tempora sine ratione et vocum augmenta;;grammaticis autem, qui non ca- piunt profunditatem infinitae huiusmodi divisionis, sed solum syllabam ia genere dividunt in brevem et longam, mon aequum est ignoscere, non potest itaque brevis syllaba consistere, - 127. rursus quoque longa erit huinsmodi üt minime esse possit; eam enim dicunt esse duorum temporam, dno au- tem tempora simul in se invicem esse mon possunt; si enim suat duo, i» hoc discernuntur et distinguuntnr, ut duo sfet, quod alterum quidem sit instans, alterum vero minime. si autem alterum quidem sit instaas, alterum vero nom sit, non sun simul in se invicem. 128. quamobrem longa quoque syllaba, sí est duorum témporum, debet quando primum quidem tempus est instans, tuhc secundum non esse, et quando secundum est instans, tunc primum non esse amplius. cum autem simul esge uon possint eius partes, tota quidem non consistit, sed aliqua pars eius. sed pars eius nog est ipsa: alioqui non differet longa ἃ brevi. 129. neque est ergo aliqua syllaba longa. si antem dicunt longam syllabam intellígi per recordationem quae simul exi- stit: prius enim dicti soni recordautes et eum qui nunc dicitur epprehen- dentes, id quod ex utrisque componitur, dicimus esse longam syllabam: si boc. dicant, nihil aliud quam fatebuntur eiusmodi syllabam non posse con- sistere. 130. nam si consistit, aut consistit in eo quad prius profertur, aut ju eo quod postea. sed neo consistit in eo quod prius profertur, nec in eo quod postea. sfrumque enim eorum cum seorsum non consistat, ne syllaba quidem eít omnino; adeoque ne consistit quidem. nam quae consistit, bre- vis est non longa syllaba, neque in utrisque. nam alter eorum sonorum al- À) ἀπειρέας} ita ms Vratislav. pro ἀπορίας, quod Hervetus reddidit dubitationem, sed per ἀπειρίαν hoc loco intelligitur temporis quo vox pronuntiatur in infnitum divisip. supra sect, 124. — i) εἰ δὴ] ija mss pro εἰ δέ. | à ' τοῦ ἑτέρου φεστῶτος οὐχ ὑφέστηκεν" ἐκ δὲ τοῦ ὑπάρχον- xal μὴ ὑπάρχοντος οὐδέν ἐστιν ἐπινοῆσαι συγκείμενον ὡς ἐρῶν" οὐχ ἄρα ἔστι τις μικρὰ συλλαβῆ. ἀνάλογον δὲ τού- 181 ἐστὲ χαὶ τὰ περὶ λέξεως καὶ τῶν τοῦ λόγον μὲρῶν ἀπο-- ja: ὀφείλοντα. πρῶτον μὲν γὰρ ὡς qux πρότερον 5}. ἐνυμεν, μὴ οὔσης συλλαβῆς μηδὲ λέξιν — δυνατόν". νλλαβῶν γὰρ αἱ λέξεις λαμβάνουσι τὴν ὑπόστασιν. εἶτα καὶ τὴν αὐτὴν ἔφοδον ἐξέσται προηγουμένως ἐπ᾿ αὐτῆς τῆς ᾿ ς τὰς αὐτὰς χειρίζειν ἀπορίας" ἢ γὰρ συλλαβή ἐστιν, ἢ ἐ ix βῶν συνέστηκεν. ὅπως δ᾽ ἂν ἔχῃ", τὰς ἐχκειμένας ἡμῖν ἧς συλλαβῆς ἀπορίας buééierat s ἀλλ᾽ ὅμως ἵνα μὴ xüu- 132 we» ἐλέγχων ἀπορεῖν δοκῶμεν; προσφωνητέον τι κἀνσαῦϑα γραμματικοῖς * ὅταν γὰρ μέρη τινὰ λόγου καλῶσιν, οἷον e) ῥῆμα ἄρϑρον καὶ τὰ λοιπά᾽ πόϑεν λαβέντες; ἤτοι αὗτα᾽ ὅλα τὸν λόγον καλοῦσιν ἢ ταῦτα μέρη ἐχείνου. μήτε ἐένου ὡς ὅλου νοεῖσϑαι ϑυναμένου μήτε τούτων ὡς μερῶν v. λαμβανέσϑω δὲ τὰ εἷς τὴν ὑπόϑεσιν παραδείγματα, ὡς πῶμεν τῶν τῆς γραμματικῆς ϑεωρημάτων. ἔστω τοίνυν 138 ἔσεως χάριν λόγος μὲν ὃ σύμπας οὗτος ὃ -στίχος "),᾿ onsistente non cousistit, ex eo autem quod est et eo quod non est, coptaré possumus compositum ^tamqnam ex partibus: non est ergo i syllaba longa. 131. his sunt convenientia ea quoque in quibus du- Ium est de dictione et de partibus orationis; nam primum quidem, ut ante sabindicavimus, si non sit syllaba, ne fieri quidem potest ut :9o. ex syllabis enim dictiones accipiunt substantiam. deinde eadem ratione licebit directe de ipsa dictioue easdem traetare dubitationes. im est syllaba, aut constat ex syllabis. quomodocumque autem se ,; suscipiet dubitationes a nobis expqsitas in syllaba. 1392. ne tameu mr movis egere argumentis, hoc in loso alloquendi sunt nobis gramquando vocant aliquas partes orationis, utpafe nomem yerbum arti- et reliquas, undenam ea sumpserunt? aut enim baec tota vocant ora- , eut has illius. partes. cum meque haeo neque illa tamquam totum intelligi, neque hae ut partes illins. sumantur autem quae ad can- ciant exempla, no a praeceptis grammatices abludamus, 133. sit ergo, ponamus, oratio quum — bic versus, χρῷ πρότερο»] ita legendum e mss pro μιχρότερον. vide sect. 193. πως δ᾽ ἂν ἔχοι] ms Vratislav, ἔχη [150 SE tpi mox ἔπι- t scri Li pro ἐπιδέχεται ex mss Vratislav. Ciz. Savil,— ἴον ὄνομα] ita e mss legendum pro ok. ὕτος ὁ στί; og] apponit exempli loco et hic et lib. 1 ——— Phy- ect. 350 (ubi eadem cavillatio occurrit) primum Iliadis versum, a :plicando grammatici Graeci arti$ suae exercitationem suspicaban- inde epigramma Palladae — in malam uxorem quam a wis cum marito Ber rere P^ e dal appellat lib. 1 An- pn» οὐλομένην γαμετὴν ὃ — | yeyáunxa |j. ' καὶ παρὰ τῆς τέχνης μήνιδος — m Palladae est et hoc, ubi primos versus lli dis, ἀρχὴν γραμμα-- appellat [Anth, Pal, 9 173 t. 3 p. 56 Iac.] ἀρχὴ γραμματικῆς πεντάστιχός ἔστε κατάρα,. πρῶτος μῆνιν ἔχει, δεύτερος enm καὶ μετὰ δ᾽ οὐλομένην, Δαναῶν πάλιν ἄλγεα πολλά, ὁ τρίτατος ψυχὰς εἰς «Τίδην κατάγει. τοῦ δὲ τεταρταίου τὰ ἔλώρια καὶ χκίψες ἀργοί" δ SEXTI.EMPIRICI - μῆνιν ἄειδε ϑεὰ Πηληϊάδεω 1jsAfoc, — δὲ αὐτοῦ ταῦτα τό τε μῆνιν, προσηγορία χαϑέστως, καὶ Ῥϑδδτὸ ἄειδε, ῥῆμα προσταχτιχόν, καὶ τὸ ϑεά, προσηγορία πάλιν ᾿ϑηλυκή. καὶ τὸ Πηληϊάδεω, ὄνομα πατρωνυμιχόν. πρὸς δὲ τοὺ- 134τοις καὶ τὸ ᾿ἡχιλῆος ὄνομα κύριον. οὐκοῦν. ἤτοι ἄλλο τί ἐστιν ὃ λόγος πμρὰ τὰ μέρη αὐτοῦ καὶ ἄλλα τὰ μέρη παρὰ τὸν λό- γον, ἢ τὸ ἄϑροισμα τῶν μερῶν ὃ λόγος ὑπείληπται. καὶ εἰ μὲν ἄλλο τι τῶν μερῶν ἔστιν ὃ λόγος, αἰρομώῶων ῥῆλον ὅτε.) τῶν ἐχκειμένων τοῦ λόγου μερῶν, ὑπολειφϑή σεται ὁ.λόγος. τοσοῦτον δὲ ἀπέχει ὃ προειρημένος στίχος τοῦ μένειν πάντων αἰρομένων ") αὐτοῦ τῶν μερῶν, ὡς κἂν ἕν ὁδηποτοῦν αὐτοῦ μέρος ἀνέλωμεν, Ἰϑδοῖον τὸ μῆνιν ἢ τὸ ἄειδε, μηχέτε στίχος ὑπάρχει. εἰ δὲ τὸ ἄθροισμα τῶν τοῦ λόγου μερῶν νοεῖται λόγος, τῷ μηδὲν umm τὸν ἀϑροισμὸν παρὰ τὰ ἠϑροισμένα, καϑάπερ καὶ τὸ διάστημα 9 παρὰ τὰ dugryxóva, οὐδὲν ὑπάρξει ὃ λόγος ov νοηϑήσεταέ vua μέρη. μηδενὸς δὲ ὄντος ὅλου λόγου, οὐδὲ μέρη τινὰ τούτου γενήσεται. ὥσπερ οὖν εἰ μηδέν ἐσίιν ἀριστερόν, οὐδὲ δεξιόν ἐστιν, οὕτως εἰ μὴ ἔστι τι ὅλον λόγος, οὐδὲ τὰ μέρη ὑπάρξει. Ἰδθχαϑύλου τε, εἰ τὸν ἀϑροισμὸν τῶν τοῦ λόγαυ μερῶν ὅλον ἡγήσοντάι λόγον, ἀκολουϑήσει αὐτοῖς τὰ μέρη τοῦ λόγου ἀλλή- λων λέγειν εἶναι μέρη" εἰ γὰρ μηδὲν ὑπόκειται ὅλον παρ᾽ αὐτὰ ob γενήσεται μέρη, ἀλλήλων ἔσται μέρη. τοῦτο δὲ ὡς ἐστὶν 137 ἀλογώτατον σκοπῶμεν" τὰ γὰρ μέρη πάντως ἐμπεριέχεται ἐχεί- ψοις τοῖς ὧν λέγεται μέρη, ἴδεον τόπον ἐπέχοντα καὶ ἰδέαν ὑπό- iram Peliadae dic o dea carmíne Achillis. ἢ partes autem eius hae, nempe íram appellativum et dic verbum imperativum et dea rursus appellativum femininum, et Peliadae nomen patrony- micum, et praeterea Achillis nomen proprium. 134. aut ergo aliquid aliud est oratio quam eius partes et alind partes quam oratio, aut congeries par tium existimatur oratio. et si.oratio est eliquid aliud quam partes, est perspicuum quod si tollantur expositae partes orationis, relinquetur oratio. tantum autem abest ut príus dictus versus maneat, si omnes auferantur eins partes, ut si unam quamlibet eims partem sustulerknus, utpote iras ve dic, non sit amplius versus, 195. si autem congeries pastium orationis in- telligitur oratio, eo quod nihil sit congeries praeter ea quae sunt congesta, quo modo distantia nihil est praeter ea quae distant: ita nibil erit ore tio cuins iatelligentur aliquae partes. quodsi nulla sit tota oretio, nec par tes aliquae eius erunt. quo modo epim si nihil est dextrum, neque est sj- nistrnm: ita si non sit aliquod totum oratio, nec erunt partes. 136. in summa autem si congeriem partium orationis totam existimabunt orationem, ii$ erit consequens, ut partes orationis dicant sui inter 56 ésse partes. si enim nul- lum positur totum praeter ipsa cuius erunt partes, erunt sui invicem partes.
consideremus autem hoc quam sit a ratione alieoissimum. 197. partes enim . Omnino continentur in illis, quorum dicuntur esse partes, proprium locum à πέμπτου "δ᾽ οἱωνοί, xal χόλος ἐσεὶ Διός...«" πῶς οὖν γραμματικὸς δύναται μετὰ πέντε κατάρας — c Qx0b πέντε πτώσϑις μὴ μέγα πένϑος ἔχειν; | | P2485 o) δῆλον ὅτι} mss Vraát. et Ciz. δηλονότε, unico vocabulo, sic paullo ante χατιδίαν pro κατ᾽ ἐδέαν et sexcentaque talia. vicissim infra ὃ ϑή- ποῖ᾽ οὖν pro ὑδηποτοῦν. | E MUN p) αἱρομένων} ma Vrat. αἱρουμένων male. mox pro ὑπάρζει mas ὑπάρ- Xt», quo stante legendum esset στίχο» ibid. pro oríyoc. g) καϑάπερ xol τὸ διάστημα] lib. 8 Pyrrhon. sect. 126.
πασιν ἔχοντα. ἐν ἀλλήλοις δὲ οὐκ ἐμπεριέχεται, οἷον ἀνϑρώπον μὲν μέρη χεῖρες καϑεστῶσι, χειρῶν δὲ δάκτυλοι καὶ δαχτύλων Ἶνῦχες.., διόπερ ἐν μὲν ἀνθρώπῳ χεῖρες περιέχονται, ἐν χερσὶ ῥὲ δάχτυλοε, ἐν δακτύλοις δὲ ὁ | ὄγυχες " καὶ οὐχ ἡ μὲν δεξιὰ ") χεὶρ τὴν ἀριστερὰν συμπληροῖ, ὃ δὲ λιχανὸς τὸν ἀντίχειρα δάχτυλον ἀπαρτίζεε, ἢ δὲ κεφαλὴ τοὺς πόδας συντίϑησι καὶ οἱ πόδες τὸν ϑύραχα. ὅϑεν καὶ τὰ μέρη τοῦ λόγου οὐ ῥητέον ἀλλήλων εἶναι 138 μίρη, ἐπεὶ ἐν ἀλλήλοις αὐτὰ δεήσει mai ἐσϑαι" τὸ μὲν μῆ- m ἐν τῷ ἄειδε, τὸ δὲ dude ἐν τῷ ϑεά, καὶ καϑόλου πάντα à πᾶσιν, ὅπερ ἀδύνατον. οὐ τοίνυν ἀλλήλων τῶν τοῦ λόγον piov δυναμένων εἶναι, μερῶν διὰ τὸ ἀνόητον τοῦ πράγματος, οὔτε ὅλου τινὸς εὑρισχομένου λόγου ἢ) παρὰ τὰ ἑαυτοῦ μέρη, μηδενός τε εὑρισχομένου πράγματος παρ᾽ αὐτὰ τὰ μέρη ki λέ- uz» εἶναι τὰ μέρη, λείπεται λέγειν ὡς οὐδέν ἐστι μέρος λόγου" διὰ δὲ τοῦτο οὐδὲ λόγος. ἐπακτέον δὲ καὶ οὕτως᾽ εἴπερ τὸ μῆ- 189 Ἂν μέρος ἐστὶ ") τοῦ στέχου, ἤτοι ὅλου τοῦ στίχου μέρος ἐστίν, Ὁ 346 ἢ τοῦ ee uds ϑεὰ Πηληϊάδεω “Ἵχιλῆος". ἀλλ᾽ εἰ μὲν τοῦ ὅλου δτίχου μέρος ἐστίν, ἐπεὶ ὅλως σὺν αὐτῷ τῷ μῆνιν κοεῖται, καὶ ἑαυτοῦ μέρος συμπληρωτικὸν γενήσεται τὸ μῆνιν. 24 δὲ τοῦτο χαὶ μεῖζον ἑαυτοῦ καὶ ἧττον. μεῖζον μὲν ἑαυτοῦ, ἧ συμπληροῦ- Tu ἵφ᾽ éavroi* τὸ γὰρ ὑπό τινος συμπληρούμενον μεῖζόν ἐστι τοῦ συμπληροῦντος. αὐτό. ἔλασσον δέ, “συμπληροῖ ἑαυτό. τὸ γάρ τινος συμπληρωτικὸν ἔλασσόν ἐστι τοῦ συμπληρουμένου. οὐ πάγυ δὲ ταῦτα πιϑανά. οὐκ ἄρα τοῦ ὅλου στίχου μέρος ἐστὶ τὸ μῆνιν, καὶ μὴν οὐδὲ τοῦ λειπομένου, φημὶ óé τοῦ “ἄειδε 140 feaentes et propriam habentes substantiam. non continentur autem in sé iayicem, ut exempli cansa, hominis partes sunt manus, manuum digiti. Tamobrem in homine qnidem continentur manus, in manibus autem digiti, a digitis vero ungues, et non dextra manus implet sinistram, nec index wrüct pollicem, aut caput componit pedes et pedes thoracem. 138. unde diam non erit dicendum partes orationis esse sui invicem partes, quando- widem qportebit eas in se invicem contineri, iram quidem esse in dic, dio wem in dea, et in summa omnia in omnibus. quod quidem non potest erií cum ergo non possint partes orationis sni invicem esse partes, pro- terea quod ea res non possit intelligi, neque ulla tota inveniatur oratio rater suas partes, neque nlla res inveniatur praeter ipsas partes cuius idmms esse partes, restat ut dicarhus nnllam esse partem orationis et ideo ec orationem. 139. sic quoque est inferendum. quoniam iram pars est ver- iewli, aut pars est totius versus, aut illius partis, nempe Peliadae dic o lea carmine Achillis. sed si e$t párs totins versus, quoniam omnino cum eo intel- igitur, fram eritillud iram, pars se ipsam complens. propterea autem etiam 80 psa erit maior et minor; se ipsa quidem maior, quatenus a se ipsa completur. iam quod ab aliquo completur, est maius eo quod ipsum complet; minor au- lem, quatenus se ipsam complet; nam quod aliquid complet, est minus eo quod ᾿ tompletar. men sunt antem haec admodum. probgbilia, mon est ergo iram — totius versus, 140. sed neque est pars reliqui, nempe Peliadae dic o 2 οὐχ ἡ oix ἡ μὲν δεξιὰ] ms Vratislav, οὐχὶ μὲν ἡ δεξιά, mox pro don πὶηροῖ ms Savil. πληροῖ. i) ἐν ἀλλήλοις ἐδ Ἢ editi ἂν ἀλλήλαις. ὃ loyov] haec vocula in ma Vratislav. exsulat et no sensu abesse potest.
9) μέρος ἐστὶ] male in editis μέρη.
96 SEXTI EMPIBICI ϑεὰ Πηληϊάδεω ᾿Αχιλῆος". πρῶτον μὲν γὰρ τὸ μέρος περιέχε ἐν τῷ οὗ ἐστι μέρος, τὸ δὲ “μῆνιν" οὐχ £u περιέχεται 5) ἐν “ἄειδε ϑεὰ Πηληϊσϑεω VyiMjog". ὥστε οὐκ ü» εἴη μέρος τι του. εἶτα δὲ οὐδὲ τὸ “ἄειδε ϑεὰ Πηληϊάδεω ——n xe συμπληρώσεως᾽ κατὰ γὰρ τὸν ἰδέον λόγον συμπεπλήρωται: di .. oc ὃ λόγος λέγω δὲ ὃ στίχος, οὐκ ἔστι τὸ “ἀειδε ϑεὰ I ληϊάδεω “Ἵχιλῆος". τοίνυν οὐδὲ τούτου μέρος ἐστὶ τὸ uj * ἀλλ᾽ εἰ μήτε τοῦ ὅλου στίχου μέρος͵ ἐστὶ τὸ μῆνιν (rtc ἀπολειπομένου. μέρους, map δὲ ταῦτα οὐδὲν ἄλλο vnóxen 141 οὐδενὸς λόγου μέρος ἐστὶ τὸ μῆνιν. ταῦτα μὲν οὖν xaJol: τερον πρὸς τὰ μέρη τοῦ λόγου. ῥητέον. ἐμβάντες δὲ εἷς κατὰ μέρος παρ᾽ αὐτοῖς περὶ τούτων τεχγολογίας πολὺν λῆ εὑρήσομεν. καὶ τοῦτο motori μαϑεῖν οὐκ ἐπὶ τὴν πᾶσαν ὃ φοιτήσαντας (ἀδόλεσχον γάρ ἐστι καὶ γραμματικῆς γραολογίέα πλῇρες), ἀλλ᾽ δμοιόν τι τοῖς οἰνοκαπήλοις ποιήσαντας, καὶ τρύπον ἐκεῖνοι ἐξ ὀλίγου γεύματος τὸν ὅλον δοχιμάζουσι ᾧ τον" οὕτω καὶ αὐτοὶ ἕν λόγου μέρος προχειρισάμενοι, καϑά τὸ ὄνομα,,ἐχκ τῆς περὶ τούτου τεχνολογίας συνοψόμεϑα καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις, τῶν γραμματικῶν ἐντρέχειαν.
Περὶ ὀνθ ματος.
N 142 «ὐτίκα τοίνυν ὅταν τῶν ὀνομάτων τὰ μὲν ἀρσενικὰ φ λέγωσι τὰ δὲ ϑηλυχὰ τὰ δὲ οὐδέτερα, καὶ τὰ μὲν ἑνικὰ dea carmine Achillis, nam primum quidem pars continetur In eo cuiu pars: from autem non amplius continetur in illo, Peliadae dic o dea wine Ackillis. quamobrem non est pars eius, deinde nec illud Pe/iadae o dea carmine Jchilhs opas habet complemento:: completum est enim pria oratione, sed tota oratio, versus inquam, non est illud, Pelidae. dea carmine Ackillis. ergo nec eius pars est iram, sed si neque totius sus pars est fram, neque eius pertis quae restat, praeter ea autem nibil nitur; nullius orationis pars est iram, 141, atque haec quidem umhiver , ἐπ genere dicenda sunt adversus partes orationis, quodsi ingrediamur ac tem quae singulatim. de iis ab ipsis traditur, inveniemus multas nugas, i sciri potest, non si universa illius persequamur; sunt enim inepta anil grammaticae garrulitatis plena, sed si fecerimus sicut vini caupones, et modo illi ex modica gustatione totum quod advectum est vinum probant etiam cum sumpserimus unam partem orationis, nempe nomem, ex eo de ipso in arte ipsorum traditam est,. colligemus qnabs sit grammatio . etiam ín aliis solertia, cAP, VIL De nomine.
142. Iam enim cum dicunt ex nominibus alia quidem esse masculin turas, alia vero femánina, alia vero meutra et alia numero singularia, alia P 246 x) du περιέχεται) male erat in editis ἐχπεριέχεταιι. 7) γραμματιχῆς yoaoloyíac] futilem loquacitatem grammaticorum prebendit fructu carentem ac soliditate, quam propterea πέρπερο 7i&Qtepyosépga dixerat supra sect, 55. μωρολογέαν vocat sect. 175. mo: vulgato ποεήσαντες requiritur ποιήσαντας, ut ante φοιτήσαντας [quo ' cepiuius].!
ADVERSUS GRAMMATICOS (Lib. ἢ C. 6. 7. 97 ἀριϑμῷ τὰ δὲ dvixà τὰ δὲ πληϑυντικὰ καὶ ἤδη τὰς ἄλλας ἐπι- | ψυγείρωσι διαιρέσεις, ἐπιζητήσωμεν τί ποτέ ἐστι τὸ ἐπιφωνού-- μένον τοῦτο φύσει. ἢ γὰρ ὅτι oi πρῶτοι ἀναφϑεγξάμενοι τὰ 143 ὀνόματα φύσικὴν ἐποιήσαντο τὴν ἀναφώνησιν αὐτῶν ὡς καὶ τὴν ἐπὶ τῷ ἀλγεῖν χραυγὴν καὶ τὴν ἐπὶ τῷ ἤδεσϑαι ἢ τῷ ϑαυμά- Ur ἐχβόησιν, οὕτω λέγουσι, φύσει τὰ μὲν τοιαῦτα εἶναι τῶν P 941 ἐνμάτων, τὼ δὲ τοιάδε. ἢ ὅτι καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος ἕκαστον εὐτῶν φυσικῶς ἡμᾶς κινεῖ, ὅτε ἀρρενικόν, κἂν ἡμεῖς μὴ νομί- ἴωμεν αὐτὸ ἀρρενικὸν *) εἶναι. καὶ πάλιν φυσικῶς αὐτὸ ἐνδείκνυ- Tu ὅτε ϑηλυχύν ἐστι, κἂν ἡμεῖς μὴ ϑέλωμεν. ἀλλὰ τὸ μὲν 41 230010» οὐχ ἂν εἴποιεν. πόϑεν γὰρ γραμματικῇ παχύτητι 5) δια- € muoxtiv, πότερον φύσει ἢ ϑέσει τὰ ὀνόματα, ἢ τινα μὲν wruc τινὰ δὲ ἐχείνως, ὅτε οὐδὲ τοῖς ἐπ᾿ ἄχρον ἤκουσι ) φυ- διολογίας εὐμαρὲς εἰπεῖν "διὰ τὰς ἑκατέρωθεν ἰσολογίας" ἄλλως 16 τε χαὶ ἰσχυρὸς ἀντιχάϑηται τούτῳ λόγος, πρὸς ὃν οὐδ᾽ εἰ κατα- πᾶτην ὑπομένοιεν 4), φασίν, οἱ γραμματικοί, δυνήσονταί τι συνιδεῖν ἱκνούμενον" εἴπερ γὰρ φύσει τὰ ὀνόματα ἦν καὶ μὴ τῇ.
:j9' ἕἔχαστον ϑέσει σημαίνει, ἐχρῆν πάντας πάντων ἀκούειν, Ἕλληνας βαρβάρων“) καὶ βαρβάρους “Ἑλλήνων καὶ βαρβάρους / &nmha, aha vero pluralia et alias contexunt divisiones, quaeramus quidnam s& hec quod ab eis enuntiatur satxra, 143. aut enim quod, sicut qui primi emmtiaverunt nomina, eorum naturalem fecerunt enuntiationem, ut in his. exdsmadomibus quibus dolorem laetitiam aut admirationem vociferando testa- mur, ifa dicunt alia quidem nomina esse huiusmodi, alia vero huiusmodi: . 881 quod etiam in praesentia unumquodque eorum nos inovet naturoliter quod ΔΗ masculinum, etiamsi id masculinum esse non existimemus. et ruzsus aliud , Watmaliter ostendit, quod femininum sit, etiam si nos haud velimus. 144, sed pris quidem non dixerint, unde enim grammaticae hoc contingat crassita- dimi, πὶ discernat utrum nomina sint natura an ex instituío οἱ impositione, 861 alia quidem hoc alia illo modo, quando nec philosophis naturalibus sume , Wis facile fuerit hoc dicere, propterea quod utrinque pares afferantur ratio- mes? 145. et alioqui valida eis obiicitur ratio, adversus quam,! ne si cata- putam qgidem (ut aiunt) sustineant grammatici, poterunt aliquid videre quod " valeat: si enim nomina essent natura et non significaret unumquodque ex impositione, oporteret omnes intelligi ab omnibus, Graecos a barbaris et ] 1) μὴ xou&muty αὐτὸ dggerixóv] ita rectius mss quam. αὐτὸ τὸ ἀρ». P 9414 gor. 4) γραμμασιχῇ παχύεητι] supra sect. 70. b) φύσεε ἢ 9408 τὰ ὀνόματα] non grammaticorum sed philosophorum loc est inquirere num a natura significent vocabula an impositione ho- misura, quod posterius nostro placet etiam 2 Pyrrhon. 214. c) ix" ἄχρον *xovo:] ita mes et mox ἰσχυρὸς ἀντίχειται, pro ἰσχυρῶς. d) οὐδ᾽ εἰ καταπέλτην ὑπομένοιεν] catapulta fortissimum tormenti ΄ bdliei genus πέχτην sive acutum telum vehementissime iaculantis, re- mm cirea Olympiadem 95 a Syracusanis, ut narrat Diodorus Siculus . 14 p. 276. describitur a Vitruvio lib. 10 cap. 15. imaginem eius ha- bes apud Lipsium lib. 8 Poliorcetic. dialogo 2 et Stewechium ad Ve- pui ἃ 24, nota autem proverbium hoc adagiorum scriptoribus adhuo aeglectum. QT | e) Ἕλληνας βαρβάρων eodem ergumento utitur supra sect. 3T et lib. 2 Pyrrhon. cect. 314 et d. 8 sect. 967 et lib. adversos Ethicos. infra hoc ipso ltbro sect. 189. P n bi Ν βαρβάρων. οὐχὶ δέ γε τοῦτο. οὐκ ἄρα φύσει σημαίνει τὰ vds .446 tara. ὥστε τοῦτο μὲν οὐκ ἐροῦσιν. εἰ δ᾽ ὅτι φυσικῶς διαδὲ κνυσιν ἕχαστον ὄνομα ὅτι ἀρρενικόν ἐστιν ἢ ϑηλυκὸν ἢ οὐδέῃ ρον!), φασὶ τὰ μὲν τοιάδε τὰ O2 τοιαῦτα τυγχάνειν, ἰστωσε 147 λειότερον αὐτοῖς τρίβοντες τὸν κλοιόν"). πάλιν γὰρ φήσομᾷ ὅτι τὸ φύσει κινοῦν zc") ὁμοίως πάντας κινεῖ, xai οὐχ v. μὲν οὕτως ovg δὲ ἐναντίως" οἷον. φύσει τὸ πῦρ ἀλεαένει fu βάρους Ἕλληνας ἰδιώτας ἐμπείρους, καὶ οὐχ Ἕλληνας ἀλεαίνει, βαρβάρους δὲ ψύχει. καὶ 7j χιὼν φύσει ψύχει, χι .. οὗ τινὰς μὲν ψύχει, τινὰς δὲ ϑερμαίνει. ὥστε τὸ φύσει xv 148 ὑμοίως τοὺς ἀπαρεμποδίστους ν) ἔχοντας τὰς αἰσϑήσεις κινεῖ. τῇ δὲ αὐτὰ ὀνόματα οὐ πᾶσίν ἐστε tà αὐτά, ἀλλὰ τοῖς μὲν ἀρρε: τς ικὰ τοῖς δὲ ϑηλυκὰ τοῖς δὲ οὐδέτερα" οἷον ᾿4ϑηναῖοι μὲν vit, P 2418 στάμνον *) λέγουσι ϑηλυκῶς, Πελοποννήσιοι δὲ τὸν στάμνον üg* ρενικῶς" καὶ οἱ μὲν τὴν ϑόλον οἱ δὲ τὸν ϑόλον, καὶ oi utr 1494» βῶλον οἱ δὲ τὸν βῶλον. καὶ οὐ διὰ τοῦτο οὗτοι ἢ dxü- ' barbaros a Graecis et barbaros a barbaris, sed hoc non est, nomima ergo mon significant natuta. quamobrem hoc quidem non dicent, 146, si autem -' quod naturaliter ostendit unumquodque nomen, quod sit masculinum δαὶ fe- mininum aut neutrum, dicunt alia quidem esse huiusmodi alia vero huiusmodi, sciant se arctiorem collo sua laevigare numellam, 147, rursus enim dicemas: id quod nos natura movet, omnes movet similiter et non olios quidem sk alios vero contrario modo. ut ignis natura calefacit barbaros Graecos igmaros peritos, et non Graecos quidem calefacit, barbaros autem refrigerat, οἱ niX matura refrigerat, et non aliquos quidem refrigerat, aliquos vero calefacit, adeo ut quod natura movet, similiter moveat eos qui sensus minime babent &mpeditos, 148. eadem autem nomina non sunt omnibus eadem, sed alii quidem masculina aliis vero femininà aliis vero neutra, ut Athenienses qui- dem in feminino genere dicunt τὴν στάμνον, Peloponnesii autem in mascu- Mno τὸν στάμνον; et alii quidem τὴν Jolov, alii vero τὸν ϑόλον; et ai quidem τὸν βῶλον, alii vero τὴν βῶλον, 149, nec propterea isti aut illi di ΜῈ f) ἢ οὐδέτερον» ms Vratislav. οὐδέτερον. sic infra sect. 150 οὐϑετέρως, g) λειότερον τὸν χλοιόν»] notum est xAoióv esse numellam, boiam aique ut interpretatur Hesychius περιτραχήλιον δεσμόν. sive nervi vinculique genus quo cervix quadrupedis vel hominis includitur, de quo plura no- tare me memini ad Sirachidis cap. 6 versum 25. igitur λειότερον τρίβειν τὸν χλοιὸν est vinculum illud facere laevigando, ut collo arctius ad- haereat fortiusque stringat. ἊΝ A) τὸ φύσει κινοῦν ἡμᾶς] lib. 8 Pyrrhon. eect. 179. à ἢ τοὺς ἀπαρεμποδίσεους) ita legendum e mss, pro dszaQazrodíatow. k) ᾿4ϑηναῖοε μὲν τὴν ot«uvov] sic Attici dicunt ἡ ὕμφαξ ἡ χάραξ τῆς ἀμπέλου ἢ φάρυγξ ἡ μεῖραξ ἢ μήχων quae communiter sunt masculina, ut annotavit Ángelus Caninius, ne alia huiusmodi congeram scriptoribus de dialectis et Sálmasio lib. de Hellenistica lingua pridem observata. noster infra sect. 187: τοῦ γὰρ ᾿Δἀττιχοῦ τὸ τάριχος λέγοντος ὡς ᾿Ελλη- γιχὸν καὶ τοῦ Πελοποννησίου ὁ τάριχος προφερομένου ὡς ἀδιάσερο- ον, xol τοῦ μὲν τὴν στάμνον ὀνομάζοντος τοῦ δὲ τὸν στάμνον, ουϑὲν vec ἐξ αὑτοῦ κριτήριον πιστὸν ὁ γραμματιχὸς elg τὸ οὕτως ἀλλὰ μὴ οἵ- τως δεῖν λέγειν. similem vocabula eadem diverso genere effetendi usum etirm in idiomstis atque dialectis diversis vernacularum linguarum Heet P 948 reperire, ut in Germanica nostra nos dicimus bie fButter, Suevi bt utter. est autem. στάβινος vas fictile," ϑύλος sedificlum rotundum co- . lumnatum, qualé erat i» quo Athenis quingentorum senatus cibum eepiebat teste Polluce 8 155,. βῶλος denique gleba.
λέγονταε ἁμαρτάνειν" ἕκαστος γὰρ ὥς τεϑεμάτικεν ") otro -. καὶ οἱ αὐτοὶ δὲ διαφόρως ταῦτα ὅτὲ μὲν ἀρρενικῶς σιν ὁτὲ δὲ ϑηλυχῶς, λέγοντες τὸν λιμὸν καὶ τὴν λιμόν "). 0X φύσει τῶν ὀνομάτων τὰ μὲν ἀρρενικὰ τὰ δὲ ϑηλυχά, ατὰ ϑεματισμὸν τὰ μὲν τοιαῦτα γίνεται, τὰ δὲ τοιαῦτα. v εἰπὲρ φύσεε τῶν ὀνομάτων τὰ μὲν ἦν ἀρρενικὰ và δὲ 150 i, ὠφεέλον αἱ ággs?makl φύσεις ἀεί ποτε ἀρρενικοῖς ὀνό-- ᾿θοσαγορεύεσθαι xol, αἱ ϑηλυκαὶ ϑηλυχοῖς, καὶ μήτε αἱ αὲ φύσεις μήτε αἱ ϑηλυκχαὶ οὐδετέρως. οὐχὶ δὲ τοῦτο, 161 αἱ τὰς ἀρρενικὰς φύσεις ϑηλυκῶς καλοῦμεν καὶ τὰς ϑη- ἀρρενιχῶς, καὶ τὰς οὔτε ἀρρενικὰς οὔτε ϑηλυκὰς ἤτοι" ὥς ἢ ϑηλυχῶς, οὐχὶ δὲ οὐδετέρως " οἷον κόραξ 5) μὲν λέ- &ezóg χώνωψ χάνϑαρος σκόρπιος μῦς ἀρρενικῶς καὶ ἐπὶ ἴλεος" καὶ πάλιν χελιδὼν χελώνη κορώνη ἀκρὶς μυγάλη «xà ἐπὶ τοῦ ἄρρενος τὴν φίσιν ϑηλυχῶς. ὡσαύτως δὲ ιδᾺ ϑυηιλυκῶς, ἐπὶ τῆς μήτε ἄρρενος μήτε ϑηλείας τὴν φύσιν, ὕλος ἀρρενικῶς ἐπὶ τοῦ οὐδετέρου. τοίνυν. εἰ φύσει οὐδέν ἱρρενικὸν ἢ ϑηλυκὸν ὄνομα, ζητῶ πῶς ὃ γραμματικὸς "rare; nam unusquisque ut ponenda didicit, iía iis utitur, imo vero adem diverse, aliquando quidem masculine aliquando vero feminine . dicentes τὸν λιμόν et τὴν λιμόν, non sunt ergo natura ex nominis quidem masculina alja vero feminina, sed ex instituto et impositione dem sunt huiusmodi alia vero huiusmodi, 150. ad haec accedit, quodsi umibus natura alia quidem essent masculina alia vero feminina, naturaé Bae semper deberent appellari nominibus masculinis et femininae ſe- , et quae neque masculinae neque femininae sunt, in neutro genere, non ita est, sed et masculinas naturas feminine vocamus et femininas je et eas, quae nec sunt masculinae nec femininae aut masculine aut 2, non autem in neutro genere; ut xopat quidem dicitur et &erog κάνθαρος σκόρπιος μῦς masculine etiam in femina, et rursus yelióov χορωνὴ ἀκρὶς μυγάλη ἔμπίς etiam in natura masculo vocamus femi- 52. similiter etiam κλίνη feminine, de eo quod est nec masculinum inimwsn natura. et στύλος masculine dicitur de eo quod neutrum na- 4 τοι ἢ ἐχεῖνοι] ita e mss legendum pro οὗ ἐχεῖνοι.
ic τεϑεμάτιχεν) grammaticorum vocabulum ϑεματίζειν ponere no- ] caeum genusve, ut χαγογίζειν declinare et flectere nomen ac , ita, ut regulae sive canones grammatici iubent, inde inox 9e- ὃς et συνηϑείας ϑεματισάσης et ϑεματισϑέν. utitur Apollonius taxi et caetera turba:grammaticorum..
v λιμὸν xal τὸν Dip0y»] mss τὸν λεμὸν xol τὴν λιμόν, [quod re- 1us] ut interpres, sed nihil interest, ex hoc autem loco constat abulum quod famem denotat, etiam ex usu unius eiusdemque i utroque genere usurpari, licet Etymologici Magni auctor. scribit inum esse Attica dialecto, femininum Dorica: ἰστέον ὅτι παρὰ μὲν ϑηγαίοις ἀρσενιχῶς λέγεται ὁ λιμός, παρὰ dà “ωριεῦσι ϑηλυχῶς ov κόραξ] etiam in Latina lingua idem valet, mam et corvum et , scarabaeum acorpium et murem utroque sexu appellamus nomine ino: ab ἀετός Graecis masculinum, aquila fémininum Latinis, àt hirundo testudo cornix locusta et sanguisuga, vicissim uvytÀ» s Íemininum,. Latinis masculinum, mus araneus. similiter xÀ(v9- femioimum, Latini$ maseulinum /ec/ue, et vice versa σξύλος inum Greecis, Letinis femininum columna.: ἐπιλήψεται ToU διαστρύφως λέγοντος, ὃ χελιδὼν xol ἡ ἀετός; ἤτοι γὰρ ὡς φύσει τοῦ ὀνόματος τῆς χελιδόνος ϑηλυκοῦ ὄντος, ἐχείνου δὲ ἀρρενικὸν αὐτὸ τῷ ἄρϑρῳ βιαζομένου «γενέσϑαι, ἢ . ὡς τῆς κοινῆς συνηϑείας ϑηλυχὸν αὐτὸ ϑεματισάσης ἀλλ᾽ οὐκ 153 ἀρρενικόν P ἄλλ᾽ εἰ μὲν ὡς φύσει ϑηλυχοῦ χαϑεστῶτος, ἐπεὶ οὐδὲν φύσει ϑηλυκόν ἐστι, καϑὼς παρεστήσαμεν, ἀδιάφορον τὸ ὅσον ἐπὶ Τούτῳ, ἐάν τε οὕτως ἐάν τὲ ἐκείνως ἐχφέρηταε. εἰ δ᾽ ὡς ὑπὸ τῆς χοινῆς συνηϑείας ἀντὶ ϑηλυχοῦ ϑεματισϑὲν γενή- σεται τοῦ τε εὖ λεγομένου καὶ μὴ κριτήριον, οὐχὶ τεχνικός τις P 219 xài γραμματικὸς λόγος, ἀλλὰ 7] ἄτεχνος καὶ ἀφελὴς τῆς συνη- 164 ϑείας παρατήρησις. τὰ δὲ αὐτὰ ταῦτα μετακτέον καὶ ἐπὶ τὰ ἑνικὰ καὶ πληϑυντικὰ τῶν ὀνομάτων" “9ῆναι γὰρ λέγονται πλη- ϑυντικῶς ἢ μία πόλις καὶ Πλαταιαΐ 4), καὶ πάλιν Θήβη ἑνιχῶς . καὶ Θῆβαι πληϑυντικῶς καὶ Ἰἥυκήνη " καὶ Ἰυκῆναι. ῥηϑήσεtura est, si ergo nullum est nomen masculimum aut femininum natura, quem- admodum reprehendet grammaticus eum qui perverse dicit ὁ χελιδών etj àeróg? aut enim reprehendet, quod cum nomen τῆς χελιδόνος sit femininum, ille cogat ipsum articulo esse masculinum, aut quod communis usus ipsum posuerit femininum, sed non màsculinum, 153, sed si quidem eum repre- hendat, ut quod sit natura femininum, quoniam nullum est natura femininum, ut ostendimus, níhil refert, quod ad hoc attinet, hocne modo an illo profe- ratur, sin autem ut quod masculinum posuerit pro feminino ab u»xu com- muni imposito, tunc iudex eius quod recte dicitur et secus, erit non artis praeceptum aliquod et grammatica ratio, sed artis expers et simplex usas observatio, 154. haec autem ipsa sunt traducenda etiam ad nomina singularia et pluralia. Athenae enim in plurali dicuntur una civitas et Platese, er rur. aus Theba in singulari et Thebae in plurali, et Mycene et MIycenae, dicep) ἀλλ᾽ οὐχ dogtrixov] ita mss pro ἀλλ᾽ οὐ xaf. et mox ϑηλυχοῦ pro eo quod in editis eiat ϑηλυχὸν χαϑεστῶτος.; P 249 4) Μλαταιαί) ms Vrausiav. male ZAci1ca/, quae scriptio exinde pro- manavit quod αὐ u & pronuntiabatur. non omittendum hoc loco quod Stephanus Byz. notat Homerum etiam singulari numero dixisse of ra 711λάταιαν ἔχον Yliad. β΄ 504.!
r) Θήβη ἑνικῶς — xol Muxryn] confer Ez. Spanhemium ad Callimachum p. 379. caeterum quando haec de generis et numeri diverso et contrario apud Graecos usu Sextus adversus grammaticos disputat, miror ab eo non attingi controversiam de casibus, quae inter Stoicos mota ac Peri- pateticos, et singillatim quod rectus perperam casus appelletur, qua de re locus exstat apud Ammonium philosophum ad Aristotelem περὶ ἐρ- μηνείας p. 19, quem hic utut longiusculum adsoribam: περὶ τῆς xat' εὐθεῖαν γινομένης τῶν ὀνομάτων προφορᾶς εἴωϑε παρὰ toig παλαιοῖς ζητεῖσϑαι, πότερον πτῶσιν αὐτὴν — ἰαλεῖν ἢ οὐδαμῶς, ἀλλὰ ταύτην μὲν 0voua, ὡς x«t αὐτὴν ἐχαάστου τῶν πραγμάτων ὀνομαζο- μένου, τὰς δὲ ἄλλας, πτώσεις ὀνόματος, ἀπὸ τοῦ μετασχηματισμοῦ τῆς εὐθείας TUO E τῆς μὲν ov» δευτέρας προΐσταται δόξηι ὁ ᾿Δριστοτέ- Age, καὶ ἕπονταί γε αὑτῷ πάντες οὗ ἀπὸ τοῦ περιπάτου: τῆς δὲ npo- “τέρας οἱ ἀπὸ τῆς στοᾶς, καὶ ὡς τούτοις ἀχολουϑοῦντες of τὴν γραμμα- τιχὴν μετιόντες τέχνην. λεγόντων δὲ πρὸς αὐτοὺς τῶν Περιπατητιχῶν, ὡς τὰς μὲν ἄλλας τέσσαρας εἰκότως λέγομεν πτώσεις, διὰ τὸ πεπτωχέναι ἀπὸ τῆς εὐθείας, τὴν δὲ εὐθεῖαν κατὰ τινα λόγον πτῶσιν ὀνὸμάζειν δίχαιον, ὡς ἀπό τινος πεσοῦσαν" δῆλον γὰρ ὅτι πᾶσαν πτῶσιν ἀπὸ τι- vog ἀνωτέρω τεταγμέγου γίγνεσθαι προσήκει" ἀποκρίνονται ol ἀπὸ τῆς στοᾶς, ὡς ἀπὸ τοῦ νοήματος τοῦ ἐν τῇ ψυχῇ xa αὕτη πέπτωκεν € γὰρ ἐν ἑαυτοῖς ἔχομεν, τοῦ Σωχράτους νόημα δηλῶσαι βουλόμενοι, τὸ Σω- χρύτης ὄνομα προφερόμεϑα. καθάπερ ovr τὸ ἄγωθεν ἀφεϑὲν γραφεῖο" δὲ ἐπιμελέστερον") περὶ τῆς iv τούτοις ἀνωμαλίας προ- γούσης τῆς ζητήσεως. τὰ νῦν δὲ ἐπεὶ καὶ ὑποδειγματικῶς ὠπεεύκαμεν τὴν ἐν τούτοις τῶν γραμματικῶν ἀκρίβειαν "),' € xüxtivo, πρὶν ἐπ᾽ ἄλλον τρόπον ἐπελθεῖν, ἐξετάσωμεν" σωματικὴν φωνὴν ἐροῦσιν. ἢ ἀσώματον λεκτόν "), διαφέρον της. οὔτε δὲ τὴν φωνὴν ἐροῦσι" ταύτης μὲν γὰρ ῥηϑείσης ^ τες ἀχούουσιν Y) Ἕλληνές τε καὶ βάρβαροι καὶ ἰδιῶται καὶ ob δείας ἐντός, τοῦ δὲ λόγου καὶ τῶν τούτου μερῶν Ἕλληνες w καὶ οὗ τούτου ἔμπειροι. τοίνυν οὐχ 7 φωνή 5) ἔστιν ὃ λό-.
καὶ μέρη λόγου. καὶ μὴν οὐδὲ τὸ ἀσώματον λεκτόν. πῶς 156 ἀσώματον ἔτι ἐστέ τι ἄλλο τοιοῦτο παρὰ τὸ σῶμα καὶ τὸ »“),) πολλῆς καὶ ἀνηνύτου γενομένης παρὰ τοῖς φιλοσόφοις mtem diligentius de hac insequálitate et anomalia in progressu disquisi- mERc quoniam ex allaüds exemplis conspeximus, quae sit grammatico- accmratio, age illud quoque examinemus, priusquam alium modum pes- unmmr: 155. dico autem quamnam vocent orationem aut pertes orationis, mim eam dicent vocem esse corpoream aut;exrov» sive incorpoream no- m ab ea differentem, non dicent autem vocem; nam vocem quidem amtistam omnes audiunt et Graeci et barbari et ineruditi et eraditi, ora- -» amtem ot eius T soli Graeci et eius periti, mon est ergo vox Ὁ et eins partes, 156; sed nec incorporea notio, quomodo enim est inerem adhuc aliquid huiusmodi praeter corpus et inane, de quo magna.