j VU »» admittit, novum autem cudit, et eo vult uti pro nomismate, ἐφ Wat ieipit: ita etiam in vita, qui non vult usu receptum, tamquam 50 - WR uod, sequi sermonem, sed sibi excudit novum, non longe est WW d inania, 179. quamobrem grammaticis qui profitentur se aliquam W*R'wudimros quae vocatur analogia, per quam nos cogunt loqui con- & "S*Urüihellemismo, ostendendum est eam aitem minime posse consi- ST weit autem eos-qui reete volunt loqui, attendere artis expertem: ' a UNE. et quae in vita et communi vulgi usu sita est, observationem, 180, & m hellenismo ergo est ars aliqua aut habet priucipia in quibus con- SU, ut non habet, et non habere quidem non dicent grammatici; nam jj €x us debet consistere ex aliquo principio. si autem habet: aut artifi- €053 δὰ habet aut artis expertia, et si quidem artificiosa, ea omnino aut ex FP, aut ex alia constant arte; et illa rursus ex tertia, οἱ tertia éx qUrü, et hoc in infinitum, quo fiet ut si ars hellenismi careat principiis, . B6 am quidem sit, 181, sin autem artis experta: non invenientur alia prae- «mM * — [ diclum enim γύμισμα, quia est ex τῶν νενομισμένων. & μὲν συνϑέμε-- Vu χλληλοις oí ὥνώρωποι αὐτοὶ é«vzoig πρατεουσι. vide Salmasium de Wuris et de modo usurarum.
1) xa) nto νομίσματι] vocabula cum numis comparavit etiam Hora- tiw ín notissimo loco artis poeticae v. 59 ' | — — licuit semperque licebit EE signatum praesente nota producere nomen, rri docti qui procudere legunt apud Horatium, nescio quomodo aibi riuadere possint numos iam signatos demum procudi. at producere usos signatosque neutiquam est putidum, sed de numis qui eduntur tissime dicitur. atque ita de nominibus quoque quae utendo profe- watur, imo et atteruntur ut numi. Themistius orat. 23 p. 286 de sobistae nominis mutata per aetatem significafione: ἀλλ᾽ ἐπειδὴ τοῦ ὀνό- «rog ὥσπερ νγνομέσμαξος μετέπεσεν ἢ δύναμίς χατὰ τοὺς ὕστερον θογους. ᾿ —— y) εἰ οὗ γραμματιχοί] in mss Vrat, et Ciz, εἰ particula, in editis arculus oí exciderat, quae ambo iuncta integram exbibent lectionem.
z) ἤτοε τεγνιχάς} ita. mss elegantius pro ij.
a) περὶ ἑλληνισμόν] iterum ms Vratislav. ἐλληνισμοῦ.
8 8 12. SEXTI EMPIRICI συνήϑεια τοῦ tl τέ ἔστιν ἑλλητικόν, xal τί ἀνελλήνιστον, γίνεται 188 χριτήριον, καὶ οὐκ ἄλλη τις περὶ τὸν ἑλληνίσμὸν τέχνη. ἄλλως τε ἐπεὶ τῶν τεχνῶν αἱ μὲν τῷ ὄντι εἰσὶ τέχναι, ὡς ἢ ἀγνδριαν- τοποιητικὴ!) xal ζωγραφία, ai δὲ ἐπαγγέλματι μέν εἶσι τέχναᾷ οὐ πάντως δὲ καὶ κατὰ ἀλήϑειαν, ὡς Χαλδαϊχή τε καὶ ϑυτιχή" P 2561» μάϑωμεν, πότερόν ποτε xal ἡ περὶ τὸν ἑλληνισμὸν λεγο- μένη τέχνη ἢ ὑπόσχεσις μόνον ἐστὶν ἢ καὶ ὑποχειμένη δύναμὲς, δεήσει κριτήριόν τι ἡμᾶς ἔχειν elg τὴν ταύτης δοχιμασίαν.
183 τοῦτο οὖν τὸ χριτήριον πάλιν, ἤτοι τεχνικόν τί ἐστι καὶ περὶ ᾿ς δλληνισμόν, εἴγε καὶ τῆς περὶ τὸν ἑλληνισμὸν κρινοΐσης,, d ὑγιῶς κρίνει, δοκιμαστιχὸν καϑέστηκεν, ἢ ἄτεχνον. ἀλλὰ τεχνικὸν μὲν περὶ ἑλληνισμὸν ") οὐκ ὧν εἴη διὰ τὴν προειρη- 'μένην ἢ εἰς ἄπειρον ἔχπτωσιν. ἄτεχνον δ᾽ εἰ λαμβάνοιτο τὸ - κριτήριον, οὐκ [ἂν] ἄλλο τι) εὑρήσομεν. ἢ τὴν ovrnJuur. ἢ ἄρα συνήϑεια xav αὐτὴν τὴν περὶ ἑλληνισμὸν τέχνην xor 184vovca οὐ δεήσεται τέχνης. εἴπευ δὲ οὐχ ἄλλως ἐστὶν ἑλλη- ψίζειν, ἐὰν μὴ παρὰ γραμματικῆς μάϑωμεν τὸ ᾿Ελληνιχόν, ἤτοι ἐναργές ἐστι τοῦτο xal ἐξ αὐτοῦ βλεπόμενον ἢ ἀδηλύτε- ρον. ἀλλ᾽ ἐναργὲς μὲν οὐκ ἔστιν. ἐπεὶ σύμφωνον ἂν ἦν 185 παρὰ πᾶσιν ὡς τὰ λοιπὰ τῶν ἐγαργῶν 5"). καὶ ἄλλως πρὸς μὲν τὴν τοῦ ἐναργοῦς ἀντίληψιν οὐδεμιᾶς τέχνης ἐστὶ χρεία, xeJántQ οὐδὲ πρὸς τὸ λευχὸν ὁρᾶν ἢ γλυχέος γεύεσθαι ἢ 3tpfer usuni et consuetudinem, usus ergo ac conſsuetudo iudex erit et fere sententiam quid sit Graecum et non Graecum: et non erit ulla alia ars hel lenismi, 182. et alioqui quoniam ex artibus aliae quidem sumt re vera ar- tes, ut statuaria et pictura, aliae autem sunt quidem professione, re vet eutem non sunt, ut Chaldaica et aruspicina, ut ergo sciamus utrum helle- nismi ars quae dicitur, sit solum professio, an sit etiam facultas subiech 'ed eam probandam, oportebit nos habere aliquam veri falsique regulam, 183. haec rursus regula, aut est aliquid ex arte atque lellenismo, siquidem iudicium de hellenismo, num sanum sit, examinare debet, aut artis expert sed ex arte quidem et/hellenismo esse non potest, ne, ut prius dictum est recidat in infinitum, si artis autem expers sumatur veri falsique regula, no aliam inveniemus quam usum et consuetudinem. usus ergo ót consuetu quae per se de hellenismi arte judicat, non opus habebit arte. 184, si jautez Graece nom alias loqui licet, nisi ἃ grammatica acceperimus quod est Grae cum, aut hoc est evidens et ex ipso cernitur, aut est obscurius et minu: evidens. sed non est quidem evidens; omnes enim in eo consentirent, ut D caeteris rebus, 185, et alioqui ad apprehendendum quidem id quot est evi dens, nulla opus est arte, quo modo nec ad album videndum nec. ad gu b) ἡ ἀγνδριαντοποιητιχὴ] mss Vrat, et Ciz; ἀνδριαντοποιϊχή, mox pn ϑυτιχῇ duo vocabula posuit Hervetus interpres, aruspicinam et extispi- cinam, quorum unum inservit alteri explicando, et unum idemque sunt licet et Graeci scriptores iungant quandoque ϑυτιχήν et ἡπατοσχοπίαν per Χαλδαϊχήν nemo nesdit Astrologiam divinatricem intelligi, P296 ^) δοχιμαστικὸν. χαϑέστηχε»] it& mss pro δοχιμαστικὴ χατέστηχεν. d) περὶ élÀrigud»] ita mss etiam hoc loco, cum in editis esse ἐλληνισμοῦ. | e) τὴ» προειρημένῃ»] eupra sect. 180, Uf) ovx ἂν allo τι] ita msa nam in editis d» exciderat,. £g) τὰ λοιπὰ τῶν ἐγαργῶν} ita legendum pro δργῶν, sensus ipse ergui ES . mon opus est analogià, sed observatione quemadmodum loquantu μοῦ ϑιγγάνειν" πρὸς δὲ τὸ ἑλληνίζειν μεϑόδου τιγὸς καὶ τέχνης τὰ τοὺς ραμματιχούς ἐστε χρεία. οὐκ ἄρα ἐναργές ἐστι τί -ἐλληνίζειν. ἄδηλον δὲ εἴπερ ἐστί, πάλιν ἐπεὶ τὸ ἄδηλον ἔκ τινος 196 ἑτέρου γνω "ρίζεται, τοι. φυσικῷ Tou P) χαταχρλουϑητέον Χριτη- Qo, ἐξ οὐ οὔ διαγιγν ὥσχεται τί τὸ Ἑλληνικὸν καὶ τί τὸ ἀνελλή,-. φιστον, ἢ τῇ ἑνὸς συνηϑείᾳ " ὡς ἄχρως ἑλληνίζοντος, χρηστέον, " πρὸς τὴν τούτου. κατάληψιν ἢ τῇ πάντων. ἀλλὰ φυσικὸν μὲν 181 xon — εἰς TO, “Ἑλληνικὸν καὶ τὸ μὴ τοιοῦτον οὐδὲν ἔχομεν " τοῦ γὰρ ᾿Αττιχοῦ τὸ τάριχος ἢ λέγοντος ὡς Ελληνικὸν καὶ τοῦ ΠΠελοποννησίου ὃ τάριχος προφερομένου ὡς ἀδιάστροφο», mà τοῦ μὲν τὴν στάμνον ὀνομάζοντος, τοῦ δὲ τὸν στάμνον, οὐδὲν ἔχει ἐξ ἑαυτοῦ *) κριτήριον πιστὸν ὃ γραμματικὸς εἰς τὸ οἵτως ἀλλὼ μὴ οὕτως δεῖν λέγειν, εἶ μὴ ἄρα τὴν ἑκάστου στγήϑειαν, ἥτις οὔτε τεχνιχὴ (ὴ οὔτε φυσική ἐστι. τῇ δέ τινος 188. σενηϑείᾳ δεῖν ἀκολουϑεῖν εἴπερ ἐροῦσιν, ἤτοι φάσει μόνον. ἐροῦσιν, ἢ μμεϑόδοις ἀποδείξεσι χρησάμενοι. ἀλλὰ φάσιν μὲν λέ- γοῦσι *) φάσιν ἀντιϑήσομεν, περὶ τοῦ τοῖς πολλοῖς μᾶλλον?
τῷ ἑνὶ δεῖν ἀχολουθϑεῖν" ἐμμεθόδως δὲ ἀποδειχγίντες ὃ ὅτι οὗτος | ὥληνίζε, ἀναγκασϑήσονται ἐκείνην τὴν μέϑοδον χριτήριον ἕλ- P 953 ληνισμοῦ λέγειν; 0t ἣν καὶ οὗτος ") ἑλληνίζων δέδεικται, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοῦτο. λείπεται οὖν τῇ πάντων συνὴηϑείᾳ προσέχειν" εἰ δὲ 189 τοῦτο, οὐ χρεία «τῆς ἀναλογίας, ἀλλὰ παρατηρήσεως τοῦ- πῶς oí πολλοὶ διαλέγονται καὶ πῶς Ἑλληνικὸν παραδέχονται, ἢ ὡς stapdmm dulce out tangendum calidum, ad Graece autem loquendum vía ao retiome aliqua et arte opas est, ut volunt grammatici, non est ergo evideris ^ Oreere loqui, 180. si autem non est evidens, quoniam quod nop est eví- dens ex aliquo alio cognoscitur, aut naturalis aliqua sequendá erit regula, pet quam discernatur quid sit Graecum aut non, aut unius usu ac consuetu- (me wtendum erit ad hoc comprehendendum, qui perfecte loquatur Graece, wt emnium, 187. sed natüralem quidem regulam ad iudicandum quid fi$ Ürsecinn aut non Oreecum nullam habemus; nam eun Atticus tamquam Graó- cm dicat τὸ τάριχος, et Peloponnesius proferat. ὁ τάρεχος "t quod non si dir proferendum, et alius quidein nominet τὴν στάμνον alius vero τὸν πάμνον, nullum habet grammaticus ex se fide dignam regulam, quod hoo modo sit et non illo dicendum, nisi uniuscuiusque usum et consuetudinefà, «se neque est artificiosa neque naturalis; 188, sl autem unius alicaing twm ac consuetudinem dicant esse sequendam, aut affirmando tantum hoo. Écent δαὶ retione ac methodo procedentibus usi demonstrationibus. sed " Mfürmationem tantum proferentibus opponemus aífirmationem, quod την magis sequendi sint quam unus, vía awtem ac methodo ostendentes quod iste Graece loquitur, necesse habebunt dicere illam methodum esse regulam bhel- ' lemdigmi, per quam ostensum est istum quoque Graece loqui;, sed non hot, 189, restat ergo ut attendant ómniwmá consuetudinem. si autem hoc ita est, aliqud ut Graecum admittant aut ut non tale vitent, Gra ἃ) φυσιχῷ rivi] in editis τενί aberat, quod e ms uut i b En DI ἢ ἢ τὸ τάριχος] eupra sect. 148..." k) ἐξ ἑαυτοῦ] ms Vretislav, αὐτοῦ, quod idem es D) οὔτε τεχνιχὴ] ita. mss et interpres pro τέχνη.
m) φάσιν λέγουσι] similis argumentatio 6 197. —— "Dyer err meson — 191 ἔστιν: ἐκ τῆς. πρὸς αὐτοὺς ἀκολυυϑίας. ξητουμένου γὰρ τ ^ πῶς δεῖ λέγειν χρῆαϑαι ἢ χρᾶσϑαι, φασὶν ὅτε χρᾶσϑαι" xdi «ἀπαιτούμενοι τοῦτον τὴν πίστιν λέχουσιν à ὅτε χρῆσις καὶ χτῆσ ἀνάλογα ἐστιν. ὡς οὖν κτᾶσϑαι μὲν λέγεται, κτῆσϑαι δὲ λέγεται, οὕτω καὶ χρᾶσϑαι μὲν φηϑήσεται, χρῆσϑαι δὲ 09 πάϊ 198 τως. ἀλλ᾽ εἰ ἐπαχολουϑῦν τις αὐτοῖς πύϑοιτο, αὐτὸ δὲ τοῦ .. 80 χτᾶσϑαι ὅτι ὀρϑῶς εἴρηται, dg" οὗ xal τὸ χρᾶσϑαι ἀπά δείκνυμεν, πόϑεν ἰσμεν; φήσουσιν ὅτι ἐν τῇ συνηϑείᾳ λέγετ τοῦτα δὲ λέγοντες ϑώσουσι τὸ τῇ συνηϑ eia δεῖν ὡς κριτῆς 190 προσέχειν, ἀλλὰ μὴ τῇ ἀναλογίᾳ" el γὰρ τε ἐν τῇ συνηϑεῖῇ λέγεται χτᾶσϑωι, ῥητῶν καὶ χρᾶσϑαι, ὀφείλομεν παρέντες ᾿ἀναλογικὴν P ἐπὶ τὴν συνήϑειαν ἀναδραμεῖν, ἀφ᾽ ἧς xà- κείνη ἤρτηται *). καὶ μὴν ἢ ἀναλογία ὁμοίων πολλῶν ὀνομάτων 400 ἐστὲ παράθεσις" τὰ δὲ. ON dn ταῦτα éx τῆς συνηϑείας. ὦστε καὶ ἢ σύστασις τῆς ἀναλογίας ἀπὸ τῆς ϑονηθείας πρόεεσι. τού- του δὲ οὕτως ἔχοντος, ᾿ἐρωτητέον͵ τρόπῳ τῷδε" ἤτοι ἐγχρένετε τὴν συνήϑειαν ὡς πιατὴν πρὸς διάγνωπιν ἑλληνισμοῦ, ἢ. ἐχβάλ. 'λεξε. εἰ μὲν ἐχκρίγεξε, αὐτόϑεν. συνῆκται τὸ προκείμενον, οὐ χρεία τῆς ἀναλογίας" εἰ δὲ ἐκβάλλετε, ἐπεὶ καὶ ἥ ἀναλογίο ex ταύτης συνίσταται, ἀκβάλλετε καὶ τὴν ἀναλογίαν. xal πάλιν ἄτοπον, τὸ αὐτὸ καὶ ὡς πιστὸν προσίεσθαι καὶ ὡς ἄπιστον ἢ * 901 παραιτεῖσθαι. oí δὲ γραμματικοὶ ϑέλοντες τὴν συνήϑειαν ὡς Ü Φ 299 ἄπιστον ἐκβάλλειν, καὶ πάλιν ταύτην ὡς πιστὴν παραλαμβάνειν ^ φὸ αὐτὸ πιστὸν ἅμα καὶ ἄπιστον ποιήσουσιν. 1»0 γὰρ δείξωσι: ὅτι οὐ διαλεκτέον κατὰ τὴν συνήϑειαν, εἰσάγουσε τὴν ἀναλογίαν q δὲ ἀγαλογία οὐκ ἰσχυροποιεῖται, εἰ μὴ συνήϑειαν ἔχοι rfi ΄ ipsos consequentia. 197. nam si qnaeratur quo modo sit dicendom χρῆσϑαι an χρᾶσϑαι, dicunt χρᾶσϑαι; et si petatnr ab eis ut probent, dicunt quo χοῆσις et χτῆσις conveniunt inter se analogia. quomodo ergo dicitur qui- dem χεᾶσϑαι, χεῆσϑαι antem non dicitur, ita etiam χρᾶσϑαι quidem ἀ cetur, nequaquam autem χοῆσϑαι. 108. sed si quis eos iusequens roget hoc ipsum autem recte dictum esse χεῶσϑαι, » ex quo etiam γρᾶσϑαι ostendimus, unde scimus? dicent hoc ita esse in us& hoc autem dicente: concedent usum ac cousmetüdinem attendendam esse tamquam regulam, no autem analogiam..199. ai enim quia ju usu est xid0?ar, dicendum es etiam χράσϑαι, debemus missa arte analogica refugere ad usum ao consue tudinem, a qua illa qnoque dicta est. atqui anajogia est multornm asimiliun mominum collatio. haec autem nbmina sunt ex usu ac consnetudine. quam- obrem ex usu procedit ao consuetudine ut consistat analogia. 200. hoc δι: tem cum ita habeat, ita sunt interrogendi: admittitjsne usum ac cousue- tudinem tamquam arguméntum quo fiat fides ad diguoscendum hellenismum, an reiicitis? nam si admittitis, ex hoc ipso collectum est propositum, nec opus est analogia. sin autem reiicitis, quoniam ex ea constat analogia, re- jicitis etiam analogiam. ot rursus est absurdum idem et tamquam fide digumm admittere et tamquam absurdum recusare. 201. grammatici autem dum volunt reiicere consuetudinem tamquam noh fde dignam et rursus eam tamquam fde dignam assumunt, Ííascient idem simnl fide dignnm et aon dignum. nam at ostendent nou esse loquendum convenienter nsui et coa . suetudini, inducunt anelogiam..dnalogie autem noa est valida, uisi eam qui s) ἤρτηται] ita legendum 6 mss pro εἴρηται. 4) dg ἀπισεον) ita mss, pro quo mwle-in editis ὡς ἄτοπον.
ADVERSUS GRAMWATIGOS. [Lib. ἢ 6. 10, N βαιοῦσαν. τῇ ἄρα συνηθ έᾳ ἐκβάλλαντες τὴν -συνήϑειαν τὸ 903 τὸ πιστὸν ἅμα καὶ ἄπιστον ποιήσουσιν. ἐχτὸς εἰ μή τεῦ) ἤσουσι, μὴ τὴν αὐτὴν συνήθειαν ἐκβάλλειν ἅμα xal προσίεσθαι, λ᾽ ἄλλην μὲν ἐχβάλλειν, «ἄλλην δὲ προσίεσθαι. ὅπερ᾽ xul λέ- ES ot ἀπὸ Πινδαρίωγος “ει ἀναλογίᾳ", φησίν “ὁμολογουμένως ik τῆς συνηϑεῖας ὁρμᾶται" ἔστι γὰρ ὁμρίου τε καὶ ἀνομοίου εωρίᾳ, τὸ δὲ ὅμοιον. καὶ ἀνόμοιογ 2x τῆς δεδοχιξιασμένης λαμ- 203. ἤάλνεται συνηϑείας. ᾿ δεδοκιμασμένη δὲ καὶ ἀρχαιατάτη ἐστὶν $ ἢ Dujoov ποίησίς" πρίημα γὰρ οὐδὲν 5) πρεσβύτερον ἧκεν “εἰς ἡμᾶς τῆς ἐκείνου. neuen". διᾳλεξόμεϑα ἄρα. τῇ Ὁμήρου φπἰαχολουϑοῦντες συνηϑείᾳ ἢ. ἀλλὰ πρῶτον μὲν οὐχ ὑπὸ náv-904..
" éeslirmet; nsum habeat ác cousuetudinem, '202.: πρὸ efgó ac consnetndine expelleateb ἄδην bc consnetndiueds facient idem simul fide' dignum et goa égsum, misi dicast se nen esndem ueni éxpellere ac oonsmetadinem, aed. ciam quidem mwssm reiipere, alium- vere admittere: quae quidem Pinda- reus est sententia: analogiam, inquH, comstat proficisci ex usu et con- teludine; est enim eius, god. est simile et dissimile contemplatio, 203. si- vile autem εἰ dissimile sumitur ex probato usw ac consuetudine. probatus exem usus isque antiquissimimus é$t possis Homeri; nullum enim pocna (4 nos venit antiquius. illius,pocsi. loquemnr ergo Homeri sequentes usui εἰ coasmetudinem, 204. sed primum quidem non omnes fatentur Homerum tue poctarmi autiquisjjmum; dicunt enim Hesiodum multis praecessisse EE TEM νον ἢ hb. ni. aros mus A) d ps n] ita mss Vratislay,..et (Ciz. pro 44.398. -—- P259 ,«) ὅσερ xai λέγουσιν. ol ἀπὸ Jindetpíevog. xmloyía, φησένῆ ita: Ἰοὺ epi τρλ κάμεις di hic ἰϑοόμδ,. «δ editis erm: ista ax Àéyovou. ἢ τοῦ Ζινδαρίωνος ἀναλογία, φησίν. V'inderio fuiteex illis grammeticié vi δοϊοξίδαι defensitermnt, ut fecere etiam singulari studio grammatiei derissimi Aristophanes et Aristarchus. jn;soholiis inediais àd. Diomyeiunm Thracem pro Πίνδαρος ὃ Γραμματιχός legendum Πινδαρέωκ, — uctoritatem scriptis oppugnavere olim Chrysippua, teste Laértio ac Var- nae, et Crates Mallotes de quo est apud Gellium 2 25. hic notat etiam Varronem in libris de lingua Latina pro dvuloyíq tuenda multa scri- pisse, libro autem octavo qui etiamnum exatat nullam esse observatio— tem similiuto docuisse, inque omnibus paene verbis ostendisse dominari Waswetudinem. at Vossius qui parentum nostrorum memoria eruditis- dhe de analogía Latini sermonis est commentstus, Sextum nostrum B. 1c. 5 reprehendit; quod Scepucum professus non in utramque ftem. de analogia disputavit, $ed;nimis in alteram propensus decer- üvit pro consuetudine et ἀνωμαλέᾳ, sive ut cum Varrone appellem, ͵ haegualitate, cuius iudicio qui in loquendo iubent nos sequi consuetu- linem et qui analogiam sive rationem, non tam discrepant, quod con- . uetudo et analogia coniunctiores sunt Inter se quam Ài credunt, quod est fa ex quadam consuetudine analogia, et ex hac consuetudo ex dissiwlibus et similibus verbis eorum, quod declinationibus constat. neque ano- salia neque analogia est repudianda, nisi sei non esit homo ex anima, uod est. homo ex corpore et ànima, — τ᾿, | d) ποίημα γὰρ οὐδὲν) Dio Chrysostomus de Homero diss. 9 p. 116 οὐχ ὄντων δὲ ἑτέρων ποιητὼν οὐδὲ συγγραιρέων παρ᾽ οἷς ἐλέγετο τἀληϑές, ἀλλ᾽ αὐτὸς πρῶτος ἐπιϑέμενος ὑπὲρ τούτων γριίφειν. adde diss. 12 P. 215 et Herodotum lib, 2 c, 53. porro ποίημα hoc loco dici universe de scriptis quibuscumque sive versu sive prosa editis, ostendi in biblio- theca Graeca libro et capite primo.: | e) τῇ - Ὁμήρου συνηϑείᾳ] ita e mss legendum pro τῆς συνηϑείος. f) inox γὰρ Ἡσίοδον) de. Hesiodo Lino Orpheo Musaeo aliisque N 1 - "S ἜΝ ΠΒΕΧΤΙ NPIBIGD - Ἡσίοδον ἢ — ποῖς. χρύνοις "λέγουσιν ρον τε καὶ '0 xal lMMovoaiov καὶ ἄλλους. παμπληϑεῖς- οὐ μὴν ἀλλὰ “καὶ Savóv ἐστι “γεγονέκαι, μέν hac πρὸ αὐτοῦ καὶ κατ᾿ αὐτὸν ποιητάς" ἐπεὶ xii * αὐτός πού φησι 5), - 1 B τὴν γὰῤ ἀοιδὴν μᾶλλον ἐπικλείουσ᾽ — 2): Do ἥτις: ἀκουόντεσσι νεωτάτη, ἀμφιπέλητα. Ο᾿; 205 τόύτους δὲ ὁ ὑπὸ τῆς πεῤὶ αὐτὸν᾽ λαμπρότητρς ἐπεσχοτῆσϑαι. xal εἰ ἀρχαιότατος. d? δμολογοῖτο τυγχάνεὶν Ὅμηρος, οὐδὲν εἴρηται ὑπὸ τοῦ Πινδαρίωνος ἱκνούμενον Ds dont γὰρ προηποροῦμεν περὶ τοῦ πότερόν ᾿ποΐε ἢ τῇ συγηϑείῃ 1 ἢ τῇ ἀναλογίᾳ χρηστέον, Ῥαθθοῦτω καὶ νῦν᾽ ᾿διαπορήσομεν, πότερον τῇ, συνηθείᾳ ἢ τῇ ἀναλο- ᾿ γέᾳ. καὶ εἶ τῇ συνηϑείᾳ, ἄρα ἢ) τῇ aud “Ὅμηρον, ἢ τῇ τῶν 206 ἄλλων ἀνϑρώπων, πρὸς" ὅπερ οὐδὲν εἴρηται...εἶτα κἀκείνην — * λιστα. δεῖ τὴν. συνήϑειαν. μεταδιώκειν, ἢ..πρρσχρώμενω. οὐ γε" λασϑησόμεϑα." τῇ. δὲ Ὁμηρινῇ. καταχολουϑοῦντες οὐ -χωρὲς yc λωτος ἑλληνιοῦμεψ, — ") λέγοντες καὶ "'énüpra MÓwrror^) tempóribus Linumque et Orpheum et Mnsseum - et alios plurimos. estque probabile, etiam ante eum fuisse aliquos po6tas, nec minus eius tempore: mam ut ipse alicubi scribit, ' . ifla "magis crebris mortales laudibus ornant ' " carmina quae veniunt cantáta novissima ad aüres,. éos autem ab 'illiuy splendorà' fuisse obscuratos. 9205. quodsi etiam fafeae ] "e mur Homerum fuisse antiquissimnm, mihil a Pindarione dictum est convemienter. quo modo éaim: àddubitamuh "itrüm atendni sit usn 'ác* vonsuefu- die an analogia, ita etiam.nmmc dvbitabimus, ' 'wswHe ac consuefadime-ad enalogia sit utendum.: bt, si usu,;eone quo usris est Homerus, aa. que alii bomines? ad.quod qaidem nihil dictum est, 206. deinde ille u$us est a nobis persequeadns y: quo si utamur,.nos Ndebimar,: quodsi: usum, sdquomes Xiemericnm,. noa — risu: Graecé. queer dicentes — e*t — — UEM M compluribus, ultra — nta, qui ante Hotserum Graeci seriptóres fuisde incerta plerique tráditjóne feruntur; » issetui libro primo Biblio- theeae Graecae.
) καὶ αὐτός πού sod Odyss. αἴ 351 quem locum multi leudant, wt Plato 4 de Rep. p. 447 Plinius 5 20 epist. ut scholiastas Pindari Olymp. 9 v. 74 ac Thucydidis lib. 1'c. TI omittam. Cicero in Bruto c. 18: ne dubitari debet quin fuerint ante Homerum octae, quod.ex eis carminibus éntelliri potest, quae apud. illum et in À iaeacum et in procorum epulis canuntur. Odyss. 471 $e A) ἐπιχλείουσ᾽ ἄνϑρωποιὴ Plato: ᾿ἐχιφρηνέουσιν rumor et deinde ἥτις ἀειδόντεσσί, Plin, ἥπερ pro ἥτις.
iy ἱχνούμενο») ad rem faciens, tr Dat nidjte geſagt baé gulangete, bad gulánglid) waͤre. sic verbo ἐχνεῖσϑαι usus est noster etiam supra.
k) πότερον ποτε] in mss est πότερόν τε,.
P960 ἢ) ἀρα) ita rectius mss quam editi, in quibus erat ὥρα. nam ἄρα col- - ligit δὲ concludit ut ἄρα οὖν, at enim ἄρα interrogat, ut in hoc Sexti loco. vide loh. Boisii notas ad Chrysostomi homil 2 in Matthaeum m) μάρτυροι pro μάρτυρες. Iliad. ᾿α΄ 338 εἰ alibi.. | ^n) σπάρτα λέλυνται] pro σπάρτοι λέλυνται vel σπαρτία λέλυται, nevtrc enim plurali a Graecis verbum solet addi singulare. funes navium 4o luti putredine sunt, Iliad. 8 135, Plinius 19 1 et 24 9, Gellius 17 8. Ew stathius σπάρτα τὰ σχοινία, ὡς ἀπὸ παλαιοῦ ἔϑους,. ἐοίχασι γάρ, Ὁ di καὶ νῦν πολλαχοῦ. γίγεται, σπάρτων φυτοῖς χρᾶσϑαι ot mala d; 740 x]v σχοιγέωγ. acl ἦν d» λόχῳ enéqras ᾿Ιβηριχὴ παρὰ toig παλαιοῖ $^ 1 ἄλλα τούτων ἀτοπώτερα.᾽ τοίνυν οὐδ᾽ ovióg ἔστιν ὃ λόγος ἧς, μετὰ xal τοῦ συγκεχωρῆσϑαι 5) τὸ κατασκευαζόμενον ὑφ᾽ ιν, τουτέστε τὸ μὴ γχρῆσϑαι ἀναλογίᾳ. τί γὰρ διήνε) κεν, 90T EHI ἐπὶ τὴν, τῶν πολλῶν tT ^ ἐπὶ τὴν “Ομήῤου συγήϑειαν ἐλ-- ἐϑεῖν; ὡς γὰρ ἐπὶ τῆς τῶν πολλῶν!) τησήσεως ἐστε χρεία, ἀλλ᾽ ? τεγνικὴς ἀναλογίας, ὀὕτω xoi ἐπὶ τῆς 'Ojoov* τηρήσαντες do αὐτοὶ πῶς εἴωϑε Azur, οὕτω καὶ διαλεξόμεϑα. τὸ δὲ ὅλον, 208 ὡς αὐτὸς Ὅμηρος οὐχ ἀναλογίᾳ ἢ προσεχρήσατο, ἀλλὰ τῇ τῶν τυ αὐτὸν ἀνθρώπων συνηϑείᾳ χατηχολούϑησεν, οὕτω καὶ Wc οὐκ ἀναλογίαν πάντως ἕξομεν βεβαιωτὴν ἔχουσᾷάν ") "Ours (e, ἀλλὰ τὴν συνήϑειαν τῶν κατ᾽ αὐτοὺς ἀνθρώπων παρα- αἰασόμεϑα "s ἄρτε μὲν οὖν ix ᾽τῆς πρὺς τοὺς γραμματικοὺς 209 .Ἀχολουϑίας συνῆκται τὸ παρέλκειν μὲν τὴν ἀναλογίαν πρὸς ἐλ- ληνισμόν., εἰχρηστεῖν 'δὲ τὴν τῆς συνηϑείας παρατήρησιν". δῆλον ὁ δὲ icwg ἔσται ἐκ τῶν΄ ῥητιῦν δ). δριζόμενοι γὰρ᾽ τόν τε βαρβα- 210 μομὸν ") xal τὸν σολοικιόμὸν φασίν, βαρβαρισμός ᾿ἐστε nagu- ' AULA SP; — — ἐν Ων Vacpsa λέλυνται et olia bis. absurdiora, nec hoc ergo recte dicitar, enm eo ipso simul nobis concedatur. quod probere instituimus, non utendum malogia. 207. quid enim refert, veuiamusne ad.usum vulgi, an ad usum Homeri? quomodo enim in uyu multorum opus est observatione, mon aus tum artificiosa analogia,.ita.etiam in usu Homeri; nam cum ipsi observa« verumus quo 8060 soleat dicere, ita etiam loqnemur. 208. ut in summa &atem dicam, quomodo ipse Homerus non est usus analogia, sed secutus. e msam e£ consuetudinem hominum Sui temporis, ita nos quoque non emnino habebimus Homerum confirmatorem analogiae, sed imitando effin- [emos aam ac cousuétudinem hominum sul temporis. 209. atque ita gram- Baticorum etiam probando consequentias collectum est ad Graece loquen-' (m sapervacaneam esse analogiam, esse autem utilem usus et consuetu- dinis observationem: perspicunux porro hoc erit fortasse ex ipsorum verbis, 210. dicant emim definientes barbarismum et soloecismum, barbarismus est — o) n&& καὶ τοῦ συγχεχωρῆσϑαι!] in editis χαί exciderat, quod e mss osul. nd op) ἐπὶ τῆς τῶν πολλῶν) συνηϑείας videlicet, uti recte hoc interpres j wpplevit.; paullo ante erat τὴν τοῦ Ὁμήρου, sed articulum τοῦ consen- , Waubus mss eieci. |^ ' | | — ᾧὴ οὐχ ἀναλογίᾳ] in mss o9» ἂν ἀναλογίᾳ. * τὴ βεβαιωτὴν ἔχουσαν] ita legendum, non ἐχούσῃ vel ἐχούσης. s) παοαπλασόμεϑα)] in mss παραπλκσσόμεϑα in praesenti, mints8 recto '&um debeat esse futurum, ut peule ante ἕξομεν. binc autem 7ap«- τασμός supra.
τασμός supra.
t) ἐκ τῶν ῥητῶν) boc est. ex claris ac conceptis grammaticorum ipso- hmmet verbis, infra secet. 216.
v) τὸν βαρβαρισμὸν infra sect. 232. in scholiis ad Dionysium Thra- wm virtutes dictionis esge traduntur ἐλληνισμὸς σαφήγνεια xvpiolo- f& συντομία εὐσυνϑεσία᾽ εὐπρέπεια, vitia vero βαρβαρισμὸς σολοι- ᾿πσμὸς ἀσάφεια ἀχυρολογία μαχρολογία χαχοσυνϑεσίκ et ἀπρέπεια. barrsmura admitti προσϑέσει ἀφαιρέσει ἐναλλαγῇ μεταϑέσει συναλοις ἢ διαιρέσει τόνῳ χρόνῳ πγεύμαιι. soloecismum vero περὶ γένη, περ ᾿ἀριϑμούς, περὶ τὰς πτώσεις, περὶ τὰ εἴδη, περὶ τὰ γενιχὰ xal εἰδιχα, περὶ τὰ ἐνεργήματα, περὶ τοὺς χρόνους, περὸ τὰ πρόσωπα, περὶ τὰς γχλίσεις τῶν ῥημάτων, περὶ τὰ ἄρϑρα, περὶ τὰς ἀντωνυμίας, περὶ τὰς Ἰροσϑέσεες. περὶ τὰ ἐπιρρήματα, καὶ περὶ τοὺς συνδεσμούς. singula hec deinde exemplis adductis illustrantur ex Homero Hesiodo Euri- pide aliisque. in iisdem scholiis iotatum repperi barbaros eiiam anti- Li 9o BSEKELEMTRICI ατωσις. ἔν ἁπλῇ. λέξει «παρὰ τὴν κοινὴν. συγήϑειαν. καὶ σο! κισμάς ἐσει. παράπτωσις ἀσυνήϑης κατὰ τὴν ὅλην σύνταξιν.
Β11 ἀναχόλρυϑος. πρὸς ἃ δυνάμεθα λέγειν εὐϑύς. ἀλλ᾽ & δὴ βᾳρβαρισμάς ἐστιν ἐν ἁπλῇ λέξει, ὃ δὲ σολοικεσμὸς ἐν ow ««. λέξεων, δέδεικται δὲ ἔμπροσϑεν ), ὡς οὔτε ἁπλῇ ἐστ λὲ τις. αὔτε αύνϑεσις λέδεων, οὐδέν ἐότε βαρβαρισμὸς ἢ σολοιχισμ' 912 πάλιν εἰ ἐν λέξει jud ὃ. βαρβαρισμὸς νοεῖται καὶ. ἐν συνϑὲ P 261 λέξεων. ὃ σολοικισμός.,. ἀλλ᾽ οὐκ ἐν τοῖς ὑποχειμέγοις nogyut πῶς. ἥμαρτον εἰπὼν “οὗτος "", δείκνυμε δὲ yvvaixa: ἢ "avs δείκνυμε δὲ νεανίαν; αὔτε γὰρ ἐσολοίκισα ---- οὐ γὰρ σύνϑεσιν 1 λῶν ἀκαταλλήλων λέδεων προηνεγκάμην, ἀλλ᾽ ἁπλῆν τὴν “ M ηδες εἶχεν ἢ "ovrog" λέξις, ὡς 7) παρὰ τοῖς 4λεξανδρεθι «€ ξλήλυϑαν" χαὶ ““ἀπελήλυϑαν". πλὴν τοιαῦτα μὲν πολλὰ 214 τοὺς. γραμματικοὺς ἐνδέχεται λέγειν. ἵνα. δὲ μὴ δοκῶμεν ἐν σιν. ἀπορητικοὶ τυγχάνειν, ἐπὶ τὴν ἐξ ἀρχῆς πρόϑεσιν ἀνα μιόντες φήσομεν, ὡς εἴπερ ὃ βαρβαρισμὸς παράπτωσίς ἔστε 7 , τὴν χοινὴν συνήϑειαν ἐν μιᾷ λέξει ϑεωρούμενος, ὡσαύτω καὶ 6 σολοικισμὸς ἐν πολλαῖς λέξεσι τὴν ὑπόστασιν λαμβά lapsus in simplici dictiohe praeter communem usum ac. consuetudinem. soloccismus est. lapsus u consuetudine abhorrens: in. tota. constructà μὰς noW cohaeret. 211. &d'quáe statim possumus dicere? enímveti arbarismuá est in simplici dictione, et soloecismns in compositione dit gium, prius entem ostensum est neque 'esse aliquam "simplicem dietió neque' dictionum compositionem, nihil est barbarismus aut $oloecis! 212. rursus si in una dictione intelligitur barbarismus atque ià dictio éompositiohe sóloecismus, non autem in rebus subiectis, quo modo ert: αἱ dicerem híc, ostenderem ante feminam: aut hacc, osteuderem ai edolescentem?' neque enim admisi soloecismum: neque enim multarum ctíonum minime congrunentium protuli compositionem, sed simplicem di wem Rhíc aüt haec, 213. néque barbare sum locutus; nihil enim non auetum hábet díctio Migec, ut ea quae est apud Alexandrinos dictio 22 . Sav et ἀπελήχυϑαν. multa quidém huiusmodi licet dicere adversus E maticos. 214. ue autem videamur in omnibus dubitare, revertentes ὃ quod erat propositum, ab initio, dicemus,guodsi barbapismug eat lapgna ] ter communem consuetudinem consideratus.in una dictione similiter, a soloecismus, capsistit ja multi dicgapibus; et est barbarum quidem τρῴπ UN pae προ Ὁ SA CE Weit πο a de URN M quis seloecorum nomine venisse. Goloíxovc δὲ. ἔλεγον οἱ παλαιοὶ ^o 0o c Teyvyac μὲν εἰς Ἡϊέλητον ἀλφηδτέύοντα. 70 07 . 5),,δἔδειχται δὲ ἔμπροσϑεν supra sect. 131 et 165 seq.
y) ἡ παρὰ τοῖς ᾿Δλεξανδρεῦσιν] operae pretium esset dialecti Ale drinae vestigia diligentius 'e scriptis veterum colligi a viro aliquo dito, quoniam 70 interpretes Alexandrini füere, et nimis pauca sunt de illa tangunt Salmasius de Hellenistica, Io. Croius Observ, iu? c. 33 ac novissime lfumfredus Hody in elaboratissimo, opere de hil rum textibus originalibus et Draeca versione p. 112 seq. quod a Alexandrini dixere ἐλήλυϑαν οἱ ἀπελήλυθαν, pro hoc, alii Graeci λύϑασι et ἀπεληλύϑασι. itaque πέφριχαν pro πεφρίχεσι apud Lycog nem (qui Álexandriae scripsit) vers. 252 Alexandrinae potius quam "Tzetza Atticae vel Chalcideneis dialecti esse dixerun.- LI i] ἔστι βάρβαρον μὲν τὸ ““τράπεσα" *) διὰ τὸ μὴ σύνηϑες εἶναι ρῆμα, σόλοιχον δὲ τὸ ““πολλὰ περιπατήσας᾽ χοπιᾷ μου τὼ Üs"*) διὰ τὸ μὴ λέγεσϑαι τῇ κοινῇ συνηϑείᾳ' ὡμολόγηται 1$ μὲν ἀναλογητικὴ ") τέχνη ὄνομα κενόν ἔστι πρὸς τὸ μὴ βρβαρίζενν ἢ σολοικίζειν, δεῖ ἀὲ. τὴν συνήϑειαν nagarzotiv Mi ἐχολούϑως αὐτῇ διαλέγεσθαι. εἰ μὲν γὰρ μετακαϑίσαντες *) 918 βαρβαρισμὸν ἁπλῶς παράπτωσιν ἐν ἁπλῇ λέξεε δίχα προσϑεῖναι τὸ παρὰ τὴν κοινὴν συνήϑειαν,. καὶ σολοικεσμὸν G0» xarà τὴν ὅλην σύνταξιν xal ἀνακόλουϑον χωρὶς α. ἔχοι καὶ utr, τὴν ἐχ τῆς ἀκολουθίας καὶ τῶν ῥητῶν ἢ » ὅστασιν ἔτι xol ἀπὸ τῆς κατὰ τὸ ὅμοιον. μεταβάσεως αὐτοὺς P 982 Pesptewa quod non sit verbum consuetum, soloecmm autem, πολλὰ περι- EeT9Gé; xomG μου τὰ σχέλη, id est, multa deambulans dolent mihi TETE. prOMeren quod uon ita dicatur jn communi m»u ac consuetudine: teste qud arg analogica est momen inaue quod attiset ad barbere 10- - quoesóm ant admittendum soloecismum, oportetque observare usum δὲ con- Ütiata V consequenter ei loqui. 215. quodsi mutata sententia dixerint bar- basis uanmodo /apswm in simplici dictione, non addendo praeter B9gPERSCS uum ac consuetudinem, et soloecismum lapsum ἐπ teta con- érmefiese Rcohaerentem et non addatur, abhorrentem a' consuetudine t di maa cessent negotium, habebunt enim in tota constructione eiusaedi ssolerresta: 4thenae pulchra civitas: Orestes pulchra tragoedia: βουλὴ δξεχόσιοι, id ost senatus sexcenti. quae quidem oportebit dicere soloe- 58806: 2t junt antem soloecismi propter receptam consnetudinem, 216. noa ps ergo indicandus soloeciamus ex eo tantum quod constructio nen cohae- wf, Jed ex usu et consuetudine. bene antem erit, si postquam.'eos: pres- wes arfuxento ducto ex consequentia et. expressis ipsorum verbis, eos i) τὸ τράπεσα] cum τράπεζα dicendum esset, quod hoc loco.im mse πὶ et Ciz. male est expressum..: εἶ — 4) πολλὰ περιπατήσας χοπιᾷ μου τὰ σκχέλη] ita legendum e. mss pro πιασμοῦ. soloecismus tolleretur si esset πολλὰ περιπατήσαντος,.suulta iuanti dolent mihi crura,: ) ἀναλογητεχὴ) ms Vratislav. ἀναλογιχή. infra contra Geometres sect. χατ᾿ ἀναλογικὴν αὔξησιν, sed ibi alii codices legunt ἀναλογιστιχήν. τεποὶ τῶν γραμμαειχῶν sect. 59 contra Rhetor.. μεταχαϑίσαντες) Hervotus vertit, ducté paenitentia. sed malim «en- a mufata. est.enim μεταχαϑέζειν proprie transferre sedem, atquo in m locum concedere, M ) ἢ legebatur 7); «s 'Opfarnc χαλὴ τραγῳδία] Euripidis. ἡ βουλὴ ol ἑξαχόσιοι] upud Athenienses erat senatus 1udicum sex- orum, post additam. tribum undecimam, cum antea quingenti pry- ) ex singulis tribubus quinquageni essent. vide Sponium ad Meurs. opulie Atticae in στειριά.; xal τῶν (gt&»] ex ipsis. grammaticorum verbis ae definitionibus P 202 a sect. 209, ubi similiter opponuntur invicem ἡ πρὸς τοὺς γραμμα- x ἀχολουϑέα consequentia, qua in colligendo. utuntur grammatici, t ῥητά, ipsa illorum et expressa verba.. SEXTUS ENPIR. II. Ε es SEKTI EMPIBICI 21 δυσωπεῖν. εἴπερ ydo τοῦ δμοίου ϑεωρητικοὶ καϑεστήχασιν, inl τῷ “εἰς ἀντιπνήμιον τύπτεσθαι" ἀνάλογόν ἐστι τὸ "elc τὴν Qi εὐπτεσϑαι᾽", xal τὸ “εἰς τὴν γαστέρα". λέγεται δὲ τὸ πρώτεῃ ἀντιχνημιάζειν, ἀναλόγως καὶ τὸ γαστρίζειν 8). 3j μυκτηρίζων "ἢ τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ἐπὶ. «οὔ ἱππάζεσϑαι. καὶ κατακρημνΡίζεσθαι ὅκῃ ἡλιάζεσϑαι.") ὑποδεικτέον. οὐ λέγομεν δὲ ταῦτα διὰ τὸ παρὸ τὰ ᾿κοινὴν. εἶναι συνήϑειαν". τοίνυν οὐδὲ τὸ κυήσω οὐδὲ τὸ φερτῆ νι ze) τὰ ἄλλα πάντα ὅπερ ἀναλογίας ἐστὶν ὀφειλόμενα Myr See 918 διὰ τὸ μὴ κατὰ τὴν συνήϑειαν λέγεσϑαι. οὐ μὴν ἀλλ᾽ εἴχεε ^ ἄριστα. μὲν Θρᾳκιστὶ διωλέγεσϑαί φαμεν τὸν. ᾧ σύνηϑίς àm . — Θρᾳκιστὶ διαλεγόμενον, καὶ κάλλιστα “Ῥωμαϊστὶ τὸν ᾿ᾧ σύν ηϑε ον Ῥμωμαίοις, ἀκολουϑήσει καὶ τὸ “Ἑλληνιστὶ ὑγιῶς διαλέγεσϑα τὸν, d: σύνηϑες Ἕλλησε διαλεγόμενον, ἐὰν τῇ -συνηϑείᾳ, 4M μὴ τῇ διατάξεε κατακολουϑῶμεν. τῇ ἄρα συνηϑείᾳ οὐ τῇ 9* 319 λογέᾳ καταχολουϑοῦντες ἑλληνιοῦμεν. καϑόλου τε ἤτοι σύμ ἔστε τῇ συνηϑείᾳ ἢ ἀναλογέω ἢ διάφωνος" καὶ εἰ μὲν σὲ; ES voc, πρῶτον μὲν dc dxelyg οὐκ ἔστι τεχνική, οὕτως οὐδέβ᾽ 9 γενήσεται τέχνη" τὸ γὰρ ἀτεχνίᾳ συμφωνοῦν πάντως κα ' ξότιν ἄτεχνον. καὶ ἄλλως τὸ κατ᾽ ἐχείνην “Ἑλληνικὸν κα 4 αὐτὴν ἐκείνῃ) συμφωνοῦσαν γενήσεται “Ελληνικον" καὶ se—?