^- Cbermi sie corrigere iubet: ἀπῇ ϑανεῖν. ἦ τεϑνάναι οὔ μοι διαφέρει. ' absit mori: esse mortuum refert nihil. sed si ita scribamus, quomodo ex hoc versu Epicurus potuisset discere ὅτι ὃ ϑάνατος οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς, quod mors nihil ad nos, cum morien- dum esse et mori tamquam malum refugiat, cupiatque a se longe abesse. de Epicuri sententia infra sect. 283, ubi dictum istud non Epicharmo sed Sophroni adscribuht Graeci codices, -; x z) παρ᾽ Ὁμήρου) lliad. o 51, ubi scholiastes χωφὴν γαῖαν interpre- tatur ἀνγκέσϑητον σῶμα. a) παρὰ τῷ Εὐριπίδη] iidem versus Euripidis laudantur infra sect, 986 et a S. Iustino de Monarchia p. 106 atque a Stobaeo c. 7 Eclog. et süb Dipbili nomine apud Clementem Alex, 6 Strom. p. 606 et Eu- - sebio 13 13 Praeparet. p. 681. F | b) ὅσεις 4). εἴτις, €t deinde rov« ἡμέραν pro xa9^ ἡμέραν. - xaxóv τι πράσσων τοὺς ϑεοὺς “) λεληϑένγαι, δοκεῖ πονηρὰ καὶ δοχῶν ἁλίσχεται, ΕΞ ὅταν σχολὴν ἄγουσα τυγχάνῃ 4) δίκη.: ἀλλ᾽ εἴπερ ταῦτα καὶ τὰ τούτοις ἐοικότα χρειώδη ἐστί, λαμβά-" ψεταε δὲ οὐ χωρὶς γραμματικῆς, ἔσταε καὶ ἡ γραμματικὴ τῶν βιωφελῶν. ἔχοι δ᾽ &v τινα, φασίν, ἔξαιρέτως καὶ ταῖς viüv21. μανϑανόντων αὐτὴν πατρίσιν ἀναγκαῖα. “Πεβεδίων γοῦν διαφε- ρομένων *) πρὸς τοὺς ἀστυγείτονας περὶ Καμανδωδοῦ, ὁ γραμ-Ῥ 310 ματιχὸς τὸ Innwováüxruov!) παραϑέμενος ἐνίχα, - ' ΝΣ 4 - μηδέ τἄν μοι μῦ 4 - μηδέ τἄν μοι μῦ λαλὲῖν “1εἐβεδίην ᾿σχάδ᾽ ἐκ Καμανδωδοῦ. ὁμιλητικούς τὲ παρεχομένη τοὺς πρυσέχοντας αὐτῇ, εὐθὺς καὶ ταύτῃ καὶ τοῖς πέλας κατὰ πολλὰς περιστάσεις ὀνησιφόρος agens, fore ut lateat deos existimat, is improbe sentire deprehenditur, . quando otium fuerit dei iustitiae. quodsi haec et quae sunt huiusmodi sunt utilia, iutelljguntnr autem noa absque grammatica, erit etiam grammatica vitae utilis. 275. quiu imo habet, einnt, etiam quaedam admoduin necessaria patriis eorum qui eam discunt, nam cum Lebediis controversia esset cum vicinis de Camandodo, adducto loc versu Hipponactis vicit grammaticus, - ^. IBibi nec dixeris mu de Lebedia carica ex Camandoso. reddeusque eos qui ipsi dant operam affabiles et in congressionibus,beni- £»os et non difficiles, statim hac ratione vicinis quoque in multis casüum «) τοὺς ϑεοὺς) S. Iustini codices τὸν 9&0» et mox doxti πονηρύς.. d) rvj 7&7] ita mss pro ευγχάνει, etiam infra sect. 286. porro ad- udus ex Stobaeo et aliis versus: τιμωρίαν ἔτισεν ὧν ἦρξεν xaxQv.- Grotius ita reddidit in excerptis e Tragicis p. 414: Mortalium nunc si quis admittens scelus - latere posse credit ultores deos, — profana speque capiatur.sua; - . ubi coeperit vacare divina uliio,: Ἢ supplicia pendet iusta factorum male. ⸗ alia Grotii metaphrasis in eius Stobaeo p. 120 et in Darnesii Euripide e) P tBtdiuy διαφερομένων sio Megarenses cum Atheniensibus con- tendentes de Salamine victi sunt producto versu sub Homeri nomine, ut narrant Aristoteles lib. 1 Rhetoricor. c. 16 et alii laudati Menagio ad Laérüi Δ 48. Lebedus celebrie olim Ioniae civita, vastata denique a Lysimacho, qui incolas eius et vicinae Colophonis Ephesum traduxit, ui! refert Pausanias in Atticis p. 23 et in Achaicis p. 528. Jf) τὸ "Innovraxraor] ita mss pro Tzzevaxtior. J Ephe- P 216 sio po&ta antiquissimo, qui circa olympiadem 60 scriptis choliambis cla- - rus fuit, dixi lib 2 Bibliothecae Graecae cap. 15. in verbis Hipponartis Salmasius pro λαλεῖν (quod est in editis et mss) legit λαβεῖν atque hoc. verbum ponit ante “«Ζεβεδέην, ut versus choliambus constet. ac de versu quidem recte. sed de praecedentibus verbis quid fiet? saque consensui codicum inbaerens servo illud λαλεῖν et totum locum lego sic: - - - μηδὲ ἂν μοι uU so Φ λαλεῖν «Αεβεδέην loyad" ἐκ χαμονδωδοῦ.
quod Hipponax dixit μῦ λαλεῖν. imitati Latini scriptores dixerunt Facere mu, ita Lucilius *Emnius Plautus Apuleius. vide antiquarium lani Lau- renbergii et Hieronymum Columnam ad Ennii fragmenta p. 137 et 331.
pro KaycaydedoU., ms Ciz. habet Keauordolob. [fr. 2& Schneideyr.]
- 100. SEXTI EMPIRBIGI ὁ ἮΝ 276 γίνεται. πάρεστι δὲ τὸ λεγόμενον σχοπεῖν ἐξ αὐτῶν τῶν ἀποτε- λεσμάτων. Σώστρατος 5) γάρ, ὥς φασιν, ἀποσταλεὶς ὑπὸ Πτο- λέμαίου πρὸς τὸν ᾿Αντίγονον βασιλικῆς τινος ἕγεχα χρείας κἀκείνου εἰκαιότερον ἀποκρινομένου, ἐπέτυχεν εἰπών, " οὕτω δὴ κέλεαι") γαιηόχε κυανοχαῖτα, τόνδε φέρω Zi. μῦϑον ἀπηνέα τε κρατερόν τε, ; 1 τι μεταστρέψεις" στρεπταὶ μέν τε φρένες ἐσθλῶν.
ΦΥΙταῦτα γὰρ ἀκούσας “Ἀντίγονος μετεβάλλετρ. πολλῶν δὴ τοιού-- τῶν λεγομένων εἰς τὸ χρησιμώτατον εἶναι τὸ τῆς γραμματικῆς ᾿ μέρος τὸ περὶ ποιητὰς καὶ συγγραφεῖς καταγινόμενον "), δείγμα-- τὸς χάριν τοῖς ἐκχειμένοις ἀρκεσϑέντες λῶῦωμεν πρὸς ἕκαστον αὐτῶν. τὸ τοίνυν βιωφελῆ εἶναι τὴν ποιητικὴν γνωμολογίαν xai φιλοσοφίας ἀρχήν, ταύτης δὲ ἀποδοτικχὴν ὑπάρχειν τὴν γραμ- 278 ματικήν, ὄντως γραμματικόν ἢ) ἐστι. πρῶτον μὲν γὰρ ἵνα συνδράμωμεν αὐτοῖς μηδὲν ποιητικῆς κατειπόντες.), ἀλλ᾽ οὖν γε circumstantiis evadit conducibilis. 276. licet autem ex ipsis effectis consi- derare quod dicítur, Sostratus enim, ut aiunt, missus a Ptolemaeo ad An- tigonum propter aliquod regium negotium, cum insolentius ille respondisset, obtinuit tamen quod voluit, inquiens: sicne iubes terrae motor, cui in vertice setae ] caeruleae, ista Iovi crudelia verba referre?
mutabis. flecti suut pectora gnara bonorum. - his enim auditis mutatus est Antigonus. 277. cum autem mnlta dicantur huiusmodi ad ostendendum. quod sit utilissima pars grammaticae qnae ver- satur in potis et scriptoribus, iis quae.sunt allata contenti dicamus ad- versus unumquodque eorum: quod ergo vitae sint utiles quae ex poé&tis colliguntur sententiae principiaqne praebeant philosopbiae, eas veto expo- nat grammatica, est plane grammaticum, 278. nam primum quidem, ut cam eis congtuamus nihilque dicamus adversus poóticam, illud quidem certe est 4) «Σωστρατος} non dubito Sostratum Cnidium Deziphanis filium, con- . ditorein. Phari Alexandrimae intelligi. de quo |s. Vossiu« ad Melam lib. 2 c. 7 et Franciscus lunius in artificum cetalo;o qui libris de pi- ctura veterum subiicitur. fuit certe bic Sostratus gratiosus epud Ptole- -maeum Philadelphum et a Strabone 17 p. 791 φίλος τῶν βασιλέων ap- pellatur. meminit illius etiam Syncellus p. 271 seq. et scholiastes Grae- cus Luciani t. 2 p. 22. alius 1) Sostratus poéta qui Xerxis regia faota descripsit teste scholiaste luveualis 10 178. 2) Sostratus grawurhaticus Nysaeus Aristodemi f. Augusti Imp. aetate, laudatus a Straboae 14 p. 690. 3) Sostratus Phanagorites, Stephano memoratus in NMluxcly, eu- 1us esse puto scripta bistorica de quibus Vossius lib. 2 p. 183 de Hi- ^ sioricis Graecis. 4) Sostratus medicus qui. de animalibus ——— teste Athenaeo, scholiaste Nicandri, alius 6) Sostratus statuarius, discipulus Pythagosse Rhegini Polybio Plinio et Pausaniae laudatus: 6) Sostratus Boeotius Luciani aequalis, qui eius meminit in Demonacte et alibi, - 7) Sostratus Laodamentis f. Aegineta, Herodot. 4 152. 8) Sostratus sa- cerdos. Tacit. 2 24 Histor. 9) Sostratus Sicyonius luctator robustissimus. cognomine ἀχροχερσίτης, de quo Suidas e Pausaniae Eliacis posteriori-: bus p. 350. 10) Sostratus quem solo lacte victitasse scribit Plutarchus - 4 1 Symposiacon, 11) Sosuatus Prienensis, Antiochi regis ὀρχηστής infra À) οὕτω δὴ χέλεαι!) verba Iridis ad Neptunum lliad. ο΄ 201.
ὁ) χαταγινόμενον} ita mss pro χαταγιχνόμενον. | τς A) ὄντως γραμματιχόν] hoc est ineptum grammaticae arrogantiae ac πανυτητοὸς supra sect. 70.et 144. | 4) μηδὲν ποιητιχῇς χατειπόντες] quod tamen facit infra sect. 297 seq.
ἰχεῖγο πρόδηλόν ἐστιν, ὅτε ὑπόσα μὲν βιωφελῆ καὶ ἀναγκαῖα ἐρέσχεται παρὰ ποϊηταῖς, οἷά ἐστι τὰ yy oux καὶ καραενετικά,. ταῦτα σαφῶς αὐτοῖς πέφρασται καὶ οὐ δεῖται γραμματικῆς, αϑάπερ τὰ ἐν ξέναις ἱστορίαις m) κείμενα ἢ αἰνιγματωδῶς ἰκφερόμενα, ταῦτ᾽ ἔστιν ἄχρηστα, ὥστε καὶ τῇ ἀπ᾽ ἐχείνων σφελείᾳ μὴ συνεισέρχεσϑαι αὐτῶν") τὸ χρειῶδες τῆς γραμμα- ] ur καὶ τῇ τούτων. ματαιύτητι συμπεριφέρεσϑαι. εἶτα φάσις 219 ubrov ἐστὶν 7 γνώμη, καϑάπερ τὸ τοιοῦτο. P σοφὸν γὰρ ἕν 5) βούλευμα τὰς πολλὰς χέρας νικῷ, σὺν ὄχλῳ ῥ᾽ ἀμαϑία πλεῖστον χαχόν. «Gor δὲ οὐ πείϑετωαι ὃ νοῦς περὶ τοῦ καλῶς εἰρῆσϑαι ἢ μὴ ἐρῆσϑαε, ἀλλὰ ἀποδείξεων δεῖται. αἱ δὲ ἀποδείξεις τῶν καϑη- "rtg λεγομένων ἢ. μὴ οὐ γραμματικῆς εἶσιν ἀλλὰ φιλοσο- Tac" τοίνυν καὶ ταύτῃ περισσὴν καὶ ματαίαν συμβέβηκεν elvat my γραμματικήν. καὶ μὴν εἴπερ. διὰ τὸ πολλὰ καλῶς εἰρῆσϑαι τοῖς ποιηταῖς καὶ βιωφελῶς χ;χρησίμη ἐστὶν 7j προφῆτις γραμ- ματικὴ αὐτῶν), ἐπεὶ πολλαπλασίονα τούτων διαστρόφως καὶ ἐπὶ λέρεη τοῦ βίου παρ᾽ «αὐτοῖς ἐξενήνεκται, ἄχρηστος γενήσε- fat. καϑὰ γάρ ἐστί τις 6 εἰπών, μὴ Πλοῦτον enc 3), οὐχὶ ϑαυμάζω ϑεόν, perspicuum, quod qnaecamqne vitae utilia et nocessarla ínveniuntur apud ptas, cninsmodi suut sententiae et quao pertinent ad exhortationes, ea ab eis aperte dicta sunt, nee egent grammatica: quomodo qnae in miris X sita sunt bistoriis aut efferubtur aenigmatice, ea snnt juutilia, quo fit πέ΄ cam utilitate qnae ex poſtis sumiur, non coucurrat usus grammaticae, at 556] versetur cmm eorum vanitate. 179. deinde sententia nihil est nisi af- Ármatio, sicut hoc est, mam vincit unam ΒΤ ΠΝ manus multas; malam in turba iuscia vel maximum est, aMürmationi autem mens non assentitar rectene dictum sit. an non, sed opus - t1 demoustrationibus. demonstrationes autem eorum quae ot decet dicta sat aut non, non sunt gtammaticae, sed philesophiae. efficitur ergo hac:. etiam ratione ut supervacanea et inaais sit grammatica. his aecedit, quod si propterea quod a poſtis multa recte dicta sint et ad usum vitae condu- dhbiliter, sit utilis interpres eorum grammatica: vicissim. qnoniam longe plu- nima perverse ab eis sunt prolata et ad vitae noxam ac perniciem, evadet aatis. quo modo enim est aliquis qui dixit; ' qe nomines eri ii ego denm m) ἐν ξέναις ἑστορίαις} in miris et psradoxis narrationibus versantia, ' ἐς apud Cebstem yaq» τις ξένη xol μύϑους ἔχουσα lJU(ovc, quod recte Salmasius pictura nova ac mira, (non pereg rina, ut alii) praef. ad Ará- licam paraphraein,: aA) ταῦτ᾽ ἔστιν ἄχρηστα, ὥστε xc τῇ dn — οὐφελείᾳ μὴ συ»»- μσέρχεσϑαι αὐ "ror ita mss pro ταῦτά ἔστε ἄχρηστα, ὥστε xal αὐτῇ ἀπ᾿ ἰχείνων ὠφελείᾳ μὴ συνεισέρχεται αὐτῶν x. 1. à.
o) gog ὁν γὰρ ἕν] dictum Euripidis in quo vocabulum »ix& male οἷου- Ρ 911 debat versua) priorem, quo posterior debet incipere, ut utrinque con- stet segarius. sententia gemina illi Salomoneo: ἀγαϑὴ gore ὑπ zy δύνα- μιν, BÉclesiastae 9 16, et ἡ σοφία βοηϑήσει τῷ σοφῷ ὑπὲρ δέχα ἐξου- σιαζοντεῖς τοὺς ὄντας lv τῇ πόλει. 1 19. pectora suni potiora. manu.
p)n προφῆτις γραμματιχὴ αὐτῶν) grammática professa interpretem se ete poetarum, vide quae supra sect. 5J ad. verba ὁ προφήτης τῶν Πύρ- βωνος λόγων...4) μὴ Πλοῦτον εἴπῃς) Euripidie dictum, quod: fuit supra, sect. 27].
ὃν καὶ δ᾽ κάκιστος ῥᾳδίως ἐκτήσατο. ρὕτως ἐστὶ καὶ ὃ τοὐναντίον ἀποφαινόμενος '), ὦ χρυσὲ") δεξίωμα κάλλιστον βροτοῖς. ὡς οὔτε μήτηρ ἡδονὰς τοίας ἔχει, οὐ παῖδες, ἀνθρώποισιν, οὐ φῆλος πατήρ, οἵας σύ, χοΐ cà") δώμασι 'κεκτημένοι. καὶ πάλιν, ; εὖ ngücot")* và φίλων δ᾽ οὐδέν, ἤν τις δυστυχῇ. κα . κἄλλιστὰ ἸΠουσῶν *) φϑέγγεται πλουτῶν ἀνήρ.᾽ i 3 c 980 ἀναποδείχτως μὲν οὖν λεγομένων τῶν οὕτως fvavi(ov, ἐπιρ- 4 et: genéoregov ἔχουσιν ἄνϑρωποι πρὸς τὴν τοῦ χείρονος ἐκλογήν. καὶ διὰ τοῦτο βλαπτικὴ ἀναφαΐίνεται ἢ ποιητική. διακρινομένων “δὲ αὐτῶν καὶ τῶν μὲν ἀϑετουμένων τῶν. δὲ προκρινομένων, χρειώδης γίνεται οὐχ ἥ γραμματική, ἀλλ᾽ 7 διακρίνειν δυνα- μένη φιλοσοφία. ποιητικοῖς τε μαρτυρίοις χρῶνται οὐχ οἱ γνησίως φιλοσοφοῦντες ") --- τούτων γὰρ ὦ λόγος αὐτάρκης ἐστὶ - honoro, pessimus quem vir possederit, ita est etiam qui enuntiat contrarium: aurum o bonum mortalibus pulcherrimum!
mon est voluptas. tanta, mater hominibus, nec filii cari, nec benevolus pater, es quanta tu, quique domi te possident. et rursus, . fac dives ut sis, miser amicos nog habet, vir dives ipsis dulcius Musis sonat, ὴ 280, cum ergo quae sunt sic contraria dicantur absque demonstratione, homi- mes sunt propensiores ad eligendum id quod est deterius, et ideo, noxia cer- mitur esse poética, si ea autem discernantur et alia quidem reiiciantur, alia praeferantur, fit utilis ton grammatica, sed quae discernere potest philo- Sosophia, et poeticis utuntur testimoniis non qui germane et sincere philosov) οὕτως ἐστὶ x«l ὃ τοὐναντίον ἀποφαινόμενος ms Ciz. οὔτ᾽ ἔστι 4) ὦ χρυσέ] eiusdem Euripidis in Bellerophonte, memoratum Stobaeo Serm. 91, Athenaeo lib. 4 p. 159, Athenagorae in Apologia p. 117 edit, Oxon. et nostro infra adversus Ethicos sect. 122. Seneca in hunc modum vertit latine epist. 115: * | pecunia ingene generis humani bonum cui non voluptae matris aut blandae potest par esse prolis, non sacer meritis parens.
pro δεξίωμα alii 'codicés legunt ἀξέωμα.
1) xol σέ] ita. Athenaei codices pro xol of σέ, atque Euripides Baru) εὖ πρᾶσσε] Eusipidis Phoenissis v. 406, cui geminum illud: ἀνδρὸς «αχῶς πραύσοντος ἐχποδὼν φέλοι.; x) κάλλιστα ηουσῶν} plura in eandem sententiam dicta congessi ad haec Siracidae 13 28 πλούσιος ἐλάλησεν xoà πάντες ἐσέγησαν. | y) οὐχ oí γνησίως φιλοσοφοῦντες] non solent afferre genuini νἷδιοεο-. phi testimonia poétarum probationis loco, ipsi solidis argumentis desti- tuti, licet exornandi causa "dictis poétarum interdum utantur. videtur nutem Sextus pungere Chrysippum qui volumina sua testimoniis nimium referciebat, eique Epicurum opponere, cuius eramt ἀπαράϑετα scripta, hoc est nullis aliorum interstincta sententiis, Laért, 7 181.
ADVERSUS GRAMMATICOS TLi.] C.18. — 400 πρὸς πειϑώ — ἀλλ᾽ οἱ τὸν πολὺν καὶ ἀγοραῖον φενακίζοντες ὄχλον. οὐ γὰρ δυσχερὲς ποιητὰς μαχομένους καὶ εἷς ὃ τι ἂν P 918 ϑέλωσιν ἄδοντας δεῖξαι, ὅτε καὶ οἱ προηγουμένως φιλοσοφοῦν-- 281 Ttg πολλὰ μαχομένως λέγουσι. τῶν δὲ γραμματικῆς κατηγόρων 6 μὲν Πύρρων παρ᾽ ἕκαστα τὴν Ὁμηρικὴν διετύλισσε ποίησιν," οὐ πάντως διὰ τὴν εἰρημένην αἰτίαν "), ἀλλὰ τάχα μὲν ψυχα- γωγίας χάριν καὶ ὡσεὶ κωμῳδῶν ἠκροᾶτο, τάχα: δὲ xal τοὺς ποιητικοὺς παρατηρῶν τρόπους καὶ χαραχτῆρας. λέγεται γὰρ 288 αὐτὸν ^) καὶ ποίησιν εἰς τὸν lMaxtÓóva ᾿Αλέξανδρον γράψαντα — ^ μυρίοις χουσοῖς ἢ") τετιιιῆσϑαι. οὐκ ἀπέοικε δὲ καὶ ἄλλας αἰτίας ὑπάρχειν περὶ ὧν ἐν τοῖς Πυρρωνείοις ) διεξήλθομεν. ὃ δὲ Ἐπί- 388 rovgoc οὐχ ἐκ τιν Ὁμηρικῶν εἴληφε τὸν ὅρον τοῦ μεγέϑους τῶν ἡδονῶν" μακρῷ γὰρ διαφέρει τὸ λέγειν ὅτι ἐπαύσαντό τινες πίνοντες καὶ ἐσθίοντες καὶ τὴν αὐτῶν ἐπιϑυμίαν πληροῦντες" ' τοῦτο γάρ ἐστε τὸ ἢ Phantur (eorum enim ad persuadendum sufficit oratio) sed qui vulgo fucum faciunt, 281. non est quoque diíficile ostendere poétas inter se pugnare, 68 «odcumque velint canere, quando etiam qui praecipue philosophantur, multa ἢ écumt quae inter se pugnant. ex grammaticae autem accusatoribus Pyrrho quidem integram Homeri evolvit poésim, non omniuo propter prius dictam ransam, sed forsan quidem gratia delectationis, et perinde ac si audiret co- moedos: fortasse etiam ut poeticos observaret tropos et characteres, 282. di- dtar enim et ipse poema scripsisse ad regem Alexaüdrum, et decies mille emreorum munere fuisse honoratus, est autem satis probabile alias quoque ee camsas, quas recensuimus in Pyrrhormeis. 283, Epicurus autem noB emupsit ab Homero finem et terminunb magnitudinis volaptatum; multum enim differt dicere cessasse aliquos bibere et comedere, et suum satiasse appetitunf, hoc enim est, x) ——— εἰρημέγην alifay] supra sect. 272. [in sqq. vulgo scribeba- P 248 e) ἀέγειαε γὰρ αὐτὸν} ex aliorum relatione affirmat Sextus poéma ^ — in Alexandrum magnum ésse compositum a Pyrrhone, pridem st videtur cum haec noster scriberet deperditum, neque illud visum ei iut lectum ex boc loco colligas, atque alii nihil Pyrrhonem scripsisse ifBirmant, quamquam Laertii illud 9 102 αὐτὸς μὲν yàg Πύρρων οὐδὲν ἀπέλεπεν, intelligi possit de scriptis philosophicis, quo sensu accipere. eiiam liceat illud ÁAristoclis apud Eusebium 14 Praeparat. p. 718 ἀλλ᾽ αὐτὸς μὲ» οὐδὲν lv yoaqij καταλέλοιπεν, et p. 763. χρηστὸν μὲν οὐδὲν οὔτε εὗρεν οὔτε ἔγραψε. aért, prooem. sect. 16 etc.
b) μυρέοις χρυσοῖς] Menagius ad Laértii 9 102 mille aureos, memoriae, lapsu pro decem millibus aureorum. valuit autem aureus decem argen- — teos numos didrachinos, sive argenti drachmas viginti, hoc est nostro computandi more duos thaleros sive Ioachimicos cum dimidie, *onfer. lo. Fridericum Gronovium lib. 2 de pecunia veteri c. 8.
c) ἐν τοῖς ΠυροωνείοιςἾ frustra haec in libris Pyrrhonianarum hypo-. typoseon requiras, itaque aliud opus deperditum Sexti intelligendum Πυρρωνείων ζητημάτων vel ὑπομνημάτων. Hervetus veterat in quaestio- mbus Pyrrhoneis, sed quia in Graeco nullum video vocabuli ζητημάτων vestigium, etiain Latinuin quaestionum expunzxi. mE d) τοῦτο y«Q ἔστι τὸ] non assentior elegantissimo Menagio qui ad Lærtii 10 139 apud Sextum legit: ταὐτὸ γάρ ἔστε τὸ, atque hunc lo- cum ita' interpretatur; nam, sed postquam potusque cibique exemta cu- pdo est, idems est ac εἰ diceret, terminum magnitudinum in voluptatibus «ue ablationem doloris. sed hoc ipsum est quod Sextus negat in Homeri.
“- - αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο, τοῦ φάναι ὅρον εἶναι ) τῶν περὶ τὰς ἡδονὰς μεγεϑῶν τὴν TO ἀλγοῦντος 7) ὑπεξαίρεσιν" τοῦτο γὰρ οὐ πάντως χρέασι καὶ οἷν 284 ἀλλὰ x«l τοῖς λιτοτάτοις πέφυκε γίνεσϑάι. ἄλλως Tt ὃ μὲ ποιητὴς ἐπὶ προσφερομένων 5) μόνων ἐποιήσάτο τὴν ἀπάφασι Ἐπίχουρος δὲ ἐπὶ πάντων τῶν ἀπολαυστῶν, ἐν οἷς ἐστι καὶ ἀφροδίσιος μῖξις, περὶ ἧς πάντες ἴσασιν οἷαν ἔσχε γνιυμῆ Ὅμηρος "). τὸ τε τὸν ϑάνατον μὲν μηδὲν εἶναι πρὸς Tu. » NY - ow. iN 2 L M2 ) kN εἴρηται μὲν ἴσως τῷ Σώφρονι ἢ ἀποδέδεικται δὲ ᾿Επικοΐρῳ "), xc 285 ἐστὶν οὐ τὸ εἰπεῖν ἀλλὰ τὸ ἀποδεῖξαι ϑαυμαστόν. εἶτα οὐδ P 219 xazà τοῦτο ἔφησεν ὃ Ἐπίχουρος τὸν ϑάνατον μηδὲν εἶναι πρὸ sed postquam potusque cibique exempta libido est, et dicere esse terminum magnitudinum in voluptatibus ablationem doloris hoc enim non fit semper carnibus et vino, sed etiam cibis tenuissimis 284. praeterea pocta quidem hoc enuntiavit tantum de iis quae in cibum 6 potum apponuntur, Epicurus autem de omnibus quibus fruimur, in quibu est etiam coitus venereus, de quo sciunt omnes quaenam fuerit Homeri sen tentia. et quod mors quidem nihil sit, dictum quidem fortasse est ab So phrone, sed demonstratum fuit ab Epicuro, et est mirabile, non quod di xerit, sed quod demonstraverit, 285. deinde non ideo dixit Epicurus mor tem ad nos nihil esse, quod nihil referat — an non; vivere enim es versu contioeri, qui nihil aliud signiflcat quam ὅτε ἐπαύσαντό τινε πίνοντες xal ἐσθίοντες xol τὴν αὐτῶν ἐπιϑυμέαν πληρυῦντες. itaqu verba μαχρῷ γὰρ διαφέρει τὸ λέγειν referenda. sunt. δὰ illa τοῦ q«va ὅρον εἶναι etc. ita ut in Latina vepsione sensum verborum Sexti expressi idem Homeri versus fuit supra sect. 273. i e) ὅρον εἶναι] haec est ipsa philosophi sententia, in verbis illis Ho- meri neutiquam obvia, verba Epicuri apud Laértium 10 139 et Gelliun 2 9 ὅρος toU μεγέϑους τῶν ἡδονῶν ἡ παντὸς τοῦ ἀλγόῦντος ὑπεξαέρε: σις. confer 1l'de Finibus c, 11: omnis privatione doloris putat Epicuru Terminari summam,voluptatem, Seneca Epi-t. 66: apud Epicurum du« bona sunt, ex quibus illud. summum beatumque componitur, vt corpu. sine dolore sit, animus sine perturbatione, plura vide, si placet, apu« Gassendum.! | f) τοῦ de posuit hoc Epicurus pro ἀλγεινῷ quod maleba Plutarchus apud Gellium et Muretus 9 16 Var. lect.
g) ἐπὶ προσφερομένων» de iis quae ad edendum ac bibendum appo- muntur, Laértius 2 48 ποῖ πιπράσχοιτο τῶν προσφερομένων ἕχαστον, ac juem locum videndus Menagius. | A) “Ὅμηρος nihil hac in parte statuit Homerus peculiare quo Epicur praeivisse videri posset sentehtiae, sed cum vulgo sensit: at Epicuru: etiam in Veneris usu solam ὑπεξαίρεσιν τοῦ ἀλγοῦντος pro voluptate habuit, cum alioqui statueret GuvouG/«v ὠνῆσαι μὲν οὐδένα, ἀγαπητὸ» δέ, εἰ μὴ ἔβλαψεν. genus hoc voluptatum prodesse numquam essequa optabile, si non obsit.
ἢ τῷ Zoq00»i) potuit eiusmodi aliquid dictum esse etiam a Sophrone Syracusio, cuius mimis delectatus fuit Plato: attamen supra sect. 278 hon ex Sophronis, sed ex Epicbarmi itidem Syraucusii poétae dicto id mutuátus esse Epicurus obiiciebatur. itaque et Epicharmi nomen etiam in versione sua (nescio an ex veteri codice) llervetus posuit.
P219 £k) ἀποϑδέδειχται dà ᾿Επιχούρῳ)] demonstratio Epicuri, qua mortem / mihil ad nos attinere concludit, exstat apud Stobaeum Serm. περὶ Ja- γάτου et Laértium 9 139 ὁ ϑάνατος οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς" τὸ γὰρ ÓOtalv- ϑὲν ἀναισθϑητεῖ, τὸ δὲ ἀναισϑητοῦν οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς. de hoc dicto Epicuri mentio etiam lib. 1 Pyrrh. sect. 229. alludit et Cicero 1 Tusc. non uno in loco. | á | BUM ἡμᾶς, xa)" ὃ ἀδιάφορόν ἐστιν ἢ. ζῆν ἢ μή" πολλῷ γὰρ. ai- ρετώτερον τὸ ζῆν διὰ τὸ αἰσϑανομένων εἶναι τὸ ἀγαϑόν" ἀλλ᾽ ἐν ἀναισθησίᾳ οὔτε xaxóv: τι εἶναε οὔτε ἀγαϑόν. τὸ μὲν γὰρ ἀναισϑητεῖν τὰ νεχρὰ τῶν σωμάτων, οὐχ ὃ ποιητὴς μόνος οἷ- δεν, ἀλλὰ καὶ δεσύμπας βίης. μήτηρ γοῦν πολλάκις υἱὸν ϑρη- γνοῦσά φησι “ἀλλὰ σὺ μὲν τούτων οὐκ ἐπαισϑάνῃ, ἐγὼ δὲ ταλαι-- πωρῶ" καὶ ἐνατενίζουσα ἐπιφϑέγγεται ““τίς δέ ἐστιν ἔτι σοι τούτων ὄνησις;" οὐ μὴν ἀλλ᾽ ἐὰν ἐξετάζῃ τις, τὴν ἐναντίαν * 6. ἔχοντα δόξων εὑρήσει τὸν ποιητὴν" αἵ μὲν γὰρ ψυχαὶ κοινῶς διψῶσιν αἵματος ἀλλ᾽ ἀποχάζεο ) βόϑρου, ἀπίσχε δὲ φάσγανον ὀξύ, αἵματος ὄφρα πίω, καί τοι νημερτέα εἴπω. δὲ Τιττὸς") ὑπὸ γυπῶν διὰ τὴν ἐπιϑυμίαν ἡπατοφαγεῖται. δὲ Tüvralog") ἕστηχεν ἐν λίμνῃ | - - - ἢ δὲ προσέκλυζε γενείῳ. στεῦτο δὲ διψάων" πιέειν δ᾽ οὐκ εἶχεν ἑλέσθαι. χαὶ μὴν ὅσον ἐπὶ τῷ ὑπ᾽ Εὐριπίδου 5) λεχϑέντι περὶ ϑεῶν, τὴν 281 αὐτὴν καὶ oi ἰδιῶται δόξαν ἔχουσιν " ἴσον γάρ ἔστε τῷ: ὅστις δὲ ϑνητῶν οἴεται τοὐφήμερον κακόν τι πράασων τοὺς ϑερὺς λεληϑέγαε δοχεῖ τις ἀνήρ"), καὶ δοκῶν ἁλίσκεται, δῖε magis optandum, propterea quod bonum sit eorum qui sentíunt: in sensus autem defectu nec bonum sit nec malum, nmam quod non senüant cor- pora mortua, non solus novit pocta, sed etiam communis homimum víta, mater enim saepe deflens filium dicit *£sed tu quidem haec non sentis, égo vere müsere aífligor" et fixis eum aspiciens oculis alloquitur **quid autem te hsec iuvant emplius"? 286, quin etiam si quis examinet, inveniet poctem i» contraria esse sententia; nam (secundum illum). animae communiter aitiunt sncuinem abscede ἃ fossa, vegina ensemque reconde, sanguinem ego, ut potem facilis tibi veraque dicam. Tiyi iecur exedebatur propter cupiditatem, "Tantalus stetit in lacu, - - — barbam vero elluit ipse: - irruit is sitiens, nequit ast spprendere potum, 787. porro autein quod attinet ad id quod ab Euripide dictum est de diis, edam rudes et imperiti homines sunt in eadem sententia; ei enim quod ab ipso dictum est, i mortalium quicumque quotidie malum agens fore ut lateat deos existimat, is improbe sentire deprehenditur, l) ἀλλ᾽ ἀπυχάζεο) verba animae Tiresiae, ad Ulyssem Odyss. A 94, e quibus Séxtus colligit Homerum non cum Epicuro sensisse mortuisque sensum — si quidem manibus tribuit aitim senguinis ex hostiis mactatis elfusi, quemadmodum daemoónas nm:dore sacrificiorum vp nm scique veteres opinabantur. pro ἀπέσχα scripsi ἀπίσχε e mse Ciz, Vra- tilar. et ex Homeri codicibus. | x) Τάνταλος] Odyss. λ' 582, ubi προσέπλαζε legitur Due προσέχκχλυζε, atque προσέπλαζε est etiam apud scholiasten Pindari a Olympionic, 1 . 81, qui versus hos ab Aristarcho velut spurios notatos obelo refert.
o) τῷ ὑπ᾽ Εὐριπέδου] supra sect. 274. | p) doxei τις ἀγήρ] Joco ium laudato scribitur δοκεῖ πογηρα. ι Bro» GxoMjy ἄγουσα. τυγχάνῃ ἢ δέζη. 'καὶ τὸ οἴτω παρὰ τοῖς πολλοῖς ") λεγόμενον, - ὀψὲ ϑεῶν ἀλέουσι μύλοι, ἀλέουσι δὲ λεπτά. ͵ 288 μόνῳ δὲ διενήνοχε τῷ μέτρῳ. ἂν δὲ καὶ ἐξετάσῃ τις *), πολλῷ χείρονα᾽ τῆς τῶν ἰδιωτῶν ὑπολήψεως εὑρήσει τὰ τῶν ποιητῶν. χαὶ ὃ μὲν σκηνιχὸς ἀναγορευϑεὶς φιλόσοφος Ἀ) ἔτι ————— φαίνεται λέγων μὴ εἰδέναι ᾧ. προσεύχεται. ὦ γῆς ὄχημα v) κἀπὶ γῆς ἔχων ἕδραν,. ὅστις, πάτ᾽ εἶ σύ, δυστόπαστος 7) εἰσιδεῖν pone ] Ζεύς, εἴτ᾽ ἀνάγχη φύσεως ") εἴτε νοῦς βροτῶν, "EODOEPSUEENE σέ. ᾿ 289 ᾿ Ὅμηρος δὲ καὶ “Ποίοδος κατὰ τὸν ΧΚολοφώνιον Ξενοφάνη 9, ὡς πλεῖστ᾽ ἐφϑέγξαντο ϑεῶν ἀϑεμίστια ἔργα, κλέπτειν μοιχεύειν τε καὶ ἀλλήλους ἀπατεύειν.
a a quando otium fuerit dei iustitiae, par est quod vulgo dicitur, Em: est mola tarda del, verum molit illa minutim, metro autem solum differt, 288, si quis autem diligentius examinaverit, in- veniet quae scribuntur a poëtis, esse longe deteriora quam quae vulgus opinatur, et qui scenicus quidem est appellatus philosophus, videtur adhuc moderatior, qii dicit se nescire quem precetnr dicens, "o. cul. vehiculum terra, qui terrae insides quicumque tandem es " " Yuppitér, nosci arduus profecto, rérum sive tu nécessitas set mens es hominum, te precor —- -- i 229, Homerus autem et Hesiodus, ut notat Xenophanes Colophonius, plurima scripserunt capitalia facta deorum furta et adulteria et fraudes sibi mutuo inustas.
g)t yavn] ita mss pro rvyyavtt, | r) παρὰ τοῖς πολλοῖς] proverbium. quod tangit Plutarchus de tarda numinis vindicta p. $19. idem occurrit in Siby linis 8 14 i 9400 μύ- λοι ἀλέουσι τὸ λεπτὸν ἄλευρον.
4) ἐξετάση tic] ms Vratislav. ἐξετάσει, | t) oxqvixoc -quiiógoqog] ita "Euripides dictus est — philoso- phi discipulus, cuius dramatibus constat delectatum Socratem, et cuius singulos versus totidem testimonia esse Cicero pronuntiavit 16 8 Epist. ed Diversos. "Clemens Alex. 5 Strom. p. 581 πάνυ ϑαυμαστῶς ὃ ἐπὶ τῆς σχηνῆς φιλόσοφός Εὐριπίδης. Origenes 4 contra Celsum p.214 ἀλλὰ xal ὃ xar& τινας σχηνικὸς φιλόσοφος χαὶ (υσιολογίας τῆς ᾿Ἵναξπγόρου "νὸ- μενος ἀχροατής. omitto Athenaei et alioram loca eodem: elogio uripidem, mactantium, pidem, mactantium, u) ὦ γῆς ὄχημα] locus ex Euripidis Troadibus v. 884 seq. Latina versio quam Breripen, Grotii est p. 300 Excerpt, e Tragicis. [legebatur hic xoà ἐπὶ.
x) δυστόπαστος ita pro δυσόπαστος recte legunt mss hoc loco, atque editi etiam infra Tib..1 adversus Logicos sect. 128. eodem vocabulo uti- tur Euripides in Supplicibus v. 1381 | Ῥοίβον μ᾽ ὑπῆλϑε δϑυστόπαστ᾽ αἱνίγματα.
P9280 ») Ζεὺς εἴτ᾽ ἀνάγχη φύσεως] ita legendum cum Salmasio Grotioque ob.versws pationem; in.editis Ζεύς ad superiorem vernculuin male reii- citur scribiturque. εἴτε dvayxy φύσεως.
3) Et»bqrn] confer lib. 1 adversus Physicos sect; 195. moX pro ver- bis ὃς πλεῖστα ἐφϑέγξατο scripsi ὡς πλεῖστ᾽ ἐφϑέγξαντο et sustuli par- enthesin, ut versus Xenophanis constaret. [est ἔχ, 7 p. 43 Karen]: 1 ADVERSUS GRAMMATICOS [Lfb.]) C. 18; 118 Κρόνος *) μὲν yàg ἐφ᾽ οὗ τὸν εὐδαίμονα βίον ") γεγονέναι M- σι, τὸν πατέρα ἠνδροτόμησε καὶ τὼ τέκνα A RÀ Ζεύς τε ὁ τούτου παῖς ἀφελόμενος αὐτὸν τῆς ἡγεμονίας γαίης νέρϑε *) καϑεῖσε καὶ ἀτρυγέτοιο ϑαλάσσης, τῆλε μάλ᾽, fyc?) βάϑιστον. ὑπὸ χϑονός ἔστε βέφρεϑρον. τῷ δὲ i ἐπιβουλεύουσιν ol συγγενεῖς )" παρ᾽ ὃ xo) ὑπὸ 390 Θέτεδος βοηϑεῖταε ᾿ | ὁππότε μὲν) ξυνδῆσαε Ὀλύμπιοι ἤϑελον ἄλλοι, Ἥρη τ᾽ ἠδὲ Ποσειδών, καὶ μὲν Παλλὰς 13935». ὠμότατος γάρ ἐστι. καὶ τὴν μὲν ἀδελφὴν καὶ γυναῖκα ἱεροσύλου τρόπον κρεμάσας οὐκ ἀρχεῖται, ἀλλὰ καὶ ὀνειδίζων λέγων ἢ οὗ μέμνῃ 5) δτ' ἐχρέμω ὑψόϑεν, ἐκ δὲ ποδοῖιν χμονας ἦχα δύω, περὶ χερσὶ δὲ δεσμὸν ἴηλα χρύσεον, ἄρρηχτον, σὺ δ᾽ ἐν αἰϑέρι καὶ νεφέλῃσιν ἐχρέμω" ἠλάστεον δὲ ϑεοὶ κατὰ μαχρὸν Ὄλυμπον. τὸν δὲ Ἥφαιστον ὀργισϑεὶς ῥίπτει ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ, ὃ δὲ 291 wm flaturnus quidem, enius tempore vitam dicunt fuisse beatam, patri vi- Hla exsecmit et filios devoravit. et Iuppiter eius filias éwm principatu pivatum deorsum sub terras ingentisque aequore misit, hunc procul, est ubi tetrum sub tellure berethrum, 290. Novi autem cognati parerunt insidias, quo factum ese ut Thetis ei opem quendo illam reliqui dii convincire v luno Neptunusque simul Palasque Minerve, emt emin crudelissimus, δὲ sosore quidem eedemque wxore instar sa mspemsa, 60 non contentus, id quoque ei exprobret, dicens, iamne fugit, quando ex alto suspense trahebas incudes pedibus pendentes, vincmla palmis eurea, et haerebas sublimis im aethere et altis mimbis, et magnum ífngere dii per Olympum. 191, Vulcanum autem iratus e coelo deiecit, is vere «τ κι τὸ * e) Κρόνος] lib. 3 Pyrehon. sect. 210.
b) ἔφ᾽ οὗ τὸν εὐδαίμονα βίον] trita fabula de saeculo aureo Satu quam post Hesiodum 1 ἔργων, v. 110 seq. tangunt Aretus v. 108 seq. Diceearchus apud Porphyrium 4 περὶ ἀποχῆς p. 344 et Varronem 9 re rustica, Virgilius 1 Georgic. 125 aliique innumewi, quos laudát do- dissimus Browkhusius ad Tibulli lib, 1 Elegiam 8 p. 63. nam ut Severus ia Aetna v. 9 - Gurea securi quis nescit saecula regis?
e) οὗ av mi «no Minerva et Neptunus, 3 Pyrrhon. sect) 210.
f) ónnors μι»] Iliad. α΄ 899, Euripides Hercule furente. v. 1317 ov. δϑισμοῖσε διὰ τυραννίδας πατέρας ἐχηλίδωσαν; et 1341 ἐγὼ δὲ τοὺς ϑεοὺς οὔτε λέκερ᾽ ἃ μὴ ϑέμις στέργειν νομίζω δεσμά τ᾽ ἐξάπτειν χεροῖν, evi ἠξέωσα πώποτ᾽ οὔτε πείσομαι. | £) ἢ οὐ μέμνῃ] lliad. ο᾽ 18. pro 8v'?xofuw in codicibus plaetiqes Homeri et in ms Vratislav, et Ciz. legitur ὕτε τ᾽ ἐχρέμω, quod ut ves- * constet per synizesin in unam syllabam contrahendum. per lunonem *wpénsam, qui allegorias in poétis venantur, aérem veluti suspensum ab aethere intelligunt. vide Heraclidis (sive Heracliti grammatici potius) alegoriss Homeriqas p. 463.
saxTzus πενία. ἢ]. H 114 SEXTI EMPIRICI κἄππεσεν δ) à» “Ἰήμνῳ ὀλίγος δ᾽ ἔτε ϑυμὸς ἐνῆεν. τὸν δὲ ἀδελφὸν ἢ ὑπερορᾷ m mo 7 X ἰς- - οἰκί᾽ ἔχοντα σμερδαλέ᾽, εὐρώεντα, τά T6. στυγέουσι ϑεοί περ.' πρόσεστε δὲ αὐτῷ πρὸς τῇ &ánoroula*) xol ἀκρασία, ὃς Sta σάμεμος τὴν Ἥραν ἐπὶ τῆς Ἴδης κεκοσμημένην οὐ καρτερεῖ μέχρι T» ἀποδεδειγμένων αὐτοῖς ϑαλάμων ἐλϑεῖν, ἀλλ᾽ ἐπὶ τοῦ ὄρους χαμαὶ ῥίψας ἑαυτὸν συγχυλένδεται τῇ γυναιχί, P281 τοῖσι δ᾽ ὑπὸ ἢ) χϑὼν δῖα φύεν νεοϑηλέδ ποίην λωτόν 9. ἑρσήεντα ἰδὲ") χρόκον ἠδ᾽ ὑάκινϑον. 495 ποιχίλης οὖν πεφωραμένης τῆς ποιήσεως, ἀνωφελὴς 7 γραμμα- τική, μὴ δυναμένη ἀποδεῖξαι τίσι πιστευτέον ἐστὶν ὡς ἀληϑέσι 293 xa) τίσιν ἀπιστητέον ὡς μυϑικοῖς ψεύσμασιν. ἀλλὰ πόλει ") φασὶ χρησίμην εἶναι τὴν γφαμματικήν, ἐπεὶ καὶ “εβεδίοις 5) νίχης αἴτιον ἐγένετο͵ ἐκ ποιητικῆς. μαρτύριον. ἕνεκα δὲ τούτου καὶ τὴν ὀρχηστικὴν — λέγωμεν εἶναι, ἐπεὶ Σώστρᾳτος ὃ ᾿Αντιύ-- χου ὀρχηστής, λαβόντος ὑποχείριον τὴν Πριήνην τοῦ βασιλέως, πατρίδα οὖσαν αὐτοῦ, καὶ παρὰ τὸ συμπόσιον τὴν ἐλευϑερίαν ἀναγκαζόμενος ὀρχεῖσθαι, ““οὐ καλόν". ἔφη, τῆς πατρίδος av- τοῦ δουλευούσης αὐτὸν ἐλευϑερίαν P) ὀρχεῖσϑαι, καὶ διὰ τοῦτο . γ᾿ 9394 ἐλευϑερωθϑῆναι τὴν πόλιν. εἴτα ἄλλο μέν ἔστι τὸ πόλει χρήσι-- decidit in Lemnum, et pauxillum ahimsae retinebat, - ^ — dretrem autem negligit, i |; B - - - qui tenet aedes . horrendas, tetras, dii quas odere perennes. | praeter saevitiam autem ef duritiem ei étiam aderat incontinentia, qui cnm ^ vidisset Iunonem in Ida ornatam, non se continuit donec venisset ad ei designatos thalamos, sed humi se in monte abiiciens volutatur cum txore: nata recens sub eis a terra ast germinat herba, roscidus et lotus nempe, et crocus atque hyacinthus, 292. cum ergo varia depréhensa sit potsis, est imutilis grammatica, cum X. non possit demonstrare quibusnam credendum sif ut veris et quibusnam non »it credendum ut quae sint fabtilosk mendatía, 293, at dicunt civitatibus uti- lem esse grammaticam, quandoquidem Lebediis causa fuit victoriae ex poética sumptum testimonium, ea autem de cesa dicamus etiam saltamdi artem esse mecessariam, quoniam Sosſtratus Antiochi salater, cup: rex sibh subiecisset Prienem eius patriemr, et in comwivée cogereter saltare libéetatem, dixit mon esso: honestum, πὶ cum serviret eius. patria, ipse saltaret libertatem, et ideo libertate donata est oivitas, 294, deinde aliad quidem utile est civitati, 4 Y ραήεντα dé] ita mss et Homeri codices, hon df. AE n) πόλει] interpres legit πόλεσι, ut supra, πατρίσιν. sed. πόλει habes " etiam iterum iterumque sect. 291. — p) ἐλευϑερία») genus saltationis addendum eruditae Ioannis Meursii industriae ih. Orchestra, quam lacobus Gronovius volumini octavo The« ssuri gui inseruit, videtur autem dictum ἐλευϑέρια, quod eius usus esset in festo Bleutheriorum celebrari solito a Graecis in honorem Iovis 'E4tev« ϑερίου propter caesum cum trecentis inillibus Persarum Matdonium liberatamque Graeciam ad Plataeae, ut praeter alios narrat Strabo 9 p. 412.
e LU μον, ἄλλο δὲ τὸ ἡμῖν αὐτοῖς, oxezotouux]) γοῖν xal χαλκευτιχὴ zóÀz μέν ἐστιν ἀναγχαῖον, ἡμῖν δὲ χαλκχεῦσι γενέσθαι καὶ σχυ-᾿ τοτύμοις πρὸς εὐδαιμονίαν οὐκ ἀναγχωῖον. δι᾽ ὅπερ καὶ ἢ γραμ- ματεχὴ οὐχ, ἐπεὶ πόλει γρησίμη καϑέστηχεμ, ἐξ ἀνάγχης καὶ ἡμῖν ἐστιν ἡ τοιαύτη" 7 μὲν γὰρ δμιλητικὴ, οὐκ. ἀπὸ γραμματ- ——— χῆς περιγίνεσθαι πέφυκεν, ἀλλ᾽ ἀπὸ κοινῆς τινος ἐντρεχείας. εἶ 395 μή vt?) xol 4“ημάδης ὃ ῥήτωρ. γραλιματικὸς ὧν πολλοῖς τῶν “1ϑηναίων μετὰ τὴν ἐν Χαιρωκείᾳ ἧτταν συναιχμαλωτισϑεὶς καὶ εἰπὼν πρὸς τὸν Φίλιππον ἀναγκάζοντα εὐωχεῖσϑο- | - - τίς γάρ xev") ἀνὴρ ὃς ἐναίσιμος εἴη, πρὶν τλαίη") πάσασϑαι ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος,