ταύτης ποιῶν. vel negatio οὐ tollenda. sensus est quem in versioue ex- pressi, Dionyeium Thraoem peccasse adversus praecepta bonae divisionis. δ minores partium grammaticae particulas pro partibus eius male veu- tass o. is d i) ἐκ τῆς περὶ ποιητὰς" xc) συγγραφεῖς ϑεωρίας] haec est pars gram- matices ἐξηγητεκή. συγγραφεῖς verti historicos, Marius Victorinus: τι Jristoni placet, grammatice est. scientia poctas εἰ historicos intellizere, - formam proprie loquendi ad rationem (en partem λογική») et consuetudi- nem (en partem τριβιχή») dirigens. neque tamen oratores vel alii sori« ptores excluduntur, quos et ipsos interpretari non est a porfecto gram. matico alienwm.. ita vocabulum συγγρωφεῖς latiore sensu pro omnibus soriptoribus qui nom sunt poétae sumitur sect. 68 et.59 atque 4ufra 8,96, 296, 999 etc. sic ποέησις et σύγγραμμα oppomsunmtur sect. 318. ^ ^...E» d - ων πρῶτα τῆς γραμματικῆς" μέρη, "ἀνάγνωσιν ἐντριβῆ καὶ xarà προσωδέαν, τεχνικόν, ἱστορικὸκ, γραμματικόν" ὅπερ ἀμφοτέρων ἐφάπτεται, φημὶ δὲ τοῦ ἵστορικοῦ καὶ τοῦ τεχνικοῦ. τριχῇ ὅπο- διαιρεῖται τὸ ἱστορικόν" «fs γὰρ ἱστορίας “τὴν «μέν. Tias ἀληϑῆ εἶναί φησι, τὴν δὲ ψευδῆ, τὴν δὲ ὡς ἀληϑῆ. καὶ ἀληϑῆ μὲν τὴν πρακτικήν, ψευδῆ δὲ τὴν περὶ πλάσματα καὶ μύϑους, ὡς ἀληθῆ δὲ ola ἐστὶν v κωμῳδία, καὶ οἱ puoi. τῆς «δὲ ἀληϑοαῦς 58 τρία πάλεν μέρη" 7j μὲν γάρ. ἐστι. περὶ. τὰ πρόσωπα ϑεῶν καὶ ἡρώων καὶ ἀκδρῶν ἐπιφακῶν,.2j δὲ περὶ. ταὺς τόπους καὶ yoó-. »ovc, ἡ δὲ περὶ τὰς πράδεις., τῆς δὲ. ψευδοῦς. τουτέστι τῆς μυ- ϑικῆς ἐν εἶδος μόνον ὑπάρχειν λέγει τὸ γενεαλορακόν ") * ὑποτάσ»- σεσϑαε.) δὲ τῷ ἱστορικῷ κοινῶς φησι, καϑὼς καὶ “Διονύσιος. τὸ περὶ τὰς γλώσσας “). ἱστορεῖ γὼρ ὅτι. κρήγυον "). ἀληϑές ἐστιν ":.
M ἢ ἀγαϑόν. ὡσαύτωο. δὲ. ναὶ τὸ negl παροιμιῶν xol ὅρων ^). ἀλλ᾽ ὅτε μὲν γραμματεκῆς tlvai μέρος βούλονται φὸ. ἱστορικόν,. Oy grammatica cum dixisset tres esse primas partes grammaticae, peritam 6. candum aecentus lectionem sive partem artificiofam, tum historicam et gram- maticám; «quae wtramque bistovícaM:, inquam, pértem: et. artificiosam attie- git. historicam partem subdividit trifariam; ex historia enim alium quidem dieit esso veram, alidm vero fulium, aliam autem-tamquam veram. et ve« rem qaidem. eam quee versatur ia rebas quae festee sunt, (slsams autem, quee versatur in fipmentis et fabulis, t«mquam veram autem; cuiusmodi est. comoedia et mime 45538. verae rursus t»os esso -pantos;:nhm. alia versetur ia.describendis: personis deorum:et beroum'et visoram illustrium, ella ἐν leds et témporibus, alia iu. aetionibus, falsae antem, -nempi fabulosao, wnaams-sólam dicit esse speciem, mempe-genealogiem.. perti etem historione - dieit: sicut. et:.Dionysius, communiter: snbiici. hasc. quee; pertinet ed;voces- iuusitates docens, v. g. quod "»ρήγυον est werum vel bonum. similiter 66. quae pertinet ad proverbia et de&nifiouoM quod isagub gremmatiose partem, k) τῆς μυϑικῆς Ἐν εἶδος μόνον τὸ γενεαλογικόν)] hano Asclepiadis "mr 260 leani sententiam confutat Thomas Gale in diss. de scriptoribus mytho- logicis Apollodoro preemissa cap. 1 ostendens genealogiam quidem pare. — tem eſas mythistoriae, (ut quando tiheogonias scripsere Tresiodus et Orpbeus) sed multas praeterea dari. alias mythologiee partes, ut alle-. gorias, metamorphoses et διηγήματα — quae a chao usque repetit D ὑποτάσσι ] sub historíca- perte eontineri, mt.supra sect. 948 οτάσσων» τῇ xgirox τὴν 'γραμμαεικήν. V testes - πὸ m) περὲ füc γλωσσας} eam partem quae δα interpretationem vocabu lorum inusitatorum, antiquatorum et peregrinorwt pertinet, hae enim sunt glossae, ut dictum swpre ad sect..79..."LU x) xoryvov] vox inusitatior sive glossa apud Homerum Iliad. α΄ 106 μένει καχῶν οὐ πώποτέ μοι τὸ κρήγυον. εἶπας. ubi seholisstes, τὸ χρή yves, τὸ. ἀληϑές, νῦν δὲ τὸ ἀγαϑόν. Glossarium Hesychii: χρήγυον, ἀγαϑόν, ὠφέλιμον, ὑγιές. — o) περὶ παροιμιῶν xal boe] proverbiorum annetationóm explicatio- memque ad grex maticos pertinere, res mota est vel.ex iia quae monuit Woweranus cap. 9 Polymathiae. unde etiam proverbiorum Graecorum ra&onem babaere lexicorwm soriptores Déogenianus Hesychius Suidas. quid sibi vero velit additum a Sexto τῶν opw» vocabulum, non satis intelligo; nam de ὅροις sive definitionibus solliciti esse solent philosophi potius quam grammatici. possis tamen dicere ad grammaticos pertinere non quidem definitiones rerum, at nominum. si codices eulfragerentur, pro - libenter legerem yoíqu».
D v.
96 SEXTI EMPIRICI ἀκρωτήριον" ἢ χρονικὴν ἐχτίϑεσθαι, καϑάπερ ὅτι “ Ξενοφάνης KoAoqu»iog ἐγένετο “) περὶ τὴν τεσσαρακοστὴν Ὀλυμπιάδα", $58z0bro γὰρ καὶ 0 μὴ ὧν γραμματικός, ἄλλως δὲ ᾿περέεργος δυνήσετω ποιεῖν. τοίνυν οὐδὲ τὸ περὶ προσώπων καὶ πράξεων P Δ71 ἀπαγγέλλειν τεχνικὸν γενήσεται olov ὅτι Πλάτων μὲν ὃ φιλό- σοφος “Ἀριστοκλῆς "») πρότερον ἐκαλεῖτο καὶ ἐτέτρητο τὸ οὖς ἐλ- λόβιὸν φορήσας "), ὅτ᾽ ἦν μειρακίσκος. Πυϑιὰς 4) δὲ ἡ τοῦ “4ρι- στοτέλους ϑυγάτηρ τρισὶν ἀνδράσιν ἐγαμήϑη, “πρῶτον μὲν “Νικάνορι τῷ “ΣΣταγειρίτῃ » οἰκείῳ pA “Τριστοτέλους, δευτέρῳ dé Προκλεῖ 4Ζημαράτου τοῦ “Ζακεδαιμρνίων βασιλέως ἀπογόνῳ, ὃς καὶ δύό ἐξ αὐτῆς τεκνοῦται παῖδας, Προχλέα τε καὶ Ζ4ημάolympiadem", hoe ením poterit facere qui non. est grammaticus, alioqui curiosas. 258. ergo nec quae ad personas et res gestas describendas per- tinent, exponere est artificiosum: ut exempli gratia, quod Plato philoso- phus prias vocabatur Aristocles et quod auris fuit ei perforata gestaati Ínanrem, quando erat adolescens. Pythias autem filia Aristotelis nupsit tribüs viris, primum quidem Nícanori Stagiritae familiari Aristotelis, se- cundo autem Procli, qui genus duxerat ἃ Demarato rege Lacedaemonioram, quí duos ex ea suscepit filios, Proclem et Demaratum, qui philosophiae praeclara Francisci Hesselfi industria expolivit, mirum est ab aliis hunc montem non modo vicinae Boeotiae AÁrcadiaeque ab aljis, sed etiam Aetoliae adscribi.. ἫΝ ETE a) Ξενοφάνης - ἐγένετο} cum nonaginta amplius annos vixerit Xeno- phanes, ut ex ipsius versibus apud Laértium 9 19 et Luciani Macrobiis c. 20 constat, incertum est quomodo hoc ἐγένετο tum apud Sextum nov etrum, tum apud Apollodorum in Chronico (quem ille secutus est, et cuius locum Clemens 1 Strom. p. 301 servavit,) sit intelligendum, si eutem amplectimur quod apud eundem Laértium 9 20 legas Ξενοφάνης ἤχμασε κατὰ τὴν ἐξηχοστὴν Ὀλυμπιάδα, non erraverit fortasse qui illnd ἐγένετο ai) abide natus est, neque cum hoo pugnat quod scripsit Sotion apud Laertium 9 18 χαε᾿ ree ura sive Ánaximanjri aetate fuisses. nam Ánaximander ut ex Apollodoro tradit idem Laertius 9 1, anno secundo olympiadis duodesexagesimae fuit annos natus quattuor et et sexaginta, et non diu post obiit. in Stanleii historia philosophica p. 872 editionis Lipsiensis calami errore legitur Xenmophanem matám ' quarta olympiade pro quadragesima, P2471 ^?) ““ριστοχλῆς idem de Platone tradunt Ammonius in librum epi ἑρμηνείας p. 9, Laértius et alii, —.
2 ἐτέτρητο τὸ οὖς ἑλλόβιον (φορήσας fugit hic locus Casparem Bar- tholinum in erudito de inauribus veterum syntagmate, qui inter alia docet etiam pueris ornamenti causa lobos aurium pertusos ex illisque suspensa stalagmia..
d) Πυϑιὰς} videtur haec Pythies suscepta ex priore Aristotelis uxore, uae et ipsa Pythias appellabatur, Hermiae filia, qua defuncta duxit erpylidem, ut ex Aristocle narrat Eusebius 15 ἃ Praeparat,. Nicanoris mentio in Aristotelis testamento apud Laértium 6 12, ubi Pythias filia func adhuc tenella, nbi adoleverit, Nicanori tradi iubetur, Petrus Al- onius de exsilio lib. 2 p. 205 celebrantur quidem multa dicta Pythig- ἀν, filiae Aristotelis, graviesima, ut appareat eandem ipsam, non tam in gremio educatam quam in aermone patris, quo nemo umquam fuit vel . acumine praestantior vel festivitate et lepore polition vel suavitate eon- ditior. ex illis autem id etiam accepimus, nullum esse pulchrius coloris genus in facie hominia ingenui, quam id quod ob verecundiam super- veniret, ' |: [] garov *) τοὺς παρὰ Θεοφράστῳ φιλοσοφήσαντας" τρίτῳ δὲ Π7η-- τροδώρῳ ἰατρῷ) «Χρυσίππου μὲν τοῦ Κνιδίου μαϑητῇ, "Egaat- σιράτου δὲ ὑφηγητῇ, ᾧ γίνεται παῖς “Ἱριστοτέλης. ταῦτα γὰρ 859 ξαὶ τὰ τούτοις ὅμωμια πρὸς τῷ τελέως ἀχρηστεῖν ἔτε οὐδεμίαν ἐμφαένεε τεχνικὴν δύναμιν. ὥστε οὐδὲ ἢ τῶν ἱστορικῶν ἀπό- δοσίς ἐστιν ἔντεχνος. ἄλλῳς τε καὶ ὡς ἀνώτερον ὑπεδείξαμεν?), οὔτε τῶν ἀπείρων οὔτε τῶν ἄλλοτε ἄλλως γινομένων ἔστι τις. τεχνικὴ γνῶσις. αἱ δέ γε xarà μέρος ἱστορίαε ἄπειροί τε διὰ 259 τὸ πλῆθός dci καὶ οὐχ ἑστῶσαι διὰ τὸ μὴ τὰ αὐτὰ περὶ τοῦ αὐτοῦ παρὰ πᾶσιν ἱστορεῖσθαι" οἷον (οὐχ ἄτοπον γὰρ ἵνα συμ- φυέσε τε xai οἰκείοις χρησώμεθα ") τῶν πραγμάτων παραδείγμα- σι») ὑπόϑεσιν γὰρ ξαυτοῖς ψευδῆ λαμβάνοντες οἱ ἱστορικοὶ τὸν ἀρχηγὸν ἡμῶν τῆς ἐπιστήμης “Ἰσχληπιὸν χεχεραυνῶσϑαι) λέ- - γουσιν, οὐχ ἀρχούμενοε τῷ ψεύσματι, ἐν ᾧ καὶ ποικίλως αὐτὸ ᾿ μεταπλάττουσι, Στησίχορος μὲν ἐν ᾿Εριφίλῃ) εἰπὼν ὅτε τινὰς 261 - * * dederunt operam apud 'Theophrastum; tertio antem Metrodoro, medico, Chrysippi Cnidii discipnlo,. praaceptori Erasistrati, cui natus est filius Ari« stoteles. 2259. haec enim et quae.sunt his similia cum plane sint inutilia, mullam praeterea habent vim artis, quamobrem nec eorum, quae ad histo- ras pertiaent, artificiosa est explicatio. et alioqui, sicut superius osteu- dimus, neque infinitornum nec eoram quae iam sic iam aliter finnt, ulla est artificiosa coguitio. 260, singalares àutem historiae sunt et malitadine ' infinitae et non stabiles, propterea quod non eadem de re eallem apud oinnes referantur, ut (non enim est absurdum πὲ familiaribus et propriis rerum wtamur exémplis) falsum sibi argumentum sumentes historici scientiae no- strae primum auctorem Aesculapium dicunt fuisse fulmine perenssom, cau- sae figmento "non contenti, quod quidem varie transformant; 261. Stesicho- fes quidem dicens in Eriphyle, quod excitaverat aliquos ex iis qui ad The- - e) “΄ημάρατο»} iunioris huius Demarati mentio in Theophrasti testa- mento spud Laertium 5 $3. | f) )Μητροδώρῳ ἰατρῷ) hunc ab aliis Metrodoris distinguentem vide si places loosimm lib. 1. de scriptoribus historiae philosophicae c. 2U. vide etiam de Chrysippo Cnidio Menagium ad Laérstii 7 186...9 g) ὡς ἀνώτερον ὑπεδείξαμεν) supra sect. 224. refellit boc argumen- tum Vossius in Arte Histor&ca o, 9. Ὁ À) χοησωμεϑα) ita legendum cum interprete pro χρήσωνται. ait autem us se, utpote. professione medicum, velle exempli domestici loco aliquid afferre de artis suae principe Aesculapio, ut ostendat quam in- certae et pugnantes sint quae a grammaticis historiae sive f.bulae traduntur. B: ν ἢ -4axilnnióv χεκεραυνῶσϑα!} confer quae Yoannes Tlenricus Meibo- mius commentario erudito ad iusiurandum Hippocratis p. 11 seq. et virt docti ad baec Virgilii 7 770. " j ST S (o ἕμπε pater omnipotens aliquem (Hippolytum) indignatus σὴ umbris mortalem infernis ad lumina sur&ere vitae, ipse reperlorei medicinae talis et artis fulnine Phoebigenam Stygias detrusit" ad. undas, | À) Στησίχορος ἐν 'EgupvAg] hinc Apollodorus 3 3 bibliothecae emen- dandas, εὑρο» δέ τινας λεγομένους ἀναστῆναε ὑπ᾽ αἰτοῦ (᾿ε]σκχληπιοῦ), Καπανέα χαὶ ““υχοῦργον, ὡς Στησίχορός φησιν ἐν ᾿Πριφύλῃ. male editur, ὡς δὲ Σιησέχαρός φησιν, ᾿Εριφύλην. Capaneus et Lycurgus sunt nomina eorum qui ad Thebas cecidere, et quos ab Aesculapio resuscitatos διε- sichorus scripsit, ut echoliastes Euripidis etiam conceptis verbis testatur.
sSXTUs EMPIR, IL d G τ 98...ἼΒΕΧΤΙ EMPIRICI τῶν ἐπὶ Θήβαις πεσόντων ἀνιστίᾷ, Πολύανϑος δὲ ὃ Κυρηναῖος ἢ ἐν τῷ περὶ τῆς ἦ) ““σκληπιαδῶν γενέσεως Ort τὰς Προίτου ὃὅ:- Ῥ2γ2γατέρας κατὰ χόλον ρας ἐμμανεῖς γενομένας ἰάσατο" Πανύα- σις") δὲ διὰ τὸ νεχρὸν Τυνδάρεω ἀναστῆσαι ")" Στάφυλος δὲ") ἐν τῷ περὶ “ρκάδων ὅτι “Ἱππόλυτον ἐθεράπευσε φεύγοντα ἐκ Τροιζῆνος κατὰ τὰς παραδεδομένας κατ᾽ αὐτοῦ ἐν τοῖς τραγῳ- '. S$620ovuéroig?) φήμας: (Φύλαρχος ") δὲ ἐν τῇ ἐνάτῃ διὰ τὸ τοὺς bas ceciderant, TPolyanthus autem Cyrenaeus in libro de ortu Asclepiada- rum quoniam filiabus Proeti medicatus est, quae ira Iunonis furore erant percitae; Panyasis autem propterea qnod suscitavit cadaver "'yadari; Sta- ' phylus vero inglibro de Arcadibus, quod curavit Hippolytum fugientem ex Troezene, ut de eo fama traditum est in tragoediis; 252, Phylarch: 8 autem ἢ Πολύανϑος ὁ Κυρηναῖος] Holvagyoc hic scriptor vocatur a scho- liaste liuripidis ad Alcestidis initium, cuius locus non est praetermit- tendus, quia similiter ut Sextus et Apollodorus varias scriptorum sen- tentias de causa fulmine tacti a Tove Aesculapii refert: Ἱπολλοδωρὸς g" χεραυνωϑῆναι τὸν “Ἰσχληπιὸν ἐπὶ τῷ τὸν ᾿ππόλυτον ἀγαστῆσαι, : j μελησαγόρας δέ, ὅτε Γλαῦκον. IH«ví(eot ὅτι Τυνδάοκων, οἱ δὲ 'Oo- quxoi ὅτι “γὙμέναιον. Στησίχορυς δὲ ἐπὶ Καπανεῖ καὶ «Τυκούργῳ. dt- ρεχύδης ἐν τῇ ἱστορίᾳ τοὺς ἐν “ελφυῖς φησι ϑνησχοντας αὐτὸν͵ ἄνα- βιώσχειν. “ρύμαυχος δὲ dia τὰς «»οινίασας. Τιλέσκο; ος δὲ δι "Outer. 1]ολύαρχος δὲ ὁ Κυρηναῖος di& τὸ τὰς Κοοίσου (lez. Hocofrov) ϑυγατέρας αὐτὸν ἰασασθαι, χεραυνῳϑῆναί (φησιν, Polyarchi filius fuit Papyasis teste Suida in Jlarvaaig.
m) ἐν τῷ περὶ τῆς] ita ms Ciz. pro περὶ τῶν ᾿πκληπίαδῶν γενέσεως, P212 n) Πανύασις in editis erat H«vviniog, in Herveti versione niale Pur- (05 rhasus, Apollodorus laudato bibliothecae suae loco: εὗρον λεγόμενον ἀναστῆναι ὑπὸ 160 0x1n71108 'Innolvtor, ὡς ὃ iVavn«xp xa συγγρά- Ψψας λέγει. Τυνδάρεων, oic {φησι Πανύκσις" " Yuéretor, ὡς o£ Ooqmixol λέγουσιν, Γλαῦχον. τὸν ΔήἼνωος, ὡς δίνησιγόρας (schol, Euripidis Stet- Àgoayooag) λέγει. fuit Panyasis antiquissimus poeta heroicus, clarus tempore belli Persici, de quo multa Suidas et praeclarus Vossius de Historicis Graecis 4 6. eius ZJoaxát(a» δυάδι Eratosthenes in (Cataste- rhmis c. 1l. — - n | o) τὸ νεχρὺν Τυνδάρεω ἀναστῆσαι] Plinius 29 1. Lucianus de saltatione [o. 45.] t. 1 p. 803. Tzeizes Chiliad. 10 vers. 721.
p) Στάφυλος) lic et Naucratites, ille in scholiis ad Apollonium lau- datus 1 6-0 et Tzetzae Chil. 9 v. 834, cuius primum τῶν περὶ Θεσσα- λέαν laudat idem scholiastes ad Apollonium 4 816, tertiam περὲ Θετ-- ταλῶν Harpocratio in πενέσται et scholia minora ad Iliad. π΄ 175. pri- mum tob ““9ημῶν Haipocratio in ἐπέβοιον et librum περὶ τῶν 7floléuy, idem im πρόνοιε. citatur et Staphylus a Plinio 5 31 Hist. Clemente Protreptico p. 24. Athenaeo 2 p. 45, scholiaste Euripidis in argumento IMedeae etc. | | . 4) ἐν τοῖς τραγῳδουμένοις)] frequens tragicis argumentum praebuit Hippolytus. Sophoclis —— memoratur ab Arriano lib. 1 c. 28 Epictetearum, Euripidis Hippolytus καλυπτόμενος a Polluce ac Stobaeo, atque aetatem tulit eiusdem Euripidis Hippolytus areq.avíag sive σζε- φανηιρύόρος, in cuius argumento Hippolytus non fugi-ns ex 'Troezene sed Athenis Troezenem, neque tantum aegrotus et vulneratus, sed tauro & Neptuno ad "Thesei preces immisso interfectus et ab equis obtritus traditur, de Hippolyto per Aesoulapiüm suscitato meminere et Pausanias Corinthiacis p. 173 scholiastes Pindari Pytihionic. 3 [6] Hyginus fabula 49. Vibius Sequester aliique. respicit Plato 8 Polit. p. 408 C: 410ÀÀwrog μὲν {α«σιν ᾿Ασκληπιὸν εἶναι, ὑπὸ δὲ χρυσοῦ πεισϑῆναι πλούσιον ἄνδρα ϑανάσιμον ὄντα ἰάσασϑαι, ὅϑεν δὴ χεραυνωϑῆναι αὐτό»- ») Φύλαρχος) de hoc accurate Vossius lib. 1 Hist. c. 17. citatur etiam N / Φινέως υἱοὺς ") vvqAo9 (vrac énoxaraoroor χαριζόμενον αὐτῶν τῇ μητρὶ Κλεοπάτρᾳ τῇ ᾿Ερεχϑέως: ΤΖελέσαρχος dé") ἐν τῷ Moyolux ὅτι τὸν Dorova ") ἐπεβάλετο ἀναστῇσαι. οὐ τοίνυν τῆς οὕτως ἀπὸ ψευδοῖς ὑποθέσεως ἀρχομένης καὶ ἀδιεξιτήτου χατὰ πλῆϑος καὶ πρὸς τὴν ἑκάστου προαίρεσιν μεταπλαττομέ- ᾿ γῆς, γένοιτ᾽ ἄν τις τεχνικὴ͵ ϑεωρία. πρὸς τούτοις ἐπεὶ τιῦν 363 ἱστορουμένων τὸ μέν dar ἱστορίκ, τὸ δὲ μῦϑος, τὸ δὲ πλάσμα -- ὧν ἡ μὲν ἱστορία ἀληϑιῶν τινῶν ἐστι καὶ γεγονότων ἔκϑεσις, ὡς ὅτι Ξλέξανδρος ἐν Βαβυλῶνι δι᾽ ἐπιβουλιῶν *) φαρμακχευϑεὶς ἐτελεύτα" πλάσιμια δὲ πραγμάτων μὴ γενομένων μὲν ὁμοίως δὲ τοῖς γενομένοις ") λεγομένων, ὡς oi χωμιχαὶ ὑποθέσεις καὶ οἱ μῖμοι, μῦϑος δὲ πραγμάτων ἀγενήτων καὶ ψευδιῶν ἔχϑεσις, ὡς 301 ὅτι τὸ μὲν τῶν φαλαγγίων καὶ ὄφεων *) γένος Τιτήνων ἐνέπου--: in. nono quod filiis Phinei excaecatis visum restituerit gratificans" eorum matri Cleopatrae Erechtei filiae. 'Telesarchas anteni in Árgolico quod og-: gressus sit suscitare Orionem. argmmeuti ergo quod sic a falso incipit et propter mulütudinem non potest percenseri mutaturque ac transformatur Æx uniuscuiusque arbitrio fuerit artififosa aliqua contemplatio? 263. his aeca- dit quod cum eorum quae narrantur, aliud quidem est bistoria, aliud vero fabnla, aliud autem commentum ex quibus Jistoria quidem est aliquoram quae vera sunt et quae facta sunt xpositio; ut quod Alexander Dabylone eX insidiis veneno fuit sublatus; comuentum autem rerum quidem quae non fuerun), dicuntur autem periude ac si fuissent, ut comica argumenta et mimi; 264. fabula autem rerum quae fieri non potuerunt et falsae sunt expositio, ut quod araneorum ac serpentum genus Tilunum dicunt de sanufa uf & Plutarcho in Árato [6.38] p. 1015. Plinio lib. 7 2, 8 42, 10 74. idem Phy- Jarchbum ab Athenione pictum in templo Eleusine nerrat 35 11, quod de Phylarcho historico accipit Harduinus p 229. ego potius de magistratu. - Athenienses), tribuum praefecto intellexerim. citatur Phylerchus historicus etiam ἃ magni LEtymologici auctore in Boozogoc et «Ῥυλάσιοι, Suida in λευχὴ ἡμέρα. | 4) τοὺς «Ρινέως vlco;] vide Thomam Munckerum ad ITygini fabulam 19.
2) Τελέσκοχος) in schoiiis ad Euripidis Alceſstin Ζελέσαργος.
u) ὅτι τὸν ᾿Ὡρίωνα] ita mss pe χαὶ ὅτι, de Orione a Diana interfecto Hyginus fab. 195 et poéticon Ástronomicon cápite 31.
x) d ἐπιβουλιῶν»} ms Ciz. dv! ἐπιβούλων per insidiatores, Antipatrum Craterum lollam. vide quae viri docti ad illa Curtii 10 10 veneno neca- fum esse Alexandrum credidere plérique. » y) ὑμοίως dà τοῖς γενομένοις) supra sect. 252 distinxeret historiam in ecram, falsam et tamquam veram, dixeratque fulsam esse τὴν περὶ πλά- nueta χαὶ μύϑους, quasi veram autem, comoediam v. g. et mimos, hoc loco πλάσματα aliter accipit et μύϑοις contra distinguit, per eaque in- telligit illam quam supra ὡς ἀληθῆ, quasi veram historiam appellaverat, mmendatam poetis, quibus fingere licet, ita tamem ut verisimilia sint uae fingunt, ne in illos quadret illud Horatii: humano. capiti cervicem pictor equinam iungere δἱ velit etc.
z) τῶν φαλαγγίων xal ὄφεων») ex Nicandro v. 7 Θηριαχῶν qui διοῖοrem laudat Hesiodum; ἀλλ᾽ ἤτοε xaxotoy& φαλάγγια σὺν xal ἀνίγρους ἑρπηστὰς ἔχιάς 16 καὶ ἄχϑεα μυρία. γαέης | Τιτήνων ἐνέπουσιν ἀφ᾽ αἵματος, | quae sunt ipsa, quibus Sextus utitur, verba. frustra scholiastes ne dicam inhumaniter ait Nicandrum hoc esse inentitum, quod in Hesiod. ἔργοις illud non legatur: potuit enim Nicander id in alio poémate Hesiod: de- perdito legere, quod tradidit etiam Acusilaus Hesiodum in multis secu- 1 E G2 j 1 E G2 j 100, SEXT] EMPIRICI.
, σιν ἀφ᾽ αἵματος ἐζωογονῆσϑαι, τὸν δὲ Πήγασον λαιμοτομη- P 243 ϑείσης τῆς Γοργόνος ἀπὸ τῆς κεφαλῆς ἐχϑορεῖν “)" xal οἱ μὲν 265 Διομήδους ἑταῖροι εἰς ϑαλασσίους μετέβαλλον ὄρνις"), 0o δὲ Ὀδυσσεὺς ) εἰς ἵππον, ἢ δὲ Ἑκάβη 4) xig κύνα. τοιαύτης δὲ οὔσης τῶν ἱστοριῶν διαφορᾶς, ἐπεὶ οὐκ ἔστι τέχνη τις περὶ τὰ ψευδῆ καὶ" ἀνύπαρκτα, ψευδῆ δέ ἐστι xol ἀνύπαρχτα τὰ περὲ τοὺς μύϑους xai τὰ πλάσματα, περὶ ἃ μάλιστα τοῦ ἱστορικοῦ μέρους 7) γραμματικὴ καταλίνεται, οὐκ ἂν εἴη τις τέχνη περὶ τὸ 96610r0pixÓv μέρος γρὰμματικῆς. ὅϑεν καταγελᾶν ἄξιον τῶν λεγὸν- C Ἀ των ὅτι εἰ χαὶ ἡ ὕλη τῆς ἱστορίας ἐστὶν ἀμέϑοδος ), ἢ μέντοι κρίσις ταὐτηςεγενήσεται TEgvx1], Ov ἧς γινώσχομεν τί T6 ψει-- 961 δῶς ἱστόρηται καὶ τέ ἀληϑῶς" πρῶτον μὲν γὰρ οὐ παραδε- ^v Led ^, δώκασιν ἡμῖν οἵ γραμματικοὶ τῆς ἀληϑοῦς ἱστορίας κριτήριον, ἵνα καὶ ἐξετάζωμεν πότε ἀληϑής ἐστιν αὕτη καὶ πότε ψευδῆς. εἶτα καὶ μηδεμιᾶς οὔσης ἀληϑοῦς ἱστορίας παρὰ τοῖς γραμματικοῖς οὐδὲ τὸ τοῦ ἀληϑοῖς xgrraQuov ὑπόστατόν ἐστιν. ἐπεὶ quine fuisse procreatum, Pegasnm Gorgonis abscissa cervice ex capite ex- . sileisse et Diomedis socios in marinas aves esse mutatos, Ulyssem, in ^N equum, Hecubam in canem. 265. cum antem historiarum talis sit differeátis, quoniam non est ars aliqua in iis quae, sunt falsa ét esse non possunt; falsa autem sunt et esse non possunt quae sunt in fabnlis ac commentis, ia qui- bus maxime historicae partis versatur grammatica: nou est ars aliqua in historica parte grammaticae. 266. quamobrem merito sunt irridendi qui di- cunt quod, etsi historiae materia careat arte, erit tamen iudicium eius cum Arte coninnctum, per quod cognoscimus quid falso et quid. vere sit narra- πη). 267. primum quidem grammatici non tradiderunt nobis regulam diia- dicandae verae historiae, ut examinemus quando sit vera et quando falsa. deinde cum nec apud grammaticos ulla sit vera historia, neo veri quidem tus, ex 'Typhonis sanguine serpentes qui ictu vel morsu nocent prove- nisse, ᾿ἡχουσίλαος δέ φησιν ἔχ τοῦ αἵματος τοῦ T'uqdvoc πάντα τὰ δαχνοντα —— ἐνέπουσιν pro vulgato ἀνέπουσιν ét deinde ἐζωογονῆσϑαι pro ἐζωγονῆσϑαι.] | a) τὸν Ilryacov ἔχϑορεῖν} ms Ciz. ἐχπεσεῖν, sed longe praeferendum illud ἐχϑορεῖν quod Sextus servavit ex Hesiodi Theogonia v, 980 de Medusa una e tribus Gorgonibus mortali: - τῆς δ᾽ ὅτε δὴ Περσεὺς κεφαλὴν ἀπεδειροτόμησεν, ἐξέϑορε χρυσάωρ τε μέγας καὶ Πήγασος ἵππος.
P2748 δ) εἰς ϑαλασσίους ὄρνις] in. aves quae ab eo dictae Diomedeae, de- Metamorphos.
striptae a Plieio 10 44 hist. a Solino, Augustiho 18 16 de civ. dei aliisque. formam, si' quae fuerit, requiris, respondet Ovidius 14 611 "ut non cygnorum, sic albis proxima cy gnis. | quod vero eit Sextus;uer£Balov, elipsis est; subintelligitur: enim UM μορφήν. quod additum habes infra sect. 267. c) ὁ δὲ Ὀϑυσσεὺς) infra sect. 267. Ptolemaeus Hephaestio in extremo , libro 4 λα, Τυρρηνὴ» qaouaxtón, Kíoxnc ϑεράπαιναν, εἰς ἔππον μιε-- ταβεβληχέναι τὸν Ὀδυσσέα τοῖς φαρμάκοις xol τετραφέναι παρ᾽ αὑτῆς, ὡς γηράσας ἐτελεύτησεν. ᾿ d) ἡ di 'Exefig] Cicero 3 Tusc. cap. 96 Hecubam putant propter anims acerbitatem quandam εἰ rabiem fingi in canem esse conversam. apud Au- sonium in Epitaphio Hecubae, σῆμα χυνός. Plautus Menaechmis act. 5 — 1, echolisstee Iuvenalis 10 171, Bochartus Hierozoico t. 1 p. 665 et.
:e) ὕλη ἀμέϑοδορ] supra sect, 249 et 254.
e πῶς οὐκ ἔργον — τινὸς μὲν λέγοντος ὅτε Ὀδυσσεὺς ὑπὸ TyAe- — γόνου) παιδὸς χατὰ ἄγνοιαν ἀνήρηται, τινὸς δὲ ὅτι λάρου 9) κέντρον ϑαλασσίας τρυγόνος ἀφέντος αὐτοῦ τῇ χεφαλῇ διεφώ- γησεν Δ)" ἄλλοι δὲ ὅτι εἷς ἵππον μετέβαλε τὴν μορφὴν ἢ) — 93é- λειν ἐν οὕτως ἀπερρωγόσι ἢ πράγμασιν εὑρεῖν τἀληθές; πρότε- gov γὰρ δεῖ ὑποστῆναι ἐν τοῖς διαφωνοῦσι τὸν ἀληϑεύοντα xal τότε ζητεῖν τί ἐστι. πάντων. δὲ ἀπίϑανα xol ψευδῆ λεγόντων 268 οὐδὲ τεχνιχῶ. τινι χριτηρίῳ ^ δίδοται πάροδος. καὶ μὴν οὐδὲ δι᾽ ὧν ἂν ἱστορία χαλῶς γραφείη διδάσχουσιν οὗ γραμματικοί, ἵνα κατ᾿ ἀναφορὰν τὴν ὡς ἐπὶ τὰ τοιαῦτα ϑεωρήματα λέγωμεν τεχνιχύν τι μέρος ὑπάρχειν παρ᾽ αὐτοῖς τὸ ἱστορικόν" τοῦτο 269 γὰρ ῥητοριχιῶν ἔστι τὸ ἔργον), ὥστε εἰ καὶ αὐτοὶ ἐξομολογοῦν-- ται ἀμέϑοδόν τι εἶναι παράπηγμα τὴν ἱστορίαν καὶ ἡμεῖς ἐπε- λογισάμεϑα, xal ἄλλως οὐδὲν τεχνικὸν ϑεώρημα πρὸς τὴν γνῶ- σιν αὐτῆς ἢ σύστασιν παραδεδώκασι; ῥητέον «αὶ xarà τὸ icro- pixóv μέρος ἀσύστατον εἶναι τὴν γραμματικήν.; diiadicandi potest regula consistere, nam cum alius dicit quod Ulysses a 'Telegono filio per imprudentiam sit interemptus, alius quod exspiraverit «um jarus marinae turturis spimam im caput illias immissbset, alii autem — agn mutatus sit in formam 'equi, quomodo non est arduum ac óperosum rebus adeo male cohaerentibus velle invenire verum? inter eos enim, qui discrepant, oportet prius alicubi consistere eum qui verum profitetur, et tunc quaerere quid sit. 268. cum autem omnes dicant incredibilia et falsa, ne ulli quidem diiudicatoriae artis regulae datur aditus. porro nec quibusnam modis recte scribatur bistoria docent grammatici, ut ad illa nos referentes praecepta dicamus historicam partem apud eos «rte constare, hec enim est munus rhetorum qui artem dicendi profitentur. 269. qnam- ebrem si ipsi etiam fatentur historiam esse compagem quae caret methodo ac certa ratione et nos ratiocipando id ostendimus et alioqui nullum artis tradiderunt praeceptum ad eius coguitionem aut constitutionem: dicendum est etiam iu parte historica grammaticam non posse consistere. - * f) ὑπὸ Τηλεγόνου)] confer Annae Daceriae notas ad Dictyn Creten- sem lib. 6 cap. 15 et 16 et Rittershusium ad Oppiani Halieut. 2/498, Dionysium Salvagnium Boéssium ad Ovidii Ibin vers. 569.
£g) Àdoov] in scholiis ad Odyss. ε΄ 61 λάρος, ὄρνεον ϑαλάσσιον, ubi potta ait Mercurium super mare volasse λάρῳ ὄρνιϑε ἐοιχότα. ab hao ave supervolante spinam pastinacae capiti Ulyssis immissam nescio ubi legit Sextus, lioet lethalem esse spinam eiusmodi et vulnere ex illa sed a Telegono ignaro inflicta Ulyssem occubuisse quam plurimi scriptores tradidere; vide Meursium ad Lycophronem v. 796 et Barnesium ad verba Tiresiae ad Ulyssem, Odyes. 4:133 ϑάνατος δέ τοι ἐξ ἁλὸς αὐτῷ.
À) διεφώνησεν») ita recte mss Ciz. et Vratislav. pro διεφρόνησεν. i) el; ἵππον μετέβαλε τὴν μορφὴ»} supra sect. 264.
k) ἁπερρωγόσι] ἀπερρωγός abruptum pro non cohaerente et absurdo lib. 1 contra Physicos sect, 262. | ἢ ῥητοριχῶν ἔστε τὸ Foyor] oratorum esse scribere historiam, statuit etiam Marcellinus in vita Thucydidis. interim δὶ placet vide quae ad- versus Robortellum qui historicam facultatem partem rhetoricae facit, disputata sunt a Vossio Artis Historicae cap. 3. | 103 SEXTI.EMPIRICI Ὅτι τὸ. περὶ τοὺς ποιητὰς καὶ συγγραφεῖς μέρος τῆς γραμματικῆς ἀσύστατόν ἐστιν.
210 Ἤδη μὲν δυνάμει ὭΣ καὶ τὸ “περὶ ποιητὰς καὶ “συγγραφεῖς μέρος τῆς γραμματικῆς ἡμῖν ἀνήρηται, δείξασι. τὸ ἀδύνατον τοῦ κατὰ τὰς τεχνολ ογίας καὶ τὸ ἱστορικόν" χωρὶς γὰρ τούτων. οὐκ ἀπευδύνεταί τις ποιήσεως ἐξήγησις. ὅμως δ᾽ οὖν καὶ τὰ ἐν τούτῳ τῷ μέρει πειρασόμεϑα, κοινότερον ") δυνάμενα λέγεσϑαι, σκοπεῖν, καὶ μάλιστα ὧ ὅτι οὕτως ἐπιτεϑαρρήκασιν αὐτῷ οἱ γραμ- μᾳτικοί,. ὡς καὶ τὸ βιωφελὲς τῆς γραμματικῆς καὶ πρὸς εὖὐδαι- μονίαν ἀναγκαῖον ἐξ αὐτοῦ τολμᾶν πιστοῖσϑαι. φασὶ γοῦν ὡς * ποιητιχὴ πολλὰς δίδωσιν ἀφορμὰς πρὸς σοφίαν xoi εὐδαίμονα βίον, ἄνευ δὲ τοῦ ἀπὸ γραμματικῆς φωτὸς οὐχ οἷόν τε τὰ παρὰ τοῖς ποιηταῖς διορᾶν, ὁποῖά ποτέ ἐστι. χρειώδης ἄρα 5 211 γραμματική. τὸ δ᾽ ὅτι συχνὰς δίδωσιν 5 ποιητικὴ ἀφορμὰς πρὸς εὐδαιμονίαν δῆλον ἐκ τοῦ τὴν ὄντως χρατίστην καὶ η9ο- ποιὸν φιλοσοφίαν ἀπὸ τῆς παρὰ τοῖς ποιηταῖς γνωμολογίας. τὴν. ἀρχὴν ἐρριζῶσϑαι, xal διὰ τοῦτο τοὺς φιλοσόφους,. εἴ ποτε παραινετικῶς τι λέγοιεν, ταῖς ποιητικαῖς φωναῖς ὡσπερεὶ σφρα- γίζεσϑαι τὸ ὑπ᾽ αὐτῶν λεγόμενον. καὶ ὃ μὲν ἐπ᾿ ἀρετὴν παρα- χαλῶν φησιν ἀρετὴ δέ 2)», κἂν ϑάνῃ τις, οὐχ ἀπόλλῳται. ὃ δὲ φιλαργυρίαν poer ἐγκελευόμιενος προφέρεται τό CAP. XIII.; Quod pars grammaticae, quae versatar in poetis et scriptoribus, non possit consistere.
970. Yam quidem vi ac potestate ἃ nobis est sublata pars illa gram- maticae, quae versatur in poétis et scriptoribus, cnm estenderimus wec artificiosam nec historicam partem esse posse; nam absque his non recto processerit po&tarum expositio. et tamen tentabimns cousiderere quae iu hac parte etiam communius dici possunt. - et maxime quoniam ea est gram- « maticorum audacia et confidentia, mt audeant inde affirmare grammaticam Ww, vitae utilem et necessariam ad felicitatem esse. dicunt enim ad sapientiam et beatam vitam magua dari adiumenta et adminicula a poética. absque luce autem grammaticae non posse perspici qualia sint qnae occurrunt apnd poétas. est ergo utilis grammatica, 271. quod autem poética ad felicitatem magna det adminicula, ex hoc est perspicuum, quod plane optima, qnae iun formandis moribus versatur philosophia, in poëtarum sententiis primum ra- dices egerit. ét ideo philosophos, si quando dicant aliquid quod pertineat ad exhortationem, id quod dicunt veluti obsignare po&ticis vocibus. et alius quidem ad virtutem adhortans dicit:: virtus, ubi quis interit, non interit, qui autem avaritiam iubet fugere, hoc affert: P214 m) δυνάμει saepius hoc loquendi genere noster utitur, ut notare me memini ad 1 Pyrrhon. sect. 11.
n) χοινότερο») non ad specialia descendendo, sed universe 'atque ge- noeretim summa eius capita convellendo. supra sect. 40.
o) ἀρετὴ dé] versus ex Euripidis Τημενίδαις, apud Stobaeum ser- mone l. versio quam adscripsi est Hugonis Grotii.
μὴ Πλοῦτον) εἴπῃς. οὐχὶ ϑαυμάζω 9:9», , ὃν καὶ ὃ κάκιστος 1) ῥαδίως ἐχτήσατο. o δὲ αὐτάρκειαν ὑπαγορεύων συμπιστοῦται τὸ Εὐριπέδην λέγειν, ΘΌοθϑορὄι. τί γὰρ δέοι βροτοῖσι, πλὴν δυοῖν μόνον,...“]ήμητφος ἀκτῆς, πώματὸς ") 35 ὑδρηχόου, & δὴ πάρεστι Xui πέφυκεν ἡμῶς τρέφειν; χαὶ τὸ μὲν τοὺς ἀλλους φιλοσόφους τοῦτο ποιεῖν οὐ παράδοξον, 513. αὐτοὺς δὲ εὑρήσομεν τοὺς τῆς γραμματικῆς κατηγόρους ἢ Πύρ-ῬἘ 200 Qur& τὲ xui Ἐπίχουρον ἐξομολογουμένους τὸ ἀναγκαῖον αὐτῆς. ὧν ὃ μὲν Πέρρων ἱστορεῖται τὴν Ὁμηρικὴν ") διὰ παντὸς ποίη- ⸗ σιν ἀναγινώσχων, μὴ ἄν ποτε τοῦτο ποιήσας, ento μὴ ἐγίνωσκεν αὐτὴν χρησίμην καὶ διὰ τοῦτο τὴν γραμιματικὴν ἀκαγχαίαν. ὁ δὲ ᾿Επίχουρος φωρᾶταϊ τὰ χράτιστα. τῶν δογμάτων παρὰ ποιηδόγμα ἐκ τοῦ τὸν laudare Plutum parce, non veneror deum, qni pessimorum saepe fit possessio. — qu aufem praedicat oportere paucis esse contentum, suam confirmet sen- emtiam ex eo quod dicit Euripides: ὶ quid est opus mortalibus praeter duo Cereale muuus limpidae et potus aquae, " quae sunt alendis nobis et sunt obvia? — 272. et quod alii quidem philosophi hoc faciant, non est mipandum; inve- miemus autem ipsos etiam accusatores grainmaticae, Pyrrhonem et Epicu- rem confiteri eius necessitatem. ex quibus narratur quidem Pyrrho perpe- tao legisse poósin Homericam, hoc numqüam facturus nisi coguovisset illam wülem esse 'et propterea graminaticam necessariam, 273. Epicurus autem ' deprehenditar suorum dogmatum potissima surripuisse a potis; nam quod - p) μὴ Τοῦτον] eiusdem Euripidie in 4ioip. laudant Plutarchus de audiendis poéüs, Stobaeus serg. 99, noster infra sect. 278, Athenaeus 9) 9» x«l ὁ χάχιστος] alii codices: ὃν χ᾽ ὦ χάχιστος. Ma et Barne- $us in praeclara sua Euripidis editione. M τὴ τί yaQ δέυι] etiam hos ex Euripidis 44101 versus laudant Plutar- chus Lbro de audiendis pottis extremo et de Stoicorum repugnantiis p. 1013, 1041, Gellius 7 17 ex Varrome περὶ ἐδεσμάτων, ubi perinde εἰ Plutarchus testatur Chrysippo philosopho illos semper in ore et ca- lamo fuisse: Apostolius Centuria 2 proverb. 4. caeterum in marginibus Stobaei Serm. 33 male iidem versus tribuuntur Menandro, gemina sen- tentia Apostoli 1 Timoth. 6 8, cui s quis alios ὁμοψήφους cognoscere. voluerit, virorum praestantissimorum Grotii ac Pricaei notas consulet, prunus Euripidis versus apud alios legitur sic: ——— ἐπεὶ τέ dei Bporoiauv, πλὴν dutiv μόνοι». a) πώματος) ita mss recte pro zióuatocg. mox pro & δή alii ἅπερ et καὶ πέφυχ᾽ pro πέφυχεν. apud Gellium autem duo hi versus subii- — ὧν οὐχ ἀπαρχεῖ πλησμονή, τρυφῇ δέ tos ἄλλων ἐδεστῶν μηχανὰς ϑηρωμεϑα.. o - sed non sat jllud sat placet, quippe inciti luxu ciborum inventa sectamur nova. aimirum ut vere Epicurus apud Aelianum 4 17 et Stobaeum, ὦ ὀλέγον οὐχ ἱχανών, τούτῳ γε οὐδὲν ixayóv. — E: t) τοὺς γραμματικῆς χατηγόρους de Pyrrhone et Epicuro liberales P 240 tries atque in bis grammaticam susque deque habentibus, dictum supra Wt. '1l seq. — m E u) τὴ» Onmoixi»]) infra 290, Laértius 9 67.
cid ian j cid ian j τῶν ἀνηρπαχώς' τὸν τε γὰρ ὅρον τοῦ μεγέϑους τῶν ἡδονῶν ὅτι 7 παντός͵ ἐότι τοῦ ἀλγοῦντος ὑπεξαίρεσις, ἐξ ἑνὸς στίχου δέδεικται. λαβών αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ toov?) ἕντο. τὸν δὲ ϑάνατον ὅτι οὐδέν ἐστι πρὸς ἡμᾶς, "En(yaguog) αὐτῷ προσμεμήνυκεν εἰπών | | ἀποθανεῖν ἢ τεϑνάναι οὔ μοι διαφέρει. ὡσαύτως δὲ καὶ τὰ νεχρὰ τῶν σωμάτων ἀναισϑητεῖν, παρ᾽ Ὁμήρου ὅ) κέκλοφε γράφοντος ᾿ | Za. κωφὴν γὰρ δὴ γαῖαν ἀεικίζει μενεαίνων. m 4xol μὴν οὐ ταῦτα μόνον τοῖς ποιηταῖς δεξιῶς εἰρῆσθαι qalrc- ται, ἀλλὰ xoi τὰ περὶ ϑεῶν, οἷόν ἐστε καὶ τὸ παρὰ τῷ ἘΕὐ- ριπίδῃ?) λεχϑὲν ἐν Φρίξῳ"! ὅστις ᾽ν) δὲ ϑνητῶν οἴεται καϑ' ἡμέραν voluptatum magnitudinis terminus sít doloris omnis ablatio, ex uno versw accepisse ostenditur, ' . sed postquam potusqne cibique exempta libido est.
quod autem mors ad nos nibil sit, Epicharmus ei indicavit dicens, vel mortuum esse vel mori mea nihil refert. similiter et quod mortua corpora nullo sint sensu praedita, suffuratus est ab Homero scribente, 5 surda autem terram male verat percitus ira, 274, porro non haec solum apte et eleganter videntur' dicta esse a potis, sed etiam quae pronuntiarunt de diis. cwiusmodi est quod apud Euripidem dictum est in Phrixo, | J mortalium quicumque quotidie malum , x) ἐξ ἔρον] ita Lm legendum hoc loco et infra sect. 2989 pro ἔξε- "Q0», stque ita: legitur etiam in codicibus emendatis Homeri lliad. αὐ 469 et alibi; saepius enim hic versus apud po&tam recurrit. scholiastes: Biégalo» τὸν τῆς τροφῆς ἔρωτα, ὅ ἔστιν, ἐκορέσϑησαν. ἔρον δὲ τὸν ἔρωτα Atolixoc λέγει. hunc Homert locum Virgilius Aeneid. 1 220 ita expressit: postquam exemta fames epulis, i '*) 'En(zaguog] alius est sensus dicti Epicharmei, quod affert Cicero l' Tusc, c. 8 emori nolo, sed me esse mortuum nihili aestimo, neque dubito aliam illam Graecam quam in animo Cicero babuit, fuissé sen- tentiam, nam haec quam aflert Sextus ita ut in editis exstat, etiam in mss Savil. Ciz. et Vratislav. legitur. ita etiam' in suo codice legit Her- vetus, atque in miss codicibus Sexti Veneto ac Florentino repperisse se HStephenus in Lexico Ciceroniano p. 147 scriptum reliquit. igitur vix essentior ingeniosag licet clarissimi Davisii coniecturae, qui Graeca Epi- ^-