 sqq. cf. III 6.9 ὥσπερ οὖν καὶ τὸ βλαπτόμενον οὐχ ὑπὸ ὅ τυχόντος, οὕτως οὐδὲ τὸ τρεπόμενον xc πάσχον ὑφ᾽ ὅτου- oov àv πάϑοι. ἀνάγκη τοίνυν, εἴ τι πάσχει, μὴ ὕλην ἀλλά τι “συναμφότερον ἣ ὅλως πολλὰ ὁμοῦ εἶναι.
l.9 sqq. οὗ ΠῚ 6.9 ἀλλὰ τοῖς ἐναντίοις ὑπὸ τῶν ἐναντίων ἡ πεῖσις x. v. À.
P ] .1 τούτου καὶ τὸ VU!. τὸ πάσχειν ἐστίν UMT. 2. ἢ post. om T (add. N?i mg) 8 πάσχει S. δεῖ καὶ ποιότησι (om. I^Y, 5 καὶ ἀλλοίωσις T. καὶ ἠλοίωσις, V (eorr. V?) 6 οὐ οἵα. VU οὔτε οὖν] ὥστε V. 7 x«0' αὑτὴν. 9 καὶ jsb εἶναι add. U! (del. [5.. dimer ue Kroll] συναμφό- codd. ἐν post. del.? 10 καὶ τὸ — ὑποκείμενον om. " (Q sub textu) 12 ὑποκείμενον Ee ὑπομένον Ὁ (ὑπο- ον L). οἷς] ὧν O. 14 μένειν] μὲν V. 1 καὶ πάσχειν EY. 16 τῷ ἐξ] τὸ ἐξ V. 17 καὶ τὸ ἀποϑν. V.
10 IIOPPYTPIOT ASPOPMSN πάσχειν κατὰ τοῦτο ἐν τῷ συνϑέτῳ £x ψυχῆς καὶ σώματος ϑεωρεῖται. οὐ μὴν καὶ τῇ ψυχῇ καὶ τοῦτο συμβαίνει. ὅτι 9; f ἢ ψυχῇ von, ovx qv ἐξ ἀξωΐας καὶ ζωῆς συγκείμενον πρᾶγμα, ἀλλὰ ξωὴ μόνον. καὶ τοῦτο ἦν τῷ Πλάτωνι τὸ οὐσίαν εἶναι καὶ λό- γον τῆς ψυχῆς τὸ αὐτοκίνητον.
ς 0 XXII. Ἢ νοερὰ οὐσία ὁμοιομερής ἐστιν. ὡς καὶ ἐν DOO S irae: δ; τῷ μερικῷ νῷ εἶναι τὰ ὄντα καὶ ἐν τῷ παντελείῳ. ἀλλ ἐν μὲν τῷ καϑόλου καὶ τὰ μερικὰ καϑολικῶς. ἐν δὲ τῷ μερικῷ καὶ τὰ καϑόλου καὶ μερικὰ μερικῶς. 2 Stob. XXIII. Τῆς esr ἧς ἐν Sor τὸ εἶναι καὶ ἧς τὰ πά- ». 345. 9») ξωαί, ταύτης xci ὁ ϑάνατος ἐν ποιᾷ ζωῇ κεῖται" οὐκ ἐν ξωῆς καϑάπαξ στερήσει; ὅτι μηδὲ τὸ πάθος ἣν ὁδὸς εἰς τὴν παντελῆ ἀξωΐαν ἐπ᾽ αὐτῆς. 0 XXIV. 'Exi τῶν fov τῶν ἀσωμάτων «i πρόοδοι με- γόντων τῶν προτέρων ἑἕδραίων καὶ βεβαίων γένονται καὶ οὐ φϑειρόντων τι αὐτῶν εἰς τὴν τῶν ὑπ αὐτὰ ὑπόστασιν οὐδὲ uevogaAAovrov' ὥστε οὐδὲ τὰ ὑφιστάμενα μετά τινος φϑορᾶς ὑφίσταται ἢ μεταβολῆς. καὶ διὰ τοῦτο οὐδὲ γίνεται ὡς ἢ ad. c. XXII cf. Plot. V 8,0.. Procl. CLXXX. ad. c. XXIV 1. 14 πρόοδοι: cf. Plot. IV 8,6, Procl. XXX (el γὰρ πᾶσα πρόοδος μενόντων γίνεται τῶν πρώτων).
[2 " 2 s * 10 15 l. 15 8qq. cf. Plot. Va ὩΣ: πρόεισιν. οὖν ἀπ᾿ ἀρχῆς εἰς ἔσχατον καταλὲ διπομένου ἀεὶ ἑκάστου ἐν τῇ οἰκδίᾳ ἕδρᾳ, τοῦ δὲ γεννω- μένου ἄλλην τάξιν λαμβάνοντος τὴν χείρονα.
1 κατὰ τοῦτο] καὶ τοῦτο Krol τῷ om. T. 2 καὶ post. del. Holst. 3/4 ξωῆς καὶ μόνον. καὶ O. 4 ἦν Kroll] ἐν codd. τῷ ἁπλῆν otc. εἶναι. O(U?). ὅ τὸ om. O. 9 καὶ μερικὰ delend. esse cens. Kroll. 10 ἧς οὐσ. ΕῚ (litt. in. pro rubr. om.) τῆς οὐσ. F?P 11 ξωαί] ξωή U ξωή Usener ζῶα F ϑῶα P. 12 καϑάπαξ!] καϑάπερ Stob. τὸ πάϑος] τὸ παϑεῖν Wachsm. διὰ τοῦ πάϑους Usener ὅτι μηδὲ πάϑος ἢ ὁδός ἐστι πάντη σιρὸς τὸ μὴ ξῆν ἡ ἀξωΐα ἣ ἐν αὐτῇ Ο (πρὸ τὸ μὴ ζῆν om. ὕ add. 595. 14 ξωῶν τῶν ex ξώντων U?. ἀσωμάτων ex σωμάτων U?. 15 γένονται ex γίνεται 59". 16 ὑπόστασις T (-σιν Ν i.
mg). 18 καὶ διὰ Kroll] οὐδὲ O. γίνεται] γενητὰ Kroll γι- 2 νετὸν Holst. γενητὸν Creuz.
Mut.
; μετέχουσα γένεσις καὶ μεταβολῆς. ἀγένητα ἄρα καὶ igi θαρταὰ χαὶ ἀγενήτως καὶ ἀφϑάρτως γεγονότα κατὰ τοῦτο. - XXV. Περὶ τοῦ ἐπέκεινα νοῦ κατὰ μὲν νόησιν πολλὰ λέγεται. ϑεωρεῖται δὲ ἀνοησίᾳ κρείττονι νοήσεως. ὡς περὶ τοῦ χαϑεύδοντος διὰ μὲν ἐγρηγόρσεως πολλὰ λέγεται" τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον γινώσκχεται. ὅτι πᾶσα γνῶσις τοῦ γνω- ὁμοίωσις.
XXVI. Μὴ ὃν τὸ μὲν γενφῶμεν χωρισϑέντες τοῦ ὄντος. V,O τὸ δὲ πρυνοοῦμεν ἐχόμενοι τοῦ ὄντος, ὡς εἴγε χωρισϑείημεν ἡ And τοῦ ὄντος, οὐ προνοοῦμεν τὸ ὑπὲρ τὸ ὃν μὴ ὄν. ἀλλὰ γεν- νῶμεν ψευδὲς πάθος: τὸ "I ὃν συμβεβηκὸς περὶ τὸν ἐχστάντα ἑαυτοῦ. χαὶ γὰρ αὐτὸς ἕκαστος. ᾧπερ ὄντως καὶ δι᾿ ξαυτοῦ ἐνῆν ἀναχϑῆναι ἐπὶ τὸ ὑπὲρ τὸ ὃν μὴ ὃν καὶ παραχϑῆναι ἐπὶ τὸ χατάπτωμα τοῦ ὄντος μὴ ὄν.
XXVII. Οὐδὲν [πρὸς] τὸ ἀσώματον τὸ x«9' αὑτὸ ἡ τοῦ V, Oo σώματος ἐμποδίζει ὑπόστασις. πρὸς τὸ μὴ εἶναι ὅπου βούλεται ἐπι ὦ χαὶ ὡς θέλει. ὡς γὰρ τῷ σώματι τὸ ἄογκον ἄληπτον καὶ xvn οὐδὲν πρὸς αὐτὸ. οὕτω τῷ ἀσωμάτῳ τὸ ἔνογχον καὶ &ve- , MI c M *A M M - τιπρύσϑητον καὶ ὡς μὴ ὃν κεῖται" οὐδὲ τοπικῶς διέρχεται 10 ἀσώματον. ὕπου βούλεται (ὄγκῳ γὰρ συνυφίσταται τόπος) (ad. e. XXV. 1.1 sq.: cf. Procl. o. CXXIII οὔτε “δόξα ἔστι (sc. ϑεῶν) οὔτε ἐπιστήμη καὶ διάνοια οὔτε νόησις.
3 sqq. cf. Jambl. de comm. math. scientia c. 8: ἔστι δὲ τοῦτο ἀξίωμα κοινὸν περὶ πάσης γνωριστιχῆς δυνάμεως ὡς ὁμοίῳ τὰ ὕμοια γιγνώσκεται.
ad. e, XXVII et XXVIII cf. Plot. IV 3, 20 8qq.
- 9 vob vob V. 4 λέγεται: ε ex ov U?*. κρεῖττον T. ὥσ- ὁ δὲ τοῦ Ὁ (U?. 9 ᾿προεννοῦμεν UL προεννοοῦμεν QRMN. ὟΝ γενῶμεν T. 11 μὴ óv om. Holst. 12 ᾧπερ Kroll] ὥσπερ ] du de ὄντως dubito. 14 τὸ spat. 4. litt. rou« V. ὄντως .m 15 πρὸς del. Kroll. 16 ἐποδίξει V. uj om. Q, iB 17 σώματι om. M. ἄληπτον om. V. 18 ἀποσω- τὰ ἔνεγκον TT. 20 συνυφίστατο V συνεφίσταται T.
[ XXIX ᾿συγκλεισϑῆναι δεῖ, ὡς ἐν ζωγρείῳ ϑηρία. συγκλεῖσαι yàg οὐδὲ στενοχωρεῖται ἀσώματον Ov. τὸ γὰρ ὑπωσοῦν ep ὄγκῳ στενοχωρεῖσϑαι ἠδύνατο καὶ τοπικῶς ἐποιεῖτο τὴν μετάβασιν, ' E, " NOU OA - PA τὸ δ᾽ &oyxov παντελῶς καὶ ἀμέγεϑες ὑπὸ τῶν ἐν ὄγχῳ ἀκράτητον τοπικῆς τε κινήσεως ἄμοιρον᾽ διαϑέσει τοίνυν ποιᾷ ἐκεῖ εὑρίσκεται, ὅπου καὶ διάκειται τόπῳ ὃν πανταχοῦ καὶ οὐδαμοῦ. διὸ ποιᾷ διαϑέσει ἢ ὑπὲρ οὐρανὸν ἢ ἐν μὲ- ρει που τοῦ κόσμου κεκράτηται. ὅταν δὲ κρατηϑῇ ἔν τινι μέρει τοῦ κόσμου, οὐκ ὀφϑαλμοῖς ὁρᾶται, ἀλλ᾽ ἐκ τῶν ἔργων. αὐτοῦ φανερὰ ἣ πρϑούσιο αὐτοῦ γίνεται. ἐ XXVIII. Τὸ ἀσώματον ἂν ἐν σώματι κατασγεϑῇ, οὐ 2 αὐτὸ οὐδὲν οὕτω δύναται καὶ περιλαβεῖν σῶμα, [οὐδ᾽ | ὡς ἀσκὸς, ὑγρόν τι ἕλκειν ἢ πνεῦμα. ἀλλ᾽ αὐτὸ δεῖ ὑποστῆσαι Óv- / δ, $ uw - ' RIA NOE 2 X ic í νάμεις ῥεπούσας ἀπὸ τῆς πρὸς αὑτὸ ἑνώσεως εἰς τὸ ἔξω, αἷς δὴ κατιὸν συμπλέκεται τῷ σώματι. δι ἐκτάσεως οὖν ἀρρή-: του τῆς ἑαυτοῦ (οὐσίας ἡ εἰς σῶμα σύνερξις. διὸ οὐδ᾽ ἄλλο, αὐτὸ καταδεῖ, ἀλλ᾿ αὐτὸ ἑαυτὸ, οὐδὲ λύει τοίνυν ϑραυσϑὲν τὸ σῶμα καὶ φϑαρὲν, ἀλλ᾽ αὐτὸ ἑαυτὸ στραφὲν ἐκ τῆς zo | παϑείαο. ᾿ 1.11 ὡς ἐν ξωγρείῳ: cf. πρὸς Γαῦρον XIV4 ἀγνούντων. ὅτι οὐχ ὡς χειρὶ ἢ δέσμῳ ἢ ὡς Sore κρατεῖται T) ψυχὴ, οὐδὲ γὰρ ὅλως J| ταύτης κράτησις σωματική.. Plot. IV 3.20 οὐ μὴν οὐδ᾽ ὡς ἐν ἀγγείῳ...οὐ γὰρ δὴ ὡς ἐν τῷ ἀμφοῖ τοῦ οἶνου ὃ οἶνος. Nemes. de nat. hom. ed. Matthaei c. III ὃ 58 p. 184 sq. ἡ δὲ ψυχὴ.. μὴ περιγραφομένη τόπῳ...οὐ γὰρ Ἀρατεῖται ὑπὸ τοῦ ^ σώματος οὐδὲ ἐν τῷ σώματί ἐστιν ὡς ἐν ἀγγείῳ 1) &oxó.
4 1 ἀσώματον Ov correxi] σωμάτων ὄντων codd. zog οὖν T. 2 ἠδύνατο VU!Q i. mg] δύναται O(U?. ποιεῖσϑαι O(U?.- 3 ἐνόγκων Kroll. 4 ve om. V. 8. ἔργων τῇ παρουσίᾳ αὖ- τοῦ γίνεται V. 9 αὐτοῦ φανερὰ add. U?. 11 δεῖ Holst.] δέοι V δέει O. ἐν ξωγρίῳ ϑηρίοις V. 12 οὐδ᾽ del. Kroll. 18 ἕλκει T. ἀλλ᾿ αὐτὸ] καὶ αὐτὰ Υ. 14 πρὸς αὑτὸ Bouillet I Ῥ. Lx adn. 4] πρὸς αὐτὸ O (praeter U' et τ πρὸς αὐτὰ VU'M. 1ὅ κατιών V. 106 τῆς ἑαυτοῦ om. Holst. οὐσίας add. Kroll. 11 λύειν T. 18 ἑαυτὸ] αὐτὸ V.