ὀρϑὸν παγὲν πεπτωχέναι τε λέγεται xal τὴν πτῶσιν ὀρθὴν —— αὐτὸν τρύπο» καὶ τὴν εὐθεῖαν πεπτωχένακι μὲν ἀξιοῦμεν ἀπὸ τῆς ίας, ὀρϑὴν δὲ εἶναι, διὰ τὸ ἀρχέτυπον τῆς xara τὴν ἐχφώνησιν ρᾶς. ἀλλ᾽ εἰ διὰ τοῦτο, φασὶν οὗ ἀπὸ τοῦ περιπάτου, τὴν εὐθεῖαν ux ἀξιοῦτε χαλεῖν, συμβήσεται xal τὰ ῥήματα πτώσεις ἔχειν xal τὰ ἤματα, τὰ μηδὲ χλίσεων — πεφυκότα. ταῦτα δὲ ἐναργῶς &, x«l ταῖς ὑμῶν αὐτῶν παρα σεε χαὶ πρὸς τοὺς γενιχόν τε ὄνομα ὑποτεϑεμένους καὶ ἀπ᾿ ἐκείνου νχένα: τὸ χαϑέχαστον ὄνομα λέγοντας " οὔτε γὰρ διασαφοῦσι τί ποτέ ὃ καλοῦσιν γενιχὸν ὄνομα, οὔτε εἰς τὴν ἔννοιαν αὐτὴν τῶν Óvov xal χοινῶς κατὰ σιαντὸς χατηγορούμενοι λέγοιεν, ἴδιόν τε τοῦ ἴσος ἐροῦσιν. ὃ αὐτὸς γὰρ ἔσται λόγος καὶ ἐπὶ τῶν λοιπὼν τοῦ jean ὥστε xol rà χαλούμενα ϑέματα τῶν ῥημάτων χατ᾽ "εὐ- ᾿ ἐροῦμεν προάγεσϑαι πτῶσιν, xo) τῶν ἄλλων τῶν λεγομένων περὶ oũ λόγου μερῶν ἕχαστον ὡσαύτως. | ἡ δηϑήσεται δὲ ἐπιμελέστερον») infra sect. 195 seqq.
τῶν γραμματικῶν dxoíftay] ita legendum e mss pro τῶν yoauz ἤτοι γάρ] ab his verbis ms Cizense novum caput incipit, quod ia- lur περὶ λόγου xal μερῶν λόγου.
ἢ ἀσώματον jexióp] rei per vocem significatae notio in meríte a s credita esse ἀσώματος, ut iam dictum ad sect. 78. πάντες GxovovOiww] vocem omnes audiunt, etiam qui linguam non igent, sed sententiam orationis et quid singulae eius partes gigni- » haud asse — οὐχ ἢ qur] ms Ciz. οὐ Qv. Y παρὰ τὸ σὼμα καὶ τὸ Α ενο»} Stoicis adversantes Epicurei λέχτόν »oreum dari negabant, ut dixi ad lib. 2 adversus Logicos. itaqué 5 ut Stoieorum oppugnet sententiam, opponit illis scitum HBpicuri, mne quicquid est aiebat esse vel corpus vel inane. Lucretius 1 420: & . omnis ut est igitur per se natura duabus consistit rebus, quae corpora sunt et inane, ü δὲ τίνα λόγον καλοῦσιν ἢ μέρη λόγου. ἤτοι γὰρ") αὐτὴν 155 ὅσεσι μαχόμενα. τὰ αὐτὰ δὲ λέγειν " - oo — SEXTI EMPIRICL περὶ αὑτοῦ διαμάχης; εἰ μὲν γὰρ κινεῖται, σῶμά ἔστι" τὸ κινούμενον, σῶμα" εἰ δὲ μένει δεχόμενον μὲν τὰ εἷς αὐτὸ oóutva σώματα καὶ μὴ ἀντιτυποῦν, κενὸν γενήσεται" κενοῦ. . ἔδιον τὸ μὴ ἀντιτυπεῖν ").. ἀντιτυποῦν δὲ τοῖς εἰς αὐτὸ φερο 1οῖνοις σῶμά ἐστιν" ἰδίωμα γὰρ σώματος τὸ ἀντιτυπεῖν. ἄλλως P9500 λέγων ἀσώματόν τι λεχτὸν, ὑπάρχειν ἤτοι φάσει μόνο ἀρκούμενος λέγει ἢ ἀπόδειξιν παραλαμβάνων. ἀλλὰ φάσει͵ ἀρκούμενος ἐν ἀντιφάσει ἐπισχεϑήσεται" ἀπόδειξιν δὲ παραλι βάνων, ἐπεὶ καὶ αὐτὴ δι᾽ ἀναμφισβητήτων ὀφείλει λημμά! ' προάγειν, τὰ δὲ λήμματά ἔστι λεκτά, προαρπάζων τὸ ζητ 1δθμένον ὡς ὁμολογούμενον ἄπιστος ἔσται. παρ᾽ Ἦν αἰτίαν λοι εἰ μήτε 5 φωνὴ λόγος ἐστί, μήτε τὸ σημαινόμενον ὕπ᾽ αὖ ἀσώματον λεκτόν, παρὰ δὲ ταῦτα νοεῖν οὐδὲν ἐνδέχεταε, οἵ ἐστι λόγος. ἔατω δὲ νῦν καὶ ὦ λόγος καὶ μέρη τούτου ὅπι ϑέλουσιν o£ γϑαμματίικοὶ. ὑπάρχειν, ἀλλ᾽ εἰπάτωσών γε ἡμῖν 1 τὸν λόγον διαμερίζουσιεν ^).
ΚΕΦ. η΄. Περὶ μερισμοῦ. — | 159 Ἐπεὶ γὰρ τὸν μερισμὸν τὸν τῶν μέτρων ἐν δυσὶ μάλι ' soig ἀναγχιμοτάτοις κεῖσϑαι συμβέβηκεν, ἐν v& τῷ βαίνει: U et necdum terminata apud philosophos est decertadó? nam εἰ movetur dem, est corpus; quod enim movetur, est corpus, sin autem quiescit sx pitque corpora quae ad ipsum feruntur et non resistit, erit inane. est « proprium inanis non resistere, quod autem resistit iis quae ad ipsum fe fur, est oorpus, est enim corporis proprium resistere, 157, et alioqui : dicit incorpoream notionem, aut id dicit contentus sola enuntiatione aut sumens demonstrationem, sed si sit quidem contentus enuntiatione, cont emunGatione ad silentium compelletur, sin autem assumaet demonstratio: quoniam ipsà quoque debet procedere: per assumptiones indubitabiles, asi pones autem sunt λεχτά sive notiones incorporeae: non erit ei credendun preeripit id quod quaeritur tamquam certum et de quo iem con 158, quamobrem si neque vox est oratio, neque quae ab ea significatur corporea notio; praeter haec autem nihil potest intelligi: nmibil erit or . esto autem nunc, sit et oratio et eius partes quot volumt esse sed nobis dicant quemadmodum partiuntur orationem,: cAP. VIII. De partitione.
159, Nam quoniam evenit ut metrorum partitio sita sit in duobus xime necessariis, nempe in scansione, hoc est in distributione in pedes b) Μὰ ἀντιτυπεῖν} corpus ab Epicuro definitur, τὸ τριχῆ διάστι μετὰ ἀντιτυπίας supra sect. 21, Lucr. 2 235: at contra nulli de nulla parte neque ullo tempore inane potest vacuum subiistere rei, quin sua quod natura petit, concedere pergat. P250 ε) φάσει μόνο» ita mss pro μόνου. modus argumentandi S »solennis, vide lib. 2 Pyrrbon, sect. 107, infra sect. 188. — d) διαμερίζουσι») τιδ6 Vratislav. et Ciz. μερίζουσιν.
e) ἐν τῷ βαίνει») in scansione versuum, αὔτ᾽ ἔστιν τῇ εἷς τοὺς πόδας διανομῇ, καὶ ἐν τῇ εἷς τὰ τοῦ ἰόγου μέρη διαιρέσει, ἀκόλουθον μὲν ἂν ἦν") τοῖς τελέως πρὸς εὐτοὺς ἀντιλέγουσιν ἑκάτερον κινεῖν, τόν τε τρόπον τοῦ βαίνειν, Βχελίσαντας αὐτῶν ἅπαντας τοὺς οἷς βαίνουσι πόδας, ὡς à»-. μπάρχτους, xai ἔτι τὸν τρόπον τῆς τῶν τοῦ λόγου᾽ μερῶν διανο-- μῆς, δείξαντας 5) τὸ ἀδύνατον τῆς διαιρέσεως. ἀλλ᾽ ἐπεὶ κἂν 160 κοῖς πρὸς τοὺς μουσικοὺς Δ) προηγουμένως περὶ ποδῶν ζητοῦ- js. ἵνα μὴ προλαμβάνωμεν τὰ μελλήσοντα πρὸς ἐκείνους λέ- ἄᾳφϑαι, 7| μὴ δὶς τὰ αὐτὰ λέγωμεν, ταύτην μὲν τὴν ἀπορίαν "εἰς τὸν δέοντα καιρὸν ὑπερϑησόμεϑα, περὶ δὲ τῆς διαιρέσεως SW» τοῦ λόγου μερῶν σκεψώμεθα. ὃ οὖν μερίζων ") τινὰ στίχον 161, τὰ μὲν ἀφαιρεῖ; τὰ δὲ προστίϑησι, καὶ ἀφαιρεῖ μὲν τὸ “μῆνιν᾽", * εἰ τύχοι, χωρίζων. τοῦ παντὸς στίχου, xol πάλιν τὸ ““ἄειδε" καὶ τὰ λοιπὰ μέρη" προστίϑησι δὲ τοῖς κατὰ συναλοιφὴν ἐχφερο- μένοις, οἷον và") “αἷμ᾽ ἐμέων᾽"}) τὸ α΄ τὸ γὰρ πλῆρες ἦν “αἷμα ἐμέων". χαὶ πάλιν v0) “βῆ δ' ἀχέων" ") τὸ &* κατὰ.
γὰρ ἐχπλήρωσιν οὕτως εἶχε “βῆ δὲ ἀχέων". μηδενὸς μέντοι μήτε ἀφαιρεῖσθαι δυναμένου ἀπό τινος μήτε προστίϑεσϑαί τινι; πιφυχύότος, ἀδύνατος γίνεται ὃ κατὰ γραμματικὴν μερισμός. τὸ 162 δὲ ὅτι οὐδὲν οὐδενὸς ἀφαιρεῖται"), μάϑοιμεν ἂν τόνδε τὸν τρό- P 95] πον" d γὰρ ἀφαιρεῖταί τι ἀπό τινος, ἢ ὅλον ἀφ᾽ ὅλου ἀφαι- pira: ἢ μέρος ἀπὸ μέρους ἢ ὅλον ἀπὸ μέρους ἢ μέρος ἀπὸ is dívisiose in partes orationis, consequens quidem erat iis qui perfecte con- δὲ eos dicat utrumque movere, nempe et modum scansionis, supplantatis emaibus eorum pedibus quibus scandunt, ut qui consistere non possint: et peeterea modum distributionis partium orationis, ostendendo minime posse fer hujusmodi divisionem, 160, sed quoniam in ijs quoque quae adversus macos dicimws, praecipue quaerimus de pedibus, ne antcipemus ea quae adversus illos sunt dicenda, aut ne bis eadem dicamus, hamc quidem dubi- tüenem differamus in tempus opportunum: consideremus autem de divisione Meum orationis, 161. qui ergo aliquem versum partitur, alia quidem aufert alia vero. addit; et aufert quidem, exempli cansa iram a toto versu, et rur- - ms dic et caeteras partes, addit autem iis quae efferuntur per syneloephen: Wkmie αἷμ᾽ ἐμέων a; plenum enim eret αἷμα ἐμέων, et rursus huie 5; δ᾽ κίων, e; nam per implementum ita habebat, βῆῇ δὲ ἀκέων. sed cum nibil peut ab aliquo auferri neque natura sit comperatum ut addatur quicquam slei, feri mom potest ut fiat partitio, ut volunt grammatici, 162. quod aw- tem nihil possit ab aliqho auferri, hoc modo dilficerimus, si enim aliquid ab aimo aufertur, vel totum aufertur ἃ toto aut pars a parte amt totum a perte "wi pars à £0t0, atque totum quidem mom aufertur ἃ 10:0; posito enim uno , . &tque ita mox infra πάλιν τῷ, pro πάλιν t0..
a) ὅτι οὐδὲν οὐδενὸς ἀφαιρεῖται] confer quae in eandem sententiam cvillatur noster lib. 8 Pyrrhoo. sect. 85 et contra Geometras sect. ult, P 251 «t 1 contra Physicos sect. 280 seq. et 308 seq..
ὅλου. ὅλον μὰν οὖν ἀπὸ ὅλου οὖκ ἀφαιρεῖται" ἑνὸς γὰρ κειμένου στίχου, εἰ ὅλον ἐστὶ τὸ ἀφαιρούμενον, ὅλον στ ἀφελοῦμεν. καὶ οὕτως εἰ μὲν ἔτι μένει?) ὁ στίχος ἀφ᾽ οὔ ἀφαίρεδις, οὐδὲ ὅλως ἔσται yeyovviá τις ἀφαίρεσις án αὖ πῶς yàg ἔτι μένειν οἷόν τέ ἐστι τὸ ὅλον, εἴπερ ἀφῇρηται; ἢ δὲ μὴ μένει), δῆλον ὡς ἐκ τοῦ μὴ ὅ ὄντος οὐκ ἔστι πάλιν ya 168 γονυῖα ἀφαίρεσις. ὥστε ὅλον ἀπὸ ὅλου οὐχ ἀφαιρεῖται. καὶ οὐδὲ ὅλον ἀπὸ μέρους". ἐν μὲν γὰρ τῷ μέρει οὐκ ἐμπεριέχετι τὸ ὅλον, olov τῷ "ufjvw" τὸ “ἄειδε ϑεὰ Πηληϊάδεω d yd soc “τὸ δὲ ἀφαιρούμενον ὀφείλει ἐμπεριέχεσϑαι τῷ τὴν ἀφαέρεσι ἑ ἐπιδεχομένῳ. λεέπεταε ἄρα ἢ μέρος ἀφ’ ὅλον ἢ μέρος ἀπὸ ph ρους ἀφαιρεῖσϑαι. ἀλλὰ καὶ τοῦτο ἄπορον" τὸ γὰρ “μῆνιν" ' μὲν ἀφ᾽ ὅλου ἀφαιρεῖται τοῦ στίχου, καὶ ἀπὸ αὐτοῦ ἀ ται" σὺν αὐτῷ γὰρ ὅλος ὃ στίχος ἐνοεῖτο. xal ἄλλως, εἰ x ὅλου ἀφαιρεῖται, τὸ d" ὅλον ἦν,: μῆνιν ἄειδε ϑεὰ “Πηληϊάδεω A ydijoc, eget» ἠλαττῶσϑαι καὶ τὸ “ἄειδε ϑεὰ Πηληϊάδεω »ἐχιλῆος" tà xal μὴ μένειν dy τῷ αὐτῷ, παντὸς τοῦ ἀφαίρεσιν ἐπιδεξαμένους. 184 μὴ μένοντος ἐν ταὐτῷ. ἐχρῆν δὲ καὶ αὐτὸ τὸ “μῆνιν" à ἀφ᾽ ὅλον) ἐχείνου λαμβάνον τὴν ἀφαίρεσιν ἔχειν τι ἐξ ἑχάστου τῶν 4 ἐκείνῳ, ὃ πάλιν. ἐστὶ ψεῦδος. εἰ οὖν μήτε ὅλον στίχον ἀπὸ στί- χου δυνατὸν μερίζειν μήτε μέρος στέχου ἀπὸ μέρους. μήτε ὅλον ἀπὸ μέρους μήτε μέρος ἀφ’ ὅλου, καὶ παρὰ ταῦτα οὐδὲν ἐν- 165 δέχεται 4) ποιεῖν, ἀδύνατος τῷ γραμματικῷ ὃ μερισμός. οὗ μὴν ἀλλὰ καὶ ἡ κατὰ τὰς συναλειπτικὰς ") ἐχφερομένας λέξεις τινῶν πρόσϑεσις οὐκ ἔσται. καὶ τοῦτ᾽ ἔσται σαφές, ἂν μὴ ἐπὶ συλ versu, si est totüm quod aufertur, totum versum auferemus, et sic si quidem manet adhuc versus, a quo est ablatio, ne facta quidem erit omnino ulla ab eo ablatio, quomodo enim fieri potest ut maneat totum, siquidem sit abla- fum? εἰ eutem non manet, est perspicuum quod ex eo quod non est, bursas non est facta ablatio, quamobrem totum non aufertur a toto. 163, sed nec totum a parte; nam in parte quidem non comprehenditur totum, ut in írem. uon comprehenditur Peliadae dic o dea carmine Jdchillis, quod euteny aufer- tur, debet comprehendi in eo quod suscipit ablationem. restat ergo ut vel pars a toto vel pars a parte auferatur, sed hoc quoque est dubium; nam iram siquidem aufertur a toto versu, ab ipso quoque, nempe iram, aufere- tur, cum ipso enim intelligebatur totus versus, et alioqui, si auferatur a 1010, totum autem erat, iram Peliadae dic o dea carmine Achillis, debebat aliquid. decedere etiam verbis; Peliadae dic o dea casmiae Medii, et non illa manere eadem, siquidem totum, quando ablatio ab eo fit, sma- nere idem desinit, 164, oportebat autem et hoc ipsum tram a toto illo abla- tum habere aliquid ex unoquoque eorum quae sunt in illo, quod rursus est falsum, si ergo neque ut totus versus a versu pertiatur fieri potest neque pers versus a meque tofum à parte nequo pars a toto, et praeter baec . nihil contingit facere, a grammatico fieri non potest partitio, 16$, sed neque additio erit in dictionibus quibus accidit ut proferan&ur per synaloephem, erit autem hoc xsanifestum, s id, de quo. nunc situm, — nom im syllao) μένει) ms Vadis uror. M p) μένει] id. μένοι.
g) οὐδὲν ἐνδέχεται} ms Vrat. οὐδὲν οὐ ϑέχεται. sed alterum peepieset r) xarà τὰς συναλειπτιχάς] supra sect. 16].
βῶν ἢ στοιχείων. χειρίζησαι ὃ λόγος, ὧν μάλιστα τὰς προσϑέrc ἐν τοῖς μερισμοῖς ") ποιοῦνται οἱ γραμματικοί, ἀλλ᾽ ἐπὶ ὧν λέξεων" ἱποκειμένου τοίνυν ἡμιστιχίου τοῦ “ἄειδε ϑεὰ ηληϊάδεω ᾿Αχιλῆος" (ἔστω γὰρ πρὸς τὸ παρὸν, τουτὶ ἡμιστί- or) xai προσλαμβανέτω τὸ “μῆνιν", ὥστε τὸ ἐξ ἀμφοτέρων wuxóv γίνεσθαι!) μέτρον, ζητοῦμεν τίνι ἦ πρόσϑεσις γίνεται; wi γὰρ ἑαυτῷ τὸ ““μῆνιν" προστίϑεται ἢ τῷ προῦποκειμένῳ 168 μστιχίω ἢ τῷ ἐξ ἀμφοτέρων ἀποτελεσϑέντε ἡρωϊκῷ μέτρῳ. Ῥ 252 u ἑαυτῷ μὲν οὐκ àv προστεθείη" μὴ ὃν γὰρ ἕτερον ἑαυτοῦ W μὴ διπλασιάζον ἑαυτὸ οὐχ ἂν λέγοιτο ἑαυτῷ προστίϑεσϑαι. W δὲ προῦποκειμένῳ ἡμιστιχίῳ πῶς ἐνδέχεται; ὅλῳ μὲν γὰρ͵ fT» προστεϑέμενον καὶ αὐτὸ παρισαζόμενον ") ἐκείνῳ, ἡμιστί- Ὁγ γενήσεται. ταύτῃ Tt ἀχολουϑήσει καὶ τὸ μέγα ἡμιστίχιον 167 (uw εἶναι βραχύ, βραχεῖ συκνεξισούμενον, τῷ ““μῆνιν᾽", καὶ ) βοαχὺ μέγα, μείζονε ἀντιπαρῆκον T0 ἡμιστιχίῳ ), εἴπερ τῷ αγτὶ ἡμεστεχίῳ προστίϑοιτο τὸ ““μῆνιν", οἷον τῷ ““ἄειδε᾽ V). u εἰ μὲν μόνον αὐξήσεε τὸ ““ἄειδε", τὸ ὅλον οὐ ποιήσει στέ- w*) λείπεται οὖν φάσχειν, τῷ ἐξ ἀμφοῖν αὐτοῦ τε τοῦ “μῆ- »" xai τοῦ προῦποκειμένου ἡμιστιχίου ἀποτελουμένῳ 5) ἕξα-- is set elememtis, quarum eddiüones mazime faciunt grammatici in partitio- abes, sed in integris dictionibus, si ergo nobis ponatur hemistichium Pe- jladee dic o dea carmine Achillis (sit enim in praesentia hoc hemistichium) € amumamas hanc dictionem $rom, adeo ut ex utrisque versus fiat heroicus: Maermas cxinam fiat additio ἢ 166, aut enim illud iram sibi ipsi additur, Βί prius pesito hemistichio eut versui heroico, qui fuit perfectus ex utroque. sibi ipsi quidem non fuerit adiectum; nam si non sit a se ipso diversum se ipsum mon duplicet, dici non potuerit sibi ipsi adiicl, wt autem po- io ante hemistichio addatur, quomodo fieri potest? nam ipsum toti illi addi- m et hoc ipsi exaequatum fiet hemistichium. 167. hac autem ratione se- Κίς ut magaum hemistichium dicatur esse breve, ut quod brevi exaeque- er, nempe illi iram, et breve fiat magnum, ut quod opponatur hemisti- do, siquidem toti hemistiehio addatur illud iram utpote illi Peladae; et si ium quidem angeat illud PeZadae, non faciat totum versum: restat ergo dicatgr, id guod efficitur ex ambobus, mempe et ipso sram et ex ipao )) d» τοῖς utpiapnoicg] quando grammatici versum in partes oratiohis wnt analysi grammatica singulesque partes comsiderant, addunt llabam sive literam quae per synaloephen elisa fuerat, ut vox integra : plena sibi constet, v. g. αἷμα ἐμέων pro 2s ἐμέων»ν. Sextus autem sputst, additionem hoc falso vocari, cum n additio ne integrarum "dem vocum locum habeat vel concipi possit. cavillationem similem ibes lib. 8 Pyrrhon. sect. 94. vocabulum μερισμοῦ alio. sensu. accipitur fra sect. 169. EE.
t) γίνεσθαι} mss γενέσϑαι., ") παρεσαζομενο»] ita legendum ex mss pro παριζομένον.
x) zal τὸ βραχὺ μέγα, μείζονε ἀντιπαρῆχον TQ ημισειχίῳ] ta inter- umgendas bic locus.
y) τῷ ἄειδε} nota vocabulum hoc poni pro toto longiore hemistichio, ude ϑεὰ Πηληΐάδεω ᾿Αχιλῆος. z) τὸ ὅλον οὐ ποιήσει στίχο» ita mss non τὸ δ᾽ ὅλον. non faciet ver- «m integrum, quia adhuc deerit vocabulum μῆνιν», quod de inczementQ ühil participavit, ' | 3) τῷ ἐξ ἀμφοῖν ἀποτελουμένῳ] ita legendam e. mss pro τοῦ &mo- ἐλουμένου. ὲ εν SSXTUS ENPIR. I]. ^. À 66;. SEXTI EMPIRICI μέτρῳ xol ἡρωικῷ στίχῳ προστίϑεσδαι, ὃ τελέως ἦν üni9avor. 168 τὸ γὰρ ἐπιδεχόμιενον πρόσϑεσιν προὐπόκειται τῆς προσϑέσεως οὗ μὴν τὸ γινόμενον ἐκ τῆς προσϑέσεως προϊπόκχειται ταύτης οὐκ ἄρα otv τῷ γινομένῳ ἐκ τῆς προσϑέσεως τοῦ “μῆνιν &u- μέτρῳ στίχῳ προστίϑεται τὸ ““μῆνιν. ὅτε μὲν γὰρ γίνεται 6 'πρόσϑεσις, οὕπω ἑξάμετρός ἐστιν" ὅτε δέ ἐστὶν ἑξάμετρος, οὐκέτι γίνεται ἡ πρόσϑεσις, πλὴν συνῆχται τὸ προκείμενον. xà μήτε προσϑέσεως μήτε ἀφαιρέσεως οὔσης, ἀναιρεῖται ὃ προεῖ ρημένος «οὔ μερισμοῦ τρόπος"). ἀλλὰ δὴ πάλιν τὴν ἂν τούτοις τῶν γραμματικῶν ἀχρίβειαν κατανοήσαντες φέρε xol τῆς ἐν τᾷ γράφειν αὐτῶν δυνάμεως ἀποπειραϑῶμεν.: Περὶ ὀρϑογραφίας.
Y 169 Τὴν γὰρ ὀρϑογραφίαν ) φασὶν dv τρισὶ κεῖσθαι τρόποις ᾿ς ποσότητι ποιότητι μερισμῷ. ποσότητι μὲν οὖν, ὅταν ζητῶμει εἰ ταῖς δοτικαῖς προσθετέον τὸ ε4), καὶ εὐχάλινον καὶ εὐωδι — prius posito hemidichio, addi versui hexametro et heroico, quod plane e incredibile. 168. nam quod suscipit additionem, ponitur ante additionem non autem id quod fit ex additione pamitur ante eam, nom ergo versui he , Xametro qui fit ex additione dictionis iram, additur illud?ram. nam quané fit quidem additio, uondum est hexameter: quando autem est hexameter, nc amplius fit additio, sed collectum est id quod erst prins positum, itaque ca . meque sit.addiio neque ablago, tollitur prius dictns modus partiüionis, st cum rursus in bis animadverterimus quam exacía et accurata à grammnatic tradantur, age faciamus etiam periculum qua virtute in scribendo valeant, CAP: X. De orthographia,.. — | 169. Orthógraphiam dicunt sitam esse in tribus modis, quantitate qua waté parftioné: quantitate quidem, quando quaerimus an dativis addegdw sit «, et 'σὐχάλινον et δὐώδινας sitne scribendum per; tahtum an per εἰ, 48] U ^ "E is ὃ) τοῦ μερισμοῦ τρύποςἢ vocat foóztovc grammaticorum scita quae a examen revocat, sic supra sect. 154 πρὲν ἐπ᾿ ἄλλην τρόπον ἐπελϑεῖν. c) τὴν γὰρ ὀρϑογραφία») hoc caput Sexti oppugnandum sibi eumps Claudius Dansqueiws in praefatione ad partem posteriorem.Orthogrs phiae Latimi sermonis, quam vulgavit Tornaci Nerviorum a. 1632 fo eam, δὶ placet, vide. ΄ ᾿ .d) ταῖς δΔοτικαῖς προσϑετέον 16:(] cum veterum usu ignotum 6584 jota subscriptum dativis singularibus plerorumque nominum recenti ae ' tete apponi solitum, quaestio fuit olim utrum iota deberet in fine add hoe modo: GEQ1, ΜΟΎΣΗΙ (pro ϑεῷ, μούσῃ), quemadmodum in veteribi inscriptionibus saepe factum observare licet, quarum nonnullas colleg Io. Daniel Maior o μαχαρίτης in diatriba de iotorum suspecta scription sic Latinos olim dativis singularibus addidisse literam 1, ut POPULC ROMANOT, ex antiquis monumentis observavit Lipsius de pronuntiatior Latinae Linguae cep. 9. aliós vero multos, (uti apud Latinos deind plave fieri desiit) etiam e' Graecis, iota dativis nullum adposuisse, te atis est locuples Strabo lib, 14 p. 648 πολλοὶ yàg χωρὶς τοῦ ε ypaqov τὰς δοτικὰς xal ἐχβάλλουσί ys τὸ ἔϑος φυσιχὴν αἰτίαν oix Fyoy. —.
ψας τῷ 4 nuovo» γραπτέον ἢ τῇ ει. ποιότητι δέ, ὅταν Oxenro- P 258 Ja πότερον διὰ τοῦ ζ γραπτέον ἐστὶ τὸ ζμιλίον καὶ τὴν ζιεύρναν 7, ἐξ διὰ τοῦ Gc. μερισμῷ δέ, ἐπειδὰν διαπορῶμεν περὶ τῆς ὄβρι- ; uec?) λέξεως, πότερόν ποτε τὸ βὶ τῆς δευϊέρας. ἐστὶ συλλαβῆς ἀρχὴ ἢ τῆς προηγουμένης πέραφ, καὶ ἐπὶ τοῦ ᾿ἀριστίων ") ὀνό. ματος ποῦ ταχτέον τὸ σ. πάλιν ὃν ἢ) τοιαύτη τεχνολογία, ἵνα 110 py» τῶν ἀπορωτέρων κινῶμεν, μάταιος εἶναι φαίνεται " πρῶ- τὸν μὲν ἐχ τῆς διαφωνίας, ἔπειτα δὲ καὶ ἐξ. αὐτῶν τῶν ἀπο- L τἀσμάτωμ. ᾿ καὶ ἐκ μὲν τῆς διαφωνίας, ἐπείπερ οἱ τεχνικοὶ Ι μεχονταί τε καὶ εἰς αἰῶνα μαχήσονται πρὸς ἀλλήλους, τῶν μὲν τος τῶν δὲ ἐκείνως τὸ αὐτὸ γράφειν ἀξιούντων. ὅϑεν καὶ 111 φίτως αὐτοὺς ἐρωτητέον" εἰ χρειιϊύδης ἐστὶν ἡ περὶ ὀρϑογρα- pac τεχνολογέμ τῷ βίῳ, ἐχρῆν. ἡμᾶς v& καὶ ἕκαστον τῶν diae φορούντων περὶ αὐτῆς γραμματιχῶν,. ἀνεπικρίτου ἀχμὴν καϑ- ὑτώσης τῆς κατὰ ταύτην διαφωνίας, παραποδίζεσθαι εἷς & ἂν ltate δαῖέπι, quando considetemms, utrum per ζ scribendum sit σμιλον et «tera, an per oc, partitione autem, quando dubitemus de dictione ὄβριμος, urunmam / sit principium secundae syllabae, an finis praecedentis, et in somine ᾿ἀριστίων, nbi sit locandum σ,. 170, rursus aute ars eiusmodi, ne moveamms aliquid eorum quae sunt magis dubia, videtur esse inanis: primum qudem ex dissensione, deínmde autem euni ex ipsis effectis, et ex dissene oue qeidem, quoniam huius artis periti inter se decertant et semper wde- cerisbent, emm alii quidem sic, ΑἸ vero illo modo idem velint scribi, 171. suwt itaqué sic rogándi. si vitae sit utilis ars recte scribéndi, oporteret et nos et uzxumqueníque ex ijs qui de orthographia dissentiunt grammatici, tum sondums sit decia in hec genere controversia, impediri in iis quae sunt.
e) εὐχάλενον καὶ εὐωδινας) notum est illis qui veteres codices numos inscripticnes versarunt, nihil esse frequentius quam eadem vocabula iam tum sumplici iota exprimi iam cum diphthongo, nec solum. appellativa, w haec duo quae praesenti loco Sextus attulit, sed propria quoque ut Arrvrixos et Aviwvutivoſ, davaiivq gt «Pavaitiva, «(βϑδηρειτῶν et.4β- ἑφριιῶν, Νικομηδέων ex Νειχομηϑέων, Ἀειλησίων et Μιλησίων, Milgiov- Ξολπῶν et ἡ]εμβλητοπολειτῶν etc. | "a f) τὸ ζμιλέον καὶ τὴν ζμύρναν»͵ σύγκλητος Ζμυρναίων frequenter oc- P 288 trit in nummis, ut illustri viro Ez. Spanhemio notatum, etiam Zmurna üZmurnaeus in antiquis Varronis Hygini Catonisque codicibus, et in iæriptioni bus quibusdam ege Latinis, Zimmyrnaeorum. sic Zmaragdue tped Broukbusium p. 141. ad Propert. et Gudiurm ad Phaedri 8 18. Ex o Znmirthius in Hygini fabula 106, ubi videndus Thomas Muncke- ms et ad fabulam 251. Kustathius ad Iliad. 8' p. 164: ὅτ: δὲ τὸ σμῶϑιξ πιὰ xol τὸ σμερδαλέον xal τὸ σμιχρὸν διὰ τοῦ ( εἶχον τὴν προφοριχὴν ἐρχὴν πάλαι ποτέ, διὰ τὸ παρεοιπκὸς τοῦ ἤχου, δηλοῦσιν ob παλαιοῦ bidem commemorat ζμινύη, ζβέσαι, ζμῶσαι, ζμῆγμα.
g) 08gfuoc) ita ex mss Vratislav, scribendum pro ὄμβριμος, In. quo misus dubium quam in ὄβριμος esse possit, utrum a litera f incipienda Wt posterior syllaba. est autem ὄβριμος egregius, fortis, boténs. hoc eum altero ὄμβριμος, veluti notlore, facile perthutarunt librarii, i) ᾿Ἡρεστίω»} in editis erat 4iotoréAnc, sed conferenti sect. 173 et 118. ac praecipue attendenti ad allusionem inter ““ριστέων et δειπνέων, pstebit recte me et ex Sexti mente ᾿Δριστέων scripsisie, quamquam re$ eodem recideret. nec mirwm librarios priores syllabas nominis huius videntes notissimum Aristotelis arripuisse.
ἢ) πάλιν δ᾽ 5] ita mss pro δή, v x2 bl ᾿ χη δέῃ γράψειν. οὔτε δὲ ἡμῶν οὔτε τούτων ἕκαστος παραποδίζετ 118 ἀλλ᾽ ὁ uà» ἀπὸ τῆς διαφωνίας ἔλεγχος τοιοῦτος, 0 δὲ ἀπὸ τῶ L] ἀλλὰ συμφώνως πάντες τυγχάνουσε τῆς προϑέσειως "), ἅτε μὴ ἀπ᾽ ἐκείνης ἀλλ᾽ ἀπὸ κοινοτέρας τινὸς καὶ συμφώνου δρμα μενοι τριβῆς. χαϑ᾽ ἣν τὰ μὲν κατὰ ἀνάγκην ὀφείλοντα παρὰ λαμβάνεσθαι στοιχεῖα πρὸς τὴν μήνυσιν τοῦ ὀνόματος πάντᾷ - παραλαμβάνουσι xol oi γραμματικοὶ καὶ οἱ μὴ γραμματιχοῇ περὶ δὲ τῶν μὴ κατὰ ἀνάγκην ἀδιαφοροῖσιν. οὐκ ἄρα χρειώδηϊ ἐστὶν ἥ περὶ ὀρϑογραφίας παρὰ τοῖς, γραμματικοῖς ὑφήγησ ἀποτελεσμάτων ἐμφανής" οὐδὲν γὰρ βλαπτόμεϑα, ἐάν τε σὺν τῷ ι γράφωμεν τὴν δότικὴν πτῶσιν, ἐών τε μή, καὶ ἐάν τε διὰ ToU σ τὸ σμιλίον καὶ τὴν Σμύρναν, ἐών vt διὰ τοῦ ζ, καὶ ἐπὶ τοῦ "Τριστίων ὀνόματος, ἐάν τε τῇ προηγουμένῃ συλλαβῇ.
f τὸ c προσμερίζωμεν, ἐάν Te τῇ ἐπιφερομένῃ τοῦτο evrtáries Ἰτά πεν. εἶ μὲν γὰρ παρὰ τὸ διὰ τοῦ o ἀλλὰ μὴ διὰ roD ζ γράλ φέειν τὸ σμιλίον οὐχέτι σμιλίον γίνεται, ἀλλὰ δρέπανον 1). καὶ εἶ παρὰ τὸ ὁ τὸ τοῦ ““ριστίων "A ὀνόματος, οὕτως ἀλλὰ μὴ P 254?2xdvwc συντάσσεσϑαι τὸ σ ὃ Mpoioriov"), καϑώς φησί τις τῶν bU χαριεντιζομένων (),, δειπνέων γίνεται, ἥρμοζε μὴ ἀδιαφορεῖν. d scribenda.. 172. sed neque nos neque eorum unusquisque impeditur, se comcorditer omnes assequuntur propositum, mon ab illa, sed ἃ magis com- muni, et in quo est maior consensus, moti usu: per quem quae necessano quidem sumi debent elementa ad nomem indicandum, oessumumt omnes tm grammatici quam nom grammatici, de iis eutem, quae mom sunt necessaria, Bihil referre putaut, non est ergo utilis de orthogrephia apud grammaticos tractatio, 173. atque tale quidem est argumentum quod sumitur a dissensione, quod autem ex effectis sumitur, est manifestum; nihil emim detrimend acci- pimus, sive cum; seribamus dabdi -asunt, sive non: €t aive σμιελέον ei σμύρναν scribamus per c seu per 6, et nomini ““ριστέων, seu praecedenti syllabae attribuamus literam c, an eám cóniungamus tum ea quae sequitur, 174, nam si quidem ex eo quod scribatur σμιλίον per c et non per C, nos esset ampliüs σμιλίον scalpellum, sed δρόπανον falx: etsi ex eo quod ia nomine Aristionis sic, non autem illo modo connectatur c, Aristion, sic facete quidam dixit, fiet δειπγίων, ex pransore coenator, conveniret putare k) τῆς προϑέσεως) ita legendum e mss nom προσϑέσεως; ut in edi- tis erat. LA ἢ oveén. σμιλίον ἀλλὰ δρέπανον] si diversa illa scribendi aut disiua- gendi ratione etiam signif&catio vooiS sautaretur, ut non iem amplius vocabulo hoc denoteretur scalpellum, sed aliud aliquid, v. g. falx, tunc, inqmit, operae pretium esset grammaticis de orthographia et disiungen- darum syllabarum ratione praecipientibus attendere, —...m) τὸ τοῦ ᾿Δριστέων»] ita beud duhie legendum pro "ἀριστοτέλους, ut ex. iis quae sequuntur, est perspicuum.: e) ὁ quarter - δειπνίων γίνεται] illud ἡ quod ante ὁ “Δρισεέων in editis erat, expunxi; fuit enim additum ab iis, qui alioqui non pote- rant Aristotelis nomen perperam ingestum cum hoc connectere. festive autem lusit ille quisquis fuit nomine &Qitívvogc, et quia ἄριστον pran- dium, δεῖπνον coenam significat, ait quomodocumque nomen illud inter scribendum dividatur, ἀρεστέωνα manere ἀριστέωνα et numquam ideo δέει» πνίωγα sive ex prandinatore coenatorem fieri, aut significationem permutare, o) τῶν χαριεντιζομένω»] fuit hoc unum ex lepidis illis ingeniis, quae venustos sales et acutos iocos faceto ore intorquere norunt, quod vero ad strictiores orthographiae regulas attinet, constat non. modo Scepticos ADVERSUS GRAMMATICOS (Lib. 1] C, 9. 10, 09 ὅπως dv ἔχη τὰ τῆς γραφῆς, τὸ σμιλίον, δών τε διὰ τοῦ ἐάν τε διὰ τοῦ ζ, κατάρχηται, ὅ TE “Αῤιστίων ἀεί ποτε ἊΝ ᾿Ἱριστίων, ἐάν τε τῷ à, ἐάν τὲ τῷ τ τὸ σ᾽ προσμεμεν, τίς χρεία τῆς πολλῆς καὶ ματαίας 'παρὰ τοῖς γραμμαἴς περὶ τούτων “μωρολογίας; κεφαλαιωδέστερον δὴ καὶ περὶ 115 jeooroaqíac διεξιόντες ἴδωμεν εἰς συμπλήρωσιν τῆς πρὲς τὸ Ῥεχνιχὸν μιέφος αὐτῶν ἀντιρρήσεως, πότερον ἔχουσίν τινὰ πρὸς φὸ ἑλληνίζειν συνεστῶσαν μέϑοδον ἢ οὐδαμῶς.: h ' ΚΕΦ. Ü "uu | Εἰ ἔστι τις τέχνη περὶ ἑλληνισμόν»).
Ὅτε μὲν δεῖ τινα φειδὼ ποιεῖσϑαι τῆς περὶ τὰς διαλέχτους UE | καϑαριότητος, αὐτόϑεν «συμφανές» ὃ ὃ τε γὰρ ἐχάστοτε βαρβα- gue» καὶ σολοικίζων ὡς ἀπαίδευτος χλευάξεται, ὃ τε ἑλλη- νων ἑἱχανός ἔστι πρὸς τὸ σαφῶς ἅμα καὶ ἀχριβῶς παραστῆ- σαι τὰ γοηϑέντα τῶν πραγμάτων. 3905. δὲ τοῦ ἑλληνισμοῦ δύο Moi διαφοραί" ὃς μὲν γάρ ἐστι κεχωρισμένος τῆς xoi ἡμῶν δυνησείας καὶ κατὰ γραμματικὴν ἀναλογίαν ἀρκεῖ προχόπτειν, ὃς δὲ χατὰ τὴν ἑχάστου τῶν “Ελλήνων συνήϑειαν ἐκ,παρα- πλασμοῦ καὶ τῆς ἐν ταῖς xni παρατηρήσεως dvayóLtvog*.
díquid refevre, si — quomodocum cribatur, σμιλίον, erit, sive inci- pst per o sive per £, ei Axidom deno post Ariston, sivo cum « conne- ΣΝ c, xive cum τι, quid opus est multa et inani stultaque de his apud puanmetices disputatione? 175, cum autem summatim egerimns de orthogra- phis, videamns ad complendam quam artificiosae eorum perti opponimus con- frdictionem, an habeant constantem aliquam rationem et methodum Graecae bcationis, quae dicitur belleninmus ) neo ne, cAP. X. Wow.!. An sit ars de hellenismo.
176. Quod servanda quidem sit puritas in sermonis proprietatibus, per & est perspicuum; nam et qui usquequaque barbare loquitur et admittit so- Wedszmos, ixridetur ut ineruditus, et qui Graece loquitur, est idoneus ad Werte simul et accurate res explicandas, quas mente conceperit, iam vero küenismi dnae sunt differentiae; nam alins quidem est separatus ἃ com— mmi nostro, €t videtur procedere congruenter grammaticae analogiae; ἴδε vero. déducdtur convenienter uniuscuiusque Graecorum communi, usui, ὃς eífctione et observatione in familisri sermone, ids ut exempli gratie, b ; μὰ etiam alios philosophos illarum observationem non adeo magni fe: ὄμμα, ita de Plotino Porphyrius in eius vita: ἔγραφε dà οὔτε elc κάλλος ἐποτυπούμενος τὰ γράμματα οὔτε εὐσήμως τὰς συλλαβὰς διαιρῶν οὔτε τὲς — ς φροντίζων, ἀλλὰ μόνου τοῦ νοῦ ἐχόμενος. Suetonius de Augusto Imp. c. 78 orthográphiam id est formulam rationemque scria grammaticis institutara non adeo custodiit, ac videtur eorum seſui potius opinionem, qui perinde scribendum ac loquendum existiment, p) περὶ ἑλληνισμό»} mss Ciz. et Vratislav. περὶ ἑλληνισμοῦ. sed in- ἃ saepius recurret περὶ ἐλληνισμὸν et recte se habet. est autem hel. us, ut multis docuit Salmasius in libro de lingua Hellenistics, recta et emendata Graece scribendi et loquendi ratio, sive ut est in Scholiis ineditis ad Dionysium Thracem, ἢ χατωρϑωμένη “λέξις ἐλλη- γισμὸς καλεῖται, xal πᾶν τὸ (« τῆς UIT λέδεως —— βάρβαρον λέγεται. ᾿ « 171 olov, ὃ uv τῆς Ζεὺς δρϑῆς πτώσεως τὰς πλιϑ ἴους σγηματίξ τοῦ Ζεός, τῷ Ζεῖ, τὸν Ζέα, χατὰ τὸν πρότερον τοῦ & ψισμοῦ χαρᾳκτῆρα διαλέλεκται, 0 δὲ ἀφελῶς τοῦ Ζηνὸς L4 καὶ τῷ Ζηνὶ καὶ Ζῆνα κατὰ τὸν δεύτερον καὶ συνηϑέστει ἡμῖν. πλὴν δυοῖν ὄντων τῶν ἑλληνισμῶν, εἴχοηστον μὲν d φαμεν τὸν δεύτερον διὰ τὰς προειρημένας αἰτίας, ᾿ἄχρηστον 1τθτὸν πρῶτον διὰ τὰς λεχϑησομέναᾳφ" ὥσπερ γὰρ 1v πόλει P 256 μίσματός τινος προχωροῦντος “ xarà τὸ ἐγχώριον, "ὃ μὲν roi στοιχιῦν δύναται καὶ τὰς ἐν ἐκείνῃ τῇ πόλει διεξαγωγὰς ἀπαραποδίστως ποιεῖσθαι" ὃ δὲ τοῦτο μὲν μὴ παραδεχύμενι ᾿ἄλλο δέ τε καινὸν χαράσσων ἑαυτῷ καὶ τούτῳ νομιστεύεσϑα.
qui ex recto quidem oasu Ζεύς format obliquos τοῦ Ζεός, τῷ Zei, τὸν £ is loquigtr convenienter priori speciei hellenismi, qui autem dicit simpli« ToU Ζηνός et τῷ Ζηγέ et τὸν Ζῆνα, loquitur convenienter secundie. quae est nobis magis familiaris. sed cum duo sint hellenismi, secum quidem dicimus esse magis in usu propter prius dictas causas, primum a inutilem propter dicendas. 178. quo modo enim in civitete pro more 1 mis cursum habente nomismate, qui utitwr, potest in ea civitate esm« vendendo ac contrahendo absque ullo impedimento degere qui autem 4) νομίσματος zzooyepoürroc] Graeci veteres de moneta quae val: que cursum habet u$uque ambulat apud omnes ac recipitur, dicu » σιροχωρεῖν. ut Salmasius p. 1093 ad Solinum et p. 425» de.usuris € ex hoc Sexti loco, et ex illo dfjriani in periplo: ἀφ᾽ oU μέχρε » δαρυγάζοις παλαιαὶ προχωροῦσι ——— ————————— χιεραγμέναι. noster infra γομιστεύεσθαι dixit, Lucianus d«ayopet» centior Graecia id appellat πολιτεύεσθαι. vide Cangium in bac uigtilianus lib. 1 c. 9 consuetudo. certissima loquendi magistras “ umque plane sermone ut numo cui publica forma est. Curius Fortumm nus lib. 3 artis rhetoricae p. 70 vir perfectissimus dixit, utenduzs verbis ut numis publica moneta. signatis, plura in hanc sententiam- docti ad Iurenal. 1 55 et Horatii artem v. $9.
P295 r) τούτῳ σιοιχῶν] στοιχεῖν est consectari, ut solet militare agmen - ductores. vide Docinaeum ad Chrysost. t. 8 p. 886 et Salmasium modo usurar. P. 517 seq. sic σεοιχεῖν τοῖς ἴχνεσι Rom. 4 12 et oto; τῷ κανόνες Philipp 3 16 Galat. 6 16, τῷ πνεύματι Galat. 5 25, σῖοι τὴ συνηϑείᾳ infra sect. 283 et στοιχοῦντες τῇ τούτων φορᾷ contra ioras sect, 63 et adversus Geometras sect. 9 ἐχεένῳ στοιχοῦγτας εἰ c .tra Ethicos sect. 59 σιοιχῶν τοῖς φιλοσόφοις. confer — Epistolam extremam-Nysseni ad Eustathium Ambrosiam et Basiliss qui observat ex Polybii excerptis de Lepatiónibus 'c. 71 βουλομέ; στοιχεῖν τῇ τῆς συγχλήτου προϑέσει, et ex Corintho grammatico “ἐαχώνων διαλέχτῳ ᾿Δλχαῖος ἐστοίχησε. huic opponitur refugere et amplecti, unmj παραδέχεσϑαι, ut noster infra loquitur.
4j διεξαγωγάς} subintellige βίου xal πραγμάτων, vitae et negotio Ín vita transactiones, ubi pecunia opus, quae in contractibus quil cumque in emendo vel vendendo, in locando et conducendo fiunt a διεξαγονται. ἐς €) χαινόν ita legendum e mss pro xoivór,.
ww) νομιστεύεσϑαι ita non dubitavi scribere pro μνομιτεύεσϑαι quc editis npe est autem »νομιστεύεσϑαι pro legitimo haberi et re etque ut Suidas iaterpretatur, »ou(uog dioixtiG9ot, hoc est legi usu &c recepto adhiberi, quo faciunt etiam loca àb eo adducta: ἔνέ δὲ χρυσοῦς ἐπισήμους, εἴς τινας δὲ τετράδραχμα, τῶν ἐπιφανῶς v στευομένων. atque iterum: χαλχοῦ τοῦ ἐν 4λεξανδρείᾳ νομιστευομ τάλαντα τετραχισχέλια. hinc χατανομιστείειν Ad receptorum numi modum peéuniam cudere vel signandam ourare, et vouioua ἐργάσα.
λων, μάταιος καϑέστηκεν" οὕτω κἀν τῷ βίῳ ὃ μὴ βουλόμε-- LÀ LU € τῇ συνήϑως παραδεχϑείσῃ, καϑάπερ νομίσματι), ὁμιλίᾳ LJ € Sh? ιταχολουϑεῖν, ἀλλ᾽ ἰδίαν αὑτῷ τέμνειν, μανίας ἐγγύς ἐστιν. ἰὁπὲρ εἶ οἱ γραμματικοὶ V) ὑπισχνοῦνται τέχνην τινὰ τὴν κα- 110 οὐμέγην ἀναλογίαν παραδώσειν, δι’ ἧς x&v ἐκεῖνον ἡμᾶς τὸν Δληνισμὸν ἀναγκάζουσι διαλέγεσϑαι, ὑποδεικτέον ὅτι ἀσύστα- Wo ἐστιν αὕτη ἢ τέχνη. δεῖ δὲ τοὺς ὀρϑῶς βουλομένους δια- μγισϑαι τῇ ἀτέχνῳ καὶ ἀφελεῖ κατὰ τὸν βίον καὶ τῇ κατὰ Er χοινὴν τῶν πολλῶν συνήϑειαν παρατηρήσει προσαγέχειν. qat οὖν ἐστί τις περὶ ἑλληνισμὸν, τέχνη, ἤτοι ἔχει ἀρχὰς ἐφ᾽ 180 ikovrcrz4e»v ἢ οὐκ ἔχει. καὶ μὴ ἔχειν μὲν οὐκ ἂν φαῖεν oi γαμματιχοί" πᾶσα γὰρ τέχνη ἀπό τινος ἀρχῆς ὀφείλει συνίστα-- piu. d δὲ ἔχει, ἤτοι τεχνικὰς ) ταύτας ἔχει ἢ ἀτέχνους. xai Ἢ μὲν τεγγιχάς, πάντως ἢ ἀφ᾽ ἑαυτῶν ἢ ἀπ᾽ ἄλληςν τέχνης KEEN tf: ἰδυνίστησαν, κἀκείνη πάλιν ἀπὸ τρίτης, καὶ 7 τρίτη ἀπὸ τετάρ- i t, M, xu τοῦτο εἰς ἄπειρον" «ὥστε ἄναρχον γιγνομένην τὴν. περὶ δλληνιομὸν 4), τέ δὲ τέχνην ὑπά * εἰ δὲ ἀτέ 181 lini") τέχνην. μηδὲ τέχνην ὑπάρχειν" εἰ δὲ ἀτέχνους, *w ἄλλαι τινὲς εὑρεθήσονται παρὰ τὴν συνήϑειαν. ἢ ἄρα