quaque potcellamus trausitiono ad simile, 407, nam ai «imile eoasiÉ “ quoniam locutioni feriri in sura, quae est εἰντιχνήμιον, aualogia u— det in. naso feriri et ín ventre, dicitur autem primum ἀντιχνημ-- aaalogiae convenienter dicendum esse γαστρίζειν aut μυχτηορίζειγν. — ^autem ostendendum est etiam in ἑππάζεσϑαι et Χαταχρημνέζεσϑαι et σϑαι. haec autem non dicimms, propterea quod siot praeter oom tousmetudinem. ergo aec χυήσω nec φερήσω mec alia omnia quae die" hent ex analogia, propterea qnod non dicantar ex usu ac cousuetus" $48. verum enim vero si optime quidem loqui dicimus "Thracice eus loquitur — wt qui eonsueverit, et maxime Romane qui Romane snevit:. sequetu* etiam eum recte loqui Graece, qui Graece loqui co αἱ sequamur usum ac oonguetndinem, non awtem preeceptionem, ugum sequuti et coniuetudinem, non analogiam, Graece loquemur. 219. in su — usuj ac consuefndini aut convenit analogia aut ab ea discrepat; et si dem convenit, primum quidem ut illa non est artificiosa, ita nec haec. ars. nam quod rei artis omnino experti convenit, est ipsum quoque * vacuum. et alioqui sí quod secundum illam est Graecum, secundum quoque quae illi congruit, erit Graecum: etiam id quod secundum {1513 6) τὸ γασερίζει.»]. Pheysichus: γαστρίζειν ἐπὶ τοῦ ἐμπίπλασϑαι λέγοι" σι» ᾿4ϑηναῖοι, οὐκ ἐπὶ τοῦ τὴν γαστέρα τύπεξιν. usus tamen hoc 6681 Arütophanes in Pace v, 273 οἱ 402 et in Vespis v. 1619 «t HStephsno iam, observatum. J | à) μυχτηρίζειν͵ non ignotus huius verbi usus pro eubsannmare et mat suspendere, quo sensu etiam usus illo est S. Paulus Galat. 6 1 S. Poly- , carpus epistola sect. 5 εἰδότες ὅτι ϑεὸς οὐ μυχτηρέζεται, ἀφείλομεν ἀξῖν τῆς ἐντολῆς αὐτοῦ καὶ δόξης περιπατεῖν. sed negat Sextus verbum illu poni pro eo quod est εἰς τὴ» ῥῖνα τύπτειν, nasum ferire sive caedere.
i) ἐππάζεσϑαι xol χαταχρημνίζεσϑαι καὶ ἡλιάζεσϑαι verba x«l ἡλιά ζεσϑαι e mss revocavi quae in editis exciderant. quod autem neg Sextus haec verba usurpari, intelligendum de illa significatione feriendi quae i jlls verbis locum non habent, cum Ἱππάϊεσϑαι sit equitare ταταχρημνίζεσθαι praecipitari, ἡλιάζεσθαι apricari. πον Δ) αὐτὴν ἐχείν"} οἱ hoo quod analogiam consuetudini congruentes νην ἔσταε' τοιοῦτον. τούὐύτοὐ δὲ οὕτως ἔχοντος. οὐ δεησόμεθα 220 ἀναλογίας πρὸς διάγνωσιν τοῦ "λληνισμοῦ, ἔχοντες “εἰς τοῦτο συνήϑειαν. εἰ δὲ διάφωνός ἔστιν αὕτη), πάντως ἑτέραν.
myovufrg συπήϑειαν παρ᾽ ἐκείνην, xal οἱονεὶ βάρβαρον, ἀδό- Mc γενήσεταε καὶ ὡς προσχοπὴν ἐμποιοῦσα τελέως ἄχρηστος.
Myuprrío» δὲ καὶ ἀπὸ τῆς συστάσεως τῆς τέχνης αὐτῶν. 96-921 Wu μὲν γάρ, καϑολικά τινα ϑεωρήματα συστησάμενοι, ἀπὸ Νίτων πάντα τὰ κατὰ μέρος ") χρένοιν ὀνόματα, εἴτε ᾿Ελληνεκά εἴτε καὶ μή. οὐ δύνανται δὲ καὶ τοῦτο ποιεῖν διὰ τὸ rt τὸ χαϑολικὸν αὐτοῖς συγχωρεῖσϑαι ὅτε χαϑολικόν ἐστε, Ἂν ἄλλως *) ἀναπευσσόμενον τοῦτο; τὴν τοῦ καϑολικοῦ σώζειν ᾿ . λαμβανέσϑω δὲ εἰς τοῦτο παράδειγμα ὅ ὠπ᾿ αὐτῶν τῶν 222 — ζητήσεως γὰρ οὔσης ἐπί τινος τῶν κατὰ μέρος Ὁ 968 , οἷον ἐπὶ τοῦ εὐμενής »), πότερον χωρὶς τοῦ c προwert» ἰστὶ τὴν πλάγιον μέρ! ΝΣ μεν ἢ asa ἢ σὸν τῷ hs V, πμενοῦς, πάρεισιν oi γραμματικοὶ καϑολιχόν τι προφερόμε-- 9w, καὶ ἀπὸ τούτον τὸ ζητούμενον βεβαιοῦντες φασὶ ydp “πᾶν boa ἁπλοῦν εἰς ἧς λῆγον ὀξύτονον, τουτὶ ἐξ ἀνάγκης. σὺν τῷ 0 348 τὴν γενικὴν. ἐξενεχϑήσεταε, οἷον εὐφυὴς εὐφυοῦς, οὐσεβὴς Uc, εὐχλεὴς εὐχλεοῦς. volvo». χαὶ τὸ εὐμενὴς ὀξυτόνως ipium παραπλησίως τούτοις διὰ τοῦ c, ἐπὶ τῆς γενικῆς sport εὐμενοῦς 1) λέγοντας". οὐκ ἤδεσαν δὲ οἱ ϑαυμάσιοι 923 ͵ esf, ἐπὶ t. 220. hoc aütem cum ita habeat, non erit nobis opus analoe δὲ Üerendum hellenismum, cum ad hoc habeamus usum ac consnue- Lp ea. ih autem discrepat, omnino alium praeter illam inducens usum ac €OBiilaes et velati barbaram erit reproba, et tamquam docens impin- 46:5 ἐπὶ pine inutilis. 221. arguthentandum est etíám' a 'cglistitutione eo- FM Ó5;nm volunt generalibus quibusdam constitutis praeceptis, ex his TSCX1* Ones singillatim dictiones, -Graecene sint δὴ pon sint. non pos- BE itm hoc facere, propterea quoniam ipsis hand €ouceditür quod ge- lli quae. existimant vere generalia atque universalia siné, δαὶ $i evtlrante, generalium naturam praestent. 222, Huic probendo sumatur exesplum 4b ipsis grammaticis. nam cum sit quaestio' iu aliquo ex nomi- δε! siapalaribus, ut exempli gratia in εὐμενής, otrüm obliquus casus ait anii absque G, dicendo tantum εὐμεένοῦ, án curh σα εὐμενοῦς, praesto - grammatici proferuntque generale aliquod praeceptum et ex eo conf id de quo quaeritur; dicunt enim quod omne nomen shmpléx desi- "; Ín n; oxytonum necessario effertur cum ς ín genitivo 'nt εὐφυὴς φνοῦς, εὐσεβὴς εὐσεβοῦς. εὐκχλεὴς εὐχλεοῦς. ergo εὐμενής etium quod - oxytone, his similiter proferendum est per ς in genitivo, dicendo tovg. 2223. non intelligunt autem viri illi praeclari, qnod qui censet witur, bene Graecum est, sequitur etiam id quod. eonsuetudinem im sequitur, bene Graecum. ease,:: ) e dà διάφωνός ἔστιν αὕτη) οἱ analogia a. consuetudine discedat et zepet. Ξ ΝΕ uero dej | ) τὰ xer& μέρος] ita e mss et interprete legendum pro τὰ x&r& μέτρον, ) μήτ᾽ ἄλλως] ita mss pro μηδ᾽ ἄλλως. TRAE | ) παράδειγμα) ita e mss legendum pro παραδείγμαια, unum enim P 235 immmodo exemplum subiicit. TX ) ἐπὶ τοῦ εὐμενής) ita mss pro εὐμερής. δον ὧς, ud ") προεγεχτέον εὐμενοῦφ) ita e.mas legendum ut aupra, non ξεροσενε- 8r εὐμεροῦς, ut editi habebant.! F 2 ^» πρῶτον μὲν ὅτε 0 “εὐμενοῦ "ἀδεῶν λέγειν οὐ - δώσει ᾿κωϑολεκὸν εἶνγαε τὸ παράπηγμα"), τοῦτο γοῦν αὐτὸ τὸ e ἁπλοῦν ὄνομα χαϑεστὼς xal ὀξύεονον οὐ quce σὺν ἐχφέρεσϑαι; ' ἀλλὰ ἐκείνους τὸ ζητούμενον") ὡς ὅμολογοι 924 συναρπάζειν. ἄλλως τε εἰ καϑολικόν ἔστι τὸ παράπηγμα, πάντα τὰ κατὰ μέρος ὀνόματα ἐπελθόντες καὶ τὴν ἐν ᾿ ἀναλογίαν κατανοήσαντες συνέϑεσαν ) αὐτὸ ἢ o) πάντα, πάντα μὲν οὐκ ἐπεληλύϑασιν’. ἄπειρα γάρ ἐστι- τῶν δὲ Qu» οὐκ ἔστι τις γνῶσις. εἰ δέ τιγα" πόϑεν ὅτι πᾶν. τοιοῦτόν: ἐστιν; οὐ γὰρ O τι τισὶ συμβέβηχεν ὀφόμασι, | 8355 καὶ πᾶσιν. ἀλλ᾽ εἶσί veveg ot. πρὸς τοῦτο γελοέως. ἀπανξ . καὶ λέγοντες ὅτι ἐχ᾿ πλειόνων ἐστὶ τὸ καϑολικὸν πωράπηγμο' ἑώρων γὰρ ὅτε πρῶτον μὲν ") ἄλλο τί ἐστε τὸ καϑολων, ἄλλο τὸ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ. χαὶ τὸ μὲν καϑολικὸν οὐδέποτε 226 διαψεύδεται" τὸ δ᾽ ὡς τὸ πολὺ xarà τὸ σπάνεοκ, εἶϑ᾽ δι εἰ ἐκ πολλῶν ἐστι τὸ χκαϑολικόν, οὐ πάντως τὸ τοῖς m ὀνόμασι συμβεβηχὸς τοῦτο ἐξ ἀνάγκης καὶ πᾶσι τοῖς Out συμβέβηκεν, ἀλλ᾽ Ov τρόπον ἐν πολλοῖς καὶ ἄλλοις φέρε κατὰ μογοειδείαν ἡ φύσις, οἷον ἐν ὄφεσι μὲν ἀπείροις ot κεράστην κερασφόρον, ἐν τετράποσι δὲ τὸν ἐλέφαντα npof κεχρημένον, ἐν ἰχϑύσφι δὲ τὸν γαλεὸν ζῳοτόχον *), 2» λίϑ dicendum εὐμενοῦ, nom concedet eis praeceptum illud generale esi hoc ipsum εὐμεγής, quod est nomen simplex et oxytonum, non dice cum £, sed id quod est incertam | tainquam certum arripi. 274. et si praeceptum est generale, aut omnia singularía noníina persecuti, versa quae est.in eis analogia, ipsum composuerunt, aut non oms omnia quidem non sunt persecuti; sunt enim infinita: Infinitornn nwlla est cognitio. si autem aliqua, unde hoc existit quod omne nc eiusmodi? non enim quod aliquibus accidit nominibus, hoc etiam o 225. sed sunt quidam qui ad hoc occurrunt ridicule et dicunt, quo ceptum generale fit ex plurium observatione, nam mon vident qu est generale sive universale et aliud quod valet ut plurimum et ma parte. nam quod est generale numquam nos fallit: quod est autem rimum et maxima ex parte, raro, 226. deisde quod etiamsi multoi servatione praeceptum generale constaret,. non omnino ἃ quod muli dit nominibus, hec etiam necéssario aecidit omnibus quae shnt eiusd ciei. sed quomodo in multis etia: aliis fert quaedam eature ainguls clei:. ut in serpentibus quidem: qui sunt innumerebiles, ceresten com in quadrepedibus elephantum «tentem proboscide, in piscibus mw r) παράπηγμᾳ] scientiarum praecepta vocantur παραπήγματε παραπηγνύονται τοῖς νέοις, ut loquitur Plutarchus in libro e pu educatione, et tamquam surculi panguntur et in animos discentium ih tertam defipuntur. vide Casaubonum: ad illud Persii:satira 5 pi insei» Gurts: / ruge Gléanthea. ἀμέϑοδον παράπηγμα infra sect. 9t s) ἀλλ᾽ üÉxeérovu; τὸ ζητούμενον) ita ms Vratislav. quod plen quam quod in editis erat ἀλλὰ τὸ ἀδηλούμενον. t) συνέϑεσαν)} ita, mss pro συνέϑησμ». ᾿ 3 wu) οὐχ δωρὼν γὰρ Ot πρῶτο» μέν] ita mss pro: οὐχ ἑώρων μ. ὅτι πρῶῶον x) ἔν ᾿Ἰχϑύσι τὸν γαλεὸν ζῳοτόχον] Sextus γαλεόν ponit pro c ineo piscium genere quod modo γαλεούς modo σελάχη Áristotelk P 964 pellat 6 8 hist. animal. o£ d? — ὅτε: μὲν οὐ πάγτες ὠοτοκοῦσι φήται πρότερον, τὰ μὲν γὰρ σελάχη (qiotoxbi. cerestae, cuius eode , wEZGEOíc ὀνόμασι eal vi ὕνομᾳ, ὃ μὴ ὁμοίως. φοῖς πολλοῖς Ρ 204 σε χλένεται. ὅϑεν παρέντες ζητεῖν, εἰ. ἀνάλογόν. ἐστι τοῖς 221 ιοῖς.. σκοπῶμεν πῶς αὐτῷ χρῆται T. συνήϑεια, πότερον. ἀνά- yv ἐκεέγοις ἢ κατὰ ἴδιον τύπον. χαὶ ὡς ἂν χρωμένη, οὕτω. Shui προοισόμεϑα. περιδιωκόμενοε.. δὴ ποικέλως oi,γραμ- μκοὶ ϑέλουσιν ἀναστρέφειν τὴν ἀπορίαν. “πολλαὶ γάρ qa-9298 " εἰσὶ συνήϑειαι, καὶ ἄλλη μὲν ᾿᾿ϑηναίων,. ἄλλη δὲ “ακε- ἱμενίων " xal πάλιν 1ϑηναίων Y) διαφέρουσα. μὲν. 3 παλαιώ, 2.dé ἡ νῦν. καὶ οὐχ ἡ αὐτὴ μὲν τῶν κατὰ τὴν c udur, ἡ αὐτὴ δὲ τῶν ἐν ἄστει διατριβόντων. Sap. ὃ xoi βυμιχὸς λέγεε “ριστοφάνης 5), 'διάλεχτον ἔχοντα μέσην — οὔτ᾽ ἀστείαν —.- ὑποϑηλυτέραν, οὔτ᾽ ἀνελεύϑερον ὑπαγροικοτέραν.
Mit οὖν οὐδῶν συνηϑειῶν, ὥς φασι. ποίᾳ χρησόμεθα; οὔτε 329 ἣν πάσαις κατακολουϑ εἴν δυνατὸν διὰ τὸ μάχεσθαι πολλάκις, δὲ τοὶ ἐξ αὐτῶν; ἐὰν μή τις τεχνικῶς προχριϑῇ. ἀλλὰ πρῶ- n ub φήσομεν τὸ ζητεῖν. ποίᾳ χρηστέον συνηϑείᾳ. ἔστιν ἴσον MP Uni τινα “έχνην περὶ. ἑλληνισμόν" αὕτη γάρ, φημὶ δὲ 5$ ἀγαλογία, ὁμοίου καὶ ἀνομοίου *) ἐστὶ ϑεωρία * τὸ δὲ ὅμοιον 4ἀαὶ bli λαμβάνεται ἀπὸ τῆς συνηϑείας" κἂν μὲν; Tt- $i μὰ nima], $n lapidibus magnetem qui attrahit ferrum: ita est con- iam in nominibus quae similiter cadunt esse aliquod nomen, I s« declinatur eo modo quo mnlta nomina. 227. mittentes itaque Pu multis conveniens analogia, quaeramus duemadmodum eo δὰ counetudo, utrum ex eo quod multis conveniat aBalogía, au quod Wm sequatur fypum. varie autem agitati graminatici volunt evertere tatiosem, 229. * multae enim" inquinnt "sunt consuetudines, et alia Atheniensium, alia vero Lacedaemoniorum. et rursus Atheniensium quidem erat vetus, mutata autem est quae nunc éht. nec est ea- - eoru qui ruri degunt et eorum qni versantur in civitate, dicit itaque comicus -. si erat loquela media usbis inter duas; mec,muliebris, nec quam par est agrestior ". ewn. ergo sint multae, ut didunt, comsuetndines, quanam atemar? ne- enim fieri potest wt utammr omaibus, propterea quod.seepe iater se west, nequo aliqua.ex eis, Ris alique cres faerit Iudicoto Proestantion quidem dicemus, q&aererg quamam sit utendugs cousuetadino, ide est ac si dicatur esse aliquam artem hellenismi. ipsa enim, ana- inquam, est contemplatio eius quod est simile ct dissimile. simile au- et dissimile: suybitur ex usu et coasuétudiae,.-ut si sit quidem tritum, Sextus. meminit,' PON quem dosezibit Aktius. etrabibl, 4 lib. EL 986 imaginem ex codice antiquissimo. Dioscoridis, qui in bibl. Ceeexstat, expressam dedere Lambeeius in appe se ad. lib. 6 bibl. iar. p. 294 ac Nesselius.
xal πάλιν ᾿Αϑηναίω»} supra sect. 89: πολλαὶ γὰρ “Δωρίϑες καὶ “4:-- 5. comfer si placet quae notavi libro 4 bibl, Graecae cep. 84. deiGrogdrne] versus e comoedia Aristo opbanis — nescio cwiquam alii praeter Sextum nostrum laudati...| ) φημὶ dà ἡ ita me Vratulav, pro φημὶ. δὴ 0 us oso: ) xii. wal dyopeéov) supe» »ect. 902. - p uk Xs , 98 | SEXTI EMPIRICI «βϑοτριμμένον, χρῆδϑαι αὐτῷ, εἰ δὲ μή, οὐκέτι). πευσόμεϑα obi καὶ ἡμεῖς, ἀπὸ ποίας συνηθείας λαμβάνετε ^) τὸ ὅμοιον καὶ τὶ . ἀνόμοιον’ πολλαὶ γὰρ clo: καὶ πολλάκις μαχόμεναε" ὅπερ ἀπολογούμενοι πρὸς τοῦτα ἐρεῖτε, τοῦτο καὶ παρ᾽ ἡμῶν ἀκού- 931 σεσϑε. καὶ πάλιν ὅταν λέγητε τὸν βαρβαρισμὸν ") παράπεωσῃ...ἐν ἁπλῇ λέξεε παρὰ τὴν συνήϑεοιων, ἀνταπορήσομεν λέγοντες P 266 “ποίαν φατὲ πολλῶν οὐσῶν, καὶ fj ἂν εἴπητε, ταύτῃ φήσο. 232 μὲν xal ἡμεῖς ἀκολουθεῖν. xowijc οὖν οὔσης ἀπορίας,» ovx ἄπα- οος ἡ παρ᾽ ἡμῶν ταύτης ἐστὶ λύσις’ τῶν γὰρ συνηϑειῶν a μέν εἶσι κατὰ τὰς ἐπιστήμας, αἱ δὲ κατὰ τὸν βίον. καὶ γὰρ li φιλοσοφίᾳ ὀνομάτων τινῶν ἐστιν ἀποδοχή, καὶ ἐν ἰατρικῇ ἔξαι- ρέτως, καὶ ἤδη κατὰ μουσικὴν καὶ γεωμετρίαν. ἔστι δὲ xai βιωτική τις ἀφελὴς συνήϑεια τῶν ἰδιωτῶν κατὰ πόλεις καὶ ἔϑνη 238 διαφέρουσα. ὅϑεν ἐν φιλοσοφίᾳ͵ μὲν τῇ τῶν φιλοσόφων στοι- . χήσομεν, ἕν ἰατρικῇ δὲ τῇ ἰατρικωτέρᾳ, ἐν δὲ τῷ βίῳ τῇ συν. 234 ηϑεστέρᾳ καὶ ἀπερίττῳ xol ἐπιχωριαζούσῃ. παρ᾽ ὃ καὶ διχῶς τοῦ αὐτοῦ πράγματος λεγομένου πειϑθασόμεϑα πρὸς τὰ παρόντι ἁρμοζόμενοι πρόσωπα τὸ μὴ γελώμενον “προφέρεσϑαι, ὅποῖόι nor" v?) ἢ xorà τὴν φύσιν". ola» τὸ αὐτὸ ἀρτοφόριον κα πανάριον ") λέγεται, καὶ πάλιν τὸ αὐτὸ σταμνίον καὶ ἀμίέδιοι eo utemur, sin minus, minime. 230. rogabimus ergo nos quoque, ex qua nam consuetudine sumítis simile et dissimile? sunt enim multae ef saep pugnantes iuter se. quod antem respondentes ad hoc dicetis, hoc etiam: nobis audietis, 231. et rursus quando dicetis barberismum esse lapsum à simplici dictioné praeter consnetudiném, nos coutra dubitabimnus, dicentes quammam dicitis, cum sint multae? et si quam dixeritis, dicemus nos quo que hanc sequi. $32. cum ergo sit communis dubitatio, non difficititer ein solutio éx nostra parte viam inveniet; nam ex consuetudinibus aliae quidez sunt ín scientiis, aliae autem in vita. etenim im philosophia quaedam us recipiuntur nomina et praecipue in arte medendi, quin etiam in musica e &goomefria, est etiam quaedam ad rationem' vitae pertinens simplex priva torum ac plebeiorum consuetudo ἔπ civitatibus et gentibus diflerem 233. unde íu philosophia quidem philosophorum sequemur consuwetudinem in arte medendi eam quae megis facit ad medicinam; ín agenda autem vit eam quae est magis comsneta et xminws supervacanea et quae est magis ii usu in regione. 231. quocirca cum res eadem dicatur bifariam,. tentabimu nos praesentihus eccommodantes personis proferre quod noo rideatur, cs iusmodicumque sit secundum aaturam, ut exempli causa idem dicitur ἀρ’ τοφόριον et πανᾷριον et rursus idem σταμνίον et ἀμέϑιον et ἴγδις e c) εἰ dà μή, μηχέτι] in mss οὐχέτε quod idem est, [quodque recepimus.
. d) λαμβάνετε] ita ex ms Vratislav. legendum pro λαμβάγεται, wt ad ramnmáticos se convertat oratio. mox enim sequitur: ὅπερ πρὸς zoUt ἔρεῖτε. ἀχούσεσϑε, λέγητε eic. sic supra sect. 200.
e) βαρβαρισμό»] supra sect. 210. aL ποίαν) ita legendum. e mss pro ποίας, mox pro εἴπητδ ms Cis ποιῖδ. | P265. 6) ὑποῖόν ποτ᾿] malim ózowvnor' uno vocabulo, ut ὁποιοσδή. ὁποιοσδήποτε et alia quae HStephanus in Thesauro suo annotavit.
À) ἀρτοφόριον xal πανάριο»] insignis hic locus de duplici genere vo- cabulorum ljiwrixó» et ἀστεροτέρων, cuius usus est in omnibus linguit aliter enim in familiari sermone et ad famulos atque ancillas loquimur aliter sensa animi nostri. exprimimws inter honestiores vel in public oratione, itaque ἀρτοφόριον, duída et lydi pro canistro, matula « mi My καὶ 9vtu. ἀλλὰ στοχαζόμενοι Γτοῦ καλῶς ἔχοντος καὶ φιφῶς xal τοῦ μὴ γελᾶσϑαι ὑπὸ τῶν διακονούντων ἡμῖν παι- ἑπρίων xai ἰδιωτῶν πανάριον ἐροῦμεν, καὶ εἰ βάρβαρόν» ἐστινἢ), ἀλλ᾽ οὐκ ἀρτοφορίδα, καὶ σταμνίον ἀλλ᾽ οὐκ ἀμίδα, καὶ ϑυΐαν | μᾶλλον ἢ ἴγδιν. καὶ πάλιν dv διαλέξει ἀποβλέποντες πρὺς τοὺς 936 περόντας μὲν ἰδιωτικὰς λέξεις παραπέμψομεν, τὴν δὲ ἀστειοτέ- qu xal φελολύγον συνήϑειαν μεταδιώξομεν. ὡς γὰρ 7) φιελολό-- ᾿ς γελᾶται παρὰ τοῖς ἰδιώταις, οὕτως ἡ ἰδιωτικὴ παρὰ τοῖς φιολόγοις. δεξιῶς οὖν ἑκάστῃ περιστάσει τὸ πρέπον ἀποδιδόν- τς δόξομεν ἀμέμπτως ἑλληνίζειν. ἄλλως τὲ ἐπεὶ ἐγκαλοῦσιν ὡς 886 ὑωμάλῳ καὶ πολυειδεῖ τῇ συνηϑείᾳ, καὶ ἡμεῖς ἀπὸ τῆς αὐτῆς ἠρορμῆς αὐτοῖς ἐγκαλέσομεν" εἰ γὰρ ἡ ἀναλογία ὁμοίου παρά- ϑισίς ἐστεὮ, τὸ δὲ ὅμοιον ἐκ τῆς συνηϑείας, 7 δὲ συνήϑεια imeuaAog τε καὶ ἄστατος, δεήσει καὶ τὴν ἀναλογίαν μὴ ἔχειν ᾿ στῶξα. mapannyuara!). καὶ τοῦτο πόρεστι διδάσκειν ἐπὶ τῶν 237 νομάτων καὶ τῶν ῥημάτων καὶ μετοχῶν καὶ καϑόλου τῶν ἄλ- le» ἁπάντων. οἷον ἐπὶ μὲν τῶν ὀνομώτων παρ᾽ ὅσον τὰ κατὰ τὰς ὀρϑὰς πτώσεις ἀνάλογα ὄντα καὶ ὅμοια ταῦτα κατὰ τὰς πλαγίους ἀνομοίως τε xal οὐκ ἀναλόγως σχηματίζεται, οἷον “ίρης P 306 Χάρης χάρτης, “Ἄρεως Χάρητος χάρτου. xoi Ἰένων Νέων ϑυΐκ. sed spectantes πὶ recte et aperte loquamur et ne rideamur a pueris aobis mimistrantibus et indoctis hominibus, dicemus παγάριον, etsi sit bar- βάσει, nea autem ἀρτοφρορίδα, et σταμνίον non ἀμέδα, et ϑυΐαν magis quam ἴγδιν. 235. et rursus in disserendo ad eos qui adsunt aspicientes, ; quidem dictiones valere inbebimus, urbaniorem autem et eru- ditum morem persequemur. nam ut mos eruditus irridetgr apud imperitos, . ha etiam imperitus apud eruditos. dextre ergo quod decet unicuique üübweates circemstantiae videbimur Graece loqui citra reprehensionem. 236. alaoqui quoniam reprehendunt consuetudinem ut imaequalem et multi- plcem, mos quoque ex eo ipso nacti occasionem éos reprehendemus. si eaim amalogie est eius quod est simile collatio; simile porro est ex con- metudine; coasuetudo amtem est inaequalis et instabilis; oportebit etiain aelegiam non habere stabilia et fixa praecepta. 237. possumusque hoc di- xere ia mominibus et verbis et participiis et, ut in summa dicaní, in aliis &waibus. ut ia nominibus quidem, quatemus quae in rectis casibus analo- ' ga conveniunt et sunt similia, ea formantur in obliquis inaequaliter et non € amalogia, ut Aonc Χάρης χάρτης, “Ἄρεως Χάρητος χάρτου, et Mévov - mortario negat Sextus dieturum se preecipué inter famulos ac de plebe ines, risuros quae vix intelligant, usurum vero vocabulis ἰδιωτιχοῖς πεγάριον, σιαμνίον ϑυΐα (sive ut apud Phrynichum est ϑυεέα), licet riora sint bonorum scriptorum probata usu. erudite hoc de argumento — consulere iuvabit Salmasium libro de Hellenistica cap. 2.
— i) xa) sb βάρβαρόν ἔστι] πανάριον non Graeca vox est sed Latina a puibus qui illi imponuntur, ita s. Epipbanius etiam opus suum adver- ms haereses inscripsit, αὐτὸ τοῦτο πανάριον εἴτ᾽ οὖν χιβωτεον ἰατριχὸν 12) ϑηριοδηχτιχόν. ) — ὮΝ Ὦ ὁμοίου παράϑεσις]ἢ supra sect. 199 et hoc loco Hervetus odditionem ἀνε adiectionem vertit, quod mihi visum est obscurius, quia non adiidedo sed conferendo simile cum simili analogia constat.
ἢ ἑστῶτα — — fixa et stabilia praecepta malui reddere, quam cua Hezveto exempia, propter hasc quae de vocabulo jo dizi supra, / Θέων,.IMévovoc Νέοντος Θέωνος *). Σκόπας μέλας "fac; Zxond μέλανος “Ἄβαντος. ἐπὶ δὲ τῶν ῥηματικῶν “πολλὰ ὁμοίως xavà τὸν ἐνεστῶτα χρόνον λέγόμενα οὐκ ἀναλόγως ἐν τοῖς ἀλλοιᾳ χρόνοις σχηματέζεται.᾿ ἐνίων δὲ συζυγίαι τιγὲς. ἐκλελοίπασιν. οἷον αὐλεῖ. ἀρέσκεε, ηὔληχεν ἀρήφεχε"), καὶ κτεένεταε μὲν λέγεται ἔχτανχε δὲ οὐ λέγεται" ἀλήλιπται μὲν εἴποι τις ἄν, ἤλειπται δὲ οὐχέτι. ἐπὶ δὲ τῶν μετοχῶν βοῶν σαρῶν νοῶν, βοῶντος ca- ροῦντος νοοῦντος 5)" καὶ ἐπὶ τῶν προσηγοριῶν ἄναξ ἄβαξ, ἄνα- 339 xroc ἄβακος, γραῦς ναῦς, γραὺς νηός. ὡσαύτως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν τοιούτων" ἄρχων γὰρ λέγεται καὶ ὀνοματικῶς ") καὶ ὃ τὴν ἀρ- χὴν. διέπων. ἀλλ᾽ ρχωνος *) μὲν γίνεται κατὰ πλάγιον -ττῶσιν τὸ ὀνοματικόν, ἄρχοντος δὲ τὸ μετοχικόν. xal κατὰ ὅμοιον τρόπον μένων ϑέων νέων, μετοχικὰ ὄντα καὶ ὀὄνοματικὰ διαφερούσας λαμβάνει τὰς χλίσεις" IMévovoc*) μὲν γὰρ γίνεται τὸ Θέων Νέων ᾿ Mfyoroc Θέωνος Νέοντος. “Σκόπας μέλας Ἄβας, «Σκόπα μέλανος Ἄβαντος. 238. im verbis autem multa quae sümiliter dicungue in tempore praesenti, non formantur convenienti analogia im aliis temporibus, donnullorem aliquae deficiunt coningationes, ut αὐλεῖ ἀρέσχει, ηὕὔληκεν ἀρήρεχκε, et dicitur quidem xr&(vercu, ἔχιανχα autem non dicitur; dis. λιπται quidem dixeris, ἤλειπται autem minime. ia participiis awtem βοῶν σαρῶν νοῶν, βοῶντος σαροῦντεος γοοῦντος. et in appellativis ἄναξ αβαξ, ἄναχτος ἄβαχος. γραῦς ναῦς, γραὸς νηός. 939. similiter autem iu iis quoqué quae snnt huiusmodi. ἄρχων» enim dicitur et momen significando et is gerit magistratam. sed "oyovoc quidem fit ia. casu obliquo nomes, Oyorzoc antem participium. et simili modo μένων ϑέων νέων cum siut et participia et nomina, diverses accipimut declinationes; aam a nomine qui P 206 m) Mévovoc Ncovroc Gtaroc] ita scripei pro μένοντος λέοντος fuos; tria enim diversa genera genitivorum a nominativis in ων exhibere Sextus instituit, est autem Mérorog (pro quo alii Mérovoc malunt) a nomi- nativo non μένων participii, sed nominis proprii Mé»o», quo titulo ' exstat dialo celebris Platonis, deinde ut ex sectione 239 apparet, ' eimns nomine ^w tres eiusmodi voces delegit noster, quae sunt simul et participia et nomina propria, quod'de vocabulo λέων dioi mon potest, bene autem de vé», quod etiam infra diserte éxstat, [Lone et Χάρης quemedmogus deinde ένων Νέων Θέων "48ac Σχόπας literis maiusculia excudi iu- 2? Lioeq ita legendum pro ἀρήρεσχε, probantibus etiam mss, ex q*ibus paulo post etiam 7/À&zrras scripsi pro ἡλιπται.: ) βοώντος σαροῦντὸς γνοοῦντος] magis apparebit diversitas, si sine contractione scribuntur, βοάοντος, σαρόοντος, vofortog.
p) ὀνοματιχῶς ita legendum et mox ὀνοματιχόν et ὀνοματιχά etiam mstis Vratislav. et Cizensi diserte suffragantibus pro ὀγνομαστιχόν. pro- clivis est ac frequens huiusmodi error ut notatum clarissimi Hemster- husii eruditis prolegomenis ad [ulii Pollucis Onomasticum, dicitur autem ὀνοματιχόν de nomine ut ῥηματικόν de verbo sect. 195 et 238. itaque ἄρχων» ὀνοματιχῶς est nomen, dux, doyóg. at ἄρχων μετοχιχῶς sive μετοχιχόν est participium, imperane.; q) τἐῤχονος notandus hic locus tanto magis, e tod genitivus isto 4 χων vix usquam reperitur, semper enim fere codices alter ille participii ἄρχοντος occupavit. / | τ) νέων] apud Demosthenem oret. pro Ctesiphonte [p. 524 12 Reisk.] Νέων quidam memoratur, unde etiam Harpocratio et Suidas nomen illud proprium esse notant, x ) Mérorvo;]. ita scribendum puto.pro Méroroc, ut a ϑέωνος distin- guatur..nam propterea genitivum a Λέων adscribere neglexit, quod cum i uazixov, μένοντος δὲ ἢ μετοχή. καὶ Θέωνος. μὸν 10 ὀνομα- ὄν, ϑέοντος δὲ μετοχῇ ἐστι. πλὴν ix τούτων συμφανὲς ὡς 510 ; συνηϑείας ἀνωμάλου καϑεστώσης οὐχ ἕστηκε v0 παραπή- κτα τῆς ἀναλογίας, ἀλλ᾽ ἀνάγκη ἀποστάντας αὐτῶν τοῖς πὸ τὴν συνήϑειαν σχηματισμοῖς προσέχειν παρέντας τὸ ΚΕΦ. ια΄.
' MEE Περὶ ἐτυμολογίας: | A Τὰ δὲ αὐτὰ λεχτέον πρὸς αὐτούς, καὶ ὅταν δι᾽ irvpolo-241 ; χρένειν ϑέλωσι τὸν ἑλληγισμόν. πάλιν γὰρ ἤτοι σύμφωνός ι τῇ συνηϑείᾳ 7 ἐτυμολογία. ἢ διάφωνος. καὶ εἰ. μὲν σύμ-- γος, παρέλκει, εἶ δὲ διάφωνος, οὐ χρηστέον αὐτῇ ὡς προσχο-. — '. " ἐμποιούσῃ μᾶλλον τοῦ βαρβαρίζειν ἢ σολοικίζειν. καὶ hilou μεκαχτέον τὰς ὁμοίας ἀντιρρήσεις ταῖς ἔμπροσθεν ἡμῖν Νϑοϑείσαις. ἰδιαίτερόν d? ἐκεῖνο λεχτέον" τὸ ἐτυμολογίᾳ κρι- 942 ior ὄνομα ὅτι Ἑλληνικόν ἔστιν, ἤτοι ἔτυμα πάντως ἔχειν! 201 λει ἢ τὼ πραηγούμενα αὐτοῦ ὀνόματα ἢ εἰς τινα τῶν φυ- ὥς ἀναφωνηϑέντων καταλήγειν. καὶ εἰ μὲν ἀπὸ ἐτύμων náy- €, χατὰ τοῦτο elc ἄπειρον τῆς ἐκπτώσεως γινομένης ἄναρχος :u 4 ἐτυμολογία, καὶ οὐκ εἰσόμεϑα εἰ "Ἑλληνικόν ἔστι τὸ qam» λεγόμεγον ὄνομα, ἀγνοοῦντες ποῖον ἦν τὸ ἀφ᾽ οὗ πρῶ-- - m fe Mérorvoc, a pardicipio autem. zrévorror. et ϑέωνος quidei est no-" m, Sforroc autem participium. 340. ex bis perspicuum est, quod cum issequalis.coasnetudo, non stant firma: ac fixa praecepta analogiae, sed ^ ^ wee est ut lis dimissis (ormationes quae sunt ex consaetadine relicta dogia etteadasatur. y geo d E — cap. XI. | De etymologia. | gis. ὡς 941. Eadem quoque sunt eis dicenda quando per etymologiam de hel- É&mo ferre volunt iudicium; rarsus enim eut consnetudini convenit ety- ogia, aut ab ea discrepat. et si quidem couvenit, est supervacanea; sin mt discrepat, non est ea utendum, πὶ quae magis faciat nt impingamus. barbsrismum vel soloecismum. atque in universum similes opponendae LI contradictiones iis quas superius tradidimus. 212. magis autem proprie d est dicendum: nomen quod ex etymologia iudicatur esse Graecum, omnino etyma sive originis loco debet habere quae ipsum praeeedunt ima, aut desinere ín aliqua ex iis quae sunt pronuntiata naturaliter. ef »mmmiuo debet etyma sive origines babere, ea ratione cum redeat ad in-. tm, erit principii expers etymologia, et nesciemus an sit Graecum wen quod dicitur altimum, ut qui ignoremus quale sit illnd a quo prieiusdem generis est et Νέωνος habet Suida teste, Quando nomen ipriuse est, uti »fovroc, quando est participfum a γέω Aabito.
ἢ ὀφείλει] ms Vratislav. ὀφείλῃ. mox pro τῶν φυσιχῶς idem ms male P 267; Ox, vocat autem φυσιχῶς. — quae.infra sect. 2414, εύμως πείμεγα ὀνόματα, voces quae nullas origines habent nisi natum ipsam linguae vel populi rem ita efferentis. paullo post pro ἀπὸ μων πάντων, quod habebant editi, reseripsi πόγτως, ut supra recte [| 90 — SRXTI EMPIBICI 949T0» κατάγεται. οἷον εἰ ὃ λύχνος εἴρηται ἀπὸ τοῦ λύειν τὸ γύχος, ὀφείλομεν μαϑεῖν,, εἰ καὶ τὸ νύχος ἀπό τινος λληνικοῦ εἴρηται καὶ, τοῦτο πάλιν ἀπ᾽ ἄλλου" καὶ οὕτως εἰς ἄπειρον γι- γομένης τῆς ἀνόδου καὶ ἀνευρέτου καϑεστῶτος τοῦ πρῶτον ἀνα- ωὠνηϑέντος ὀνόματος συνακαταληπτεῖται χαὶ τὸ εἰ “Ελληνικῶς 2446 λύχνος εἴρηται. εἰ δὲ ἐπί τινα τῶν ἀνετύμὼς κειμένων. ὄνο- μάτων καταλήγοι ἢ τὸ ἐτυμολογούμενον ὄνομα, ὃν τρόπον ἐκεῖνα.
τὰ εἰς ἃ κατέληξεν, οὐ διότι ἔστιν ἔτυμα παραδεξόμεϑα, ἀλλὰ διότι τέτριπται κατὰ τὴν συνήϑειαν" οὕτω. καὶ τὸ δι᾽ ἐτυμο- λογίας κρινόμενον παραδεξόμεϑα, οὐ διὰ τὴν ἐτυμολογίαν, ἀλλὰ διὰ τὸ σύνηθες" οἷον προσχεφάλαιον ἀπὸ τοῦ τῇ κεφαλῇ προστέϑεσθαι εἴρηται, ἡ δὲ κεφαλὴ καὶ τὸ πρός, ὅ ἐστι πρό- 245 ϑεσις, ἀγετύμως Y) κέχληται. τοίνυν ὡς ταῦτα χωρὶς ἐτυμολο-- γίας πεπίστευται, διότι ἐστὶν “Ἑλληνικὰ τῆς συνηϑείας αὐτοῖς *) , χρωμένης, οὕτω καὶ τὸ προσκεφάλαιον δίχα ἐτυμολογίας ἔσται "πιστόν. ἄλλως τε ἐνίοτε τὸ αὐτὸ πρᾶγμια δυσὶν ὀνόμασι καλεῖ-- cu, τῷ μὲν ἐτυμολογίαν ἐπιδεχομένῳ, τῷ δὲ ἀνετυμολογήτῳ. καὶ οὐ διὰ τοῦτο τὸ μὲν ἔτυμον λέγεται “Ἑλληνιχόν, τὸ δὲ ἀν- ἔτυμον βαρβαρικύν, ἀλλ᾽ ὡς ἐχεῖνο “Ελληνιζόν, οὕτω καὶ τοῦτο “}".
mum deducitur. 243. ut si diotus est λύχνος a λύειν τὸ νύχος, debemus discere an etam νύχος dictum sit ab aliquo Graeco vocabulo et hoc rursus ab alio; et sic cum ascensus fiat in infinitum et inveniri non possit etymum nominis quod primug est pronuntiatum, simul etiam comprehendi non potest an.Graece dictus sit λύχνος. 244. sin autem in aliqua ex his nominibus quae sunt ita imposita ut nullum habeant etymum, desinit nomen cuius datur etymologia, quo modo illa in quae desiit, non admittemus quia ha- . beat ἔτυμα sive originem, sed quia sunt trita consuetudine, ita etiam quod judicatur per etymologiam, admittemus, non propter etymologiam, sed propter usum ac consuetndinem, ut exempli causa προσχεφάλαιον dictum est quod subiiciatur capiti, quod dicitur χεφαλή. χεφαλή autem et πρός, quod est praepositio, ita appellata sunt absque etymo. 245. sicut ergo ea fidem invenerunt absque etymologia propterea quod suut Graeca, eis utente ipsa cousuetudine, ita etiam προσχεφάλαιον fide digaum absque etymolo-. gia erit, et alioqui eadem res nonoumquaif duobus appellatur nominibus, altero quidem quod recipit etymologiam, altero vero quod non xecipit. et mon propterea hoc, quod habet etymon sive originem, vocatur Graecum, quod vero caret etymo, barbarum, sed sicut illud est Graecum, ita hoc u) λύχνδεο] Etymologicum Magnum: λύχνος καὶ λύχνον παρὰ τὸ λύειν τὸ γύχος, τουτέστι τὸ σχότος, λυόνυχος καὶ λύχνος. οὕτως “Δριστόνιχος ἕν τῷ περὶ σημειῶν τοῦ Ὁμήρον. ἃ vocabulo γύχος dicta νύξ, possit et χύχρος videri à λύχη vel λύξ, unde lux Latinorum, atque hinc lucerna, λύχη»ν quasi λευχήν dictam Is. Vossius annotavit ad parentis sui Ety- mologicum. γύχος ab Hebraico quase vox quietem designat, haud , bsurde derivat Martinius in Cadmo suo Graecophoenice. x) χαταλήγοι] ita mss pro χαταλήγει. .Ooy) ἀνετύμως} 20n quod vocabuli χεφραλή nullae a grammaticis ferantur notiones originationesque, quarum aliquot videri possunt apud Magni Etymologici auctorem, sed quod nulla ex illis Sexto fuit probata tam- quam verisimilis, vel quod tamquam. primitivum ac ἰών τε habeatur, uti προσκεφάλαιον manifesto compositum sit derivatumque.- 4) αὐτοῖρΐ ita legendum e mss pro αὐτῆς. a) οὕτω καὶ τοῦτο] ite ms pro οὕτω δὲ καὶ τοῦτο..
ADVERSUS GBAMMATICOS [Lib] C.1..12. 91] olov τὸ ὑφ᾽ ἡμῶν καλούμενον ὑποπόδιον “4ϑηναῖοι καὶ Κῷοι "46 χελωνγϊδα ") καλοῦσιν. ἀλλὰ ἔστι τὸ μὲν ὑποπόδιον ἔτυμον, ἡ δὲ χελωνὶς ἀνέτυμον" καὶ οὐ διὰ τοῦτο οἱ μὲν ᾿4ϑηναῖοε λέ- γονται͵ βαρβαρίζειν, ἡμεῖς δὲ ἑλληνίζειν, ἀλλ᾽ ἀμφότεροι ἕλλη- P 268 γέζειν.. τοίνυν ὡς ἐκεῖνοι διὰ τὴν συνήϑειαν καὶ οὐ διὰ τὴν τοῦ 241 ὀνόματος Ἐτυμότητα λέγανται ἑλληνίζειν, οὕτω καὶ ἡμεῖς διὰ τὸ ^ ἐν τῇ αὐτῶν συνηϑείᾳ τετριμμένον ἔχειν τὸ τοιοῦτον ὄνομα, καὶ ov διὰ τὴν τῆς ἐτυμολογίᾳς πίστιν ἑλληνιοῦμεν. ἀλλ᾽ ὅτι μὲν τὸ τεχνικὸν μέρος τῆς γριμματικῆς ἀνυπόστατόν ἐστιν, αὐτάρ-- κως éx τῶν εἰρημένων δέδεικταε. χωρῶμεν δὲ ἀκολούϑως κι ἡ ἐπὶ τὸ ἱστορικόν. [25 IN r ΚΕΦ. ιβ΄.
. etiam. 246. ut quod a nobis vocatur ὑποπόδιον, Athenienses et Coi vocant χελωνίδα; sed habet quidem ὑποπόδεον etymum, χεέλωγίς autem nequa- quam: nec tameu propterea dicuntur Athenienses loqui barbare, nos autem Graeco, sed utrique dicuntur Graece loqui. 247. sicut ergo illi propter consnetudinem, non autem propter nominis etymon sive originem dicuntur loqui Graece, ita etiam nos propterea quod habeamus tale nomen tritum consmetudine, et non propter fidem etymologiae Graece loquemur, sed quod artificiosa quidem pars grammaticae non possit consistere, satis est osten- sum ex iis quae dicta sunt, consequenter amtem veniamus ad historicam.
cAP. XII | | we o ot An consistere possit pars historica.
948. Atque quod haac quidem plene velint essà partem grommaticae ' est perspicuum. 'Teauriscus quidem certe amditor Cratetis sicut alii critici criticae subiiciens grammaticam dicit eritices partem alam esse retionis, aliam consuetudinis, aliam vero historicam, 249, atque ratjonis quidem esse eam quae versatur in dictione et tropis grammaticis; consuetudinis b) ytlovída] Iudith, 14 14 de Holophernis cadavere: xal εὗρεν αὐτὸν ἐπὶ τῆς χελωνέδος vexQgóv «£ invenit eum mortuum iacere super scabello illo fortasse quo in lectum ascenderat, licet Hesychius et Suidas ad hune libri Iudithae locum respicientes χελωνέδα, οὐδὸν τῆς ϑύρας τῆς σχηνῆς limen ianuae tabernaculi interpretantur, apud eundem Hesychium χελώγνῆ exponitur τὸ ὑποπόδιον. ᾿ c) Ταυρίσχος] ad haec quae ex TTaurisco Cratetis Mallotae discipulo, P 268 Dionysio "Thrace et Asclepiade Myrleano Sextus deinceps de historica amraticae latius sumtae parte tradit, operae pretium fuerit conferre em Woweranum libro de Polymathia c. 10 seq.; d) ὑποτάσσων T5 χριτιχῇ τὴν voa ix)v] grammaticen itaque pro eritices parte habait T'auziscus, nm yes dicant i Dunes grammatices, ut supra ed sect. 79 ennotevi. | ed o^ ^o SEKTE EIMPIRIO! - διαλέκεους καὶ τὰς διαφορὰς τῶν πλασμάξων xal χαρακτήρων *) . berepuxó» δὲ τὸ περὶ τὴν προχειρότητα τῆς ἀμεϑόδου "ὕχης.
250 4εονύσιος δὲ ὃ Θρὰξ ἢ ἕξ μέρη γραμματικῆς εἶναε λέγων, ἅπερ . ἡμεῖς ἀνώτερον ὁλοσχερῶς vola) προσηγορεύσαμεν, ἐν τούτοις ᾿ς wal τὸ ἱστορικὸν ἀποδίδωσιν". εἶναε γάρ φησι γραμματικῆς μέρη ἀνάγνωσιν. ἐντρηβῆ «ατὼ προσῳδίαν, ἐξήγησιννιατὰ τοὺς ἐνυπάρχοντας ποιητιχοὺς τρύπους, λέξεων xoà ἐστοριῶν ἀπόδοσιν, ἔτυ- ^ μιολογέας, εὕρεσιν, ἀναλογίας. ἐκλογισμόν, κρίσιν. ποιημάτων, ἀτόπως διαιρούμενος καὶ τάχα μὲν ἀποτελέσματά τινα καὶ μόρια 451 γραμματικῆς οὐ μέρη ταύτης ἢ ποιῶν, ὁμολόγως δὲ τὴν μὲν ᾿ς ἐγντριβῆ ἀνάγνωσιν καὶ τὴν ἐξήγησιν καὶ τὴν χρίσιν τῶν ποιημά» . ζῶν ἐχ τῆς περὶ. ποιητὰς καὶ συγγραφεῖς ϑεωρίας δ) λαμβάνων, P 209 77» δὲ ἐτυμολογίαν καὶ ἀναλογίαν ἐκ τοῦ τεχνικοῦ, τοῖς δὲ τὸ ἱστορικὸν ἀντεχτιϑεὶς ἐν ἱστοριῶν καὶ λέξεων ἀποδόσει κεέμενον.
4569.4σχληπιάδης δὲ ἐν τῷ περὶ γραμματικῆς τρία φήσας εἶναι τὰ — aütem eam quae in dialectis ot diversitate Sgurarum et charaeterum;. histo- rioam deniqué quae coasistit in tractatione meteriae ommis generis neo ulia certa ratione ac methodo definiendae. 250. Dionysius autem "Thrax dicens esse sox partes grammaticae, quas quidem nos superius tres omnino pártes ' eppeliavimus, in iis etiam partem tradit historicam; dicit enim partos osse. gremmaticae ' peritam. secundum accentus lectionem, expositioaem per tropos qui Íusnnt poéticos,: dictionum et historiarim explicationem, etymologiae inventionem, analogiae considerationem, iudicium: de poómatibus, sbsusxde dividens et fertasse quaedem effecta: οἱ particulas grammaticae mom pertes: exponeus.: 251. citra centrovereijem enim exercitatam lectiolem et: expesi« tionom et iudicium de: po8matibus assumit ex. parte. quae poetas o€;bieteri- cos considerat, etymologiam autem et analogiam ex perte artificiosas illis" que tamiquam ex adtotse partem opponit historicam, quae sita est in ex- plicaadis historiis ot diotieuibus, 2653. Aschepiades aatem in sue.opere de.
. | e) τῶν πλαύμάτων καὶ χαραχτήρων»7' oea diversas figuras: loquendi l formationes et flexiones atque adeo cónsuetudinem qua dialecti constant atque circa τριβήν. usum et characteres scriptorum singmloruni v. g. ' Tbucydidis, Xenophontis, quo pertiment Dionysii, Halicarnassei τῶν παλαιῶν χαραχτεῆρες et de cbaraotete Thucydidis etc. τριβή pro usu et ἐμπειρέα fuit supea sect. Gl. — s f) Διονύσιος ὁ Θρᾷξ] verba Dionysii Thsadis ex. eius-Tfyvy nuper a me in lucem edita habes aupra ad sect. 91. x gp) ἀνώτερον ὁλοσχερῶς ] pertes illae tres grammaatioes sunt τὸ ἱστορικόν. τὸ τεχνιχὸν et τὸ ἐξηγητικόν. supra sect. 91 seq. adversus τεχνικόν -disputavit sect. 97 seq. et coatra ἐξηγητιχόν sect. 310 seq. et ᾿ contre igzoguxóv sect. 354 seq. — ἘΝ S E à) οὐ μέρη ταὐτης] possit videri legendum μόρεα γραμματιχῆς οὐ μέρη,