syitehas 'efficere neque soliügrum proprietates," sed solummodo ximuel cum d) -40ss, "4otc] 'sic accentus [quem correximus,] in mss exprimuntur. est autem versus Homeri lliad. εἰ 31 et 455, quem respiciens Martialis 9 12 ait. nihil esse negatum poétis Graecis, quo^ ἄρες ἄρες decet soqare, sed nobis, iuquit, non licet esse tam disertis, qui Musas colimus seve- riores, simile est Theocriti Idyll. 6 τὰ μὴ χαλὰ, χαλὰ πέφαγται, οἱ Op- piani 3 Cynegetic. 220 ἄνερ, ἄνερ, τέ vv σεῖο προσώπατα τρηχύγονται; e) τειχεσὶπλῆτα)] unico vocabulo. fuere etiam qui τειχεσιβλῆτα scribe- rent, ut in scholiis Graecis ad Homerum est annotatum.
f) "Dor εἰς ἱερήν] Iiad. η΄ versu 20. | E) ΣΘ ΕΟ ΠΈΘΙΟΥ) versus Callimachi, ni fallorj ex po&mate aliquo deerdito. — | xi Δ) Qoito»] sonum literae caninae dixere etiam ῥωτασμόν vel ῥωτα- xiGuór, unde ῥωταχίζειν apud Suidam in χαλχιϑδίζειν. σιγμοῦ mentio apud Eustathium ad lliad. μ΄ p. 853, neque in sigmate solum sed etiam in literis ᾧ € 1 observatur Gtypoc, ut notant scholia inedita ad Diony- sium Thracem, in quibus etiam γυγμοῦ mentio quae est τοῦ »' ἤἢχος, ' ut μυγμὸς τοῦ μ' et ῥοῖζος τοῦ 9. &pud Isidorum lib. 1 Originum c. 31 Occurrit motacismus iotacismus labdacismus, pro sono literae m i l.
i) ἢ ὧς τινες} horum sententiae suffragatur Dionysius Thrax, qui li- . teras 3 ᾧ y non semivocalibus sed mutis adscribit, litera 9 mihi revo-.
cat in memoriam quod in scholiis ad Dionysium ineditis notatur, Democritum (perspicuitatis haud dubie causa, cuius fuit mire etudiosus) dixisse in genitivo τοῦ δέλτατος et τοῦ ϑήτατος..
K) ἤχων ἰδιότητας} ms Vratislav, ἰδιότητα. mox post μετὰ τῶν ἄλλων, illud χαί quod in editis superfluebat, eieci mstis praeeuntibus, 5 gno By δικ πε, 7 ὡς & ἔνιοι, xal τὸ 9 Q yx. xal μὴν 103 χοιγῶς τῶν συμφώνων πάλιν τὰ μὲν φύσει δασέα λέγουσι, τὰ δὲ ψιλά καὶ δασέα μὲν 9 Q x, ψιλὰ δὲ x n t. μόνον δέ φασι τὸ p ἐπιδέχεσϑαι ἑκάτερον, δασύτητα᾽ καὶ ψιλότητα. λέγουσι δέ τινα τῶν συμφώνων καὶ διπλᾶ, καϑάπερ τὸ ζ 5 y' συνέστη- P 239 xévai γάρ φασι τὸ μὲν LG ἐκ τοῦ σ καὶ ὃ, τὸ δὲ E ἐκ τοῦ x καὶ σ, τὸ δὲ y ex τοῦ n xai c. τούτων δὴ προεστοιχειωμένων φημὶ 104 πρῶτον μεὲν ἀτόπως αὐτοῖς λέγεσθαι τῶν στοιχείων τινὰ εἶναι dala - τὸ γὰρ διπλοῦν σύστημά ἐστιν ἐ ἐκ δυοῖν, τὸ δὲ στοιχεῖοΨ cir ἔστε σύστημα ἔκ τινων " ἁπλοῦν γὰρ ὀφείλει τυγχάνειν καὶ -οὐχ ἔξ ἑτέρων συστατόν᾽ οὐκ ἄρα ἐστὶ διπλοῦν στοιχεῖον. ἄλ- ως τε εἰ τὰ συστατιχὰ τοῦ διπλοῦ στοιχείου στοιχεῖά. ἐστε, τὸ διπλοῦν ix τῶν στοιχείων συνεστὼς οὐκ ἔσται στοιχεῖον, ἀλλὰ μὴν τὰ συστατικὰ τοῦ. διπλοῦ στοιχείου στοιχεῖά ἐστιν’ οὐκ ἄρα τὸ διπλοῦν ἐστι στοιχεῖον. καὶ μὴν ὡς ταῦτα ἀνωιρεῖται, 105. ' οὕτω καὶ τὰ δίχρονα κοινὴν φύσιν μήκους. τε καὶ βραχύτητης ἀξιούμενα ἔχειν" εἴπερ γὰρ τοιαῦτά ἐστιν, ἤτοι αὐτὸ τὸ γράμμα iT ἰδίαν καὶ ὃ ψιλός, εἶ τύχοι, τοῦ & ( v χαρακτὴρ ἐμφα- γιστεκός ἐστι τῆς διχρόνου φύσεως, καὶ νυνὶ μὲν συστέλλεσϑαι γυνὶ δὲ ἐχτείνεσθαι ᾿δυνάμενον τῇ π οσῳδίᾳ..- ἀλλ᾽ ὁ uin χα- 106 θαχτὴρ κατ᾽ ἰδίαν οὐχ ἔστι κοινοῦ φύσει στοιχείου μηνυτιχύς" οὔτε 7ὰρ ὅτε μηκύνεται οὔϑ᾽ ὅτι βραχύνεται οὐϑ᾽ ὅτι τὸ συν- ἀμφότερον καὶ μηκύνεται καὶ βοαχύνεται, ἐμφαίνει. ἀλλ᾽ ὃν τρό.-- TOY 5j i d αὐτοῦ συλλαβή, χαϑάπερ εἴρηται «ἐπὶ τῆς "otc λέ. ξεως ἢ ἢ χωρὶς τῆς προστιϑεμένης προσῳδίας, οὔτε εἶ" μακρά ἰστιν οὔτε εἰ μβραχεῖω 7) γινώσκεται; οὕτω͵ xal τὸ & t v κατ᾽ ἰδίαν λαμβανόμενα e) -κοινὰ ἑκατέρας ἔσται δυνάμεως ἀλλ᾽ iliis prolatae, ot 8.y d xm t, vel.ut nomaulli, etiam 9 φχ. 103. porro atem rursus Commuaiter ex consonantibus alias quidem dicuut esse. asperas, ilias antem tennes; et asperas quidem 5 (p A, tenues antem x 7 1, solum eu- Wn e dicqat suscipere asperitatem et tenujtatem. dicunt autem ex codsonantibus masdam esse duplices, nempe 4 5 y dicunt enim constare quidem ex 9 et d, £ au- t$ ex x et 7, Vy antem 9x zz et g. 104. his prius traditis velusi quibusdam ele« amis dico primum quidem ab eis absurde doceri, qnod,ex elementis quae- dam sint duplicia; nam qnod,est duplex, constat ex. duobus; oelementnm wtem mon constat ex aliquibus, qQebet enim esse simplex et nou constitni ex aliquibus: non est ergo duplex elementum. alioqni si quae duplex con- ilitanet elementum, sunt. elementa; dnplex quod constat ex elementis, non vit elementum, atqui qnae constituunt duplex, sumat. elementa: mom est *rgo duplex elementum. 105. porro antem ut istae to)luntur, it& etiam an- dipites quae. communem censentur habere naturam longitudinis et brevita- üs; nam si suni huiusmodi 3 ipsa seorsum litera et solus character litera- mmaotu ostendit matnram ancipitis, et nunc quidem corripi nunc autem produci posse accentu. 106. sed character quidem seorsum non iadicat na- "ara commune elementum; neque enim ostendit qnod producitur, meque quod corripitur, nec utramque simnl; nempe quod prodnceitur et corripitur, td quomodo quae per ipsum conficitur syllaba, ut dictum est iu dictione 4otc, praeterquam si addatur accentus, sitne longa an brevis, minime COogsoscitar: ita etiam c & v sí seorsum snmanter) non erunt communia ἢ τῆς Agec λέξεως} supra sect. 101. P 239 m) ovre εἰ μαχρά ἐστιν otre el βραχεῖα] ita legendum e mss pro οὔτε ἡ.
49 — SEXTI EMPIKICI 1οΤοὐδετέρας. λείπεται. οὖν σὺν προσῳδίᾳ λέγειν αὐτὸ κοινὸν — xe, ὃ πάλιν ἐστὶν ἀμήχανον" προσλαμβάνον γὰρ") ταύτην - μακρὸν γίνεται; ὅτε ἐστὶ μαχρά, ἢ βοαχύ, ὅτε ἐστὶ βραχεῖα: 108 χοενὸν δὲ οὐδέποτε. οὐχ ἄρα ἐστὶ φύσει δίχρονα στοιχεῖα. εἶ δα λέγοιεν κοινὰ φύσει ὑπάρχειν ταῦτα, παρ᾽ ὅσον ἐπιδεκτιχά ἔστων ἑκατέρου, μήχους τε καὶ συστολῆς »᾿ λήσονται σχεδὸν εἰς τὴν αὖ-- τὴν ἐγκυλισϑέντες ἀπορίαν" τὸ γὰρ ἐπιδεχτεκόν τινος οὐκ ἔσταε ἐχεῖνο τὸ οὗπερ ἐπιδεκτικόν ἐστιν. ὥσπερ γὰρ ὃ ὃ χαλκὸς ἐπιδεχτι- κὸς ) μέν ἐστι τοῦ ἀνδριὰς γενέσϑαι, οὐκ ἔστιν δὲ ἀνδριάς, ἐφ᾽ ὅσον ἐπιδεχτιχός ἐστι, καὶ ὃν τρόπον τὰ ξύλα ἐπιτήδειον pe» ἔχει φύσιν εἰς τὸ ναῦς γενέσθαι, οὔπω δέ ἐστι ναῦς. οὕτω xal τὰ τοιαῦτα τῶν στοιχείων ἐπιδεκτικά ἐστι μ Ἴκους τε χαὶ συστολῆς, οὔτε δὲ μαχρά ἐστιν οὔτε βραχέα οὔϑ᾽ ἑκάτερον πρὸ 109 ἀπὸ προσῳδίας ποιωϑῆναι. πρός γε — τοῖς λεχϑεῖσιν ἐναντίον P240?or:» 4 τε βραχύτης καὶ 7 ἐπέχτασις 'καὶ οὐ συνυφίσταται: ἀναιρέσει γὰρ τῆς βοαχύτητος ἡ ἐπέχτασις συνίσταται; καὶ ἄναι- ρουμένης μαχρᾶς βραχεῖα γένεται"), παρ᾽ ἣν αἰτίαν ἀδύνατον περισπωμένην βραχεῖαν γενέσϑαι διὰ τὸ τῷ περισπασμῷ κατ᾽ 110 ἀνάγκην συνυφίστασϑαι τὴν ἐπέκτασιν. δι᾽ ὅπερ, εἰ φύσει τι δί- ᾿χρονόν ἐστι στοιχεῖον, ἤτοι ὑφ᾽ ἕν περὶ αὐτὸ ἣ τε τῆς βραχύ- τῆτος καὶ 7 τῆς ἐπεχτάσεως ὑ ὑποστήσεται δύναμις ἢ παρὰ μέρος᾽ ἀλλ᾽ ὑφ᾽ £y μὲν ἀμήχανον" περὶ γὰρ τὴν αὐτὴν ἐκφώνησιν κατὰ τὸ αὐτὸ ἀναιρετικαὶ ἀλλήλων ϑυνάμεις οὐχ ἂν ͵“ᾧποσταζεν᾽ λείπεται ἄρα παρὰ, μέρος, ὃ πάλιν ἐστὶν ἀπίϑανον. ὅτε γὰρ οὐκ ἔστε μακρύν, τότε οὐκ ἔστι κοινὸν στοιχεῖον βραχύτητος καὶ utriusque facultatis 4 sed neutrius, 107, restat ergo ut cum accentu ipsa di- catur esse communis, quod rursus nullo modo potest fieri; eum enim assu- mens aut fit longa, quando est longa, aut brevis, quando est brevis, mum- qaam autem communis, non sunt ergo elememta natura encipitis duorumve temporum. 4108. si enim dicant ea esse communia natura ex eo quod apta sint ad utrumque suscipiendum 4 imprudentes propemodum in eandem devol- ventur dubitationem; quod enim est aptum ad aliquid suscipiendum, nog erit ilind ed quod suscipiendum egt aptum, quo modo enim aes aptum suscipere nt ait statua non est statua, quatenus aptum est ad. formam eam suscipien- dam, et quomodo ligna aptam babent natüram ut fiant navis, nondum autem sunt navis: ita etiam huiusmodi elementa epta quidem sunt ad suscipiendam longitudinem et brevitatem, non sunt autem longá et brevia et neutrum prius- ,quam ab accentu accipiant qualitatem. 109, ad haec quae dicta sunt accedit quod sint repugnantia productio et correptio ét non possint simul consistere, nam per ablationem brevitatis consistit productio, et si tollatur longa, fit bre- vis, quamobrem fieri non potest, ut quae est circumflexa sit brevis, propte- rea quod cum circumflexione necessario simul consistit productio, 110. quam- obrem si est natura aliquod elementum anceps, aut simul in eodem consistet . vis brevitatis et productionis aut per partes, sed ut simul consistat in eodem, fieri nom potest; in eadem enim prolatione simul non constiterint facultates quae se invicem perimunt, restat ergo ut per partes, quod rursus non est credibile; quando enim mon est longum, tunc non est commune elementum n) προσλαμβάνον γὰρ] in ms Vratielav. προσλαμβάνον τὸ γάρ. o) Anidexrixóc] ita e mes legendum pro ἐπεϑδεχειχόν. P 240 R) βραχεῖα γένεται) post haec. verba interpres addit: ef, δὲ perimatur brevis, sit longa, quae expunxi, cum superflue repetant quae iam dicta eunt et in mss codicibus atque in editis desiderentur, μήχους, ἀλλὰ βραχὺ μόνον. ὁ δ᾽ αὐτὸς τῆς. ἐπιχειρήσεως τρό- 11| ac γινέσϑω καὶ ἐπὶ τῶν φύσει ψιλῶν ἢ δασέων ἢ καϑ᾽ ἑχκά- .ftpoy χοιγῶν. ἡμῖν δὲ ἀπόχρη τὸ γένος τῆς ἐπιχειρήσεως ὑπο- ῥεΐαι. καὶ μὴν ἐπεὶ ἀνήρηται τὰ χοινὰ καὶ δέδεικται τὸ ἐχτεί- γσϑαι μόνον αὐτὰ ἢ συστέλλεσθαι; ἀκολουϑήσει καὶ τὸ δισσὸν 4) πώρχειν ἕχαστον, τὸ μὲν φύσει μαχρόν, τὸ δ᾽ αὖ φύσει βραχύ. υσοῦ οὖν ὄντος τοῦ α καὶ ε καὶ v οὐκ ἔτι ἑπτὰ γενήσεται 112 Pov στοεχεῖα φωνάεντει, ὧν. δύο μὲν μαχρὰ gó τὲ 7 καὶ τὸ , δύο δὲ βραχέα τό τε ε xal τὸ 0, τ τῤία δὲ,δίχρονα᾽ τό τε α X xal v, ἀλλὰ τὰ σύμπαντα δέκα. καὶ τούτων τὰ πέντε μὲν mes τό TE ἢ καὶ τὸ ὦ καὶ τὸ μακρὸν α xul t xal v, ἰσάριϑμ α τὰ βραχέα τὸ o καὶ τὸ E καὶ τὸ βραχὺ α xal « καὶ v. ἀλλ᾽ 118 i ov δύο μόνον ὑπειλήφασιν. εἶναι προσῳδίας γραμματικῶν δὲς τήν τε μακρὰν καὶ βραχεῖαν, ἀλλὰ xal ὀξεῖαν βαρεῖαν κ»σπωμένην δασεῖαν ψιλήν, ἕχαστον τῶν ὑποδεδειγμένων ναέντων' ἔχον τινὰ τούτων͵ κατ᾽ ἰδίαν προσῳδίαν γενήσεται γεχεῖον. xal ᾧ λόγῳ οὐδὲν ἦν κοινὸν μήκους τε καὶ βραχύ- τος στοιχεῖον, ἀλλ᾽ ἢ μακρὸν μόνον, ὅτ᾽ εἶχε τὴν μακράν, βραχύ ") ὅτ᾽ εἶχε τὴν βραχεῖαν; τῷ αὐτῷ λόγῳ οὐδὲν € ἔσται ινὸν ὀξύτητος καὶ βαρύτητος, ἀλλ᾽ ἢ ὀξὺ μόνον ὅτε προσει- ων τὴν ὀξεῖαν, ἢ βαρὺ. ὅτε τὴν βαρεῖαν. καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ) ἀνάλογον. ἐπεὶ ovv» τὰ μὲν Bouyín δύο ὄντα΄ ἀνὰ πέντε ἐπι- ἔχεται προσωδίας βραχεῖαν. ὀξεῖαν βαρεῖαν δασεῖαν ψιλήν, δέκα ινήσεται. τὰ δὲ μακρὰ πάλιν δύο ὄντα àx περισσοῦ »προσλαμ- 114 ἕγεε xai τὴν προσῳδίαν τὴν περισπωμένην — μηκύνεται γὰρ Vra xai ὀξύνεταε xal βαρύνεται xal δασύνεται καὶ ψιλοῦται i ἰδιαίτερον περισπᾶσϑωε πέφυκε --- " γενήσεται δώδεκα. τὰ Ῥ 241 brevitate et longitudine, sed tantum breve, ΕἸΣ, idem modus argumon- di sit etiam in iis literis 9 quae sunt natura tenues aut asperae aut com- mes im utroque, nobis autem satis est ostendere genus argumentationis, n etiam quoniam sublata sunt communia et ostensum est ea solum produci corripi, sequetur etian quod unumquodque sit duplex, unum natura lon-. Β. alterum natura breve, 112, cum ergo sit duplex a et ε et v, nou mé septem solum elementa seu literae vocales, quarum duae longae nempe € ὦ duae breves nempe e et o, tres autem ancipites nempe a et ε et v, umiversae simul decem, et earum quinque quidem longae ἡ et ὦ et lon- B a^ef, et v ei totidem breves o et e et a breve et; et v, 113, sed miam grammatici non exístimánt tantum duos esse accentus nempe longum brevem, sed etiam acutum gravem circmmflexum asperum lenem: una- Eque "ex iis quae ostensae sunt vocalibus habens seorsum aliquem ex his emtibus fiet elementum, et qua ratione nullum erat elementum commune longitedine et brevitate, sed vel longum tantum, quando habebat longum, breve, quando habebat brevem: eadem ratione nullum erit commune in Mo et gravi, sed vel acutum tantum, quando assumpserit acutum, vel Ie, quando gravem, et sic in aliis consimiliter, cum vero vocales duae "ves suscipiant accentus quinque, brevem acutum gravem asperum tenuem, wae futurae sunt, 114, longae autem rursus cum duae sint, si ex abunati accipiant etiam accentum circumflexum — eae enim producuntar et acuun- ret gravantur et aspero notantur vel tenui spiritu, quoniam hoc etiam *aliarius habent ut circumflectantue — flent duodecim, communes autem vo- / ἢ.
4) τὸ δισσύν} ita mis pro διττόν quod est Atticum, r) ἢ βραχύ] ita ics e mts pro. βραχύτητος.
e e 48 " SEXTÍ EMPiRICI —— ^7 δὲ xowd τρία χαϑεστῶτα τὰς ἑπτὰ προσῳδίας xu9^ fxacror πιδέχεται" καὶ ταῦτα γίνεται ἑἴκοσε καὶ ἕν, ὥστε πάντα τεσ- σαράκοντα καὶ τρία τυγχάνειν ")* οἷς τῶν δέκαεπτὰ συμφώνων προστιϑεμένων ἑξήκοντα γίνεσϑαι στοιχεῖα, ἀλλ᾽ οὐκ εἴκοσι τέσ-- 115 σαρα. ἔστι δὲ καὶ ἕτερος λόγος x«9^ ὃν ἀξιθῦται διαφόρως τῷ . φωνάεντα πάλιν στοιχεῖα ἐλάσσονα εἶναι τῶν παρὰ τοῖς γραῤι- ματικοῖς ϑρυλουμένων ἑπτά" el yàg 10 a κατ᾽ αὐτοὺς ἐχτεινύ- μένον καὶ συστελλόμενον οὐχ ἕτερόν ἐστι στοιχεῖον, ἄλλ᾽ ἕν χοι- / ψόν, ὡσαύτως δὲ καὶ τὸ & καὶ τὸ v, ἀχολουϑήσει καὶ τὸ ε καὶ τὸ 95 ἕν εἶναι στοιχεῖον κατὰ τὴν αὐτὴν δύναμιν κοινόν" ἡ γὰῤ αὐτὴ δύναμις ἐπ᾿ ἀμφοτέρων ἐστί. καὶ συσταλὲν μὲν τὸ ἢ γίνεται ε, ἐκταϑὲν δὲ τὸ ε γίνεται qj. χατὰ δὲ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὸ ο καὶ τὸ ὦ, μία στοιχείου γενήσεται φύσις κοινή, ἐκχτάσι καὶ συστολῇ διαφέρουσα, ἐπείπερ τὸ μὲν c μακχρόν ἐστι τὸ 0, 11610 δὲ o βραχύ ἐστιν «w') τυφλώττουσιν οὖν οἱ γραμματικοὶ καὶ τὸ ἀκόλουθον αὐτοῖς οὐ συνορῶσι, λέγοντες ἑπτὰ φωνάεντα τυγχάνειν, πέντε μόνων ὄντων πρὸς τὴν φύσιν. καὶ (ἀναστρό-. φως ἔσεσϑαί τινά φασιν ἕνιοι τῶν φιλοσύφων πλείονα στοιχεῖα, διάφορον ἔχοντα δύγαμιν τῶν συνήϑως παραδιδομένων, οἷον. καὶ τὸ αἱ καὶ τὸ ov καὶ πᾶν ὃ τῆς ὁμοίας ἐστὶ φύσεως" τὸ γὰρ στοιχεῖον κριτέον μάλιστα ὅτε ατοιχεῖόν ἔστιν ἐκ τοῦ ἀσύνϑε- vov") xal μονοποιὸν ἔχειν φϑόγγον, οἷός ἐστιν ὃ τοῦ a xai t 117 xal o Χἀὶ τῶν λοιπῶν. ἐπεὶ οὖν ὃ τοῦ αἱ καὶ εἰ φϑόγγος ἁπλοῦς ἢ) cales cum sint tres, unaquaeque suscipit septem accentus fiuntque ita una et viginti, adeo ut vocales omnes sint quadraginta tres, quibus si septemdecim addantur consonantes, fiunt sexegiuta elementa, non autem viginti quattuor, 11$, est et alia ratio, per quam contra rursus probatur vocales esse paucio- res quam septem quae jactantur apud grammaticos, si enim, ut ipsi volunt, α sive prodncatur sive corripiatur, non est aliud elementum, sed unuin cog- mune, similiter autef et ὁ et v, sequetur ut etiam e et x unum sint élemen- tum eadem facultate commune, si enim vis eadem ac facultas amborum εἰ correptum e fit ἡ. productum autem.e fit 5, eodem modo o et o erit ele- menti una communis natura productione differens et correptione: quendoqui-. ᾿ dem ὦ quidem longum est o, o autem breve est c. 116. caecutiunt ergo grammatici et non aspiciunt id quod est eis consequens, dicentes esse septem vocales, cum sint solum quinque natura, contra autem dicunt nonnulli pbi- losophi futura plura elementa vim habentia aliam, quam tradi solent. ut αἵ et ov et quicquid est similis naturae, elementum enim maxime iudicandum est esse elementum ex eo quod sonum habeat incompositum et unicum, κί est sonus a ét e et o et caeterorum, 117. quoniam ergo sonus a. et εἰ esi P941 4) τυγχάνειν} ita mss pro τυγχάνει. | ., t) 10, μὲν ὦ μακρόν ἔστι τὸ o, τὸ δὲ o βραχύ ἐστιν o] ita distin- guendus hic locus qui in editis commate post μαχρόν et βραχύ inter- osito turbatus fuerat. quid, inquit Sextus, ὦ est aliud quam o pro- ducbin? et quid aliud o, quam ὦ breve? x s u) Hx τοῦ ἀσύνθετον») ms Ciz. ἀσυνθϑέτου, male. — — " x) φϑόγγος ἁπλοῦς) ita legendum ex mss et interprete pro δίῳφϑογγος. locus autem hic Sexti clarissime ni fallor evincit, illius aetate «s et & ' non fuisse pronuntiatas tamquam diphthongos. «ei vel ei, sed perinde. ut ov habuisse nnum simplicem sonum, e et ἢ, quemadmodum et hodie a Graecis et à popularibus meis in Saxonia superiore efferre illas mos est» ADVERSUS GRAMMATICOS [Lib. Ij jm καὶ μονοειδής, ἔσταε καὶ ταῦτα στοιχεῖα. τεκμήδνρα "ἁπλότητος xal μονοειδείας τὸ λεχϑησῤμενον" ὃ μὲν yàp τὸς φϑόγγος οὐχ οἷος ἀπ᾿ ἀρχῆς προσπίπτει τῇ αἰσϑήσει τοιοῦ--: (Ὡς ἄχρε τέλους παραμένειν πέφυκεν, ἀλλὰ κατὰ παράτασιν προιοῦταε" 0 d£ ἁπλοῦς καὶ ὄντως τοῦ στοιχείου λόγον ἔχων τιὐναντίον ἀπ᾿ ἀρχῆς μέχρι τέλους ἀμετάβολός ἐστιν, οἷον τρῦ M» ρα φϑύγγου ἐν παρατάσει προφερομένου δῆλον ὡς ov ὑσαύτως αὐτοῦ κατὰ τὴν πρώτην πρόπτωσιν ἀντιλήψεταε ἢ ἄσϑησις καὶ κατὰ τὴν τελευταίαν, ἀλλὰ καταρχὰς μὲν ὑπὸ τῆς p ἐκφωνήσεως κινηϑήσεται, μεταῦϑις δὲ ἐξαφανισϑείσης αὐτῆς, ἐπιαρινοῦς τῆς τοῦ α δυνάμεως ποιήσεται τὴν ἀντίληψιν. ὅϑεν Ν wx ὧν εἴη στοιχεῖον τὸ pa καὶ πᾶν τὸ ἐοικὸς αὐτῷ. εἰ δὲ τὸν 118 οὔ a& φϑύγγον λέγοιεν, οὐδὲν ἔσται τοιοῦτον, ἀλλ᾽ οἷον ἀπ᾽ ρχῆς ἔξαχούεται τῆς φωνῆς ἰδίωμα, τοιοῦτον καὶ ἐπὶ τέλει.
στε στοιχεῖον ἔσται τὸ αι. τούτου δὲ οὕτως ἔχοντος, ἐπεὶ καὶ Ὁ 949 τοῦ εἰ φϑόγγος καὶ ὃ τοῦ ov μονοειδὴς xai ἀσύνθετος καὶ μετάβολος ἐξ ἀρχῆς ἄχρι τέλους λαμβάνεται, ἔσται καὶ Óbroc τοιχεῖον. ἀλλὰ ἀφέμενοί γε ταύτης τῆς ζητήσεως ixeiyo ἂν λέ- 119 οεμὲν ὃ μᾶλλον δύναται ϑλίβειν τοὺς γραμματιχούς" εἶ γὰρ Ὀινὰ λέγεταε στοιχεῖα τρία α 1 διὰ τὸ ἐπιδεχτικὰ τυγχάνειν εἥκους τε χαὶ ") συστολῆς, ἀχολουϑήσει πᾶν στοιχεῖον κοινὸν εἶναι λέγειν. ἐπιδεχειχὸν γάρ ἐστε τῶν τεσσάρων προσῳδιῶν βαρύτητος ὀξύτητος ψιλότητος δασύτητος. ἢ εἴπερ *) οὐχ ὑπο- σε πᾶν στοιχεῖον χοινὸν εἶναι λέγειν, μηδ᾽ ἐκεῖνα λεγέτωσαν τοιγώ, παρ᾽ ὅσον ἐκτάσεως καὶ συστολῆς ἔστιν ἐπιδεχτιχά. ἤρκει 190 iy οὖν ἠπορημένων τῶν στοιχείων τῆς γραμματικῆς πέρας implex et umiformis, erunt haec quoque elementa, quod sit eutem sonws implex et uniformis, argumentum erit quod dicetur, nam somus compositus, Ma qualis ab initio incurrit in sensum, talis nature permanet usque ad finem, ed contimmata promuntiatione fit diversus, qui autem est simplex et re vera ocwm temet elementi, contra ab initlo usque ad finem haud mutatur, sio empli gratia cum syllabae o« sonus profertur in extensione, est perspi- um quod non simíliter eum apbrehendet sensus in prima incurs;oue et in itima; sed ἴω principio quidem a prolatione o movebitur postea autem ea deleta pure ac sincere apprehendet vim literae «*. qnamobrem (« non est "ementum et quicquid est ei simile. 118. sed si dicant sonum «t, nihil mit huiusmodi; sed qualis ab initio anditur vocis proprietas, talis etiam m fiae, qua de cansa αἱ erit elementum, cum hoc autem ita sit, qnando- quidem et sonus £: et sonus οὐ uniformis et incompositüs et immntabilis sb iaitio ad finem usque accipitur, erit is quoque elementum. 119. sed missa illa inqüisitione illud dicamus;quod magis potest premere gramma- ticos; si enim communia dicunfur elementa tria « ὁ v propterea quod sint apta ad suscipiendam productionem et correptionem, sequetur ut omne ele- mentmm dicatnr esse commune: est enim aptum ad swscipiendum quattuor acentns, nempe gravem acutum tenuem asperum. aut si ferre non possmt ut omne elementuin dicant esse comíaune, nec illa dicant communis, - qwd apta sint ad suscipiendum productionem et correptionem. 120. atque Wmíldebat quidem, cum elementa grammaticae vocata sint in dubium, finem J) διὰ τὸ ἐπιδεχτιχὰ τυγχάνειν μήχους τε xol] ita legendum ex mss P 949 po ἐπιδειχειχὰ τυγχάνειν μήζους καί. ' | 1) ἢ εἴπερ] illud ἢ e ms$ reposui, quod in editis exciderat, SEXTUS BMPIR. IL. — D δ SEXTI ἘΜΡΙΒΙΟΙ ἐπιτεϑρικέναι τῇ ζητήσει. τίς γὰρ ἀπολείπεται. λόγος περ) Er "'*.-Merd τὰς ἀρχ ς 3) τοῖς τὰς ἀρχὰς ovx ἔχουσι γραμματικοῖς; ὅμως δ᾽ οὖν ἐνδοτέρω προχωροῦντας οὐκ ἔστιν ἀλλότριον κἀκεί- voy δείγματος χάριν ἀποπειραϑῆναι. καὶ ἐπεὶ ἐκ στοιχείων oi συλλαβαί εἷσε, mt τούτων ἐπισυνάπτωμεν.
ΚΕΦ. ς. Περὶ συλλαβῆς: 121 Πᾶσα οὖν συλλαβὴ ἢ μακρά ἐστιν ἢ βραχεῖα. μακρὰ δὲ νεται, φασί, διχῶς, φύσει τε καὶ ϑέσει. φύσει μὲν τριχῶς, ὅταν ἔχῃ Ὁ) στοιχεῖον φύσει μακρόν, ὡς ἐπὶ τῆς ἠὼς λέξεως" ἑκατέρα γὰρ τούτων τῶν συλλαβῶν ἔστι μακρὰ διὰ τὸ τὴν μὲ τὸ ἡ τὴν δὲ τὸ ὦ «φύσει ἔχειν μακρόν" ἢ ὃ ὅταν ἐκ δυοῖν φωνα- ἔντων συνεστήχῃ ὡς ἐπὶ τῆς αἰεὶ λέξεως" αἱ γὰρ δύο συλλαβαὶ μακραὶ τῷ ἑκατέραν ix δυοῖν φωναέντων $ ὑπάρχειν" 7. ὅταν xot- γὸν ἔχῃ τὸ στοιχεῖον μακροτόνως παρειλημμένον, ὡς ἐπὶ τῆς 1924 076 *)* τὸ, γὰρ a δίχρονον νῦν μακροτόνως. ἐκφέρεται. οὐκοῦν φύσει τριχῶς μηκύνεται συλλαβή. ϑέσει δὲ πενταχῶς" ἥτοι ὅταν elc σύμφωνα τῶν ἁπλῶν ληγῇ δύο, ὅταν 7 pet αὐτὴν συλ- λαβὴ ἀπὸ συμφώνων δύο ἄρχηται, ἢ ὅταν dg σύμφωνον λήγῃ καὶ ἀπὸ συμφώνου ἥ ἑξῆς ἄρχηται, ἢ ὅταν elg διπλοῦν λήγῃ 193 στοιχεῖον, ἢ ὅταν μετ᾿ αὐτὴν διπλοῦν ἐπιφέρηται. εἰ δὴ πᾶσα συλλαβὴ ἤτοι μαχρά ἔστιν ἢ βραχεῖα κατὰ τοὺς ὑποδεδειγμέimponere quaestioni, quid enim de iis, quae sunt post principia, dicendum restat grammaticis, qui principia non habent? nou erit tamen alienum pro- grediendo ad interiora illorum quoque speciminis gratia facere periculum. et quoniam syllabae constant ex elementis, de eis gubiuogamus.
De syllaba.
121. Omnis ergo syllaba est aut longa aut brevis. longa autem fit dwobus modis, naturas et positione. natura quidem tribus modis: vel quando habet elementum natura lopgum, ut in dictione ἠωφ; utraque emim harum syllabarum est longa, propter quod illa quidem habeat 5 haec vero o na- tura longum; aut quando constat ex duabus vocalibus, ut in dictione ale; duae enim syllabae sunt longae, quod utraque sit ex duabus vocalibus: aut quando c69mmune elementum ín longo tono sumptum, «ut in dictione “Ἄρης; o emim vocalis anceps longo tono profertur, 122, natura ergo tribus modis syllaba producitur.. pqsitione autem quinque modis:.vel quando ia duas simplices desinit consonantes, vel quando quae eam sequitur syllaba a duabus incipit consonantibus, vel quando desinit in consonantem et quae deinceps sequitur incipit ἃ consonante, vel quando desinit in. literam du- plicem, vel/qunando ost ipsam infertur duplex. 123. si igitur omnis syllaba es vel longa vel brevis convenienter iis modis qui tradi&i sunt ab erte; si ' 2: περὶ τῶν μετὰ τὰς ἀρχάς) ita recte mss pro κατά, quod erat in e itis.: b) ὅταν ἔχῃ] ita mss pro ἔχει. quae autem de syllabarum quantitate hoc loco ex pr&eceptis grammaticorum Sextus repetit, iuvabit conferre cum Hephaestione, in limine enobiridii περὶ μέτρων.
e) Aonc] supra seet. 101.
ADVERSUS GRAMMATICOB [Lib] C. 6.6. 61 ς τῆς τεχγνολογίας τρύπους,' ἐὰν παραστήσωμεν μηδετέραν ἂν αὐτῶν, δῆλον ὡς οὐδὲ λέξειν ἕξουσιν οἵ γραμματικοί" P 948 à γὰρ τῶν στοιχείων ἀναιρουμένων συναναιροῦνται καὶ ol λαβαί, οὕτω xai") τῶν συλλαβῶν μὴ οὐσῶν οὔτε αἱ λέξεις σονται οὔτε χοινῶς τὰ τοῦ λόγου μέρη, διὰ δὲ ἐοῦτο οὐδὲ sc. Vy οὔν fj τις βραχεῖα συλλαβή, δεῖ προωμολογῆσϑαι 134 ἐλάχιστος καὶ βραχύς ἔστι χρόνος, ἐν ᾧ ὑφίσταται. οὐκ ἔστι ἐλάχιστος χρόνος. πᾶς y&o εἰς ἄπειρον τέμνεται ), ὡς dy ; ὕστερον δείξομεν. εἰ δὲ εἰς ἄπειρον τέμνεται, οὐκ ἔστιν χιστος -“ οὖχ üpu ἔσται βραχεῖα συλλαβὴ βραχὺν ἔχουσα χρό-- . εἰ δὲ λέγοιεν νῦν βραχεῖαν καλεῖν καὶ ἐλαχίστην συλλαβὴν rj» πρὸς φύσιν ἐλαχίστην οὖσαν, ἀλλὰ τὴν πρὸς αἴσϑησιν, οἷς προσαύξουσιἢ τὴν ἀπορίαν. τὰς γὰρ λεγομένας παρ᾽ 195. ie βραχείας συλλαβὰς εὑρήσομεν ὡς πρὸς αἴσϑησιν μερι- ;. οἷον τὴν to^ αἰσϑητῶς γὰρ ἐπιβάλλομεν ἐπ᾽ αὑτῆς, ὅτι ἐχφωνεῖται τῆς τοῦ ρ δυνάμεως 7 τοῦ ε δύναμις. xai ἐναλ-᾿ αντὲες εἶ λέγοιμεν ρε, πάλιν ἀντιληψόμεθϑα ὅτι πρώτη μέν xarà τὴν τάξιν ἡ τοῦ Q δύναμις, δευτέρα δὲ ἢ τοῦ ε.᾿ οὖν πᾶν ὃ πρῶτον καὶ δεύτερον μέρος ἔχει πρὸς αἴσϑησιν, 126 ἔστιν ἐλάχιστον πρὸς αἴσϑησιν, φαίνεται δὲ ἢ κατὰ τοὺς ἱμματικοὺς βραχεῖα συλλαβὴ πρῶτον καὶ δεύτερον ἔχουσα, t Gy εἴη πρὸς αἰσϑησιν ἐλάχιστος καὶ βραχεῖα συλλαβή᾽ μουοἱ μὲν yàp?) ἴσως ἀλόγους τινὰς χρόνους καὶ φωνῶν παρ- N aderimas eam neutrum esse eorum; est perspicnum qued nec dictionem em habebunt grammatici. quo modo enim si tollantur elementa, simul B tolinntur syllabae, ita etiam si tollantur syllabae, ne erunt quidem omes, meque communiter partes orationis, et ideo nec oratio...124. ut ait aliqua brevis syllaba, prius oportet confiteri quod sit tempus mi- um et breve ia quo consistit. mon est autem minimum tempus; omng tempus dividitur i» infinitum, ut postea ostendemus. si autem dividi- f infimitum, non est minimum. non est ergo syllaba brevis habens e tempus. quodsi dixerint se vocare brevem et minimam syllabam, non quae est secundum neturam, sed eam quae est minima ad sensum, bust dubijationem. 125, breves eaim quae apud eos dicuntur syllabas mes esee quod ad sensum attinet dividuas, ut exempli causa tQ. sea- mr eaim in ea amimadvertimus, quod ante vim fiterae Q profertur vis se &, et contra, si dicamus oe, rursus apprebendemus, quod prima em ordine est vis literae o, secunda autem literaq &. 126. quoniam. quidquid primam et secundam pertem habet ad sensum, ad sensum est mitüimsm: cernkur antem quae est ex grammaticorum sententia bre- yllaba, habere primam partem et secumdam: non est ad sensum minima revis eyHabé. nam. musici quidem fortasse poterunt relinquere quaedam οὕτω xol] semel annotare liceat, quod in mss codicibus saepius P 248 rvavi sequente licet consona οὕτως esse scriptum non Οὕτω, mox t af λέξεις ex mss reposui, cum articulus in editis excidisset. πᾶς γὰρ εἰς ἄπειρον τέμνεται] infra lib. 9 advessus Fhysicos et ad- ms Musicos sub extrem...| ) προσαύξουσι] ita rectius mss pro προσάξουσι. recte autem dicitur uy et προσαύξειν. pro augere, ut pluribus exemplis it Graevius Soloecistam: Luciani p. 786, infra sect. 126 φωνῶ» παῤαιξήσεις.. ) μουσικοὶ μὲν" γάρ) ita malo cum mss editisque quam oum Merveto D2 σιχοῖς. confer quae in libro adversus Musicos.
— 9, SEXTI EMPIBICI αὐξήσεις δυνήσονται ἀπολιπεῖν" τοῖς δὲ μὴ χωροῦσι gà voofzo* βάϑος γραμματικοῖς τῆς ἀπειρίας"), ἀλλ᾽ αὐτὸ μόνον εἷς figa χεῖαν καὶ μακρὰν διαιρουμένοις τὴν γενικὴν συλλαβήν, οὐχ tou 127 συγγνωμονεῖν δίκαιον. οὐκοῦν ἀνυπόστατός ἔστιν 7) βραχεῖα συλ- λαβή. χαὶ μὴν ἢ μακρὰ πάλιν ἔσται ἀνύπαρκτος" δέχρονον μὲν γὰρ αὐτὴν εἶναι Afyofoi, δύο δὲ χρόνοι οὐ συνυπάρχουσιν ἀλλήλοις" εἰ γὰρ δύο εἰσί, τούτῳ διορίζονται ὅτι εἰσὶ δύο, yi τὸν μὲν ἐνεστηκέναε, τὸν δὲ μή εἰ δὲ ὃς μὲν ἐνέστηκεν, ὃς δὲ: 128 οὐκ ἐνέστηκεν, οὐ συνυπάρχουσιν ἀλλήλοις. διόπερ καὶ 7j μαχρὰ συλλαβὴ εἴπερ ἐστὶ δίχρονος, ὀφείλει ὅτε μὲν αὐτῆς ἐνέστηκεν d πρῶτος χρόνος, τότε ὅ δεύτερος μὴ ἐνεστηκέναι, xal ὅτε ὃ δεύτερος ἐνίσταται, τότε ὃ πρῶτος μηκέτι εἶναι. ἀσυνυπάρχτον δὲ αὐτῆς ὄντων τῶν μερῶν, ὅλη μὲν οὐχ ὑφέστηχε, μέρος & 3 P244 zi αὐτῆς. ἀλλὰ τό γε μέρος αὐτῆς οὐκ ἦν αὐτή" ἐπεὶ ov dul 139 σει τῆς βραχείας 5 μακρὰ συλλαβή. οὐκ ἄρα οὐδὲ μακρά τίς ἐστι συλλαρή. εἰ δὲ λέγοιεν κατὰ συμμνημόνευσιν νοεῖσθαι μα- κρὰν συλλαβήν — τοῦ γὰρ προλεχϑέντος φϑόγγου μνημονεῦην- τες καὶ τοῦ νῦν λεγομένου ἀντιλαμβανόμενοι τὸ ἐξ ἀμφοτέρων συντιϑέμενον μαχρὰν ἐνενοήσαμεν συλλαβήν --- εἰ δὴ ἢ) τοῦτο λέγοιεν, οὐδὲν ἄλλο ἢ ἀνυπόστατον ὁὅμολογήσουσιν εἶναι τὴν 1Ιϑοτοιαύτην συλλαβήν" d γὰρ ὑφέστηκεν, ἤτοι ἐν τῷ προαναφω- γουμένῳ φϑόγγῳ ὑφέστηχκεν, ἢ ἐν τῷ ἐπαναφωνουμένῳ,, οὔτε δὲ ἐν τῷ προαναφωνουμένῳ οὔτε ἐν τῷ ἐπαναφωνουμένῳ" ἑχάτερον γὰρ αὐτῶν κατ᾽ ἰδίαν μὴ ἱφεστὼς οὐδὲ τὴν ἀρχὴν συλλαβή .. den», ὥστε οὐδὲ ὑφέσνηκεν. ὑφεστὼς δὲ βραχεῖά ἐστιν ἀλλ᾽ οὐ μαχρὰ συλλαβή, οὔτε δὲ ἐν ἀμφοτέροις" ὃ γὰρ ἕτερος αὐ-